Η ΦΑΡΜΑ ΤΩΝ ΖΩΩΝ

                     

Η ΦΑΡΜΑ ΤΩΝ ΖΩΩΝ

                           Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου

όπως την θέλεις, τούτο προσπάθησε τουλάχιστον
όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις
μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου,
μες στες πολλές κινήσεις κι ομιλίες.
Μην την εξευτελίζεις πηαίνοντάς την,
γυρίζοντας συχνά κ' εκθέτοντάς την
στων σχέσεων και των συναναστροφών
την καθημερινήν ανοησία,
ως που να γίνει σα μια ξένη φορτική.

                         
         ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΑΒΑΦΗΣ

ΚΕΙΜΕΝΑ ΤΑΚΗΣ ΠΟΛΙΤΗΣ

Βαρέθηκα να επιβεβαιώνομαι διαρκώς. Λειτουργώ προφητικά σαν την Πυθία, τον Κάλχα, τον Τειρεσία χωρίς φύλλα δάφνης ή ό,τι άλλο καίγανε ή πίνανε εκείνον τον καιρό. Έχω ειδικό χάρισμα
ή απλούστατα οι σκέψεις τους είναι τόσο ρηχές που δε χρειάζονται και ιδιαίτερα προσόντα για να τους προβλέψεις; Είναι όλοι τους προβλέψιμοι! Είναι τόσο θλιβεροί που δε θέλω να ξέρω τα νέα τους. Τα νέα τους είναι δυσάρεστα. Συναισθηματικά όμως συμπάσχω.

Επιτέλους δροσούλα, βροχούλες. Μυρίζει το χώμα και τα βρεγμένα σκουπίδια στις λαϊκές συνοικίες. Θα πολλαπλασιαστούν οι χαλασμένες εξατμίσεις στους δρόμους καθώς και τα μελωδικά ουρλιαχτά και τα παράφωνα υστερικά γέλια των μαθητών στα φροντιστήρια.

Φθινόπωρο. Καιρός για ύπνο και χουζούρι. Να απλωθείς στο κρεβάτι, να κοιμάσαι και να ονειρεύεσαι. Να παρακαλάς όμως πριν κοιμηθείς να μη δεις εφιάλτες και βρικόλακες.
Να είναι τα όνειρά σου αγνά, γιομάτα χρώματα, φως και ελπίδα!

Κι είδα πως με κυβερνούσαν προγναθικά και αυτιστικά.

Κι είδα κάτι ξυρισμένες μαϊμούδες, με δολοφονικές διαθέσεις, να απειλούν τη δημοκρατία.

Κι είδα τα όργανα της τάξης να πετάνε χημικά στους απολυμένους σχολικούς φύλακες και 
να τους στέλνουν στο νοσοκομείο.

Κι είδα τους καθηγητές να απεργούν για να υπερασπιστούν τα δικαιώματά τους χωρίς αγωνιστικό παλμό και μαχητικότητα.

Και είδα εγκληματικούς μηχανισμούς να χτυπάνε σε εργατικές λαϊκές γειτονιές, στο Πέραμα και στην Αμφιάλη, αποκαλύπτοντας ότι είναι μηχανισμοί του σάπιου συστήματος, του κεφαλαίου. Στόχο έχουν να τρομοκρατούν κάθε εργαζόμενο, κάθε νέο που σηκώνει κεφάλι και αγωνίζεται ενάντια στην αυταρχική πολιτική της εξουσίας.

Και είδα καμιά δεκαριά φασίστες να περικυκλώνουν τα παιδιά. Εκείνη τη στιγμή εμφανίστηκε ένα αυτοκίνητο που μπήκε στο αντίθετο ρεύμα, σταμάτησε, κι ο οδηγός κατέβηκε και μαχαίρωσε τον 34χρονο νεαρό μουσικό Παύλο Φύσσα -Killah P μια φορά στην καρδιά και μια φορά στην κοιλιά ( η μαχαιριά στην κοιλιά είχε σχήμα Γ).

