ΠΟΥ ΠΑΣ ΚΑΡΑΒΑΚΙ;

                                                    Στις ανθισμένες νερατζιές

θα βρεις την κιβωτό σου.
Τέσσερις τοίχοι στις φωτιές
θα ταξιδέψουν τις νυχτιές
και το παράπονό σου.

Πάρε μια λέξη για να ζεις
και στρώσε τη ζωή σου.
Και φώναζε ολονυχτίς
που βρίσκει ο βασανιστής
νερό του παραδείσου.

Και πάρε χάντρες του Μαγιού,
πηλό της Ρωμιοσύνης
τάμα δεκαπενταύγουστου,
την όψη την κρυφή σπαθιού
και της δικαιοσύνης.

Και πάρε δεντρολιβανιά,
μυρτιά και πικροδάφνη.
Του Μακρυγιάννη τον καημό
και δεκαπεντασύλλαβο
να βρεις αρχή και άκρη.

Και πες τα λόγια τα παλιά
κι απ’ όλους τους αγώνες.
Και πες αυτά που είναι θηλιά
κι ήταν μαράζι και σκαλιά
στους δίκοπους αιώνες.

         

                     ΜΑΝΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΥ

ΚΕΙΜΕΝΑ ΤΑΚΗΣ ΠΟΛΙΤΗΣ

Κανένα από τα κορίτσια του ορφανοτροφείου δε βρήκε τον ίσιο δρόμο, την τίμια ζωή. 

Όλες κατέληξαν στα μπορντέλα, στα κόκκινα φανάρια ….

Και η Ειρήνη και η Περσεφόνη και η Μαρίνα και η μικρή Ελπίδα.

Ο Ολυμπιακός ηττήθηκε από τους Ουκρανούς. Παραδόθηκε στα τσιράκια της Μέρκελ με κίνδυνο 

να βρεθεί εκτός της διοργάνωσης του ΟΥΕΦΑ για τον επόμενο γύρο.

Ο Πρωθυπουργός Τσίπρας εύχεται καλή χρονιά σε άπταιστα Κινέζικα.

Αυτό κάτι μου θυμίζει….

Αξιότιμε κύριε Πρέσβη. Αξιότιμε πλοίαρχε του σκάφους του 18^ου  στόλου της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας….

-Με λένε ΑΡΤΕΜΗ

Θα φυτέψουμε τους Κνίτες ανάποδα σε μεγάλες γλάστρες και θα τους ποτίζουμε με καταβρεχτήρι. Είναι βέβαιο ότι θα πιάσουν. Θα φυτρώσουν. Βγάζουν κάτι φυτά που μοιάζουν σαν βλίτα, σαν ραδικοβλάσταρα, σαν αγριομάρουλα. Αυτά θα τα εξάγουμε στους συντρόφους μας στη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας κι έτσι θα ’ρθει η ανάπτυξη.

Το θεατρικό που παρουσιάζει το ορφανοτροφείο είναι σύνθετο, αλλοπρόσαλλο και σουρεαλιστικό. Μπερδεμένο το σενάριο, τα σκηνικά, τα φώτα και η μουσική.

Στο έργο συμμετέχουν και οι παραπλανημένες πόρνες της Συγγρού.

Περπατώ εις το δάσος, όταν ο λύκος δεν είναι εδώ.

-ΛΥΚΕ, ΛΥΚΕ ΕΙΣΑΙ ΕΔΩ;

Πού πας ξυπόλυτος στα αγκάθια; Πού πας σε μονομαχία δίχως σφαίρες; Πού πας στον πόλεμο χωρίς όπλο; Πού πας στην παραλία χωρίς το κουβαδάκι σου; Πού πας να γαμήσεις χωρίς προφυλακτικό; «Πού πας χωρίς αγάπη στη νύχτα, στη βροχή;»

-Με λένε ΑΡΤΕΜΗ

Κι αν οι κάβοι σου στήσουν τη νύχτα καρτέρι;
Απάνω σου αν πέσει το κύμα θεριό
και πάρει τους ναύτες και τον τιμονιέρη;
Πού πας καραβάκι με τέτοιον καιρό;

