ΤΟ ΩΡΙΜΟ ΒΛΕΜΜΑ ΤΗΣ ΣΥΝΑΓΡΙΔΑΣ

      ΤΟ ΩΡΙΜΟ ΒΛΕΜΜΑ ΤΗΣ ΣΥΝΑΓΡΙΔΑΣ

Ήρθαν τα πρώτα τηλεγραφήματα
Σταμάτησαν τα πιεστήρια και περίμεναν
Έγιναν οι παραγγελίες στις αρμόδιες αρχές.
Μα ο νεκρός δεν πέθανε την ορισμένη ώρα.
Όλοι φόρεσαν τις μαύρες γραβάτες
Δοκίμασαν στον καθρέφτη τις συντριμμένες πόζες
Ακούστηκαν οι πρώτοι λυγμοί τα θλιβερά εγκώμια.
Μα ο νεκρός δεν πέθανε την ορισμένη ώρα.
Στο τέλος οι ώρες γινήκαν μέρες
Εκείνες οι φριχτές μέρες της αναμονής
Οι φίλοι άρχισαν να διαμαρτύρονται
Έκλεισαν τα γραφεία τους σταμάτησαν τις πληρωμές
Γυρνούσαν τα παιδιά τους αδέσποτα στους δρόμους.
Έβλεπαν τα λουλούδια να μαραίνονται.
Μα ο νεκρός δεν πέθανε την ορισμένη ώρα.
(Τόσα και τόσα πράγματα πού δεν προβλέπονται
Τόσες συνέπειες ανυπολόγιστες, τόσες θυσίες,
Σε ποιους υπεύθυνους να διαμαρτυρηθείς, πού να φωνάξεις;)
Και ο νεκρός δεν πέθανε την ορισμένη ώρα.

                                                                     Μανόλης Αναγνωστάκης

ΚΕΙΜΕΝΑ ΤΑΚΗΣ ΠΟΛΙΤΗΣ

Παρακολουθώ την κυβέρνηση (τηλεοπτικού τύπου) με κυβερνητικό έργο τα τηλεοπτικά σποτ. 

Την χοντρή που έκανε μάσκα το πάπλωμα και τον μαλάκα που παριστάνει τον Πόντιο Πιλάτο 

και τα παίρνει χοντρά.  

Πλήθος μισθοφόροι και εγκάθετοι στα ΜΜΕ, μπάτσοι, πυροσβέστες και λιμενικοί, καταδότες 

και ρουφιάνοι.

Έλλειψη δημοκρατίας, τρομολαγνία, ασυναρτησία και ψέμα.

Το νεκροπούλι και ο χλαπάτσας βγαίνουν μέρα παρά μέρα να μας ενημερώσουν πόσοι 

είναι οι νεκροί και πόσοι οι διασωληνωμένοι  και το βλέμμα της συναγρίδας βγάζει  

διαγγέλματα κάθε Δευτέρα.

Βρισκόμαστε λίγο πριν από μια τουριστική ατραξιόν που «ανοίγουμε τα μπούτια και μας παίρνουνε»…

Από τους μιναρέδες ακούγεται ο ύμνος της Γ΄ Διεθνούς.

Εμπρός της γης οι κολασμένοι
της πείνας σκλάβοι εμπρός εμπρός
Το δίκιο από τον κρατήρα βγαίνει
σαν βροντή σαν κεραυνός.

Φτάνουν πια της σκλαβιάς τα χρόνια
όλοι εμείς οι ταπεινοί της γης
που ζούμε μες την καταφρόνια
θα γίνουμε το παν εμείς.

Στον αγώνα ενωμένοι
κι ας μη λείψει κανείς
Ω!  Νάτη, μας προσμένει
στον κόσμο η Διεθνής!

Δεν ξέρω αν θα το άντεχε ο Αμβρόσιος να ακουστεί από τα μεγάφωνα της Φανερωμένης, 

αλλά καιρός του είναι να τον κλείσουν σε κανένα γηροκομείο και να σκηνοθετεί μικρά 

θεατρικά σκετσάκια.

Οι γιαλατζί κομμουνιστές κάνανε τις γυμναστικές τους επιδείξεις πριν καν ανοίξουν τα σχολεία. Πήραν τις κορδελίτσες τους και τις σημαιούλες τους, φόρεσαν τα σορτσάκια τους, τις φανελίτσες τους και τις τραγιάσκες τους και κάνανε «Λα λα όλα, λα λα Λόλα»

Ο Μπακογιάννης για να ομορφύνει τη μέρα αμόλησε την Πρωτοψάλτη με φορτηγό και τα σιντριβάνια. Οι νοσηλευτές δεν πληρωνόντουσαν τις υπερωρίες και το πλήθος των ανέργων απολάμβανε το υπερθέαμα «Λα λα όλα, λα λα Λόλα»

Κι ένα πρωί σε μια γωνιά στην Κοκκινιά
είδα το μπόγια το ληστή και το φονιά

Το αεροπλάνο έπεσε και διασώθηκαν οι διασώστες.

Οι εμμονικοί καθηγητές Πανεπιστήμιου και μέλη της επιτροπής «Ελλάδα 2021» οπαδοί του Αδαμάντιου Κοραή, «την είδαν στραβά» με τον Καποδίστρια και τον κατηγόρησαν για δικτάτορα για να καταλήξουν στο ότι ο σημαντικότερος διαμορφωτής στη σύγχρονη ελληνική ιστορία ήταν 

ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης και πως από εκεί ξεκίνησε η μεγάλη δυναστεία με την επωνυμία  

«Το ώριμο βλέμμα της συναγρίδας».

ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ ΝΟΤΙΕ!

               ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ ΝΟΤΙΕ!

ΚΕΙΜΕΝΑ ΤΑΚΗΣ ΠΟΛΙΤΗΣ

Το νεκροπούλι μετρούσε τους νεκρούς.

Η άνοιξη είχε έρθει γιατί τα χελιδόνια φάνηκαν στο πίσω μπαλκόνι.

Οι γέροι στα γηροκομεία και στα νοσοκομεία δεν προσμετρούνται στους νεκρούς

γιατί δεν είχαν κάνει το τεστ.

Μόνο ο κομμουνισμός θα μας έσωνε από τον κορονοϊό.

Ο πατερούλης θα έκλεινε τις εκκλησίες.

Απ’ τους κομμουνιστές ποιος θα μας έσωνε;

Ψάχνω να βρω τη μάσκα του Ζορό. Ποιος μου την πήρε;

Ένα ξεβράκωτο καθεστώς καλύπτεται από τα εξαγορασμένα ΜΜΕ και από τα αυταρχικά μέτρα για να μη φανεί ο κώλος του.

Πώς μπορείς έναν υγιή να τον κάνεις να συμπεριφέρεται σαν άρρωστος;

Είναι απλό. ΦΥΛΑΚΙΖΟΝΤΑΣ ΤΟΝ.