«Δώδεκα φωνές ούρλιαζαν με μανία και ήταν όλες ίδιες. Τώρα ήταν ολοφάνερο τι είχε συμβεί στις φάτσες των γουρουνιών. Τα ζώα απ’ έξω κοιτούσαν πότε τα γουρούνια και πότε τους ανθρώπους, πότε τους ανθρώπους, πότε τα γουρούνια, ύστερα πάλι τα γουρούνια και πάλι τους ανθρώπους, αλλά ήταν αδύνατον να διακρίνουν ποιος ήταν ποιος»*

«Παιδιά σηκωθείτε να βγούμε στους δρόμους» ακουγόταν από το ραδιόφωνο του ονείρου και η φωνή του εκφωνητή διαπεραστική με αγωνία και ένταση:  

«Μη φοβάστε, γιατί με το φόβο στρώνετε το χαλί στους φασίστες.»

Κι όμως η γριά αρχιμαϊμού αποποιήθηκε των ευθυνών της. Τόλμησε και βγήκε στα ΜΜΕ, έκανε δηλώσεις και διαφήμισε την ομιλία της στο Πέραμα.

Ξύπνησα πανικόβλητος. Χριστέ μου, δεν θέλω να το ζήσω όλο αυτό το έργο.

Όμως η πραγματικότητα είναι παρόμοια. Υπάρχουν και συγγενείς. Υπάρχει και Άδωνις και Κυριάκος και Χατζηδάκης και Γιακουμάτος και Πολύδωρας και ο Χρύσανθος Λαζαρίδης. Εγώ θα ’θελα να ονειρευτώ τις αντιθέσεις και να κερδίζει πάντα το καλό, το δίκαιο. Όπως τότε με τον Ηρακλή, που διάλεξε το δρόμο της Αρετής. Να ονειρευτώ τη μάχη των αντιθέσεων ανάμεσα στο αισιόδοξο και το απαισιόδοξο. Ανάμεσα στην πίστη και την προδοσία. Ανάμεσα στο λευκό και το μαύρο. Ανάμεσα στην αντίσταση και τη χοληστερίνη του καναπέ. Ανάμεσα στην ενότητα και το σκορποχώρι. Ανάμεσα στην αξιοπρέπεια και τη δουλικότητα. Ανάμεσα στο δίκιο και το άδικο. Ανάμεσα στην κοινωνική δικαιοσύνη και τον ατομικισμό.

Ηχώ με το λευκό σαντάλι πέρασε 
μια στιγμή γοργά κάτω από τα νερά η ζαργάνα

και ψηλά το λόφο έχοντας πόδι 
Και τον ήλιο κεφάλι κερασφόρο

ν' ανεβαίνει Αβάδιστος είδα 
Ο Μέγας Κριός.

Και αυτός αλήθεια που ήμουνα   
Ο πολλούς αιώνες πριν

Ο ακόμη χλωρός μες στην φωτιά   
Ο άκοπος απ' τον ουρανό

ψιθύρισε όταν ρώτησα:

-Τι το καλό; Τι το κακό;

-Ένα σημείο Ένα σημείο

Και σ' αυτό πάνω ισορροπείς και υπάρχεις 
κι απ' αυτό πιο πέρα ταραχή και σκότος 
κι απ' αυτό πιο πίσω βρυγμός των αγγέλων

-Ένα σημείο Ένα σημείο

Και σ' αυτό μπορείς απέραντα να προχωρήσεις

ή αλλιώς τίποτε άλλο δεν υπάρχει πια

Και ο ζυγός που, ανοίγοντας τα χέρια μου, 
-έμοιαζε να ζυγιάζει το φως και το ένστικτο ήτανε

Αυτός ο κόσμος ο μικρός ο μέγας **

* ΤΖΩΡΤΖ ΟΡΓΟΥΕΛ        **ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ

ΕΤΟΥΤΗ Η ΠΟΛΗ

 ΕΤΟΥΤΗ Η ΠΟΛΗ

 