Ακολουθεί πλήθος λαού με πανό, συνθήματα και ντουντούκες. Ο βαλσαμωμένος απερχόμενος πρόεδρος της δημοκρατίας, Κάρολος Παπούλιας διεκδικεί δικαίωμα στην εργασία. Ο Σόιμπλε στο αναπηρικό του καροτσάκι, ντυμένος Αη-Βασίλης,  μοιράζει δώρα στα ορφανά. Η Κανέλλη με τον Μιχαλολιάκο, τον Κασιδιάρη, τον Καραγκιόζη και τη Μαρία τη Λουκά βροντοφωνάζουν 

«ΕΟΚ ΚΑΙ ΝΑΤΟ ΤΟ ΙΔΙΟ ΣΥΝΔΙΚΑΤΟ»

Με το ίδιο μακό

και με κέφι κακό

φύγαν μέρες.
Το φεγγάρι απ’ τη μια

και του κόσμου η ζημιά

βάλαν βέρες*

-Με λένε ΑΡΤΕΜΗ

Ξάφνου εμφανίζεται η κοκκινοσκουφίτσα με μουστάκι και μεταχειρισμένες μπότες παλιού ΕΣΑτζή. Πυροβολεί και σκοτώνει τον άκακο λύκο.Ο Καμπούρης σακατεύεται στο ξύλο από μια ομάδα αναρχικών. Τα ορφανά κλαίνε απαρηγόρητα για το χαμό του άκακου λύκου και το έργο τελειώνει με την απαγγελία του ΑΡΤΕΜΗ:

Κι αν οι κάβοι σου στήσουν τη νύχτα καρτέρι;
Απάνω σου αν πέσει το κύμα θεριό
και πάρει τους ναύτες και τον τιμονιέρη;
Πού πας καραβάκι με τέτοιον καιρό;**

*ΛΙΝΑ ΝΙΚΟΛΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

** ΖΑΧΑΡΙΑΣ ΠΑΠΑΝΤΩΝΙΟΥ

 

                  ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΤΑΚΗΣ ΠΟΛΙΤΗΣ

Η διαθήκη μου πριν διαβαστεί -καθώς διαβάστηκε-
ήταν ένα ζεστό άλογο ακέραιο.
Πριν διαβαστεί
όχι οι κληρονόμοι που περίμεναν
αλλά σφετεριστές καταπατήσαν τα χωράφια.
Η διαθήκη μου για σένα και για σε
χρόνια καταχωνιάστηκε στα χρονοντούλαπα
από γραφιάδες, πονηρούς συμβολαιογράφους.
Αλλάξανε φράσεις σημαντικές
ώρες σκυμμένοι πάνω της με τρόμο.
Εξαφανίσανε τα μέρη με τους ποταμούς
τη νέα βουή στα δάση
τον άνεμο τον σκότωσαν –Τώρα καταλαβαίνω πια τι έχασα.
Ποιος είναι αυτός που πνίγει.
Και συ λοιπόν στέκεσαι έτσι βουβός με τόσες παραιτήσεις
από φωνή
από τροφή
από άλογο
από σπίτι.
Στέκεις απαίσια βουβός σαν πεθαμένος:
Ελευθερία ανάπηρη πάλι σου τάζουν.

ΜΙΧΑΛΗΣ ΚΑΤΣΑΡΟΣ




Είμαι καλά.
Είμαι καλά. Αύριο θα με σταυρώσουν.
Είμαι καλά. Είμαι καλά. Είμαι καλά…
Είμαι καλά. Κι ας μην έχω πια μυαλό να το σκεφτώ.
Είμαι καλά. Κι ας μην έχω πια μιλιά να το φωνάξω.
Είμαι καλά. Κι ας μην έχω χέρι να το γράψω.
Γι’ αυτό το σκάβω. Το σμιλεύω επιτύμβιο.
Πάνω σ’ αυτόν τον ανεμόδαρτο γκρεμνό.
Σ’ αυτό το τρελό νεκροταφείο
πως όλοι οι νεκροί του Ε Ι Ν Α Ι Κ Α Λ Α

ΜΕΝΕΛΑΟΣ ΛΟΥΝΤΕΜΗΣ

 

                                                         Μιγκέλ Πινιέρο

ΚΕΙΜΕΝΑ  ΤΑΚΗΣ ΠΟΛΙΤΗΣ

ι

 έγινε στο Καπιτώλιο;

Τέσσερις άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους, δυο άντρες και δυο γυναίκες, στον χώρο του Καπιτωλίου 

στα επεισόδια που ξέσπασαν λόγω της εισβολής υποστηρικτών του Ντόναλντ Τραμπ την ώρα 

