Σάββατο 24 Οκτωβρίου 2026

 

                                                Μιγκέλ Πινιέρο


ΚΕΙΜΕΝΑ  ΤΑΚΗΣ ΠΟΛΙΤΗΣ
ι
 έγινε στο Καπιτώλιο;
Τέσσερις άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους, δυο άντρες και δυο γυναίκες, στον χώρο του Καπιτωλίου 
στα επεισόδια που ξέσπασαν λόγω της εισβολής υποστηρικτών του Ντόναλντ Τραμπ την ώρα 
που συνεδρίαζε το Κολλέγιο των Εκλεκτόρων προκειμένου να επικυρώσει την εκλογική νίκη του Τζο Μπάιντεν. 
Όλα ήταν ανοιχτά. Τα πάντα!
Τα κομμωτήρια, το λιανεμπόριο, οι λέσχες, οι εκκλησίες.
Γιατί να μην είναι ανοιχτά και τα μπουρδέλα;
Ο Γραμματέας της ΕΠΕΝ Βορίδης αντικατέστησε τον Γραμματέα της ΚΝΕ Θεοδωρικάκο, 
στο υπουργείο εσωτερικών, στη σύγχρονη φιλελεύθερη κυβέρνηση Μητσοτάκη
Το ξύλινο χταπόδι κατάπιε τη φάτνη και ο Ολυμπιακός κέρδισε 0-4 τον Αστέρα Τρίπολης. 
Οι Ισραηλινοί έχουν κάνει 12.000.000 εμβόλια και ξαναγυρίζουν στους κανονικούς τους ρυθμούς ζωής. 
Ήταν Νεκρός
ποτέ δεν Έζησε
πέθανε
πέθανε
πέθανε αναζητώντας έναν Σκοπό
επειδή είπε
ποτέ δεν είδε τον σκοπό
αλλά άκουσε
τον σκοπό
άκουσε τα κλάματα των πεινασμένων παιδιών του γκέτο
άκουσε την προειδοποίηση από τον Μάλκολμ
άκουσε τα τρακτέρ να στρώνουν καινούριους δρόμους
σε καινούριες φυλακές
πέθανε αναζητώντας έναν Σκοπό
αναζητώντας έναν Σκοπό
ήταν νεκρός στην άφιξη
δεν Έζησε ποτέ πραγματικά
εκτός πόλης... στο κέντρο της πόλης... στην άλλη άκρη της πόλης...
το πτώμα βρέθηκε παντού στην πόλη
αναζητώντας τον Σκοπό
σκεπτόμενος ότι ο Σκοπός ήταν 75 δολλάρια
και κροκοδειλίσια παπούτσια
σκεπτόμενος ότι ο Σκοπός ήταν να πουλάς
την λευκή κυρία σε μαύρους πιτσιρικάδες
σκεπτόμενος ότι ο σκοπός είναι να βρεθείς
με την Gypsy Rose ή με την J.B.
ή να εμπορεύεσαι παλαβιάρικο χόρτο
και να τραγουδάς στο πάρκο μετά από μαστούρα
πέθανε αναζητώντας τον Σκοπό
πέθανε αναζητώντας έναν Σκοπό
και ο Σκοπός πέθαινε αναζητώντας τον
και ο Σκοπός πέθαινε αναζητώντας τον
και ο Σκοπός πέθαινε αναζητώντας τον
ήθελε έγχρωμη τηλεόραση
ήθελε ένα φουλάρι πάνω στο μεταξωτό κοστούμι