Ετούτη η πόλη με τρελαίνει
που υπνοβατώντας περιμένει
Με γκρίζο χρώμα, χρώμα αρρωστημένο
Ανίατα βρώμικο κελί μεγενθυμένο
"Σου λέω φύγε, ρε φύγε, ρε φύγε, ρε φύγε από δω"
Χωρίς διαφάνεια σωτηρίας
παλεύει με ρυθμό αοριστίας
Ρουφάει μ’ αγωνία αναπνέει
κι αντί να περπατάει παραπαίει
"Σου λέω φύγε, ρε φύγε, ρε φύγε, ρε φύγε από δω"
Στους υπονόμους των ψυχών της
ο Προμηθέας αρουραίων δεσμώτης
και αντί φωτιά μοιράζει ανία
και σημάδια τυφλά για τον νέο Μεσσία
"Σου λέω φύγε, ρε φύγε, ρε φύγε, ρε φύγε από δω"

ΚΕΙΜΕΝΑ ΤΑΚΗΣ ΠΟΛΙΤΗΣ

Ξημερώνοντας Τέταρτη. Ξενύχτησα περιμένοντας να ακούσω το διάγγελμα του πλανητάρχη. Ραδιοφωνικές ειδήσεις… H στρατιωτική επέμβαση αναβλήθηκε  προσωρινά μετά από τις πιέσεις των πολιτών της παγκόσμιας κοινότητας και του Πούτιν. Ο Ομπάμα αναγκάστηκε να υποχωρήσει ακολουθώντας την πρόταση του Ρώσου ηγέτη, δηλαδή να ελεγχθούν τα εργοστάσια χημικών όπλων στη Συρία και αν διαπιστωθεί κάτι, να καταστραφούν. Στο διάγγελμα είπε: «Μη σκοτώνετε με χημικά. Υπάρχουν κι άλλοι τρόποι».

Οι πύραυλοι δεν είναι αιώνιοι. Είναι σαν τα τρόφιμα και λήγουν …

Πρωτόγνωρη και συμβολική ήταν η συνάντηση του γραμματέα του ΚΚΕ, Κουτσούμπα με τον Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο. Συζήτησαν για τους πεινασμένους, τους άνεργους και για τη σκιά του πολέμου στην περιοχή μας. Καλή αρχή στη συνεργασία!

Η συναυλία στην ΕΡΤ, το βράδι της Τετάρτης και η απεργία των εκπαιδευτικών  εκτός από διεκδικητικούς και αγωνιστικούς στόχους έχουν και έντονα στοιχεία παλλαϊκού, αντιστασιακού, κινηματικού χαρακτήρα.

Είναι όμως πολύ βαρύ το φορτίο. Ίδωμεν!

Πού μπορεί να οδηγήσουν οι ίντριγκες, οι συνωμοσίες, οι κόντρες όλων αυτών

που εκφράζουν τη θεωρία «το χρήμα πολλοί εμίσησαν, τη δόξα ουδείς»;

Όλων αυτών που στοχεύουν να ανέβουν στην εξέδρα των επισήμων, να διαφοροποιούνται και να τεντώνονται απέναντι στον λαουτζίκο στις εθνικές και τις θρησκευτικές εορτές. Να προβάλουν το μπόι τους λεβέντικα και αντρίκια σαν άρχοντες, με ύφος εθνικής υπερηφάνειας και θρησκευτικής ευλάβειας. Χωρίς τον κίνδυνο να στριμωχτούν με το πλήθος και να τους φύγει και κανένας πόντος από το διχτυωτό τους καλσόν. Κι ύστερα έρχονται τα ρουσφέτια και οι μηχανισμοί, οι αναθέσεις και οι μίζες, οι διαφοροποιήσεις, οι λασπολογίες και οι τσακωμοί.