που συνεδρίαζε το Κολλέγιο των Εκλεκτόρων προκειμένου να επικυρώσει την εκλογική νίκη του Τζο Μπάιντεν. 
Όλα ήταν ανοιχτά. Τα πάντα!
Τα κομμωτήρια, το λιανεμπόριο, οι λέσχες, οι εκκλησίες.
Γιατί να μην είναι ανοιχτά και τα μπουρδέλα;
Ο Γραμματέας της ΕΠΕΝ Βορίδης αντικατέστησε τον Γραμματέα της ΚΝΕ Θεοδωρικάκο, 

στο υπουργείο εσωτερικών, στη σύγχρονη φιλελεύθερη κυβέρνηση Μητσοτάκη
Το ξύλινο χταπόδι κατάπιε τη φάτνη και ο Ολυμπιακός κέρδισε 0-4 τον Αστέρα Τρίπολης. 
Οι Ισραηλινοί έχουν κάνει 12.000.000 εμβόλια και ξαναγυρίζουν στους κανονικούς τους ρυθμούς ζωής. 
Ήταν Νεκρός
ποτέ δεν Έζησε
πέθανε
πέθανε
πέθανε αναζητώντας έναν Σκοπό
επειδή είπε
ποτέ δεν είδε τον σκοπό
αλλά άκουσε
τον σκοπό
άκουσε τα κλάματα των πεινασμένων παιδιών του γκέτο
άκουσε την προειδοποίηση από τον Μάλκολμ
άκουσε τα τρακτέρ να στρώνουν καινούριους δρόμους
σε καινούριες φυλακές
πέθανε αναζητώντας έναν Σκοπό
αναζητώντας έναν Σκοπό
ήταν νεκρός στην άφιξη
δεν Έζησε ποτέ πραγματικά
εκτός πόλης... στο κέντρο της πόλης... στην άλλη άκρη της πόλης...
το πτώμα βρέθηκε παντού στην πόλη
αναζητώντας τον Σκοπό
σκεπτόμενος ότι ο Σκοπός ήταν 75 δολλάρια
και κροκοδειλίσια παπούτσια
σκεπτόμενος ότι ο Σκοπός ήταν να πουλάς
την λευκή κυρία σε μαύρους πιτσιρικάδες
σκεπτόμενος ότι ο σκοπός είναι να βρεθείς
με την Gypsy Rose ή με την J.B.
ή να εμπορεύεσαι παλαβιάρικο χόρτο
και να τραγουδάς στο πάρκο μετά από μαστούρα
πέθανε αναζητώντας τον Σκοπό
πέθανε αναζητώντας έναν Σκοπό
και ο Σκοπός πέθαινε αναζητώντας τον
και ο Σκοπός πέθαινε αναζητώντας τον
και ο Σκοπός πέθαινε αναζητώντας τον
ήθελε έγχρωμη τηλεόραση
ήθελε ένα φουλάρι πάνω στο μεταξωτό κοστούμι
ήθελε τον Σκοπό να έρθει σαν τους μετεωρίτες
και να ξεσηκώσει την παγκόσμια αλληλουχία αντιδράσεων
ήθελε... ήθελε... ήθελε... ήθελε...
να θέλει περισσότερα θέλω
αλλά
ποτέ δεν έδωσε
ποτέ δεν έδωσε
-ποτέ δεν έδωσε αγάπη στα παιδιά του
ποτέ δεν έδωσε την καρδιά του στους γηραιούς
και δεν έδωσε ποτέ μα ποτέ
την ψυχή του στους ανθρώπους του
δεν έδωσε ποτέ την ψυχή του στους δικούς του
επειδή ήταν απασχολημένος να αναζητά έναν σκοπό
απασχολημένος
απασχολημένος με το να τελειοποιεί την φωνή του
για να εναρμονίζεται στον εθνικό ύμνο
με τον Σπύρο Άγκνιου
απασχολημένος με το να τελειοποιεί την χοροπηδηχτή του ομιλία
ώστε να μην φανεί η χαμέρπειά του
απασχολημένος με το να τελειοποιεί τους λόγους του
υπέρ της αστυνομίας
εκτός πόλης... στο κέντρο της πόλης... στη μέση της πόλης...
στην άλλη άκρη της πόλης...
το πτώμα του βρέθηκε σε όλη την πόλη
αναζητώντας έναν Σκοπό
αναζητώντας τον Σκοπό
βρέθηκε
σε χωράφια από άργιλο
βρέθηκε
σε μια κακόφημη συνοικία
τα πόδια του έμειναν στο Βιετνάμ
τα μπράτσα του βρέθηκαν στο Σινγκ-Σινγκ
το σκαλπ του ήταν πάνω στη ζώνη του Νίξον
το αίμα του έβαψε τους δρόμους του γκέτο
τα μάτια του ακόμα έψαχναν για τον Ιησού να κατέβει
από κάποιο σύννεφο και να τα κάνει όλα εντάξει
όταν ο Ιησούς πέθανε στην Αττική
τα μυαλά του σοβάντισαν το κτίριο του πενταγώνου
η φωνή του ακόμα ούρλιαζε ΑΣΤΕΡΟΕΣΣΑ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ
κοσκινίστηκε με τις αστυνομικές σφαίρες
που οι φόροι του αγόρασαν
πέθανε αναζητώντας έναν Σκοπό
αναζητώντας τον Σκοπό
ενώ ο Σκοπός πέθαινε αναζητώντας εκείνον
πέθανε χτες
πεθαίνει σήμερα
είναι αύριο νεκρός
πέθανε αναζητώντας έναν Σκοπό
πέθανε αναζητώντας τον Σκοπό
και ο Σκοπός ήταν μπροστά του
και ο Σκοπός ήταν μέσα στο δέρμα του
και ο Σκοπός ήταν μέσα στην ομιλία του
και ο Σκοπός ήταν μέσα στο αίμα του
αλλά
πέθανε αναζητώντας τον Σκοπό
πέθανε αναζητώντας έναν Σκοπό
πέθανε
κουφός
μουγγός
και τυφλός
πέθανε
και ποτέ δεν βρήκε τον Σκοπό του
επειδή
βλέπεις ποτέ μα ποτέ
δεν ήξερε ότι αυτός ήταν ο Σκοπός. 