ήθελε τον Σκοπό να έρθει σαν τους μετεωρίτες
και να ξεσηκώσει την παγκόσμια αλληλουχία αντιδράσεων
ήθελε... ήθελε... ήθελε... ήθελε...
να θέλει περισσότερα θέλω
αλλά
ποτέ δεν έδωσε
ποτέ δεν έδωσε
-ποτέ δεν έδωσε αγάπη στα παιδιά του
ποτέ δεν έδωσε την καρδιά του στους γηραιούς
και δεν έδωσε ποτέ μα ποτέ
την ψυχή του στους ανθρώπους του
δεν έδωσε ποτέ την ψυχή του στους δικούς του
επειδή ήταν απασχολημένος να αναζητά έναν σκοπό
απασχολημένος
απασχολημένος με το να τελειοποιεί την φωνή του
για να εναρμονίζεται στον εθνικό ύμνο
με τον Σπύρο Άγκνιου
απασχολημένος με το να τελειοποιεί την χοροπηδηχτή του ομιλία
ώστε να μην φανεί η χαμέρπειά του
απασχολημένος με το να τελειοποιεί τους λόγους του
υπέρ της αστυνομίας
εκτός πόλης... στο κέντρο της πόλης... στη μέση της πόλης...
στην άλλη άκρη της πόλης...
το πτώμα του βρέθηκε σε όλη την πόλη
αναζητώντας έναν Σκοπό
αναζητώντας τον Σκοπό
βρέθηκε
σε χωράφια από άργιλο
βρέθηκε
σε μια κακόφημη συνοικία
τα πόδια του έμειναν στο Βιετνάμ
τα μπράτσα του βρέθηκαν στο Σινγκ-Σινγκ
το σκαλπ του ήταν πάνω στη ζώνη του Νίξον
το αίμα του έβαψε τους δρόμους του γκέτο
τα μάτια του ακόμα έψαχναν για τον Ιησού να κατέβει
από κάποιο σύννεφο και να τα κάνει όλα εντάξει
όταν ο Ιησούς πέθανε στην Αττική
τα μυαλά του σοβάντισαν το κτίριο του πενταγώνου
η φωνή του ακόμα ούρλιαζε ΑΣΤΕΡΟΕΣΣΑ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ
κοσκινίστηκε με τις αστυνομικές σφαίρες
που οι φόροι του αγόρασαν
πέθανε αναζητώντας έναν Σκοπό
αναζητώντας τον Σκοπό
ενώ ο Σκοπός πέθαινε αναζητώντας εκείνον
πέθανε χτες
πεθαίνει σήμερα
είναι αύριο νεκρός
πέθανε αναζητώντας έναν Σκοπό
πέθανε αναζητώντας τον Σκοπό
και ο Σκοπός ήταν μπροστά του
και ο Σκοπός ήταν μέσα στο δέρμα του
και ο Σκοπός ήταν μέσα στην ομιλία του
και ο Σκοπός ήταν μέσα στο αίμα του
αλλά
πέθανε αναζητώντας τον Σκοπό
πέθανε αναζητώντας έναν Σκοπό
πέθανε
κουφός
μουγγός
και τυφλός
πέθανε
και ποτέ δεν βρήκε τον Σκοπό του
επειδή
βλέπεις ποτέ μα ποτέ
δεν ήξερε ότι αυτός ήταν ο Σκοπός. 