-Γιατί αυτός να τρώει περισσότερα από μένα;

Είναι πιο όμορφος, πιο έξυπνος, πιο λεβέντης;

Παλιοί συνεργάτες ομοϊδεάτες γίνονται αντίπαλοι, γίνονται εχθροί γιατί «τη δόξα πολλοί εμίσησαν, το χρήμα ουδείς»

Στο τέλος θα κερδίσει αυτός που θα έχει τους μηχανισμούς από πίσω του. Σπόνσορες, εξαγορασμένα ΜΜΕ (ραδιόφωνα, εφημερίδες), αφισοκολλητές μελλοντικούς δημοτικούς υπαλλήλους και ψηφοφόρους εξαγορασμένους με 20 ευρώ. Όλοι αυτοί θα αποτελέσουν το στελεχιακό δυναμικό σε νευραλγικές θέσεις στις υπηρεσίες του δήμου. Άσχετοι, άοσμοι, ανίκανοι, ακοινώνητοι, άχρηστοι.

Κοντά τους συνήθως λανσάρεται και κανένας ημιδιανοούμενος, ημικαλλιτέχνης, αρχιλαμόγιο, απ’ αυτούς που εκφράζουν  την άποψη «τη δόξα πολλοί εμίσησαν, το χρήμα όμως ουδείς»

Ηλίθια πόλη τεμπελιάζεις ξαπλωμένη
Οι έμποροι σου έχουν πνίξει την καρδιά
Ούτε κι αυτός ο ήλιος σου δε σε ζεσταίνει
και τα σπασμένα τα πληρώνουν τα παιδιά
Ηλίθια πόλη ασφαλτωμένο ιπποδρόμιο
ακροβατεί ο φτωχός απάνω στο σχοινί
η άπληστη κατέβηκε στο πεζοδρόμιο
κι ο αναβάτης το γλεντάει επί πληρωμή
Δεν έχω μέρος να σταθώ κι ούτε μπορώ να κινηθώ
Θυμάμαι όμως τις μουτσούνες των αιτίων
Ηλίθια πόλη μου θυμίζεις χειρουργείο
Ψάχνουνε οι γιατροί να βρουν τον ασθενή
κι αυτός θρονιάστηκε μέσα στο υπουργείο
να γιάνει ελπίζει με τη νέα διαταγή
Ηλίθια πόλη μου βρωμάς σαν ουρητήριο
Ο καραγκιόζης βγήκε έξω απ’ το πανί
και μπαινοβγαίνει μέσα στο χρηματιστήριο
κι οι τσαρλατάνοι του ζητάν τη συνταγή
Δεν έχω μέρος να σταθώ κι ούτε μπορώ να κινηθώ
Θυμάμαι όμως τις μουτσούνες των αιτίων

Τη χρονιά που διαφώνησε ο Παύλος Σιδηρόπουλος με τη «Σπυριδούλα», το τότε συγκρότημά του και χώρισαν οι δρόμους τους, γράφτηκαν δυο καταπληκτικά τραγούδια: «Ετούτη η πόλη» από τον Παύλο Σιδηρόπουλο και η «Ηλίθια πόλη» από τη «Σπυριδούλα». Το αξιοπερίεργο είναι πως εξακολουθούσαν να έχουν τις ίδιες ιδέες, τις ίδιες αγωνίες, τους ίδιους προβληματισμούς, τα ίδια ερεθίσματα, τις ίδιες σκέψεις. Λες και παραθέριζαν στην ίδια πόλη (λες;) πως έβλεπαν τα ίδια πράγματα, έμεναν στο ίδιο δωμάτιο και έγραφαν στο ίδιο τετράδιο με το ίδιο στυλό.   