 

ΤΑ ΑΠΑΓΟΡΕΥΜΕΝΑ ΚΑΛΑΝΤΑ

Καλέ μου φίλε, σου γράφω για να παρηγορηθώ
και εξαιτίας της απόστασής μας, τρελά θα εξηγηθώ.
Μα, από τότε που λείπεις, παρατήρησα ξανά
πως ο χωροχρόνος έφυγε μα κάτι ακόμα εδώ δεν προχωρά.
Σπανίως βγαίνουμε έξω κι ας είναι και γιορτές,
αρκετοί σωριάζουν σάκους με άμμο στα παράθυρα και στις σκεπές,
Άλλος πάλι σωπαίνει για βδομάδες σαν νεκρός
κι όσοι δεν έχουν κατιτίς να πούνε τους περισσεύει και καιρός.

Μα η μικρή οθόνη μάς είπε για τη νέα χρονιά
έναν ανασχηματισμό ευρύ που καρτερούμε πώς και τι.
Θα 'χουμε, λέει, Χριστούγεννα και καρναβάλια καθ' εκάστη,
κάθε Χριστούλης θα κατέβει απ' το σταυρό
και τα πουλάκια θα επιστρέψουν στο άστυ.

Θα έχει φαγοπότι και φως όλο το χρόνο,
θα βγάζουν λόγο και οι μουγκοί γιατί οι κουφοί μιλούσαν μόνο.
Θα επιτραπεί ο έρως όπως τον θέλει ο καθείς,
θα παντρευτούνε και οι καλόγεροί μας, μα κατόπιν δοκιμής.

Έως δια μαγείας, θα εξαφανιστούν
κάτι κρετίνοι, κάτι απαίσιοι που μας ταλαιπωρούν.

Βλέπεις, αδερφέ μου, τι σου αραδιάζω, ακριβέ μου;
Μα, εδώ κοντεύω να φλιπάρω, έστω σαν όνειρο αν το πάρω!
Βλέπεις, βλέπεις, βλέπεις, βλέπεις, βλέπεις, κύριέ μου, παραμιλάω, τρεκλίζω,
γελάω μ' όλα τα εφέ μου και συνεχίζω να ελπίζω!

Μα, αν ο χρόνος ήταν μόνο για μια ώρα, κάτι σαν κομήτης,
πόσο σκληρό γίνεται τώρα καθώς χανόμαστε μαζί της.

Ο χρόνος που μετράει σε λίγο δεν θα είναι εδώ,
θα τον φάω ή θα με φάει, αυτά είχα να σου πω.