Σάββατο 26 Σεπτεμβρίου 2026

 

               ΓΙΑ ΠΟΙΟΥΣ ΝΑ ΓΡΑΨΩ;

Ἐργόχειρα φυλακισμένων στέγνωναν στὸ τζάκι,
ἦταν φθινόπωρο κι εἶχαν ἐρημώσει τὰ χωράφια,
ἄκουγα τὸ βῆμα τῶν καραγωγέων
καταβροχθίζοντας τὸν κλεμμένο σανό.
Τότε εἶδα τὸ μεγάλο ἰκρίωμα, ὅπου ἔπρεπε ν᾿ ἀνεβῶ,
ἄγνωστο ἂν θὰ στεφθῶ βασιλιὰς
ἢ θὰ κυλήσω στὸ καλάθι τῶν ἀποκεφαλισμένων

ΤΑΣΟΣ ΛΕΙΒΑΔΙΤΗΣ

 

Για ποιους να γράψω;
Ο χρυσαυγιτισμός και η αλβανοποίηση έχουν επικρατήσει
παντού σε όλους τους άλλοτε αγνούς χώρους
Κι αυτοί σου λένε
Μη μιλάς για τον Κοντονή, δεν είσαι νομικός
Μη μιλάς για την Παιδεία, δεν έχεις παιδιά
Μη μιλάς για ποδόσφαιρο, δεν είσαι ποδοσφαιριστής
Μη μιλάς για μπάσκετ, δεν είσαι μπασκετμπολίστας
Μη μιλάς για τη χρυσή αυγή, δεν είσαι εισαγγελέας
Αυτά σου λένε οι μαλάκες με ύφος εμπειρογνώμονα και με στόμφο
Αν δεν σου αρέσει εδώ, να πας στη Ρωσία…
Σου ’ λεγαν παλιά οι φασίστες
Τώρα σου τα λένε και οι ρωσόφιλοι
Σας βαρέθηκα ημιμαθή σούργελα
Σκύψτε και πιάστε απ’ το βρεμένο πάτωμα
το βαρύ σαπούνι παρέα με τον φίλο σας τον Κασιδιάρη

ΤΑΚΗΣ ΠΟΛΙΤΗΣ 26-10-2020

 

Κατέβηκαν σε διαδήλωση
Για να εξαργυρώσουν
Όλα αυτά που δεν έκαναν
Τα συνθήματα φάλτσα
Κινδυνεύουν τα έντομα!

ΤΑΚΗΣ ΠΟΛΙΤΗΣ 26-10-2020



Εικονογραφημένη η Ιλιάδα στις φυλακές
Παπατζήδες στο Άγιον Όρος
Τα αόρατα υποβρύχια της Μέρκελ
Ο κορονοϊός δεν θα πεθάνει…

ΤΑΚΗΣ ΠΟΛΙΤΗΣ 26-10-2020

Σάββατο 22 Αυγούστου 2026

 

                ΠΟΥ ΠΑΣ ΚΑΡΑΒΑΚΙ;
                                                    Στις ανθισμένες νερατζιές
θα βρεις την κιβωτό σου.
Τέσσερις τοίχοι στις φωτιές
θα ταξιδέψουν τις νυχτιές
και το παράπονό σου.

Πάρε μια λέξη για να ζεις
και στρώσε τη ζωή σου.
Και φώναζε ολονυχτίς
που βρίσκει ο βασανιστής
νερό του παραδείσου.

Και πάρε χάντρες του Μαγιού,
πηλό της Ρωμιοσύνης
τάμα δεκαπενταύγουστου,
την όψη την κρυφή σπαθιού
και της δικαιοσύνης.

Και πάρε δεντρολιβανιά,
μυρτιά και πικροδάφνη.
Του Μακρυγιάννη τον καημό
και δεκαπεντασύλλαβο
να βρεις αρχή και άκρη.

Και πες τα λόγια τα παλιά
κι απ’ όλους τους αγώνες.
Και πες αυτά που είναι θηλιά
κι ήταν μαράζι και σκαλιά
στους δίκοπους αιώνες.
         
                     ΜΑΝΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΥ


ΚΕΙΜΕΝΑ ΤΑΚΗΣ ΠΟΛΙΤΗΣ
Κανένα από τα κορίτσια του ορφανοτροφείου δε βρήκε τον ίσιο δρόμο, την τίμια ζωή. 
Όλες κατέληξαν στα μπορντέλα, στα κόκκινα φανάρια ….
Και η Ειρήνη και η Περσεφόνη και η Μαρίνα και η μικρή Ελπίδα.
Ο Ολυμπιακός ηττήθηκε από τους Ουκρανούς. Παραδόθηκε στα τσιράκια της Μέρκελ με κίνδυνο 
να βρεθεί εκτός της διοργάνωσης του ΟΥΕΦΑ για τον επόμενο γύρο.
Ο Πρωθυπουργός Τσίπρας εύχεται καλή χρονιά σε άπταιστα Κινέζικα.
Αυτό κάτι μου θυμίζει….
Αξιότιμε κύριε Πρέσβη. Αξιότιμε πλοίαρχε του σκάφους του 18ου  στόλου της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας….