ΡΕΘΥΜΝΟ 1979

ΡΕΘΥΜΝΟ  1979

 

"Γυρίσανε πολλοί σημαδεμένοι απ' του καιρού την άγρια πληρωμή
στο μεσοστράτι τέσσερις ανέμοι τους πήραν για σεργιάνι μια στιγμή
και βρήκανε τη φλόγα που δεν τρέμει και το μαράζι δίχως αφορμή"

"Και σαν τους άλλους χάθηκαν κι εκείνοι τους βρήκαν να γαβγίζουν στα μισά
κι απ' το παλιό μαρτύριο να 'χει μείνει ένα σκυλί τη νύχτα που διψά
γυναίκες στη γωνιά μ' ασετιλίνη παραμιλούν στην ακροθαλασσιά"

"Και στ' ανοιχτά του κόσμου τα καμιόνια θα ξεφορτώνουν στην Καισαριανή
πώς έγινε με τούτο τον αιώνα και γύρισε καπάκι η ζωή
πώς το 'φεραν η μοίρα και τα χρόνια να μην ακούσεις έναν ποιητή"

"Του κόσμου ποιος το λύνει το κουβάρι ποιος είναι καπετάνιος στα βουνά
ποιος δίνει την αγάπη και τη χάρη και στις μυρτιές του Άδη σεργιανά
μαλαματένια λόγια στο χορτάρι ποιος βρίσκει για την άλλη τη γενιά"

"Με δέσαν στα στενά και στους κανόνες και ξημερώνοντας Παρασκευή
τοξότες φάλαγγες και λεγεώνες με πήραν και με βάλαν σε κλουβί
και στα υπόγεια ζάρια τους αιώνες παιχνίδι παίζουν οι αργυραμοιβοί"

"Ζητούσα τα μεγάλα τα κυνήγια κι όπως δεν ήμουν μάγκας και νταής
περνούσα τα δικά σου δικαστήρια αφού στον Άδη μέσα θα με βρεις
να με δικάσεις πάλι με μαρτύρια και σαν κακούργο να με τιμωρείς"

”Τα δίχτυα που είχα ρίξει στο σκοτάδι τα φέραν καταπάνω μου οι καιροί.
Κι είδα τις έξι βρύσες μου σημάδι ληστές να τις φυλούν και θυρωροί.
Χρυσά κυπαρισσόμηλα στον Άδη και που κανείς ποτέ δεν ιστορεί.”

                                                                      ΜΑΝΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΥ

ΚΕΙΜΕΝΑ ΤΑΚΗΣ ΠΟΛΙΤΗΣ

«Το σχήμα του γενιού, το περίγραμμα του προσώπου και τα πλούσια κυματιστά μαλλιά δεν μπορούσαν να ανήκουν σε άλλον. Φορούσε πράσινη στολή εκστρατείας στο χρώμα της ελιάς και ένα τζάκετ με φερμουάρ. Στα πόδια φορούσε πράσινες ξεθωριασμένες κάλτσες και χειροποίητα παπούτσια. Καθώς ήταν ντυμένος, δυσκολευόμουν να δω πού ακριβώς είχε πληγωθεί. Είχε δύο φανερές οπές στη βάση του λαιμού και αργότερα, όταν καθάριζαν το σώμα, είδα μία ακόμη πληγή στο στομάχι. Δεν αμφισβητώ ότι είχε πληγές στα πόδια και κοντά στην καρδιά, αλλά δεν τις είδα. Οι γιατροί εξέταζαν τις πληγές του λαιμού και η πρώτη μου αντίδραση ήταν να υποθέσω ότι έψαχναν για τη σφαίρα, αλλά στην πραγματικότητα ετοίμαζαν το σωληνάκι που θα οδηγούσε τη φορμόλη στο σώμα για να το συντηρήσει. Ένας από τους γιατρούς άρχισε να καθαρίζει τα χέρια του νεκρού αντάρτη που ήταν καλυμμένα με αίμα. Αλλά κατά τα άλλα δεν υπήρχε τίποτε απωθητικό στο πτώμα. Ο Τσε έμοιαζε ζωντανός. Τα μάτια του ήταν ανοιχτά και λαμπερά, και δεν δυσκολεύτηκαν καθόλου να του τραβήξουν το χέρι έξω από το τζάκετ. Πρέπει να μην είχε πεθάνει πριν από πολλές ώρες και τη στιγμή εκείνη δεν πίστευα ότι δολοφονήθηκε μετά τη σύλληψή του. Όλοι υποθέταμε τότε ότι πέθανε από τις πληγές του και από έλλειψη ιατρικής φροντίδας τις πρώτες ώρες του πρωινού της Δευτέρας.
Οι άνθρωποι γύρω από το πτώμα ήταν περισσότερο αποκρουστικοί από το νεκρό: Μια καλόγρια που δεν μπορούσε να κρύψει το χαμόγελό της, κάποιες φορές γελούσε δυνατά. Αξιωματικοί που κατέφθαναν με τις ακριβές τους φωτογραφικές μηχανές για να απαθανατίσουν τη σκηνή.

Αργότερα έμαθα πως του έκοψαν το χέρι από τον ώμο για να βαστήξουν ως ανάμνηση τα δακτυλικά του αποτυπώματα»

Βρεγμένοι οι στίχοι στο χαρτί από τα δάκρυα. Τώρα τα δάκρυα βρέχουν το

πληκτρολόγιο. Είναι ο φόβος και το βάρος για όλα όσα έχουν συμβεί. Είναι κι ο φόβος της επόμενης μέρας. Ρέθυμνο 1979. Η αποχουντοποίηση στο στρατό δεν πέτυχε. Στρατιωτικά παραγγέλματα από τα βάθη της Ασίας. Πα-κι-στάν Αφ-γα-νι-στάν κατ’ επανάληψιν από τον καραβανά λοχαγό. Γύρω μου πρεζάκια, πρεζέμποροι, μαχαιροβγάλτες και γύφτοι.

Είναι βαρύ το τίμημα για την επιλογή μιας ιδεολογίας, όπως βαρύ και το στίγμα μιας ανήθικης διαγραφής. Τώρα, πώς θα αντιδράσουν τώρα; Θα ’ναι φίλοι ή εχθροί; Όλοι αυτοί που δεν ξέρουν πού πατάνε και πού βρίσκονται ;

Η γενιά της ήττας φορτωμένη με λάθη και ενοχές. Ξέσκισαν τις σάρκες τους για μια καρέκλα. Κατηγόρησε ο ένας τον άλλο και αποδυναμώθηκαν.

Και εξακολουθούν κατ’ επανάληψιν. Σεπτέμβρης του 2013. Εκδηλώσεις για τη νεολαία με σπόνσορα γραφείο κηδειών. Ο Έλληνας Μίκυ Μάους πέθανε στα σαράντα οκτώ του από αιφνίδιο θάνατο. Ανακοπή, έμφραγμα, οικονομική κρίση, έλλειψη αγάπης, τρυφερότητας, κατανόησης, αποδοχής. Έχει απόλυτο δίκιο ο Τσίπρας για τους Βλαχοδήμαρχους. Και λίγα τους λέει. Δεν τους ζείτε από κοντά; Ο ρόλος του Κριαριού στο κοπάδι είναι ρόλος ηγέτη, καθοδηγητή. Δεν ασκεί εξουσία, απλά ηγείται. Όταν προσπαθεί ένα πρόβατο να φύγει, το γυρίζει πίσω. Στην περίπτωση όμως που θέλουν να φύγουν όλα τα πρόβατα μαζί, σημαίνει ότι το κριάρι ήταν ανεπαρκές, άχρηστο, αχρείαστο και πως χάνει το ρόλο του ηγέτη. Μετατρέπεται σε τράγο. Και ο καινούργιος του ρόλος είναι να  καταλήξει στην κατσαρόλα για ένα πλούσιο βραστό.

Τα σούσια και οι σουίτες δε θα μπορούσαν  να έχουν με μένα κοινό προορισμό. Κάπου κάναμε λάθος…στην ανταλλαγή. Στα τηλέφωνα και στις διευθύνσεις…. Κάπου οι αναλύσεις…… μας οδήγησαν ….σε λάθος διαδρομές…