                                                                         Lucio Dalla

ΚΕΙΜΕΝΑ ΤΑΚΗΣ ΠΟΛΙΤΗΣ

Ξύπνησα και σκεφτόμουνα τα απαγορευμένα κάλαντα, «Ο Κούλης στο ναυτικό» και τον Ελπήνορα να στουκάρει στα τσιμέντα.
Όλα είναι ένα ταξίδι ξεκινώντας από τον Όμηρο με ενδιάμεσο τον Μποντλέρ και καταλήγοντας
στον Κόλλια (Καββαδίας) παρέα με τις ερμαφρόδιτες φωνές των τραγουδιστών που τον ερμήνευσαν.
Τα γυφτάκια έκαναν λάθος επένδυση αγοράζοντας τρίγωνα, κλαρίνα και μελόντικες για να πουν
τα κάλαντα και για να αγοράσουν το καινούργιο play station.
Με απογοήτευση όμως φέτος θα παίξουν μόνο το όργανό τους…
Το μόνο που δεν θα είναι απαγορευμένο και που θα παίξει φέτος από το YouΤube
θα είναι «ο Κούλης στο ναυτικό» και θα είναι αυτό που θα αντικαταστήσει τα κάλαντα.
Τι δουλειά όμως έχει ο Ελπήνορας;
Ποιος είναι;
Είναι αυτός που αυτοκτόνησε γιατί ζήλεψε, όταν είδε τον Οδυσσέα με την Κίρκη.
Έκανε οφθαλμολουτρο και σκόνταψε;
Μέθυσε απόψε το κορίτσι μου;
Η ομοφυλοφιλική άποψη του Ομήρου;
Η σχέση του Κούλη;
Ο πρόγονος του Χίτλερ;
Ο ακτιβιστής που έπεσε από τα Ιμαλάια;
Κάτι για να περάσει η ώρα και να καλύψω το άρθρο του Δεκέμβρη;
Ο Ελπήνορας θάφτηκε από τον Οδυσσέα με ένα κουπί καρφωμένο στην πλάτη.
Και ουχί με σταυρό γιατί όπως όλοι ξέρετε (σιγά μην ξέρετε) τότες δεν είχε
ανακαλυφθεί ο Χριστιανισμός…

Ο κορωνοϊός έχει κουράσει τους πάντες.
Όλους έκτος από μένα.
Κάνω ό,τι έκανα!
Έτσι κι αλλιώς η ζωή δεν έχει και μεγάλες απαιτήσεις.
Θέλει ένα πιάτο φαΐ και λίγη αγάπη…

Εύχομαι…
Καλή χρονιά! Και με περισσότερη ελευθερία!

ΟΔΟΣ ΑΒΥΣΣΟΥ ΑΡΙΘΜΟΣ 0

 

 ΟΔΟΣ ΑΒΥΣΣΟΥ ΑΡΙΘΜΟΣ 0

   

Κι ύστερα πάλι ομοβροντία τα χαράματα

διώχνοντας απ’ τα κυπαρίσσια τα σπουργίτια
Τα φορτηγά αυτοκίνητα γιομάτα αγωνιστές
περνώντας για τον τόπο της εκτέλεσης
Κόβοντας με τις ρόδες στα δυο τον ήλιο
περνώντας για τον τόπο της εκτέλεσης
Έμεινε πάλι πολύ σκόνη τ’ απογεύματα
η σκόνη που αφήνουν πίσω τους
τα μαύρα φουστάνια των μανάδων
Καθώς γυρνάνε απ’ του Αβέρωφ ή απ’ του Χατζηκώστα
ή από τα τμήματα των μεταγωγών
Οι μαύρες μανάδες με τα μαύρα φουστάνια
με την καρδιά τους τυλιγμένη στο μαντίλι τους
σαν ένα ξεροκόμματο ψωμί
που δεν μπορεί να το μασήσει
που δεν μπορεί να το μασήσει μήτε ο θάνατος
                                               ΓΙΑΝΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ

ΚΕΙΜΕΝΑ ΤΑΚΗΣ ΠΟΛΙΤΗΣ
Ο σχιζοφρενής γέρος με την τραγιάσκα και το καρότσι μοίραζε δηλώσεις μετανοίας των κομμουνιστών από τα μαύρα χρόνια του ’49, του ’59, του ’69.
Όμως τι εξυπηρετεί όλο αυτό σήμερα; Την απομυθοποίηση των ηρώων; Τα όρια αντοχής του ανθρώπινου σώματος στα βασανιστήρια; Τις ενοχές που προσπαθεί να μεταφέρει στους απογόνους τους;
Γιατί δεν υποδεικνύει τους κουκουλοφόρους, αυτούς που δείχνανε με το δάχτυλο στους Γερμανούς ποιους να εκτελέσουν.
Τι κάνει το ΚΚΕ για να υπερασπιστεί τους νεκρούς του;
«Κείνο το βράδυ σώπαιναν οι λύκοι, γιατί ούρλιαζαν οι άνθρωποι»
«… Απ’ το Λαύριο οι δήμιοι φαίνονταν μικροί…
Και ήταν για να σαστίζεις πως τόσο μικροί δήμιοι κάνανε τόσο μεγάλα εγκλήματα.
Μα το έγκλημα ποτέ δεν μετριέται με τον πήχυ. Γιατί ποτέ δεν έχει το ανάστημα του κακούργου. Πάντα είναι μεγαλύτερό του. Γιατί ένας πραγματικός κακούργος ποτέ δεν κάνει μόνο ένα έγκλημα.
Πόσο μάλλον στη Μακρόνησο όπου είχε καταργηθεί η τιμωρία.
Γιατί κι αυτό έγινε στη Μακρόνησο. Χωρίσανε το έγκλημα απ’ τον κολασμό και αντιστρέψανε
τους όρους.
Ρίξανε τον κολασμό στα θύματα και τον έπαινο στους κακούργους. Έτσι τους βοήθησαν να κάνουν το έγκλημα ψυχαγωγία και πρωινή γυμναστική.
Όταν ένας άνθρωπος συνηθίζει να διασκεδάζει με το αίμα που τρέχει, με τίποτα πια στο εξής
δεν μπορεί να διασκεδάσει…»
«Το νησί αυτό, που διαδραματίζεται σήμερα η ιστορία μας, είναι το τοπίο όπου το έγκλημα δοξάστηκε σαν ύψιστη αρετή.
Όπου μέσα απ’ το λαρύγγι του ανθρώπου πέρασαν -για πρώτη φορά στην Ιστορία της Ανθρωπότητας- φθόγγοι άγνωστοι.
Ήρθε μια νύχτα που το νησί κλυδωνίζεται σαν ακυβέρνητο σκάφος.
Αυτή τη νύχτα -οι φθόγγοι αυτοί οι άγνωστοι- ακούστηκαν τόσο δυνατά, που οι μεταλλωρύχοι
της αντικρινής πλαγιάς τρόμαξαν και κρύφτηκαν στις στοές τους.
Ήταν οχτώ του Δεκέμβρη, χίλια εννιακόσια σαράντα εννέα χρόνια ύστερα απ’ τη γέννησή
του γιου μιας χωρικής, που τον σταύρωσαν -μια φορά- πάνω σ’ ένα ξύλο σ’ ένα λόφο της Σιών, επειδή κουβάλησε μαζί του καινούργιες ιδέες.
Βλέπετε οι ιδέες, άμα δεν έρχονται στα μέτρα που θέλουν αυτοί, παίρνουν το κεφάλι αυτουνού που τις έχει…»


«…Έτσι όπως το ζώνει το νησί η θάλασσα είναι ένα κι ένα για κλουβί.
Ούτε σύρματα, ούτε κάγκελα. Μπράβο, έτσι θα ‘ναι.
Εμ… να σου πω, είναι κρίμα τα καημένα τα ζουντανά να τα κρατάς χρόνο καιρό φυλακωμένα.
Άφ’ τα λέφτερα… Πού θα πάνε; Τα φυλάει γύρω τρόγυρα η θάλασσα.
Αυτό θα ‘ναι μωρέ! Ωχ! ησύχασα… μαλάκωσε η ψυχή μου.
Ναι, τις έχουνε κάτι τέτοιες ψυχοπονιές οι Εγγλέζοι.
Ύστερα από τον πόλεμο, λένε, πήρανε όλοι την απόφαση να ημερέψουνε...»