Κι εκείνοι οι γιαλατζί κομμουνιστές…

Θεέ μου ’σχώρα με…

Ένα μονοπάτι ηλιόλουστο τραβάει μέσα απ’ τις μουριές
είμαι στο παράθυρο του νοσοκομείου
Δε νιώθω τη μυρουδιά των γιατρικών
Κάπου πρέπει ν’ ανθίζουν τα γαρούφαλα
Δε νιώθω τη μυρωδιά των γιατρικών

Το ζήτημα δεν είναι να είσαι αιχμάλωτος
Το να μην παραδίνεσαι. Aυτό είναι

Μια γενιά δύναμης, ήθους και αντίστασης. Χθες έφυγε…

Κομμουνιστής, ταξιδιώτης, ποιητής. Από τη Χιλή στην Αργεντινή, στην Ουρουγουάη, 

στο Περού, στο Εκουαδόρ, στην Κολομβία,  στη Βραζιλία, με τους ινδιάνους Σουάρ 

στον Αμαζόνιο, αντάρτης στη Νικαράγουα, δημοσιογράφος στη Αγκόλα,  στο Ελ Σαλβαδόρ, 

στη Μοζαμβίκη, στην Παραγουάη, στο Παρίσι, στο Αμβούργο, στη Μαδρίτη.

Σαρακηνοί και Βενετσάνοι
πιάνουν και δένουν στο κατάρτι
ελόγου μου τον καπετάν Γιάννη
το παλληκάρι τον αντάρτη
τον άντρακλα τον πελαγίσιο

Καλό ταξίδι Νότιε!

«Γράφω γιατί πιστεύω στη μάχιμη δύναμη των λέξεων»

Ο Ζορμπάς έφτασε μ' ένα σάλτο στο προστατευτικό κιγκλίδωμα του καμπαναριού.

Από κάτω, τ' αυτοκίνητα έμοιαζαν σαν έντομα με μάτια αστραφτερά.

Ο άνθρωπος κρατούσε το γλάρο στην αγκαλιά του.

«Όχι! φοβάμαι! Ζορμπά! Ζορμπά!»  έκρωζε η Καλότυχη, τσιμπώντας τα χέρια του ανθρώπου.

«Περίμενε» νιαούρισε ο Ζορμπάς. «Ασ' την πάνω στο κάγκελο».

«Δεν είχα στο νου μου να την πετάξω» είπε ο άνθρωπος.

«Θα πετάξεις, Καλότυχη» νιαούρισε ο Ζορμπάς.

«Πάρε μια βαθιά εισπνοή. Μύρισε τη βροχή. Η βροχή είναι νερό.

 Στη ζωή σου θα συναντήσεις πολλούς λόγους για να είσαι ευτυχισμένη –

ένας από αυτούς λέγεται νερό, ένας άλλος, άνεμος, κι ένας άλλος, ήλιος, κι αυτός

ο ήλιος εμφανίζεται πάντα σαν αντιστάθμισμα μετά τη βροχή.

Μύρισε τη βροχή. Άνοιξε τα φτερά».

Η γλαροπούλα άπλωσε τις φτερούγες της. Οι προβολείς την έλουζαν στο φως,κι η βροχή 

τής έλουζε με πέρλες τα φτερά.

Ο άνθρωπος κι ο γάτος την είδαν να υψώνει το κεφάλι με τα μάτια κλειστά.

«Η βροχή! Το νερό!» έκρωξε. «Μ' αρέσει!»

«Τώρα θα πετάξεις» νιαούρισε ο Ζορμπάς.

«Σ' αγαπώ. Είσαι ένας θαυμάσιος γάτος» έκρωξε η Καλότυχη, πλησιάζοντας την άκρη του κάγκελου.

«Τώρα θα πετάξεις» νιαούρισε ο Ζορμπάς. «Όλος ο ουρανός θα ’ναι δικός σου».

«Δε θα σε ξεχάσω ποτέ....»

«Πέτα!» νιαούρισε ο Ζορμπάς

«Πετάω, Ζορμπά! Μπορώ και πετάω!» έκρωξε τρισευτυχισμένη από την απεραντοσύνη του γκρίζου ουρανού.

Ο άνθρωπος χάιδεψε το σβέρκο του γάτου.

«Εντάξει, γάτε. Τα καταφέραμε» είπε αναστενάζοντας.

«Ναι» νιαούρισε ο Ζορμπάς. « Στο χείλος του γκρεμού κατάλαβα το πιο σημαντικό».

«Α, ναι; Και τι είναι πιο σημαντικό;» ρώτησε ο άνθρωπος.

«Πετάει μόνο αυτός που τολμάει να πετάξει» νιαούρισε ο Ζορμπάς.

Καμιά φορά, σε κάποια αυλή, έτρεχαν πίσω από ένα τόπι, τάχα σπουδαίοι μπαλαδόροι, κι όταν έβαζαν γκολ το υπέγραφαν φωνάζοντας  τ’ όνομά τους, την ίδια ώρα που κάποιοι άλλοι είχαν αποφασίσει πως δεν υπάρχει τίποτα καλύτερο απ’ το να ζεις στην ανωνυμία.

Αυτοί που μας λείπουν, μαγείρευαν τα σαββατοκύριακα, οδηγούσαν λεωφορείο, σπούδαζαν κοινωνιολογία, νομικά ή γεωπονία, έγραφαν μυθιστορήματα, ήταν ηθοποιοί, ποιητές ή πυγμάχοι, ήταν γιατροί σε κάτι άθλιες κλινικές, μάθαιναν ένα ένα τα πάρκα της πόλης, μέσα στα οποία αντάλλασσαν ρούχα, δίσκους, βιβλία και εμπιστοσύνη. 

Όταν τους έπιασαν, όταν άρχισαν να μας λείπουν, οι μάρτυρες που δεν είχαν δει τίποτα, ψιθύρισαν: «Κάτι θα ’χουν κάνει για να τους πιάσουν έτσι», κι είχαν δίκιο, γιατί δεν έκαναν απλώς κάτι αλλά πολλά: ονειρεύτηκαν πως μπορεί να ζήσει κανείς όρθιος, ονειρεύτηκαν πως η μοίρα του ανθρώπου δεν μπορεί να είναι πάντα κάτεργο, ονειρεύτηκαν πως μπορεί να γίνουν ευτυχισμένοι 

όλοι οι άνθρωποι, ονειρεύτηκαν να θεσπίσουν έναν δίκαιο νόμο, μπροστά στον οποίο είμαστε όλοι ίσοι. Και τόλμησαν να θελήσουν να πραγματώσουν τα όνειρά τους, γιατί αυτοί που μας λείπουν, χωρίς τυμπανοκρουσίες ή ματαιοδοξίες, άγγιξαν την υπέρτατη διάσταση στην οποία μπορεί να φτάσει ένας άνθρωπος, και γι’ αυτό ακριβώς μας λείπουν: γιατί ήταν επαναστάτες. 

Ανδρώθηκαν τη χειρότερη εποχή κι έκαναν ό,τι μπορούσαν για να την κάνουν να είναι 

η καλύτερη.