-Με λένε ΑΡΤΕΜΗ

Θα φυτέψουμε τους Κνίτες ανάποδα σε μεγάλες γλάστρες και θα τους ποτίζουμε με καταβρεχτήρι. Είναι βέβαιο ότι θα πιάσουν. Θα φυτρώσουν. Βγάζουν κάτι φυτά που μοιάζουν σαν βλίτα, σαν ραδικοβλάσταρα, σαν αγριομάρουλα. Αυτά θα τα εξάγουμε στους συντρόφους μας στη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας κι έτσι θα ’ρθει η ανάπτυξη.
Το θεατρικό που παρουσιάζει το ορφανοτροφείο είναι σύνθετο, αλλοπρόσαλλο και σουρεαλιστικό. Μπερδεμένο το σενάριο, τα σκηνικά, τα φώτα και η μουσική.
Στο έργο συμμετέχουν και οι παραπλανημένες πόρνες της Συγγρού.
Περπατώ εις το δάσος, όταν ο λύκος δεν είναι εδώ.
-ΛΥΚΕ, ΛΥΚΕ ΕΙΣΑΙ ΕΔΩ;
Πού πας ξυπόλυτος στα αγκάθια; Πού πας σε μονομαχία δίχως σφαίρες; Πού πας στον πόλεμο χωρίς όπλο; Πού πας στην παραλία χωρίς το κουβαδάκι σου; Πού πας να γαμήσεις χωρίς προφυλακτικό; «Πού πας χωρίς αγάπη στη νύχτα, στη βροχή;»

-Με λένε ΑΡΤΕΜΗ

Κι αν οι κάβοι σου στήσουν τη νύχτα καρτέρι;
Απάνω σου αν πέσει το κύμα θεριό
και πάρει τους ναύτες και τον τιμονιέρη;
Πού πας καραβάκι με τέτοιον καιρό;

Ακολουθεί πλήθος λαού με πανό, συνθήματα και ντουντούκες. Ο βαλσαμωμένος απερχόμενος πρόεδρος της δημοκρατίας, Κάρολος Παπούλιας διεκδικεί δικαίωμα στην εργασία. Ο Σόιμπλε στο αναπηρικό του καροτσάκι, ντυμένος Αη-Βασίλης,  μοιράζει δώρα στα ορφανά. Η Κανέλλη με τον Μιχαλολιάκο, τον Κασιδιάρη, τον Καραγκιόζη και τη Μαρία τη Λουκά βροντοφωνάζουν 
«ΕΟΚ ΚΑΙ ΝΑΤΟ ΤΟ ΙΔΙΟ ΣΥΝΔΙΚΑΤΟ»

Με το ίδιο μακό
και με κέφι κακό
φύγαν μέρες.
Το φεγγάρι απ’ τη μια
και του κόσμου η ζημιά
βάλαν βέρες*

-Με λένε ΑΡΤΕΜΗ

Ξάφνου εμφανίζεται η κοκκινοσκουφίτσα με μουστάκι και μεταχειρισμένες μπότες παλιού ΕΣΑτζή. Πυροβολεί και σκοτώνει τον άκακο λύκο.Ο Καμπούρης σακατεύεται στο ξύλο από μια ομάδα αναρχικών. Τα ορφανά κλαίνε απαρηγόρητα για το χαμό του άκακου λύκου και το έργο τελειώνει με την απαγγελία του ΑΡΤΕΜΗ:

Κι αν οι κάβοι σου στήσουν τη νύχτα καρτέρι;
Απάνω σου αν πέσει το κύμα θεριό
και πάρει τους ναύτες και τον τιμονιέρη;
Πού πας καραβάκι με τέτοιον καιρό;**

*ΛΙΝΑ ΝΙΚΟΛΑΚΟΠΟΥΛΟΥ
** ΖΑΧΑΡΙΑΣ ΠΑΠΑΝΤΩΝΙΟΥ

Σάββατο 25 Ιουλίου 2026

 


ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦ




ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΤΑΚΗΣ ΠΟΛΙΤΗΣ

Η διαθήκη μου πριν διαβαστεί -καθώς διαβάστηκε-
ήταν ένα ζεστό άλογο ακέραιο.
Πριν διαβαστεί
όχι οι κληρονόμοι που περίμεναν
αλλά σφετεριστές καταπατήσαν τα χωράφια.
Η διαθήκη μου για σένα και για σε
χρόνια καταχωνιάστηκε στα χρονοντούλαπα
από γραφιάδες, πονηρούς συμβολαιογράφους.
Αλλάξανε φράσεις σημαντικές
ώρες σκυμμένοι πάνω της με τρόμο.
Εξαφανίσανε τα μέρη με τους ποταμούς
τη νέα βουή στα δάση
τον άνεμο τον σκότωσαν –Τώρα καταλαβαίνω πια τι έχασα.
Ποιος είναι αυτός που πνίγει.
Και συ λοιπόν στέκεσαι έτσι βουβός με τόσες παραιτήσεις
από φωνή
από τροφή
από άλογο
από σπίτι.
Στέκεις απαίσια βουβός σαν πεθαμένος:
Ελευθερία ανάπηρη πάλι σου τάζουν.

ΜΙΧΑΛΗΣ ΚΑΤΣΑΡΟΣ




Είμαι καλά.
Είμαι καλά. Αύριο θα με σταυρώσουν.
Είμαι καλά. Είμαι καλά. Είμαι καλά…
Είμαι καλά. Κι ας μην έχω πια μυαλό να το σκεφτώ.
Είμαι καλά. Κι ας μην έχω πια μιλιά να το φωνάξω.
Είμαι καλά. Κι ας μην έχω χέρι να το γράψω.
Γι’ αυτό το σκάβω. Το σμιλεύω επιτύμβιο.
Πάνω σ’ αυτόν τον ανεμόδαρτο γκρεμνό.
Σ’ αυτό το τρελό νεκροταφείο
πως όλοι οι νεκροί του Ε Ι Ν Α Ι Κ Α Λ Α

ΜΕΝΕΛΑΟΣ ΛΟΥΝΤΕΜΗΣ

Σάββατο 27 Ιουνίου 2026

 

ΟΔΟΣ ΑΒΥΣΣΟΥ ΑΡΙΘΜΟΣ 0


Κι ύστερα πάλι ομοβροντία τα χαράματα
διώχνοντας απ’ τα κυπαρίσσια τα σπουργίτια
Τα φορτηγά αυτοκίνητα γιομάτα αγωνιστές
περνώντας για τον τόπο της εκτέλεσης
Κόβοντας με τις ρόδες στα δυο τον ήλιο
περνώντας για τον τόπο της εκτέλεσης
Έμεινε πάλι πολύ σκόνη τ’ απογεύματα
η σκόνη που αφήνουν πίσω τους
τα μαύρα φουστάνια των μανάδων
Καθώς γυρνάνε απ’ του Αβέρωφ ή απ’ του Χατζηκώστα
ή από τα τμήματα των μεταγωγών
Οι μαύρες μανάδες με τα μαύρα φουστάνια
με την καρδιά τους τυλιγμένη στο μαντίλι τους
σαν ένα ξεροκόμματο ψωμί
που δεν μπορεί να το μασήσει
που δεν μπορεί να το μασήσει μήτε ο θάνατος
ΓΙΑΝΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ


ΚΕΙΜΕΝΑ ΤΑΚΗΣ ΠΟΛΙΤΗΣ
Ο σχιζοφρενής γέρος με την τραγιάσκα και το καρότσι μοίραζε δηλώσεις μετανοίας των κομμουνιστών από τα μαύρα χρόνια του ’49, του ’59, του ’69.
Όμως τι εξυπηρετεί όλο αυτό σήμερα; Την απομυθοποίηση των ηρώων; Τα όρια αντοχής του ανθρώπινου σώματος στα βασανιστήρια; Τις ενοχές που προσπαθεί να μεταφέρει στους απογόνους τους;
Γιατί δεν υποδεικνύει τους κουκουλοφόρους, αυτούς που δείχνανε με το δάχτυλο στους Γερμανούς ποιους να εκτελέσουν.
Τι κάνει το ΚΚΕ για να υπερασπιστεί τους νεκρούς του;
«Κείνο το βράδυ σώπαιναν οι λύκοι, γιατί ούρλιαζαν οι άνθρωποι»
«… Απ’ το Λαύριο οι δήμιοι φαίνονταν μικροί…
Και ήταν για να σαστίζεις πως τόσο μικροί δήμιοι κάνανε τόσο μεγάλα εγκλήματα.
Μα το έγκλημα ποτέ δεν μετριέται με τον πήχυ. Γιατί ποτέ δεν έχει το ανάστημα του κακούργου. Πάντα είναι μεγαλύτερό του. Γιατί ένας πραγματικός κακούργος ποτέ δεν κάνει μόνο ένα έγκλημα.
Πόσο μάλλον στη Μακρόνησο όπου είχε καταργηθεί η τιμωρία.
Γιατί κι αυτό έγινε στη Μακρόνησο. Χωρίσανε το έγκλημα απ’ τον κολασμό και αντιστρέψανε
τους όρους.
Ρίξανε τον κολασμό στα θύματα και τον έπαινο στους κακούργους. Έτσι τους βοήθησαν να κάνουν το έγκλημα ψυχαγωγία και πρωινή γυμναστική.
Όταν ένας άνθρωπος συνηθίζει να διασκεδάζει με το αίμα που τρέχει, με τίποτα πια στο εξής
δεν μπορεί να διασκεδάσει…»
«Το νησί αυτό, που διαδραματίζεται σήμερα η ιστορία μας, είναι το τοπίο όπου το έγκλημα δοξάστηκε σαν ύψιστη αρετή.
Όπου μέσα απ’ το λαρύγγι του ανθρώπου πέρασαν -για πρώτη φορά στην Ιστορία της Ανθρωπότητας- φθόγγοι άγνωστοι.
Ήρθε μια νύχτα που το νησί κλυδωνίζεται σαν ακυβέρνητο σκάφος.
Αυτή τη νύχτα -οι φθόγγοι αυτοί οι άγνωστοι- ακούστηκαν τόσο δυνατά, που οι μεταλλωρύχοι
της αντικρινής πλαγιάς τρόμαξαν και κρύφτηκαν στις στοές τους.
Ήταν οχτώ του Δεκέμβρη, χίλια εννιακόσια σαράντα εννέα χρόνια ύστερα απ’ τη γέννησή
του γιου μιας χωρικής, που τον σταύρωσαν -μια φορά- πάνω σ’ ένα ξύλο σ’ ένα λόφο της Σιών, επειδή κουβάλησε μαζί του καινούργιες ιδέες.
Βλέπετε οι ιδέες, άμα δεν έρχονται στα μέτρα που θέλουν αυτοί, παίρνουν το κεφάλι αυτουνού που τις έχει…»


«…Έτσι όπως το ζώνει το νησί η θάλασσα είναι ένα κι ένα για κλουβί.
Ούτε σύρματα, ούτε κάγκελα. Μπράβο, έτσι θα ‘ναι.
Εμ… να σου πω, είναι κρίμα τα καημένα τα ζουντανά να τα κρατάς χρόνο καιρό φυλακωμένα.
Άφ’ τα λέφτερα… Πού θα πάνε; Τα φυλάει γύρω τρόγυρα η θάλασσα.
Αυτό θα ‘ναι μωρέ! Ωχ! ησύχασα… μαλάκωσε η ψυχή μου.
Ναι, τις έχουνε κάτι τέτοιες ψυχοπονιές οι Εγγλέζοι.
Ύστερα από τον πόλεμο, λένε, πήρανε όλοι την απόφαση να ημερέψουνε...»