Κι από κάτου απ’ τ’ αστέρια περνάνε
Καραβιές- καραβιές οι εκτοπισμένοι
και τσουβάλια με κομμένα ποδάρια
και τσουβάλια με κομμένα χέρια
και τσουβάλια με νεκρούς
ξεβράζουν οι φουρτούνες στις αχτές του Λαυρίου

Η ΑΠΟΔΟΜΗΣΗ ΤΟΥ ΣΦΥΡΟΔΡΕΠΑΝΟΥ

 Η ΑΠΟΔΟΜΗΣΗ

ΤΟΥ ΣΦΥΡΟΔΡΕΠΑΝΟΥ

Τρίζουν τα κόκαλα του Μακρυγιάννη
του Μπαρμπαγιάννη του Κανατά
κάτι ξενέρωτοι Αμερικάνοι
κάτι ροκάδες του κερατά
πήραν φαλάγγι μπαγλαμάδες και μπουζούκια
μα δεν πειράζει πατριώτες είμαστε εφτάψυχοι

Φράνσις Φορντ Κόπολα
Ράινερ Βέρνερ Φασμπίντερ και ξερό ψωμί

Πόσο θ’ αντέξουνε ο Μάρκος κι ο Τσιτσάνης
δεν έχουν κάνει ούτε ένα video clip
σαν τα κοράκια σου χιμάνε όταν πεθάνεις
οι κομπανίες με τους πράκτορες της Κ.Υ.Π
Γίναν οι μάγκες φεμινίστριες με ταγάρια
μα δεν πειράζει πατριώτες
είμαστε εφτάψυχοι

Φράνσις Φορντ Κόπολα
Ράινερ Βέρνερ Φασμπίντερ και ξερό ψωμί

Με σέξι πόζες κοριτσιών στην Ελασσόνα
με Παλαιστίνιο εραστή εκτελεστή
θα καβαλήσουμε κι ετούτο το χειμώνα
μπροστά στην τηλεοπτική μας θαλπωρή
σαν τους ανάπηρους που βλέπουνε αγώνα
μα δεν πειράζει πατριώτες
είμαστε εφτάψυχοι

Φράνσις Φορντ Κόπολα
Ράινερ Βέρνερ Φασμπίντερ και ξερό ψωμί

ΤΖΙΜΗΣ ΠΑΝΟΥΣΗΣ

ΚΕΙΜΕΝΑ ΤΑΚΗΣ ΠΟΛΙΤΗΣ
Νύχτωσε και αυτοί εξακολουθούσαν να συλλέγουν υποψηφίους συμβούλους από τους κάδους των σκουπιδιών. Μαζί τους βρέθηκε και ένα νεκρό μωρό.
Όλα για την Notre-Dame, τίποτα για τους Άθλιους του Βίκτωρος Ουγκώ.
Ο Κουασιμόδος είχε δακρύσει κι εγώ παρακολουθούσα από την πόρτα του μαγαζιού μου,
σε απόσταση τεσσάρων μέτρων, το μοναδικό έργο ανάπτυξης της πόλης μου.
Τις προστατευτικές μπάρες που με προστατεύουν από τους κάφρους, τις μαϊμούδες και τους δημοσίους υπαλλήλους.
Παραδίπλα η ΜΚΟ της φιλοπτώχου με ληγμένα ρούχα, λερωμένα λούτρινα αρκουδάκια
και ρινόκερους. Βρώμικα χαρτοκούτια, σακούλες και άπληστους γύφτους.
Λυσσιατρείο, ληξιαρχείο, ψυχιατρείο. Πάμε πάλι. Ξανά, ξανά, ξανά. Ωσαννά!
Ο Πλάτωνας έλεγε πως οι δάσκαλοι θα ’πρεπε να ασχοληθούν με την πολιτική
και να διοικήσουν.
-Έλα κάτω να σου τους πω έναν έναν.
Η Πάολα τραγουδούσε το «Μια θάλασσα μικρή». Ο Ορέστης είχε πάρει τις μύγες μαζί του
για να προστατεύσει τους κατοίκους του Άργους και εγώ δεν είχα βρει τη Βεατρίκη.
Η πλήξη με οδήγησε σε ένα περιφερικό θέατρο από αυτά που στήνει ένα τσούρμο ανέργων
και που επιδοτούνται από την εκάστοτε εξουσία.
Μου έκανε εντύπωση ο τίτλος του έργου και για αυτό μπήκα.
Η ΑΠΟΔΟΜΗΣΗ ΤΟΥ ΣΦΥΡΟΔΡΕΠΑΝΟΥ
Η παράσταση αρχίζει… All that jazz
Διαδραματίζεται σε μια μεγάλη και πολυτελή αίθουσα στο «σπίτι του λαού».
Η αίθουσα είναι επιβλητική από τις γιγαντοαφίσες των Μαρξ, Έγκελς, Λένιν
και Στάλιν. Παντού κίτρινα σφυροδρέπανα σε κόκκινο φόντο.
Ξάφνου μπαίνουν καμιά δεκαριά παράξενοι τύποι με καπαρντίνες, μαύρα γυαλιά
και καπέλα. Κάτι τύποι σαν τον Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ, σαν τους γκάνγκστερς την εποχή της ποτοαπαγόρευσης, σαν πράκτορες της Κ.Υ.Π
Αντί να κρατάνε όπλα, κρατάνε κουβάδες με κόλα και βούρτσες.
Με νευρικές κινήσεις σκίζουν τους θεωρητικούς και τους εφαρμοστές του λεγόμενου «υπαρκτού σοσιαλισμού» και τους αντικαθιστούν με τη Λιάνα Κανέλλη, τη Σεμίνα Διγενή και τον Γιάννη Πρετεντέρη.
Από το ακροατήριο ακούγεται μια φωνή:
-Μπράβο, κάνατε τρίλιζα με τους πράκτορες της Κ.Υ.Π
-Συγχαρητήρια. Τώρα και την Τρέμη και την Τρέμη.
Οι τύποι με τις καπαρντίνες, τα καπέλα και τα μαύρα γυαλιά συγκεντρώνουν τις σκισμένες
αφίσες και τα σφυροδρέπανα σε κάδους ανακύκλωσης.
Και η μεικτή χορωδία των «ατόμων με ειδικές ανάγκες» τραγουδάει τη σύνθεση του Τζίμη Πανούση
-Άντε γαμήσου Εργατιά…
-Άντε γαμήσου Αγροτιά…
Έφυγα πικραμένος από την αίθουσα. Τόσοι αγώνες πήγανε χαμένοι.
Παντού δημόσιοι υπάλληλοι και προβοκάτορες.
Κι αυτοί που φύγαν φτιάξαν ένα δικό τους μαγαζί και λένε τις ίδιες μαλακίες σε παραλλαγή.
Λες και ο κρατικός καπιταλισμός είναι άλλος καπιταλισμός.
Το «μια θάλασσα μικρή» στροβιλίζει στο μυαλό μου και με ηρεμεί.