Ανακάλυψαν ότι η Ιστορία ήταν μία απάτη, κι έγιναν σοφοί για να την ξαναγράψουν με την καλλιγραφία της αξιοπρέπειας. Ήταν προορισμένοι να θριαμβεύσουν, και προτίμησαν να είναι μοναχικοί. 

Πέταξαν από πάνω τους το πετσί της πατρίδας κι έγιναν μέλη της μεγάλης ανθρώπινης οικογένειας. 

Αυτοί που μας λείπουν, δεν έχουν αγάλματα στα πάρκα, αλλά ζουν ακέραιοι στη μνήμη μας.

 Είχαν μακριά μαλλιά, φορούσαν παντελόνια «καμπάνα», γερά παπούτσια για μεγάλες πορείες και μάλλινα πουλόβερ για τις νύχτες δράσης και προπαγάνδας, κάπνιζαν βαριά τσιγάρα, έπιναν κόκκινο κρασί, τραγουδούσαν τραγούδια του Λέο Δαν και των Ιρακούντος, οι άνδρες αγαπούσαν -δίκην κοινού μυστικού- την Τζάνις Τσόπλιν και οι γυναίκες ανακήρυσσαν τον Σάντρο ως το πιο αρσενικό των αρσενικών.

Κάπου κάπου κάπνιζαν κανένα πουράκι, κάπου κάπου τους καιγόταν το ψητό. 

Μιλούσαν για τα πάντα για να ανακαλύψουν ξανά την αξία των λέξεων,

κι όταν άρχισαν να μας λείπουν, η σιωπή τους μπροστά στους δήμιους ήταν τα λόγια τους που μας κληροδότησαν.  

Από αυτούς τους ανθρώπους μας έχουν μείνει κάποιες φωτογραφίες που δεν θέλουν να είναι αντικείμενα μιας θρηνωδίας. 

Αυτό που θέλουν, είναι να τις πάει κανείς στην αυλή του σπιτιού, κι εκεί, τη στιγμή που κάποιος

 ή κάποια πει: «Τι λέτε; Πίνουμε κάνα μάτε;» και τα βλέμματα αρχίσουν να ψάχνονται μέσα στη γλυκιά και σιωπηρή συνεννόηση των δικαίων, εκείνες κι εκείνοι, αυτοί που τόσο μας λείπουν, 

θα βγουν  απ’ την εικόνα τους και θα υψωθούν στην υπέρτερη των συνωμοσιών, στη θεμελιώδη συνομωσία κατά του ψεύδους που επιχειρεί να διαγράψει το παρελθόν με χρηματισμούς.

Ας μάθουμε να ζούμε μ’ αυτούς που μας λείπουν, επειδή αποτελούν κομμάτι μας, επειδή ξέρουμε γιατί μας λείπουν, κι επειδή την απουσία τους την αναπληρώνουμε με καμάρι.

 Ο Χιλιανός συγγραφέας Λουίς Σεπούλβεδα, ο οποίος είχε φυλακιστεί και κατόπιν εξοριστεί από τη δικτατορία του Αουγκούστο Πινοτσέτ για την αντιδικατορική του δράση, πέθανε σε ηλικία 70 ετών στην Ισπανία από την Covid-19, ανακοίνωσε σήμερα ο εκδοτικός οίκος του. Ο Σεπούλβεδα νοσηλευόταν σε νοσοκομείο του Οβιέδο.

Γεννήθηκε στο Οβάγιε της επαρχίας Λιμαρί, στη βόρεια Χιλή. Σπούδασε θεατρική σκηνοθεσία 

στο Εθνικό Πανεπιστήμιο της Χιλής. Διατέλεσε ηγέτης του φοιτητικού κινήματος τα χρόνια των σπουδών του. Καταξιωμένος συγγραφέας (ποιητής, πεζογράφος, δραματουργός), αλλά ασχολήθηκε και με τη δημοσιογραφία. Υπήρξε μέλος της προσωπικής φρουράς του Σαλβαδόρ Αλιέντε.

Ταξίδεψε σ’ όλον τον κόσμο και του απονεμήθηκαν τα μεγαλύτερα λογοτεχνικά βραβεία. 

Όλα του τα βιβλία κυκλοφορούν στα ελληνικά από τις εκδόσεις opera: Ένας γέρος που διάβαζε ιστορίες αγάπης (1993), Ο κόσμος του τέλους του κόσμου (1994), Patagonia express (1996), 

Η ιστορία του γάτου που έμαθε σ’ ένα γλάρο να πετάει (1997), Το ημερολόγιο ενός ευαίσθητου killer (1997), Hot Line (1998), Αν δεν έχεις πού να κλάψεις (1998), Χρονικά του περιθωρίου (2000), 

Η τρέλα του Πινοτσέτ (2003), Σημειώσεις εν καιρώ πολέμου (2004), Τα χειρότερα παραμύθια των αδελφών Γκριμ (2006), To λυχνάρι του Αλαντίν (2009), Η σκιά του εαυτού μας (2009), Ιστορίες από δω κι από κει (2011), Τελευταία νέα από το νότο (2012), H ιστορία του Μιξ, του Μαξ και του Μεξ (2013), Η ιστορία ενός σαλιγκαριού που ανακάλυψε τη σημασία της βραδύτητας (2014), Η ιστορία ενός σκύλου που τον έλεγαν Πιστό (2016), Το τέλος της ιστορίας (2017).

ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ

            ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ

                                          

       Γύρισαν πίσω τα μυαλά ελαφρώς μολυσμένα

Αιτήσεις επαναπατρισμού και καραντίνα

Τα φέρετρα περιμένουν τη σειρά τους στοιχισμένα

Στους σιδηρόδρομους της Πολιτισμένης Ευρώπης

Βιολιά και βιολοντσέλα στις ταράτσες

Η νυχτερίδα κατουράει τα γουρούνια στα σύγχρονα χοιροστάσια

Οι Κινέζοι στέλνουν δωρεάν μάσκες με σφυροδρέπανα

Κι ο αγιασμός φουλάρισε με βότκα, τζιν και ουίσκι

Ο Ιωάννης βρήκε βήμα ξανά και απαγγέλει την αποκάλυψη

Και οι μουσουλμάνοι χοροπηδάνε δαιμονισμένοι στα σύνορα του Έβρου

Υπομονή…

Θα πουλήσουμε πάλι καλαμαράκια και πατάτες τηγανητές στους τουρίστες!

                                                                                                                      21-3-2020

      ΤΑΚΗΣ ΠΟΛΙΤΗΣ

ΜΙΑ ΑΓΕΛΗ ΑΠΟ ΟΧΛΟ

          ΜΙΑ ΑΓΕΛΗ ΑΠΟ ΟΧΛΟ

                                        Και τίποτ’ άλλο δε θυμάμαι να ’χω ζήσει

που να ’χει μέλι από σκουριά στην άκρη του σβησμένο,
όσο όταν στέκομαι στα πόδια μου μετά από μεθύσι
και να με πάρεις αγκαλιά στο δρόμο περιμένω.