Κι από κάτου απ’ τ’ αστέρια περνάνε
Καραβιές- καραβιές οι εκτοπισμένοι
και τσουβάλια με κομμένα ποδάρια
και τσουβάλια με κομμένα χέρια
και τσουβάλια με νεκρούς
ξεβράζουν οι φουρτούνες στις αχτές του Λαυρίου


Σάββατο 30 Μαΐου 2026




 

 

ΝΙΚΟΣ ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗΣ

Ο Μπελογιάννης ζει μες την καρδιά μας
Ο Μπελογιάννης ζει παν στις κορφές
Ο Μπελογιάννης ζει είναι κοντά μας
στων τραγουδιών τις λεύτερες στροφές

ΚΕΙΜΕΝΑ ΤΑΚΗΣ ΠΟΛΙΤΗΣ


«Αγαπάμε την Ελλάδα και το λαό της περισσότερο από τους κατηγόρους μας.Το δείξαμε όταν κινδύνευε η Ελευθερία, η ανεξαρτησία και η ακεραιότητά της. Και ακριβώς, αγωνιζόμαστε για να ξημερώσουν στη χώρα μας καλύτερες μέρες, χωρίς πείνα και πολέμους. «ΓΙ’ ΑΥΤΟ ΤΟ ΣΚΟΠΟ ΑΓΩΝΙΖΟΜΑΣΤΕ» και όταν χρειαστεί θυσιάζουμε και τη ζωή μας…
Αυτά ήταν λίγα από τα λόγια του Νίκου Μπελογιάννη στην απολογία του στο στρατοδικείο που τον καταδίκασε σε θάνατο.
Αυτός ο συνεπής αγωνιστής που δεν λύγισε μπροστά στο θάνατο, ακολουθώντας ως το τέλος την υπεράσπιση των ιδανικών του…
Κι απ’ την άλλη η μάνα Βασιλική, βγαλμένη σαν από αρχαία τραγωδία χάνει την μικρότερη κόρη της Αργεντίνα στην κατοχή το 1944 από φυματίωση.
Τον άντρα της Γιώργο το 1947. Την πρώτη της κόρη Ελένη, που υποβλήθηκε σε φρικτά βασανιστήρια από τους χωροφύλακες, παρουσίασε καλπάζουσα φυματίωση και εξέπνευσε στο νοσοκομείο «Σωτηρία» το 1948. Και το γιο της Νίκο, που εκτέλεσαν οι φασίστες στις 30 Μαρτίου του 1952 παρά τις διαμαρτυρίες εκατοντάδων χιλιάδων διαδηλωτών και πλήθους διανοουμένων σ’ ολόκληρο τον κόσμο. Ο Νίκος Μπελογιάννης έγινε παγκόσμιος θρύλος, σύμβολο και το όνομά του δόθηκε στην Ανατολική Ευρώπη σε βουνά, δάση, λίμνες, οικισμούς και χωριά.
Η μητέρα του ήρωα, Βασιλική πεθαίνει τον Αύγουστο του 1956.
Η σύντροφός του γεννάει στη φυλακή το παιδί τους, Νίκο και αποφυλακίζεται για πρώτη φορά τα Χριστούγεννα του 1963.
Ο Νίκος Μπελογιάννης, το μέλος της κεντρικής επιτροπής του ΚΚΕ, ο πολιτικός επίτροπος της 10ης Μεραρχίας του δημοκρατικού στρατού, ο όμορφος άντρας,ο αγωνιστής, αυτός που προοριζόταν για να ξεκαθαρίσει και να οργανώσει το κόμμα, αυτός που προοριζόταν για γραμματέας του ΚΚΕ, γύρισε στην Ελλάδα τον Ιούνιο του 1950. Στις 20 Δεκεμβρίου του 1950 συλλαμβάνεται και δικάζεται με βάση το νόμο 509/1947 κατηγορούμενος ως κατάσκοπος της Σοβιετικής Ένωσης.
Ένα από τα μέλη του δικαστηρίου και έκτακτος στρατοδίκης ήταν ο Γεώργιος Παπαδόπουλος,
ο μετέπειτα δικτάτορας. Η απόφαση της θανατικής ποινής δεν άλλαξε παρά τις διεθνείς εκκλήσεις και πιέσεις. Η απόφαση εκτελέστηκε στις 30 Μαρτίου ημέρα Κυριακή και ώρα 4:10 π.μ
Ο Νίκος Μπελογιάννης κι άλλοι τρεις σύντροφοί του, Δ. Μπάτσης, Ν. Καλούμενος
και Η. Αργυριάδης μεταφέρθηκαν από τις φυλακές της Καλλιθέας στο στρατόπεδο στο Γουδί
και τουφεκίστηκαν.
Η ώρα και η μέρα ήταν εξαιρετικά ασυνήθιστες. Οι εκτελέσεις γίνονταν με το πρώτο φως του ήλιου και ποτέ Κυριακή.Φαίνεται πως έγινε τότε για να προλάβουν οι κάθε λογής υπέρμαχοι της εκτέλεσης τυχόν απονομή χάριτος …
Ο Νίκος Πλουμπίδης, υπεύθυνος του τότε ΚΚΕ Αθήνας στέλνει επιστολή με τα αποτυπώματά του δηλώνοντας ότι ο Μπελογιάννης είναι αμέτοχος και ότι η υπόθεση των ασυρμάτων βαραίνει αποκλειστικά τον ίδιο.





Ο συνήγορός του, Μ. Γαλέος επισκέπτεται τον Μπελογιάννη στις φυλακές και του προτείνει
να καταθέσουν αίτηση αναψηλάφησης της δίκης.
Ο Ζαχαριάδης ανακοινώνει ότι η επιστολή Πλουμπίδη είναι χαφιέδικο κατασκεύασμα κι ότι
ο Πλουμπίδης - που συνελήφθηκε αργότερα και εκτελέστηκε – ζει τάχα στο εξωτερικό.
Μετά τη δήλωση του Ζαχαριάδη, ο Μπελογιάννης και η σύντροφός του Έλλη Παππά δεν προχωρούν σε αίτηση αναψηλάφησης της δίκης.
Ο πρόσφατος θάνατος της συντρόφου του Νίκου Μπελογιάννη Έλλης Παππά είναι σίγουρο οι θα διαταράξει τα λιμνάζοντα νερά. Είχε αφήσει την πολιτική της διαθήκη και αλλά στοιχεία στο μουσείο Μπενάκη με τον όρο ότι θα ανοιχτούνε μετά τον θάνατό της.
Η περίοδος εκείνη είναι θολή για πολλούς και για τους κυνηγούς και για τους κυνηγημένους. Τα νέα στοιχεία θα πρέπει να εξεταστούν με προσοχή χωρίς εμπάθεια και προσωπικές κόντρες ώστε να φωτιστεί η αλήθεια για την πρόσφατη ιστορία του τόπου μας.




Συ μας έμαθες, πώς πρέπει να ζούμε
πώς, μ’ αξιοπρέπεια, να πεθαίνωμε.
Μ’ αυτό το γαρούφαλλο σαν με το κλειδί
άνοιξες την πόρτα της Αθανασίας
Με το χαμόγελό σου φώτισες τον κόσμο όλο
για να κατέβει η νύχτα στη γη.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ

Πέμπτη 30 Απριλίου 2026

 


ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΤΑΚΗΣ ΠΟΛΙΤΗΣ

ΤΡΙΤΟΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ

Μπορείς να δεις από τη λεωφόρο
Την παγκόσμια κρίση της βροχής
Και κάπου εκεί στο πλήθος να σέρνεσαι
Στην παγκόσμια κρίση της αβεβαιότητας

 

 ΠΤΩΣΗ

Κατέρρευσε το όνειρο
Σαν πέσαμε τα τείχη
Κι η νύχτα έγειρε κι αυτή
Μες τα αναφιλητά της
Το μόνο που χαρίσανε
Στη σκοτεινιά της Δύσης
Αλκοολικούς, ψυχασθενείς
Πουτάνες σε μπαράκια