Μια θάλασσα μικρή,
πικρά σ’ αποχαιρέτησε,
σε περιμένει…
Μια θάλασσα μικρή

Τότε ξεκαθάρισε στο μυαλό μου πως τη Βεατρίκη δεν κατάφερα να την βρω γιατί ζει εκτός συνόρων και σε μιαν άλλη εποχή.
Όμως για αυτό είμαι σίγουρος!

Το σημείο Κ ήτανε το κόμμα
Και το σημείο Ν η νεολαία
Ο Άρης Αλέξανδρου είχε δίκιο
Το κιβώτιο ήταν άδειο!

Καλή Ανάσταση!

 

                ΦΥΛΑΞΟΥ! ΜΑΣ ΚΡΙΝΟΥΝΕ...

Υπάρχουν ορκισμένοι εχθροί. Είναι οι απόφοιτοι των ψυχιατρείων
Η παρακμιακή πλέμπα που βιάζεται να μας κυβερνήσει
Βρίσκονται στις αφίσες και στις βιτρίνες των καταστημάτων
Στις λαϊκές, στις πλατείες και στα σουπερ μάρκετ
Στα μαύρα ψηφοδέλτια των βολεμένων συνδικαλιστών
Στις τοπικές εφημερίδες και στους ερασιτεχνικούς θιάσους
Στις διαδηλώσεις και στις διοικήσεις των διεφθαρμένων φορέων
Στους κρατικούς υπαλλήλους, στα παιδιά τους και στα εγγόνια τους
Στις τράπεζες, στους τεκέδες, στα μπουρδέλα και στα κωλοχανεία
Στις κρυφές τσέπες και στα σεντούκια των δεσποτάδων
Στους βραβευμένους διαγωνιζόμενους ποιητάδες
Στα συμβούλια και στους συνδέσμους των φιλολόγων
Στα αναλόγια και στα στασίδια των εκκλησιών
Στις άγριες επελάσεις των λαχανί αγροτικών αυτοκινήτων.


27-12-2017
ΤΑΚΗΣ ΠΟΛΙΤΗΣ