Θέλω να δω τ’ άσπρο του κόσμου
μέσα απ’ τα μάτια ενός πιτσιρικά
να ημερέψω λίγο φως μου
κι όταν θα γεννηθεί ο γιος μου
θα μου τα μάθει της ζωής τα μαγικά.

Και ξόδεψα και μοίρασα και μάλλον ξεχρεώνω
μια στοίβα χρόνια ασθενικά με μια αγκαλιά σκουπίδια.
άλλα να θέλω σαν τρελός και μ’ άλλα να ματώνω,
φυγές να σκάβω μες στη γη και να γυρνώ στα ίδια.

Θέλω να δω τ’ άσπρο του κόσμου
μέσα απ’ τα μάτια ενός πιτσιρικά
να ημερέψω λίγο φως μου
κι όταν θα γεννηθεί ο γιος μου
θα μου τα μάθει της ζωής τα μαγικά.

                                                        ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΙΩΑΝΝΟΥ

ΚΕΙΜΕΝΑ ΤΑΚΗΣ ΠΟΛΙΤΗΣ

Μια αγέλη από σκύλους

Μια αγέλη από όχλο

Το πρώτο κρούσμα του κορωνοϊού στη Θεσσαλονίκη και υποψίες και έλεγχοι για άλλα κρούσματα σε νησιά του Αιγαίου.

Ο Ολυμπιακός καθάρισε το πρωτάθλημα μέσα στην Τούμπα κερδίζοντας τον ΠΑΟΚ με 0-1.

Και όλα αυτά λίγο πριν την εκτέλεση της απόφασης για τον υποβιβασμό του ΠΑΟΚ και της Ξάνθης, λίγο πριν την έναρξη των playoffs.

Αυτό, αυτό, αυτό είναι γνωστό

Πρωτάθλημα και κύπελλο στον Ολυμπιακό

Οι φοιτητές υπερασπίστηκαν τους μικροπωλητές λαθραίων τσιγάρων μπροστά στην  ΑΣΟΕΕ  

και αστυνομικός τράβηξε όπλο.

Διμοιρίες ΜΑΤ αποβιβάστηκαν στη Χίο και τη Λέσβο και χτυπούν τους κατοίκους που δεν αντέχουν άλλους μετανάστες και διαμαρτύρονται για τη δημιουργία νέων Hot Spot (κλειστών δομών).

Αυτά περίπου είναι τα νέα στα πρωτοσέλιδα των ηλεκτρονικών και έντυπων μέσων.

Είναι όμως ικανό το ελληνικό κράτος να τα αντιμετωπίσει όλα αυτά μαζί;

Μπορεί να συνυπάρξει ο κορωνοϊός με τον Μητσοτάκη;

Όλα ξεκίνησαν απλά με έναν Κινέζο, που έπινε μια μπύρα Κορώνα σ’ ένα μπαρ μαζί με μια νυχτερίδα, που την συνόδευε ένα μαύρο φίδι και ξαφνικά εισέβαλε ένας Κορεάτης σκηνοθέτης 

που είχε πάρει το όσκαρ με «τα παράσιτα» και ο Μητσοτάκης δεν έπαιζε στο έργο.

Ο καπνός είχε γίνει πιο ακριβός κι απ’ το χασίσι. Πέντε ευρώ για ένα πακέτο τσιγάρα.

Η μείωση του φόρου στα τσιγάρα θα διώξει την παραβατικότητα και το λαθρεμπόριο.

Οι φοιτητές θέλουν να καπνίζουν φτηνά τσιγάρα.

Οι συμμορίες των ανηλίκων είχαν ξεχυθεί στους δρόμους και κατέστρεφαν.

Το είδος διαιωνίζεται. Είναι ίδια η μάνα τους. Ίδια ο πατέρας τους.

Συνελήφθη, το απόγευμα της Τρίτης 25-2, στο Αίγιο, από αστυνομικούς του τμήματος Ασφαλείας Αιγιαλείας, ένας 11χρονος ημεδαπός, διότι εισήλθε σε κτηνιατρείο και αφαίρεσε μία γυναικεία τσάντα, που περιείχε το χρηματικό ποσό των 30 ευρώ και έγγραφα.

Επιπλέον, συνελήφθησαν και οι γονείς του ανήλικου για το αδίκημα της παραμέλησης της εποπτείας του.

Μια αγέλη από σκύλους

Μια αγέλη από όχλο

Κινδυνεύουμε από την ταινία του Κορεάτη σκηνοθέτη.

Φαντάσου να’παιζε και ο Κούλης.

Το πρωί της Πέμπτης αναμένεται να αποσυρθούν δυνάμεις των ΜΑΤ από τη Λέσβο και τη Χίο μιας και η κατάσταση είναι εκτός ελέγχου.

Η απόφαση ελήφθη με πρόταση του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη στη σύσκεψη που έγινε στο Μαξίμου, με συμμετοχή του υπουργού Προστασίας του Πολίτη, Μιχάλη Χρυχοσοΐδη και της ηγεσίας της ΕΛΑΣ ώστε να εκτονωθεί η ένταση. 

Κατά τα επεισόδια στα νησιά τραυματίστηκαν 52 αστυνομικοί και 22 πολίτες, ενώ έγινε μια σύλληψη. 

ΘΑ ΚΥΒΕΡΝΗΣΟΥΝ ΤΑ ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ

         ΘΑ ΚΥΒΕΡΝΗΣΟΥΝ  ΤΑ  ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ!

ΚΕΙΜΕΝΑ ΤΑΚΗΣ ΠΟΛΙΤΗΣ

Τίποτα δεν πάει χαμένο

Κι όμως νιώθω πως σε χάνω

Ο έφηβος των Αντικυθήρων είναι ένα χάλκινο άγαλμα.

Ανελκύθηκε από ένα ναυάγιο του 1ου αιώνα π.Χ, το ναυάγιο των Αντικυθήρων μαζί με άλλα πολυάριθμα σημαντικά αρχαιολογικά ευρήματα.

Έχει ύψος 1,94 μέτρα και θεωρείται ότι κατασκευάστηκε την περίοδο 340 π.Χ. με 330 π.Χ. Παριστάνει ένα νέο άνδρα όρθιο και γυμνό. Οφείλει την ονομασία του στον τυχαίο εντοπισμό του, που σημειώθηκε στις αρχές του 20ου αιώνα, στον υποθαλάσσιο χώρο κοντά στο νησί των Αντικυθήρων.

Αν τώρα πάρεις τον Ταμτάκο και τον ντύσεις με τραγιάσκα, καρό πουκάμισο καουμπόικο, λαχανί παντελόνι τζιν, ροζ κάλτσες και θαλασσί παπούτσια, θα μπορούσες να τον παρομοιάσεις με το θεϊκό άγαλμα του εφήβου;

Προφανώς όχι. Δεν έχω  καμιά ιδεολογική αντιπαράθεση με τον Ταμτάκο.

Αντιθέτως, μου είναι πολύ συμπαθής. Όμως είναι θέμα αισθητικής.

Κάπως έτσι είναι και ο δήμος Αιγίου στην πολιτιστική του έκφραση, Ταμτάκος.

Και εμένα δεν μου φταίνε οι καλικάντζαροι. Αντιθέτως, μου είναι πολύ συμπαθείς. 

Μου φταίνε όμως αυτοί που οργανώνουν τα πολιτιστικά, γιατί έχουν σοβαρά οργανωτικά προβλήματα και έλλειψη αισθητικής.

Αυτά όμως είναι η εισαγωγή και ο πρόλογος. Η ουσία είναι ότι όταν δεν υπάρχει υποδομή, αξίες 

και γνώση για να υπερασπιστείς και να υποστηρίξεις αυτό που προτείνεις, δίνεις λαβή και επιχειρήματα σε ένα κάρο από σκουπίδια που προσπαθούν να σου αντιπαρατεθούν.

Αυτό που προτείνεις είναι ακαλαίσθητο, άτεχνο, αδύναμο, αηδία.

Μπάζει από παντού. Δεν μπορείς να κάνεις τον κόσμο να το αξιολογήσει, να το θαυμάσει.

Κι έτσι βγάζεις στο δρόμο τους χρυσαυγίτες και τους παλαιοημερολογίτες να διαμαρτυρηθούν 

και να τους πνίγει και το δίκιο.

Για να δείξεις τους ακαλαίσθητους καλικάντζαρους, δίνεις βήμα στους φασίστες και στον υπόκοσμο, να σε διδάξουν ηθική.

Κι όλα αυτά μετά την εποχή του Αμβροσίου.

Και συνέχισαν την παράστασή τους τυπώνοντας το πρωτοσέλιδο της εφημερίδας «Μακελειό», 

του Στέφανου Χίου, που την μετέτρεψαν σε αφίσα και ρύπαναν την πόλη του Αιγίου.

Ξυπνάτε μαλάκες, οργανώνονται.

Εισχωρούν σε φορείς, σε συλλόγους, στην τοπική αυτοδιοίκηση, στο κοινοβούλιο.

Θα επανέλθουν στη Βουλή ισχυρότεροι και τότε δεν θα μπορείς να τους διώξεις…

Η βαρβαρότητα δεν είναι προ των πυλών, είναι εντός.

Το ’χω ξαναπεί πως κινδυνεύουμε.

Πως κάποτε θα μας κυβερνήσουν τα σκουπίδια.

ΜΙΑ ΠΑΛΙΑ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ

                        ΜΙΑ ΠΑΛΙΑ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ

ΚΕΙΜΕΝΑ ΤΑΚΗΣ ΠΟΛΙΤΗΣ

Έκανε πολύ κρύο το απόγευμα. Τουρτούριζα.

Υπήρξε έκτακτο δελτίο καιρού για ακραία καιρικά φαινόμενα Για αέρηδες και καταιγίδες.

Η ομίχλη που θόλωνε την ατμόσφαιρα ήταν από τα δυο πακέτα τσιγάρα που είχα καπνίσει.

Ο Τάσος έφερε ένα μπουκάλι κρασί χωρίς ανοιχτήρι.

Εξακολουθούσα να καπνίζω ακατάπαυστα.

Βούλιαξα στη μαλακία και στο κουτσομπολιό. Λερώθηκα.

Χτύπησε το τηλέφωνο.

Ο μαζοχιστικός μου χαρακτήρας διεκόπη προσωρινώς.

-Παρακαλώ…

-Πέθανε ο Μικρούτσικος.

Απόσπασμα από το «ΚΑΚΟΗΘΕΣ ΜΕΛΑΝΩΜΑ» του Άλκη Αλκαίου

Μέχρι να αρχίσεις μέχρι να τελειώσεις

το πρόσωπό τους αποστρέψαν άφωνοι

οι φίλοι και γελούν στις συγκεντρώσεις

μεγάφωνοι μικρόφωνοι παράφωνοι.

Στην Πέργαμο και στην Μπαστιά

δίδυμα πάνε φορτηγά

κι ένα ιπτάμενο δελφίνι

στον Πόρο και στη Σαντορίνη

κι εγώ απόψε θα σε χάσω

και αύριο θα σε ξεχάσω…

Η διαδρομή του Θάνου θα ’πρεπε να λέγεται «Ταξιδεύοντας» από αεροδρόμια

σε αεροπλάνα, σε συναυλίες, σε ξενοδοχεία, στα πλήκτρα του πιάνου, στον αγώνα για την ποιότητα, στη φιλοσοφία, αλλά και σε οτιδήποτε καινούργιο,  στην προσπάθεια να μη χάσει 

την επαφή του με τον κόσμο (είναι αυτό που τον ενδιαφέρει περισσότερο λέει), στο να αφουγκράζεται και να δημιουργεί, στο να υπερασπίζεται αρχές και αξίες χωρίς συμβιβασμούς και υποχωρήσεις.

Το ξέρει ότι είναι φωτεινή μειοψηφία κι ότι ο δρόμος που έχει διαλέξει είναι δύσκολος. 

Όμως έχει γιγαντώσει από τις εμπειρίες τόσων χρόνων και η επαφή του με το κοινό τον ανανεώνει.

Ακούραστος στη  ροή του λόγου, θα μπορούσε να μιλάει ατέλειωτες ώρες, οι υποχρεώσεις 

όμως τον προσγειώνουν.  Θυμάται τα πάντα με την παραμικρή λεπτομέρεια.

Ήταν το 2001, όταν του έδωσα ένα περιοδικό, που συνεργαζόμουν τότε.

Ήταν ένα αφιέρωμα στον ΦΡΑΝΣΟΥΑ ΒΙΓΙΟΝ, και είχε μια ξυλογραφία που απεικόνιζε 

το πρόσωπο του ποιητή. Τότε είχε εκδώσει ένα c.d με μελοποιημένα ποιήματα του ΒΙΓΙΟΝ. «Γύρισα όλη τη Γαλλία για να βρω το πρόσωπό του  ώσπου ήρθα στο Αίγιο να το βρω…» Επίσης θυμόταν όσα του είχα πει για τη «Μουσική πράξη στον Μπρεχτ» μια παράσταση 

που δεν μπορεί να συμβεί στο Αίγιο λόγω οικονομικών εκκρεμοτήτων από το 2001.

Όμως να που θα συμβεί στα Καλάβρυτα στις 31 Ιουλίου η παράσταση «ΤΟΥΣ ΕΧΩ ΒΑΡΕΘΕΙ….». Στηρίζεται στη μελοποίηση από το Θάνο Μικρούτσικο  ποιημάτων Ελλήνων και ξένων ποιητών. Μέσα σ’ αυτά συμπεριλαμβάνεται και η «Μουσική  Πράξη στον Μπρεχτ».

Καμπανάκι… και η συνέντευξη αρχίζει…

1   Tι ακριβώς είναι αυτή η παράσταση που παρουσιάζετε μαζί με τα Υπόγεια Ρεύματα;

Είναι ένα πολιτικό ακρόαμα σε συνδυασμό με ελεγχόμενο αυτοσχεδιαστικό βίντεο. Στην ουσία, πρόκειται για αυτό που πολιτογραφήθηκε ως πολιτικό τραγούδι του οποίου θεωρήθηκα ίσως 

ο κυριότερος εκφραστής, από τα χρόνια της Μεταπολίτευσης μελοποιώντας Έλληνες και ξένους ποιητές όπως τον Χικμέτ και τον Μπίρμαν στα «Πολιτικά Τραγούδια», τον Ρίτσο στην «Καντάτα για τη Μακρόνησο», τη «Μουσική Πράξη στον Μπρέχτ», τον Αναγνωστάκη, τον Ελευθερίου, 

τον Αλκαίο, τον Τριπολίτη κ.α. Αυτό είναι το βασικό υλικό που στηρίχτηκε η συνεργασία μου  με τα Υπόγεια Ρεύματα. Την αρχική ιδέα την είχε το συγκρότημα. Είχε δουλέψει  κάποια από τα τραγούδια μου σε ροκ ήχους και στη συνέχεια τα δουλέψαμε μαζί. Έτσι ήρθε και η ιδέα της παράστασης. 

Τα Υπόγεια Ρεύματα είναι ένα ελληνικό ροκ συγκρότημα, που εμπεριέχει το σοβαρό ελληνικό τραγούδι. Δε μιμείται τις ροκ φόρμες που έρχονται από το εξωτερικό, είναι έμπειροι μουσικοί 

και καλά παιδιά. Έχουν  έναν πολυεπίπεδο τρόπο, που από το 1993-94 το έδειξαν στις συνθέσεις 

τους  μελοποιώντας Μπόρχες, Καρυωτάκη, Πολυδούρη και Παλαμά.

2   Γιατί διάλεξες αυτή τη συγκεκριμένη χρονική περίοδο να παρουσιάσεις αυτή τη δουλειά;

Δεν το έκανα εκ του πονηρού, δηλαδή να επωφεληθώ από τα γεγονότα του Δεκεμβρίου και όσα επακολούθησαν. Πάντα πίστευα ότι το πολιτικό τραγούδι δεν έχει τελειώσει, δεν έχει πεθάνει, 

το έλεγα και στους άλλους και συνέθετα  τραγούδια όπως το «Ανεμολόγιο» του Τριπολίτη, 

τη «Ρόζα» του Αλκαίου με το χαρακτηριστικά  αποκαλυπτικό δίστιχο «πώς η ανάγκη γίνεται Ιστορία πώς η Ιστορία γίνεται σιωπή», τον «Άμλετ της Σελήνης» του Ελευθερίου και πολλά άλλα. Όμως και \άλλοι συνθέτες έγραψαν πολιτικά τραγούδια όπως οι Χ. και Π. Κατσιμίχας το ’99 

τις «Τρύπιες Σημαίες», ο Γ. Αγγελάκας  το «Σιγά μην κλάψω».

3  Έχεις μελοποιήσει πολλούς Έλληνες και ξένους ποιητές. Πιστεύεις ότι αυτό θα εξακολουθήσει και θα έχουμε και νεότερες γενιές ποιητών, που θα μελοποιούνται στο μέλλον;

Αυτό είναι ασταμάτητο για τον απλούστατο λόγο ότι η μεν τέχνη είναι το χνάρι του ανθρώπου πάνω στη γη, οποιαδήποτε κι αν είναι η συγκυρία της κάθε εποχής, η δε ποίηση είναι αυτό που φωτίζει 

το δρόμο προς το μέλλον. Δε μας τέλειωσαν οι ποιητές μετά από τη μεγάλη φουρνιά. 

Βέβαια ο Καβάφης, ο Ρίτσος, ο Σεφέρης και ο Ελύτης είναι οικουμενικοί, αλλά η κάθε γενιά βγάζει σπουδαία πρόσωπα που εκφράζουν την εκάστοτε συγκυρία. Θα συνεχίσουν να υπάρχουν ποιητές, που θα έχουν διαφορετικά χαρακτηριστικά και διαφορετικές λειτουργίες ανάλογα με την εποχή και τις κοινωνικές εξελίξεις.

4  Συνεργάζεσαι με νέους καλλιτέχνες κατά καιρούς. Υπάρχουν κάποιοι που επάξια θα πάρουν τη σκυτάλη;

Αναμφισβήτητα.

Κάθε γενιά δικαιώνεται αν η σπορά των προηγούμενων στην επόμενη πετύχει.

Σήμερα υπάρχουν πάνω από δεκαπέντε αξιόλογοι συνθέτες. Στη δική μου γενιά είμαστε λιγότεροι. 

Οι καλλιτέχνες είναι παράγωγα εμπειριών και κοινωνικών συνθηκών. Ο Θεοδωράκης και ο Χατζιδάκις παρήχθησαν σε μια εποχή ευνοϊκή ώστε να εκφράζουν το όλο. Οι σημερινοί δημιουργοί παρουσιάζονται σαν εκφραστές μιας μειοψηφίας κι έτσι δεν μπορούν να παίξουν το  ρόλο της κοινωνικής καθοδήγησης, όπως συνέβαινε στο παρελθόν. Όμως αν υπήρχε ένα μηχάνημα που 

θα μέτραγε το ταλέντο και λεγόταν «ταλεντόμετρο» θα αποδείκνυε ότι πολλοί από τους σημερινούς δημιουργούς είναι πιο ταλαντούχοι  από εμάς τους παλιότερους.

5  Η ελληνική μουσική σε συνδυασμό με την ελληνική ποίηση θα μπορούσε να παίξει ένα διεθνή ρόλο και να αγκαλιαστεί απ’ όλο τον κόσμο;   

Θεωρητικά ναι, γίνεται. Όμως στην εποχή της εμπορευματοποίησης, ένας τέτοιος πολιτισμένος λόγος αποτελεί μειοψηφία. Όταν ήμουν υπουργός πολιτισμού, τους πρότεινα -και είχε αναστατωθεί το σύμπαν- δίπλα στον αρχαίο μας πολιτισμό, τον Σοφοκλή και τον Αισχύλο, να παρουσιάζουμε 

και τους σύγχρονους Έλληνες ποιητές, τον Καβάφη και τον Ρίτσο και γιατί όχι και την Κική Δημουλά. Έχω βαρεθεί εκ του ασφαλούς να υπερασπίζομαι το μακρινό παρελθόν. 

Είμαι παιδί δικό τους, αλλά ας ρισκάρουμε και για το μέλλον.

6  Τι έχεις να πεις για τα γεγονότα του Δεκεμβρίου και τη δολοφονία του νεαρού μαθητή Αλέξανδρου; Τι τροπή νομίζεις ότι θα πάρουν τα γεγονότα στη χώρα μας;

Είμαι εκατό τοις εκατό υπέρ των παιδιών. Ξεσηκώθηκαν οι νέοι άνθρωποι με αφορμή, όχι με αιτία 

τη δολοφονία του νεαρού Αλέξανδρου.

Δύο είναι τα πραγματικά αίτια που ξεσήκωσαν τη νεολαία.

Το πρώτο είναι ότι το εκπαιδευτικό μας σύστημα  είναι ένα από τα πιο καταπιεστικά. 

Και το δεύτερο, ότι τελειώνοντας τα πανεπιστήμια και μπαίνοντας στην παραγωγή έχουν να αντιμετωπίσουν μια μόνιμη οικονομική κρίση αλλά και μια έντονη κρίση αξιών. 

Γίνονται παιδιά των 700 ευρώ ή παιδιά της ανεργίας σε μια κοινωνία καταπιεστική, άδικη και βάρβαρη.

 Δεν μπορώ να κατηγορήσω τα παιδιά γιατί δεν είναι πλήρως ενημερωμένα.

Εδώ καλά καλά δεν είμαστε εμείς… Όμως αντιδρούν και αντιστέκονται.

Η εξέγερση ήταν αναμενόμενη. Θέλω να πω πως έφυγε το καπάκι και ξεχείλισε ο ατμός. 

Είμαι υπέρ της εξέγερσης χωρίς όμως τα παρατράγουδα. Όσο για το δεύτερο σκέλος της ερώτησής σου, δεν μπορώ να προφητεύσω και το θεωρώ επικίνδυνο.

Το βέβαιο είναι πως μετά τον Δεκέμβρη τα πράγματα άλλαξαν.

7  Οι πνευματικοί άνθρωποι μπορούν να παίξουν το ρόλο που έπαιζαν στο παρελθόν;

Είναι δύσκολο να απαντήσω σ’ αυτή την ερώτηση. Οι πνευματικοί άνθρωποι σε περιόδους κρίσης, άλλοι ορθώνουν ανάστημα και άλλοι αλλοτριώνονται.

Οι πνευματικοί άνθρωποι εναντιώθηκαν στους βομβαρδισμούς της Γιουγκοσλαβίας. 

Θα πρέπει να μη λειτουργεί το προσωπικό μας εγώ και να σκεφτόμαστε συλλογικά. Πνευματικοί άνθρωποι και συνειδητοί πολίτες δεν έχουμε ανταλλάξει ακόμα τις νέες μας διευθύνσεις και τα νέα μας τηλέφωνα.

8  Ποια η σχέση σου με τα ΜΜΕ; Σε αγκαλιάζουν;

Σε γενικές γραμμές όχι. Κι εννοώ τα ηλεκτρονικά μέσα, που προσδιορίζουν πολύ περισσότερο κάποια πράγματα από ότι ο έντυπος τύπος. Σε σχέση με παλιότερα με παίζουν λιγότερο ή και 

τις περισσότερες φορές καθόλου. Τα ηλεκτρονικά μέσα παίζουν το παιχνίδι της ιδιοκτησίας τους. Κάποιες φορές για λόγους αποενοχοποίησης με καλούν. Όμως εγώ είμαι πολύ σκληρό καρύδι. 

Είμαι απ’ τους ανθρώπους που δεν έκαναν πίσω στις αρχές τους ποτέ και το λέω ποτέ.

Μπορεί κάποιος να μη συμφωνεί με τις απόψεις μου, όμως αυτές τις απόψεις τις στήριξα και θα 

τις στηρίζω πάντα.

9  Η σχέση σου με την Πάτρα;

Η Πάτρα δε διαφέρει στη νοοτροπία από τις άλλες πόλεις. Οι τοπικές αυτοδιοικήσεις λειτουργούν 

με έναν τρόπο διαχειριστικό. Άιντε να βγάλουμε την τετραετία και να ξαναψηφιστούμε.

 Σας υπενθυμίζω όμως την καλή περίοδο της Πάτρας, το Διεθνές Φεστιβάλ 1986-1990, κάτι που 

δεν κατάφερε να κρατήσει με ευθύνες της τότε τοπικής αυτοδιοίκησης  αλλά και γενικότερες ευθύνες. Εγώ πάντα από τις εμπειρίες μου κρατάω τα καλά.

Κι  αν πρόσφερα κάτι, δεν περίμενα να δώσουν σ’ ένα δρόμο το όνομά μου.

Σ’ αυτή την πόλη γεννήθηκα, σ’ αυτή την πόλη γεννήθηκαν οι γονείς μου, σ’ αυτή την πόλη συνδέθηκαν κάποιοι δεσμοί και στοιχεία στο  DNA μου.

Θεωρώ πως αυτή η πόλη έχει πολύ σημαντικά αβαντάζ για να αναπτυχθεί μέσω του πολιτισμού.

Από κει και πέρα αν αυτό δεν μπόρεσε να περάσει, δεν έγινε κατανοητό είτε απ’ την κεντρική πολιτική σκηνή είτε απ’ την τοπική πολιτική σκηνή ή από κάποιους άλλους παράγοντες, «πάμε για άλλα»…

10  Πώς τα προλαβαίνεις όλα;

Αστειευόμενος με τους φίλους μου τους λέω «αν δεν δουλέψω τώρα που είμαι νέος, 

πότε θα δουλέψω. ΄Ασε που είμαι και πολύτεκνος…»

Η δουλειά είναι κάτι που με ανανεώνει συνεχώς και βελτιώνει τη σχέση μου με τον κόσμο.

11  Θα ξανά ασχοληθείς με την πολιτική;

Όταν μου πρότεινε ο Ανδρέας Παπανδρέου την τρίτη θέση στο επικρατείας,

 του απάντησα όχι, αν θέλεις βάλε με  δωδέκατο. Αυτό σήμαινε ότι από τότε προσδιόριζα τα όρια της συμμετοχής μου στην πολιτική.

Και η προσωπική σου φιλία με τον Γιώργο Παπανδρέου;

Αυτό δεν έχει να κάνει με την απόφασή μου. Είναι πολλοί οι λόγοι που θα παραμείνω στη μουσική.

Χρειάζεται τέτοιους ανθρώπους σαν και σένα η πολιτική…

Σ ’ευχαριστώ, όμως θύματα στον αγώνα ήδη έδωσα.

12  Τι σχέδια έχεις για τη συνέχεια, για το κοντινό και το μακρινό μέλλον;

Στα πλαίσια του φεστιβάλ Αθηνών ολοκληρώθηκαν δυο παραστάσεις στο Ηρώδειο 23-24 Ιουνίου 

με τεράστια προσέλευση του κοινού.

Στο πρώτο μέρος ήταν η Ρίτα Αντωνοπούλου με την ορχήστρα Καμεράτα υπό τη διεύθυνση του Αλέξανδρου Μυράτ με γνωστά μου τραγούδια όπως «Μια πίστα από φώσφορο», «Ελένη», «Άννα μην κλαις», «Μικρή μου μωβ βεντάλια» κ.α

Και στο δεύτερο μέρος ο Γιάννης Κούτρας, ο Μίλτος Πασχαλίδης,

ο Χρηστός Θηβαίος και ο Λαυρέντης  Μαχαιρίτσας παρουσίασαν «το Σταυρό του Νότου» 

και «Τις γραμμές των Οριζόντων» σε ποίηση Νίκου Καββαδία.

Ολοκληρώνω για φέτος, στο τέλος του καλοκαιριού, τις περιοδείες με τον Μίλτο Πασχαλίδη 

και την Ρίτα Αντωνοπούλου όπως και τις περιοδείες μου με τα Υπόγεια Ρεύματα. 

Η συνεργασία μας θα αποτυπωθεί στη συνέχεια στο στούντιο με ένα διπλό c.d.

Από τη νέα χρονιά θα ασχοληθώ με κάποια κονσέρτα που θα παρουσιάσω στην Ελλάδα 

και το εξωτερικό, επίσης με ένα αφιέρωμα σε ποίηση του Λόρκα, που θα παρουσιαστεί στην Ελλάδα και την Ισπανία.

Σε ευχαριστώ.

Εύχομαι καλή επιτυχία στα σχέδιά σου και σύντομα θα τα πούμε από κοντά.

Και εγώ σας ευχαριστώ και σας και την εφημερίδα που συνεργάζεστε και σύντομα θα τα πούμε 

από κοντά. Μην ξεχνάς πως έχουμε και τη συναυλία στα Καλάβρυτα στις 31 Ιουλίου.

Η συναυλία ολοκληρώθηκε με επιτυχία. Συνάντησα τον Θάνο αργότερα άλλες τρεις τέσσερις φόρες στο Πολυτεχνείο.

Ο Θάνος ήταν ευρηματικός, ευφυής, ρήτορας, μανιακός εργάτης

Η προσφορά του είναι τεράστια όπως και των άλλων παγκόσμιων αριστερών στον τομέα του πολιτισμού και της τέχνης Το μόνο που δεν κατάλαβα και δεν θα καταλάβω ποτέ μου είναι το πώς κατέληξε στους ορθοδόξους

ΠΟΙΟΣ ΣΚΟΤΩΣΕ ΤΟΝ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ;

           ΠΟΙΟΣ ΣΚΟΤΩΣΕ ΤΟΝ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ;

Στο παιδικό μας βλέμμα πνίγονται οι στεριές
πρώτη σου αγάπη τα λιμάνια σβήνουν κι εκείνα
θάλασσα τρώει το βράχο απ’ όλες τις μεριές
μάτια λοξά και τ’ αγαπάς κόκκινη Κίνα

Γιομάτα παν’ τα Ιταλικά στην Ερυθρά
πουλιά σ’ αντικατοπτρισμό μαύρη μανία
δόρατα μέσα στη νυχτιά παίζουν νωθρά
λάμπει αρραβώνα στο δεξί σου Αβησσυνία

Σε κρεμεζί νύφη λεβέντρα Ιβηρική
ανάβουνε του Barrio chino τα φανάρια
σπανιόλοι μου θαλασσοβάτες και Γραικοί
Γκρέκο και Λόρκα Ισπανία και Πασιονάρια

Κύμα θανάτου ξαμολιούνται οι Γερμανοί
τ’ άρματα ζώνεσαι με Αρχαία κραυγή πολέμου
κυνήγι παίζουνε μαχαίρι και σκοινί
στα δέντρα οι κρεμασμένοι μπαίγνιο του ανέμου

Κι’ απέ Δεκέμβρη στην Αθήνα και φωτιά
τούτο της γης το θαλασσόδαρτο αγκωνάρι
λικνίζει κάτω από το δρυ και την Ιτιά
Το Διάκο τον Κολοκοτρώνη και τον Άρη

                                              

                                                                                ΝΙΚΟΣ ΚΑΒΒΑΔΙΑΣ

ΚΕΙΜΕΝΑ ΤΑΚΗΣ ΠΟΛΙΤΗΣ

Ποιος σκότωσε τον Καποδίστρια;

Θα μπορούσε να απαντήσει στο ερώτημα αυτό εις εκ των πεφωτισμένων (Ιλλουμινάτων) σοφών 

της πόλεως των επαναστάσεων, της πόλεως των ποιητάδων, της πόλεως των σκουπιδιών 

και της ανακύκλωσης;

Φυσικά και ναι. 

Είναι αυτή που ήταν παρούσα στην συνέλευση της Βοστίτσας και στη δολοφονία του Καποδίστρια.

Έχει τραβήξει φωτογραφίες. Έχει στα χέρια της video. Καταθέτει προσωπικές μαρτυρίες.  Ήταν εκεί!...

Φώτα, λαμπιόνια, καλικάντζαροι, η αναμονή του καινούργιου χρόνου και ο καινούργιος αδέσποτος Δεσπότης.

Η προθεσμία έχει λήξει για τους καταληψίες και οι μισθοφόροι προετοιμάζονται να αντιμετωπίσουν τις στρατιές του Αλέξανδρου.

Το Τουρκολυβικό μνημόνιο μπορεί να προκαλέσει σύρραξη.

Θα κάνουν στρατιωτικές ασκήσεις με πραγματικά πυρά.

Γύρω-γύρω όλοι και στη μέση οι μετανάστες και οι πρόσφυγες.

Τα πειραματόζωα των υπερδυνάμεων, τα πειραματόζωα των πολέμων.

Θα τους προστατεύσουν οι καλικάντζαροι; Θα τους φέρουν στην Τέμενη;

Θα τους ντύσουν ξωτικά για να μην πληρώσουν κομπάρσους;

Θα τους στέλνουν με τα πόδια να μεταφέρουν τα σκουπίδια στην Κοζάνη 

για να μειώσουν το κόστος μεταφοράς;

Θα τους ανακυκλώσουν για να υποστηρίξουν το κεντρικό τους σύνθημα;

Η βροχή έσκιζε στα δυο τον ορίζοντα

και γω μοναχός

στο κλουβί της συμφιλίωσης

ονειρευόμουν ξυπνητός

πως σε είχα ξεχάσει…

Ήταν όλα κουκουλωμένα εντέχνως με το σφυροδρέπανο.

Το πτώμα.

Η κόκα κόλα με το μαύρο καπάκι.

Το κιβώτιο του Άρη Αλεξάνδρου.

Οι αλλοιωμένες μνήμες.

Οι πουτάνες και τα πρεζάκια που θα συνεχίσουν τον αγώνα.

Τα επιδόματα του Κυριάκου για τα ΑμεΑ και τους γύφτους.

Το χρυσό μετάλλιο του Έλληνα τενίστα.

Και οι φιλαρμονικές που εξακολουθούν να παίζουν

τον ύμνο της 4^ης Αυγούστου στις παρελάσεις

ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ!