ΠΩ! ΠΩ! ΠΩ! Ο ΠΟΛΥΔΩΡΑΣ!

     ΠΩ! ΠΩ! ΠΩ! Ο ΠΟΛΥΔΩΡΑΣ!

              Γύρω άδεια πουκάμισα άδεια χωρίς Ελένη

 στήνω θεούς ανδρείκελα ζωή  μπασταρδέμενη

 Γυμνώνω το παράλογο κι είναι σαν τη Λερναία

 ένα κεφάλι κόβεται φυτρώνουνε εννέα

 τρυπάνε το συκώτι μου όπως του Προμηθέα

 ένα κεφάλι κόβεται φυτρώνουνε εννέα

 Με θρόνους που το χέρι μου σας δίνει με την κάλπη

 τολμάτε κι από πάνω μου το παίζετε βαρβάτοι

 αφού για να το κάνετε σας λείπει αυτό το κάτι

 Αν βγάλεις το φτιασίδωμα θα δεις τι είναι κράτος

 η Λουκρητία του Αρκά κι ο γάτος ο Καστράτος

                                                          

                                                        ΝΙΚΗ ΠΑΠΑΘΕΟΧΑΡΗ

ΚΕΙΜΕΝΑ ΤΑΚΗΣ ΠΟΛΙΤΗΣ

Πω! Πω! Πω! Ο Πολύδωρας! Ο γιος του ανέμου, ο εφευρέτης της ζαρντινιέρας, ο απόφοιτος του πανεπιστημίου της Νεβάδα, ο καβαλάρης της Harley, o Dum sriro spero, ο συγγραφεύς των τριάντα

και πλέον βιβλίων, η ψυχή του Κώστα Καραμανλή, ήταν τελικά η επιλογή της κυβέρνησης για τη θέση του προέδρου του ΕΣΡ.

Ο πολιτικός συνεργάτης των ακροδεξιών Νίκου Νικολόπουλου και Παναγιώτη Ψωμιάδη. 

Ο ένθερμος οπαδός του Νίκου Παππά της Χρυσής Αυγής και του Ολυμπιακού.

Αλήθεια ρε Πολύδωρα, πώς τα συνδυάζεις όλα αυτά;

Η ποικιλομορφία σου και ο πλουραλισμός σου ξεπερνούν τα όρια.

Στη διάσκεψη των προέδρων για το ραδιοτηλεοπτικό συμβούλιο, ο πρόεδρος της Βουλής Βούτσης τον έκαψε και τον έσβησε στο τασάκι σαν φτηνό τσιγάρο.

Χρησιμοποιήθηκε σαν αστειάκι και γελάσαμε πολύ. Αποφορτίστηκε όμως η ατμόσφαιρα, για να καταλήξει μάλλον σε συναίνεση την Πέμπτη.

Θα μπορούσαν να ειπωθούν κι άλλες παρόμοιες προτάσεις και να γίνει κι ένα μονόπρακτο με πολύ κέφι και πολλούς πρωταγωνιστές, όπως τον Γιώργο Παπανδρέου, τον Παναγιώτη Λαφαζάνη,

τη Ζωή Κωνσταντοπούλου, τον Παναγιώτη Ψωμιάδη, τον Ζωρζ Πιλαλί και τον Μένιο Φουρθιώτη.

Ο Βύρωνας, την επομένη, δήλωνε πως δεν είναι Αρειανός και πως δεν φέρει κεραίες.

Ο Αλέξης έχει διαλύσει τα πάντα. Γιατί να μην διαλύσει και την ΝΔ;

Στη συζήτηση των αρχηγών των κομμάτων, στη Βουλή, προ ημερών, ο Κούλης μιλούσε μόνος του.

Δεν ήταν εκεί ούτε ο Καραμανλής ούτε ο Σαμαράς ούτε ο Μεϊμαράκης.

Μονάχα ο Άδωνις ήταν εκεί και χτυπιότανε σαν σέικερ.

Ο Κούλης τη διπλωματία δεν την χειρίζεται καλά. Δεν το παίζει καλά. Οι κινήσεις του είναι επιπόλαιες και ανώριμες. Λειτουργεί σαν έφηβος γεμάτος σπυράκια ακμής στο πρόσωπο.

Και το πουλί του να έπαιζε ο Κούλης, θα κινδύνευε να πετύχει το μάτι του!

Ο Ντόναλντ θα κερδίσει την Χίλαρι, λέει ο Πούτιν.

Το ασφαλιστικό θα ξανανοίξει, λένε οι νταβατζήδες.

Κι ας έκλεισε η πρώτη αξιολόγηση, που το συμπεριελάμβανε.

Η Χειρουργική στη Λαμία έκλεισε από έλλειψη αναισθησιολόγου, όπως έκλεισε και η Παιδιατρική και η Γυναικολογική. Κι ας «βαίνωμεν προς ανάπτυξιν» όπως λένε οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ.

Κατά τα άλλα…Το ασπρόμαυρο τοπίο σκοτεινιάζει…

Ανεργία, ελαστικές σχέσεις εργασίας, απολύσεις, λουκέτα, δημοπρασίες και κατασχέσεις, ψαλίδισμα σε μισθούς και συντάξεις.

Μετανάστευση, ανέχεια και ντροπή!

Και η συνέχεια…

Αναμένοντας τους σεισμούς που έρχονται…

 Αν βγάλεις το φτιασίδωμα θα δεις τι είναι κράτος

 η Λουκρητία του Αρκά κι ο γάτος ο Καστράτος

 Ευνούχος και χορτάτος

 Αν βγάλεις το φτιασίδωμα θα δεις τι είναι κράτος

 η Λουκρητία του Αρκά πόδια ανοιχτά και τσαμπουκάς

 κι ο τύπος ο Καστράτος

 Αν βγάλεις το φτιασίδωμα θα δεις τι είναι κράτος

 που ευνούχο εσύ τον διάλεξες και σου το παίζει γάτος

ΠΑΡΑΤΕΤΑΜΕΝΟ ΜΠΛΟΥΖ

          ΠΑΡΑΤΕΤΑΜΕΝΟ ΜΠΛΟΥΖ

                          Πόσους δρόμους πρέπει ένας άντρας να διαβεί,

πριν ο άλλος ΑΝΘΡΩΠΟ τον πει;

Πόσες θάλασσες πρέπει το αγριοπερίστερο να περάσει,

πριν η αμμουδιά της θάλασσας το σώμα του σκεπάσει;

Πόσες ακόμα βολές τα κανόνια πρέπει να ρίξουν

πριν για πάντα σωπάσουν;

Η απάντηση, φίλε μου, υπάρχει σαν πνοή του αγέρα,

η απάντηση είναι  πνοή στον αέρα.

Πόσα χρόνια μπορεί το βουνό να υπάρξει

πριν η θάλασσα τ’ αρπάξει;

Πόσα χρόνια μπορεί ο άνθρωπος να ζει

πριν ελευθερωθεί;

Πόσα αυτιά ένας άνθρωπος πρέπει να έχει

για να ακούσει τον πόνο και τα βάσανα των άλλων;

Πόσους θανάτους θα πρέπει να ζήσει,

πόσα τα μάτια του να δουν για να χορτάσουν

μέχρι να φανεί πως πέθαναν χιλιάδες;

Η απάντηση, φίλε μου, υπάρχει σαν πνοή στον αγέρα,

η απάντηση είναι  πνοή στον αέρα.

                                                        ΜΠΟΜΠ ΝΤΥΛΑΝ

ΚΕΙΜΕΝΑ ΤΑΚΗΣ ΠΟΛΙΤΗΣ

Οι δημιουργοί της νέας αριστερής άποψης συνευρέθηκαν σε γεύμα εργασίας.

Παρόντες ήταν ο υπουργός Επικρατείας, Παππάς και οι εκπρόσωποι του ΣΚΑΙ, 

Αλαφούζος, Παπαχελάς, Τσίμας Πορτοσάλτε και Παπαδημητρίου.

Τι μπορεί να λέγανε; Για τον Παναθηναϊκό;

Την επομένη, ο ΣΚΑΙ μετέδιδε (σαν έκτακτη είδηση) το συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ παρέα με τα κρατικά κανάλια και εκεί είδαμε και άλλους νεοαριστερούς, όπως τον Τζουμάκα, την Ξενογιαννακοπούλου, τον Κουβέλη, τον Χριστοδουλάκη, τον Χαρδαβέλα και το Κολοκοτρωνίτσι.

Ο Τσοχατζόπουλος έλειπε. Ήταν στη φυλακή. Και ο Σημίτης θα ’ρθεί σε λίγο…

Το συνέδριο αρχίζει. Ο Καμμένος ανεβαίνει στο βήμα.

-Σύντροφοι και συντρόφισσες...

Τι ζούμε;

Αυτοί, δεν είναι η νέα αριστερά. Δεν είναι πια οι συνιστώσες. 

Είναι ένα απέραντο και ατελείωτο τσίρκο!

Τα άτομα με ειδικές ανάγκες, διαμαρτυρόμενοι για τα επιδόματά τους, που κόπηκαν, διώχτηκαν

από το Μαξίμου, όπως και οι συνταξιούχοι, που τους περιέκοψαν τις συντάξεις. 

Οι δικαστικοί αποκαταστάθηκαν οικονομικά, ώστε να παίρνουν σωστές αποφάσεις.

Ο ανασχηματισμός θα γίνει μετά το τέλος του συνεδρίου και θα έχει τεράστιες εκπλήξεις.

Τις ξέρω όλες αναλυτικά αλλά δεν θέλω να σας χαλάσω την έκπληξη. 

Πάμε τώρα σε κάτι πιο σοβαρό. Αρκετά ασχολήθηκα με τις μαλακίες του ΣΥΡΙΖΑ.

«Οι άνθρωποι βιάζονται να πάνε σε ανούσιες δουλειές.

Τους βλέπεις να βήχουν το ξημέρωμα στον υπόγειο σιδηρόδρομο.

Συνθλίβουν την ψυχή τους με ανιαρά πράγματα όπως το νοίκι, τα ρούχα, το αέριο,

το ηλεκτρικό, την ασφάλεια… 

Συμπεριφέρονται σαν χωρικοί που μόλις άφησαν τα χωράφια και τους γαργαλάει

η επιθυμία να αγοράσουν στολίδια»

Παρατεταμένο μπλουζ

«Ο δρόμος», είναι η φυγή και η επιστροφή στην ανάλαφρη πραγματικότητα. Απαλλαγμένη από το βάρος των ανούσιων πραγμάτων, επιθυμιών, κατασκευασμένων «θέλω» και βασανιστικών «πρέπει».

Η φιλοσοφία «του δρόμου», είναι η χαλαρή πορεία και η στροφή στο νέο δρόμο της απλότητας και της αυθεντικότητας. Το βιβλίο του Κέρουακ ταξιδεύει τον αναγνώστη στην αυγή του κομφορμισμού στις ΗΠΑ. Με ζωηρές, πολύχρωμες περιγραφές και συμβολικές αναφορές, όρισε τη γενιά των Μπητ.

Ένα παρατεταμένο μπλουζ, συνοδεία του ελεύθερου ταξιδιώτη.

Ο Ντύλαν ακολούθησε τις γραμμές του τρένου που έστησε ο Κέρουακ και τις επέκτεινε.

Ο γνωστός μουσικός δημοσιογράφος Ρόμπερτ Σέλτον έγραψε γι' αυτόν:

«Αυτό το αγόρι είναι μια διασταύρωση παιδιού του κατηχητικού και των μπήτνικς.

Έχει μεγάλο ταλέντο.»

Ο Ντύλαν είναι η νέα φωνή της Αμερικής, είναι η διαμαρτυρία, η άρνηση, η αμφισβήτηση,

η επανάσταση. 

Ο ίδιος όμως αρνείται τον ρόλο της φωνής του κινήματος.

Εγκαταλείπει τα τραγούδια διαμαρτυρίας και επηρεασμένος από τους μεγάλους συμβολιστές ποιητές (Μπωντλαίρ, Ρεμπώ και κυρίως τον  Έλιοτ) διαμορφώνει την φωνή της rock και ανταμείβεται με το Νόμπελ λογοτεχνίας στα 75 του χρόνια, ενώ εξακολουθεί να βρίσκεται δυναμικά επί σκηνής.

Όμως το Νόμπελ δεν είναι του Ντύλαν. Είναι η αναγνώριση και η καταξίωση ολόκληρης της rock κουλτούρας από την γέννησή της μέχρι και σήμερα.

Το μεγαλοπρεπές μνημείο του καπιταλισμού καταρρέει…

Την κατάρρευσή του θα συνοδεύουν το άγχος, οι νευρώσεις, η μοναξιά και ο κυνισμός.

Οι Μπήτνικς θα  προσφέρουν την ελευθερία του δρόμου.

Δίχως στόχο, χωρίς προορισμό, αφού η πραγματική ελευθερία δεν σημαίνει απλώς να φεύγεις, αλλά να μην επιθυμείς να ξέρεις πού πηγαίνεις.

Το ταξίδι γίνεται φυγή, που κουβαλάει ένα νεανικό και ξέφρενο ενθουσιασμό, διψασμένο για ζωή.

ΑΛΛΟΣ ΗΤΑΝ Ο ΛΑΓΟΣ

             ΑΛΛΟΣ ΗΤΑΝ Ο ΛΑΓΟΣ

 Από τη χώρα των θαυμάτων η Αλίκη

 κατέβηκε μια βόλτα στη Θεσσαλονίκη

 Δεν είχε φράγκα να νοικιάσει ένα σπίτι

 τράβαγε μόνη της ετούτο το μανίκι

 Και της την πέσανε μια μέρα δυο μπάτσοι

 σ’ ένα παγκάκι η καημένη είχε κάτσει

 Μα δεν κατάλαβαν πως ήταν η Αλίκη

 και τη συνέλαβαν σαν άστεγο αλήτη

 Τότε τους είπε τη δικιά της ιστορία

 προσπάθησε να ηρεμήσει τα θηρία

 Πότε πιστέψανε οι μπάτσοι την αλήθεια;

 Νομίζανε πως τους πουλούσε παραμύθια

 Και την κρατήσανε στο τμήμα δυο νύχτες

 με μια τσατσά και δύο τάχα διαρρήκτες

 Ήρθαν την άλλη να την βγάλουν ευτυχώς

 δυο τραπουλόχαρτα κι ένας ψηλός λαγός

 Μα ο λαγός φορούσε πράσινα σταράκια

 Έφαγε κάμποσες και είδε αστεράκια

 Τα ίδια φόραγε ο παπουτσωμένος γάτος

 μα αυτουνού ήτανε πράσινος κι ο πάτος

 Τώρα η Αλίκη κάνει απεργία πείνας

 κάπου στο Σύνταγμα στο κέντρο της Αθήνας

 Μαζεύει φίλους και φωνάζει στο λαό

 «Αλληλεγγύη βρε κουφάλες στο λαγό!»

                    ΣΠΥΡΟΣ ΓΡΑΜΜΕΝΟΣ

ΚΕΙΜΕΝΑ ΤΑΚΗΣ ΠΟΛΙΤΗΣ

Αυτή την πόλη την χαρακτηρίζουν τα αδέσποτα και τα κακοπαρκαρισμένα αυτοκίνητα.

Δεν έχει τίποτα άλλο να επιδείξει. Μόνο έναν δήμαρχο κοντό και ψευδό κι ένα επιτελείο αντιδημάρχων άσχετων, που λειτουργούν σαν δημόσιοι υπάλληλοι.

Εκδηλώνουν δηλαδή το ενδιαφέρον τους συγκεκριμένη ημερομηνία για να πάρουν τον μισθό τους.

Κατά τα άλλα, οι μετανάστες τώρα πνίγονται στην Αίγυπτο. Άλλαξαν χώρα ταφής.

Οι μαύροι στην Αμερική σκοτώνονται στους δρόμους από λευκούς αστυνομικούς επί των ημερών του μαύρου προέδρου Ομπάμα..

Ο Ερντογάν βάζει ζήτημα συνόρων στα νησιά του Αιγαίου για να δείξει τις επεκτατικές του διαθέσεις και για να υποτιμήσει τους Κεμαλιστές.

Ο Φίλης, ο μόνος που ενεργεί σωστά, βρίσκεται ανάμεσα σε πολλά πυρά.

Θα επικρατήσει ή θα έχει την τύχη του Τρίτση;

Οι προέδροι των ποδοσφαιρικών ομάδων που διεκδικούν το πρωτάθλημα έγιναν καναλάρχες, εκτός από τον Μελισσανίδη, που έχει τον ΟΠΑΠ.
Η συνεργασία τους λειτουργεί άψογα: όταν χάνει ο ένας, οι άλλοι έρχονται ισοπαλία.

                                    Ο ήλιος έλαμψε θολός
                                    στην ερημιάν ετούτην
                                    Μα άλλος ήταν ο λαγός

                                    ήταν λαγός του Πούτιν

Οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ έχουν επενδύσει στην εκλογή τους.

Οι μισθοί τους είναι 400.000 ευρώ μέσα στην τετραετία. Χώρια οι επιτροπές και «τα τυχερά».

Οι επενδυτές που προέκυψαν μέχρι τώρα στη χώρα μας είναι το κινεζικό κράτος για τα λιμάνια,

το γερμανικό κράτος για τον ΟΤΕ και τα αεροδρόμια, το ιταλικό κράτος για τον σιδηρόδρομο

και το γαλλικό κράτος για το νερό. 

Το ελληνικό κράτος δεν είναι ικανό να ξηλώσει τα πλακάκια στις πλατείες για να φυτέψει μαρούλια και χασίσι κι έτσι να στραφούμε στον πρωτογενή τομέα παραγωγής.

Οι Λαφαζανικοί παίξανε θέατρο στα θεωρεία της Βουλής για να τους δείξει για λίγα λεπτά

η τηλεόραση. Ο Λεβέντης ψάχνει εταιρείες δημοσκοπήσεων να τις δωροδοκήσει για να τον δείχνουνε με υψηλά ποσοστά. Η Φώφη τσαμπουκαλεύεται σαν στραβογαμημένος φορτηγατζής.

Ο Κούλης μιλάει στη Βουλή λες και είναι ο αρχηγός της ΜΑΚΙ και ο Θεοδωράκης λες και απευθύνεται στα προνήπια… Μέχρι εκεί όμως μπορεί…

Αν δεν ξεσηκωθεί ο λαός, δεν θα υπάρξει σωτηρία…

Μέσα στις αίθουσες των δικαστηρίων, οι διαμαρτυρόμενοι φώναζαν ρυθμικά:

«Κανένας Κνίτης σε χέρια Χρυσαυγίτη»

Ο Ολυμπιακός δεν τα κατάφερε πάλι. Έχασε από τον ΑΠΟΕΛ στο Καραϊσκάκη.

Δεν μου έκανε καμιά εντύπωση. Εδώ έχασε απ’ τη Λάρισα. Ευτυχώς, δεν έχουν ομάδα τα ΚΤΕΛ.

Ένα χαϊκού που σκάρωσα, μου επαναφέρει τη διάθεση.

 Έχω ανάγκη

 τη θαλπωρή της κουβέρτας

 κι ας μην κρυώνω

ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΗ ΧΙΟ!

                ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΗ ΧΙΟ!

 

Ένα ποίημα είναι μια πόλη γεμάτη δρόμους και υπονόμους,

 γεμάτη αγίους, ήρωες, ζητιάνους και παλαβούς,

 γεμάτη κοινοτοπίες και ποτά,

 γεμάτη βροχή, αστραπές και περιόδους ξηρασίας.

 Ένα ποίημα είναι μια πόλη εμπόλεμη.

 Ένα ποίημα είναι μια πόλη που ρωτάει γιατί να υπάρχει ρολόι.

 Ένα ποίημα είναι μια πόλη παραδομένη στη φωτιά.

 Ένα ποίημα είναι μια πόλη κατεχόμενη.

 Τα κουρεία της γεμάτα με κυνικούς μπεκρήδες.

 Ένα ποίημα είναι μια πόλη όπου ο Θεός

 τρέχει στους δρόμους με άλογο, γυμνός, σαν τη Λαίδη Γκοντίβα,

 εκεί που σκύλοι γαβγίζουν μες στη νύχτα, κυνηγώντας τη σημαία.

 Ένα ποίημα είναι μια πόλη ποιητών,

 σχεδόν όλοι όμοιοι μεταξύ τους, και ζηλιάρηδες, και πικρόχολοι…

 Ένα ποίημα είναι τώρα αυτή η πόλη, 50 μίλια πιο πέρα από το πουθενά,

 στις 9.09 το πρωί, η γεύση του ποτού και του τσιγάρου,

 δίχως αστυνόμους, δίχως εραστές στους δρόμους.

 Αυτό το ποίημα, αυτή η πόλη, τις πόρτες της κλείνει,

 οχυρωμένη, σχεδόν αδειανή, πένθιμη δίχως δάκρυα,

 γερνώντας δίχως λύπηση, τα άγρια βουνά, ο ωκεανός σαν φλόγα μαβιά,

 ένα φεγγάρι που τη δόξα του στερείται,

 μια αμυδρή μουσική από τσακισμένα παράθυρα…

 Ένα ποίημα είναι μια πόλη, ένα ποίημα είναι ένα έθνος.

 Ένα ποίημα είναι ολόκληρος ο κόσμος…

 Και τώρα τούτο βάζω κάτω από το μικροσκόπιο

 ο παλαβός εκδότης να το αξιολογήσει, και η νύχτα να είναι αλλού

 και οι γριές κατάκοπες να στέκονται στη σειρά για να πάρουν τη σύνταξη,

 στις εκβολές οι σκύλοι σε παράταξη, και οι σάλπιγγες να αναγγέλλουν κρεμάλες,

 καθώς ασήμαντοι άνθρωποι κομπάζουν

 για πράγματα που δεν μπορούν να υπερασπιστούν.

                                                                             HENRY CHARLES BUKOWSKI         

ΚΕΙΜΕΝΑ ΤΑΚΗΣ ΠΟΛΙΤΗΣ

Είχα πάρει γονική συναίνεση για να παρακολουθήσω το απογευματινό ειδησεογραφικό στο ΣΚΑΙ.

Σε αυτό το team συμμετέχει και ο Άρης Πορτοσάλτε. Ίσως γι’ αυτό να χρειάζεται και η γονική συναίνεση.

Εκεί πληροφορήθηκα την είδηση για τη σύλληψη του Στέφανου Χίου.

-Συνελήφθη ο Στέφανος Χίος.

Η δημοκρατία κλονίζεται συθέμελα.

Το BBC διέκοψε το τηλεοπτικό του πρόγραμμα.  

Εκείνη τη στιγμή μιλούσε στον αέρα η Ατζελίνα Τζολί κι έλεγε πως ζητάει διαζύγιο από τον σύζυγο της, Μπραντ Πιτ μετά από 12 χρόνια γάμου.

Η τηλεπαρουσιάστρια, με τρεμάμενη φωνή και αναψοκοκκινισμένη, ανακοινώνει:

-Συνελήφθη ο Στέφανος Χίος.

Η αξιοπιστία του Κούλη, οι γνωριμίες του Λεβέντη στο Δαφνί, στην Τρίπολη και στο Δρομοκαΐτειο με τον Μέγα Ναπολέοντα, τον Αδόλφο Χίτλερ, τον Ιούλιο Καίσαρα και

τον Μίμη τον Πιτόρο ή τα Αγγλικά του Τσίπρα θα βγάλουν τη χώρα από τα αδιέξοδα;

Τι θα γίνει με τους νοσταλγούς της Χούντας και του Κοκού; Θα τους καλύψει ο Κούλης; 

Η διαπλοκή αντικαθίσταται από νέα ισχυρότερη διαπλοκή;

Πρέπει να έχεις βγάλει το Χάρβαρντ για να διαχειριστείς 200 ευρώ;

Τις πουτάνες γιατί δεν τις στέλνετε στα μπουρδέλα, αλλά τις κάνετε βουλευτές και υπουργούς για να αραδιάζουν στον κόσμο μαλακίες;

Μετανάστες ή προβοκάτορες κάψανε τις ελιές στη Λέσβο;

Θα πάρουν οι Ρώσοι τη Συρία και οι Αμερικανοί τη Λιβύη για να ησυχάσουμε…;

Τι θα γίνει με τους Κούρδους;

Θα πάρει της εκλογές ο Ντόναλντ ή θα συνεχίσει την εξουσία του ο Σκρουτζ;

Οι μισθοφόροι του Ολυμπιακού θα πάρουν φέτος το πρωτάθλημα;

Αν δεν έπεφτε από τα χέρια του Φλωράκη το δαχτυλίδι, για να σφηνωθεί στη διακοσμητική μαργαρίτα της σαγιονάρας Μιτσούκο της Αλέκας και έσκυβε και το έπιανε

ο Δραγασάκης, θα ήταν άλλη η πορεία της χώρας;

Ατέλειωτα, αναπάντητα ερωτήματα…

Άλλος για Χίο τράβηξε, πήγε, κι άλλος για Μυτιλήνη…

Όμως ο λαός έχει βγει στους δρόμους στις μεγάλες πόλεις, στις πρωτεύουσες των νομών

με ντουντούκες, λάβαρα και μουσικές. 

Η δημοκρατία αποκαθίσταται.

Όλοι φωνάζουν ρυθμικά, με μια φωνή.

Παιδιά σηκωθείτε να βγούμε στους δρόμους

 γυναίκες και άντρες με όπλα στους ώμους

 στο κόκκινο λάβαρο πάντα πιστοί

 στη Σάλπιγγα πλάι που μας προσκαλεί

Λευτεριά στον Χίο!

ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ ΘΑΝΟ!

               ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ ΘΑΝΟ!

 

 Πάνω μου γέρνει ένας σακάτης ουρανός

 ριγούν τ’ αστέρια, πέφτουν στο αδιάβροχό μου.

 Είναι συνήθεια που έχω από μικρός

 ν’ αγαπάω ό,τι με σπρώχνει στο χαμό μου.

 Υφαίνω σάβανα με ήλιους παιδικούς,

 αναρωτιέμαι αν θα βρω κάποιο σου χνάρι.

 Μαθαίνω νέα σου από δαίμονες τρελούς,

 απ’ αστροναύτες που σε είδαν στο φεγγάρι.

 Κάνω παρέα με λεπρούς που θέλουν χάδια,

 μ’ άγια ρεμάλια και μυαλά σακατεμένα,

 κατατρεγμένους που αγκαλιάζουνε σκοτάδια

 μήπως ακούσω και μου πουν κάτι για σένα.

 Και έτσι βυθίζομαι στην άβυσσο μ’ απόγνωση

 αφού μακριά σου έτσι κι αλλιώς είμαι χαμένος.

 Η αγάπη είναι ένας σκύλος απ’ την κόλαση

 και εγώ έχω φτάσει εκεί και την προσμένω.

                              ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΡΟΔΟΣΤΌΓΛΟΥ

ΚΕΙΜΕΝΑ ΤΑΚΗΣ ΠΟΛΙΤΗΣ

Το 1979 αποβλήθηκα από τις «Ακαδημίες» των τότε αριστερών κυκλωμάτων…

Οι γνώσεις μου, οι εμπειρίες μου, οι γνωριμίες μου, οι παρέες μου, οι φίλοι μου ήταν γύρω

απ' όλα αυτά. 

Ξαφνικά βρέθηκα μόνος, χωρίς παρέες και ενδιαφέροντα, απομονωμένος από τον καθημερινό,

τον συγκεκριμένο τρόπο ζωής. 

…Καθοδήγηση, συναντήσεις με ανώτερα στελέχη του γραφείου περιοχής και του νομαρχιακού

ή με κατώτερα στελέχη, γραμματείς οργανώσεων βάσης ή στελέχη του τομεακού γραφείου. Παρακολούθηση συνεδριάσεων, συνελεύσεων, συνδιασκέψεων και επιμορφωτικών σεμιναρίων έλαβαν τέλος.

Η μόνη διέξοδός μου ήταν μια φωτογραφική μηχανή, που μου είχε πουλήσει ένας γέρος ναυτικός.

Μια φωτογραφική μηχανή με χειροποίητους φακούς από τον Carl Zeiss.

Ήταν η καλύτερη επιλογή δώρου που είχα κάνει μέχρι εκείνη τη στιγμή στον εαυτό μου.

Έφτασα μέχρι το Λαμπίρι με τα πόδια και στο γυρισμό τράβηξα την πρώτη μου φωτογραφία.

Ήταν «Ένα σκιάχτρο που άναψε φωτιά»

Όταν άκουσα μετά από πολλά χρόνια το τραγούδι των Διάφανων Κρίνων, εντυπωσιάστηκα από

τη θεατρική ερμηνεία του Θάνου Ανεστόπουλου και τους μπωντλαιρικούς στίχους του Παντελή.

Η μουσική στροβίλιζε για πολύ καιρό μες στο κεφάλι μου σαν να άκουγα Van Der Graaf.

 Είναι μια χώρα που με διώχνει μακριά, 

 με κλωτσάει με τα σκυλιά και τους λεπρούς της

 και χτίζει γύρω μου τείχη και κελιά

 για να πετάει τους νόθους γιους της.

 Είναι ένας δρόμος που δεν βγάζει πουθενά

 μα τον διασχίζω με μια ελπίδα απεγνωσμένη,

 γεμάτος δώρα, ξόρκια, φυλαχτά,

 γι’ αυτούς που ζουν στη λησμονιά

 και τριγυρνάνε στη ζωή ξεγελασμένοι.

 Είναι ένας διάβολος που μέσα μου γελά

 κι ένας θεός που με κοιτάει βαλσαμωμένος

 κι εγώ ανάμεσα τους μια έρημη σκιά

 να ζητιανεύω απαντήσεις πεινασμένος.

 Είναι μια αγάπη σαν τον θάνατο γλυκιά,

 είναι ένα θαύμα που μ’ αφήνει μαγεμένο,

 διψάω γι’ άπειρο, πεινάω για ομορφιά

 είμαι ένα σκιάχτρο που άρπαξε φωτιά.

 Μια χώρα, ένας δρόμος, ο θάνατος κι η ομορφιά

 μες στα σκοτάδια τους πλανιέμαι σαν χαμένος

 και κάνω κύκλους μες σ’ αυτήν την ερημιά

 σαν κάποιο σκιάχτρο που άρπαξε φωτιά

 από ανθρώπους και θεούς καταραμένος.

Σάββατο, 3 του Σεπτέμβρη έφυγε ο Θάνος Ανεστόπουλος, μετά από σκληρή μάχη με το θάνατο, αφήνοντας πίσω του μεγάλο και ειλικρινές έργο.

Τα λόγια στους φίλους του, όταν τους ανακοίνωσε το πρόβλημα υγείας που αντιμετώπιζε,

ήταν γεμάτα αισιοδοξία και δύναμη.

«Θέλω να σας στείλω όλη την θετική μου ενέργεια.

Ζήστε την κάθε σας μέρα με αλήθεια, έρωτα, αγώνα και δημιουργία.

Ζήστε την κάθε ημέρα σας σαν να ήταν η τελευταία σας.

Γιατί συχνά στην καθημερινότητά μας μεγεθύνουμε μικρά προβλήματα παραμερίζοντας

και ξεχνώντας τι σπουδαίο και μεγάλο δώρο είναι η ζωή  που μας δόθηκε.»

Με αγάπη

Θάνος Ανεστόπουλος

Η ΝΕΑ ΑΣΤΙΚΗ ΤΑΞΗ

               Η ΝΕΑ ΑΣΤΙΚΗ ΤΑΞΗ

                           Έχω κάνει πέντε γάμους, δέκα αρραβώνες,

 κι έχω βγάλει τη ζωή μου από μέτρα και κανόνες,

 έχω σπείρει ένα μάγκα κι άλλη μία κόρη,

 να `ναι στα γεράματά μου, όταν θα `ρθει ζόρι.

 Να καούν τα ξερά, να καούν τα χλωρά,

 να καούν και τα παράλια,

 εγώ είμαι εκτός, δηλωμένος τρελός,

 η ζωή μου κανενός.

 Έχω βάλει υποθήκη ένα στρέμμα δρόμο,

 κι έχω αφήσει διαθήκη μ’ εμένα κληρονόμο,

 πιλοτάρω ένα καράβι απ’ εφημερίδες

 και ζεσταίνω στα όνειρά μου τις κρυφές μου ελπίδες.

 Να καούν τα ξερά, να καούν τα χλωρά,

 να καούν και τα παράλια,

 εγώ είμαι εκτός, δηλωμένος τρελός,

 δεν ανήκω κανενός.

 Με το σκύλο μου παρέα βγαίνω στο παζάρι

 και χτυπάω με στιχάκια τον κάθε κατεργάρη,

 δε μ’ αγγίζουν τα δελτία κι οι εξαγγελίες,

 δε γουστάρω σούρτα φέρτα με τις εξουσίες.

 Να καούν τα ξερά, να καούν τα χλωρά,

 να καούν και τα παράλια,

 εγώ είμαι εκτός, δηλωμένος τρελός,

 δεν ανήκω κανενός.

                                      ΣΤΑΜΑΤΗΣ ΜΕΣΗΜΕΡΗΣ

ΚΕΙΜΕΝΑ ΤΑΚΗΣ ΠΟΛΙΤΗΣ

«Σιδερένιες οι σκάλες και μου ’πες πως θα μείνουμε λίγοι….»

Τώρα, πώς μας προσγειώνεις στην αθλιότητα;

Εμάς, τους εκλεκτούς, που μιλούσαμε στους ναούς στα 12 μας χρόνια.

Που εξαργυρώσαμε το κεφάλαιο του Μαρξ σε μικρά χαρτονομίσματα.

Που εξηγήσαμε τη ρηχότητα του Στραβίνσκι και το βάθος του Σοστακόβιτς.

Κι αν ο Καντίνσκι στον κυβισμό ζωγράφιζε τις νότες ή τα χρώματα.

Πώς μας βάζεις τώρα να ερχόμαστε σε αντιπαράθεση με τις κότες;

«Αλλού βαρούν τα τύμπανα, αλλού χορεύει η αρκούδα»

Ο Αύγουστος ήταν συναισθηματικά φορτισμένος. «Λιμοί, σεισμοί και καταποντισμοί».

Δεν είχα καμιά διάθεση να γράψω. 

«Χθες βράδι δεν κοιμήθηκα κι έκατσα να σου γράψω

Και μολυβιά δεν τράβηξα δίχως να αναστενάξω.»

Με έβγαλαν απ’ την νιρβάνα της απάθειας οι τοπικές εορτές, τα «Διονύσια».

Παλιότερα διοργάνωναν τα «Ανθεστήρια». Αγόραζαν κατεψυγμένα λουλούδια, στόλιζαν άρματα και τα αμολούσαν στην κατηφόρα. 

Όλα αυτά σε μια πόλη που παράγει λεμόνια, πορτοκάλια, λάδι, σταφίδα, κρασί, μαλάκες, ρουφιάνους και λαμόγια και που δεν είχε καμιά σχέση με τα λουλούδια.

Τα μετέτρεψε όμως, ως καινοτόμος, η γίδα Αμάλθεια.

Μοίρασε τσάμπα κρασί προς τιμήν του θεού Διόνυσου και έβαλε κι ένα Σάκη να παίζει.

Τώρα τι έπαιξε; Ο Θεός κι η ψυχή του. Αυτός «όλα τα σφάζει όλα τα μαχαιρώνει».

Με 2,5 συγχορδίες παίζει… τα πάντα.

Και από κάτω χειροκροτούν οι μαλάκες, οι ρουφιάνοι και τα λαμόγια.

Τέλειωσε και το θέμα της δημοπρασίας των συχνοτήτων στην ιδιωτική τηλεόραση.

Τώρα θα έχουμε τέσσερα κρατικά και τέσσερα ιδιωτικά κανάλια. 

Σε λιγότερο από ενενήντα μέρες θα πέσει ροζ ή «χιόνι στο καμπαναριό».

Οι λύσεις είναι δύο: ή ψηφίζεις Νέα Δημοκρατία, κλείνουν τα κρατικά κανάλια και ανοίγουν

τα ιδιωτικά, ή ψηφίζεις ΣΥΡΙΖΑ, και αν είσαι δημοσιογράφος ή τεχνικός, γίνεσαι δημόσιος υπάλληλος, δουλεύεις σε κρατικό κανάλι και στηρίζεις το κόμμα για να μη μείνεις άνεργος.

Τελικά η Αριστερά ήταν μια ωραία γκόμενα, που όταν την έβλεπες από μακριά,

την ερωτευόσουν. Όταν όμως πλησίαζες και την έβλεπες από κοντά, ήταν γεμάτη μπιμπίκια, τρίχες στα πόδια και στις μασχάλες σαν Αυστραλή φεμινίστρια, ξεθωριασμένα τατουάζ και κονδυλώματα. 

Ο Ρομπέν των δασών, ο Ζορό, ο Μπλεκ και ο Σκούμπι Ντου ήταν για τον κινηματογράφο,

τη λογοτεχνία και τα κόμικς.

Τα 246 εκατομμύρια θα καταλήξουν στις τσέπες τους για να δημιουργηθούν τα καινούργια τζάκια, η νέα αστική τάξη.

 Πέρασαν τόσα χρόνια και μόνο ο αφέντης άλλαξε

 Καβάλα στ’ άλογά σας πάρτε τη γη δικιά σας

Ήταν όλοι τους για τα πανηγύρια

     Ήταν όλοι τους για τα πανηγύρια

 Ανέμισες για μια στιγμή το μπολερό

 και το βαθύ πορτοκαλί σου μεσοφόρι

 Αύγουστος ήτανε δεν ήτανε θαρρώ

 τότε που φεύγανε μπουλούκια οι σταυροφόροι

 Παντιέρες πάγαιναν του ανέμου συνοδειά

 και ξεκινούσαν οι γαλέρες του θανάτου

 στο ρογοβύζι ανατριχιάζαν τα παιδιά

 κι ο γέρος έλιαζε, ακαμάτης, τ’ αχαμνά του

 Του ταύρου ο Πικάσο ρουθούνιζε βαριά

 και στα κουβέλια τότε σάπιζε το μέλι

 τραβέρσο ανάποδο, πορεία προς το βοριά

 τράβα μπροστά, ξοπίσω εμείς και μη σε μέλει

 Κάτω απ’ τον ήλιο αναγαλιάζαν οι ελιές

 και φύτρωναν μικροί σταυροί στα περιβόλια

 τις νύχτες στέρφες απομέναν οι αγκαλιές

 τότες που σ’ έφεραν, κατσίβελε, στη μπόλια

 Ατσίγγανε κι αφέντη μου με τι να σε στολίσω;

 φέρτε το μαυριτάνικο σκουτί το πορφυρό

 στον τοίχο της Καισαριανής μας φέραν από πίσω

 κι ίσα ένα αντρίκειο ανάστημα ψηλώσαν το σωρό.

 Κοπέλες απ’ το Δίστομο, φέρτε νερό και ξύδι

 κι απάνω στη φοράδα σου δεμένος σταυρωτά

 σύρε για κείνο το στερνό στην Κόρδοβα ταξίδι

 μέσα απ’ τα διψασμένα της χωράφια τα ανοιχτά

 Βάρκα του βάλτου ανάστροφη

 φτενή δίχως καρένα

 σύνεργα που σκουριάζουνε σε γύφτικη σπηλιά

 σμάρι κοράκια να πετάν στην ερήμην αρένα

 και στο χωριό να ουρλιάζουνε τη νύχτα εφτά σκυλιά.

                                                               ΝΙΚΟΣ ΚΑΒΒΑΔΙΑΣ

ΚΕΙΜΕΝΑ ΤΑΚΗΣ ΠΟΛΙΤΗΣ

Ο Ερντογάν βγάζει ένταλμα σύλληψης για τον μεγάλο Ιμάμη Φετουλάχ Γκιουλέν.

Μοναχικοί λύκοι χτυπούν στο Λονδίνο.

Ο Λεβέντης υιοθετεί τον πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα.

Τώρα έχει δυο γιους!

Έκατσαν κι έφαγαν όλοι μαζί, στο κυριακάτικο μεσημεριανό τραπέζι, σαρδέλες ψητές στη λαμαρίνα, σαλάτα χωριάτικη, τουρλού (συνονθύλευμα εποχικών λαχανικών) και σούπα (συνονθύλευμα εποχικών λαχανικών με ψάρι) σπεσιαλιτέ της συζύγου και μάνας.

Όλα αυτά, λίγο πριν την τελετή έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων του Ρίο.

Λίγο μετά τον αποκλεισμό του Ολυμπιακού από το Champions league.

Λίγο μετά το μεγάλο πανηγύρι των «ορθοδόξων» με καλαματιανά και τσάμικα.

Τα τραπέζια ήταν στρωμένα με λευκό χαρτί, ασορτί με τα λευκά πλαστικά ποτήρια.

Το μενού ήταν σουβλάκια με μπύρα ή πορτοκαλάδα από εταιρίες ελληνικών συμφερόντων.

Μοναχά τα στελέχη και οι γυναίκες αυτών είχαν δικαίωμα να πίνουν Coca cola Zero σε μαύρο κουτί.

Las Vegas, Nevada 91. Όλα σε ΡΕ ΜΙΝΟΡΕ.

Μεταξωτά κουστούμια και καφρίλα. Η καραφλή τραγουδίστρια έγινε ξανθιά.

Ο τελευταίος αυτοκράτορας τρέκλιζε στο πάλκο.

-Όλα τα μωρά στην πίστα.

-Ποια μωρά; Αυτές είναι φάλαινες που τις ξέρασε το κύμα…

Ο γύφτος κάνει αέρα στο πάλκο με βεντάλια.

-Μικρή μου μωβ βεντάλια,

 στου ονείρου τα κοράλλια,

 σ’ είδα να τριγυρνάς…..

Το ΡΕ ΜΙΝΟΡΕ γίνεται όλο και πιο επιθετικό.

Πιάνονται χέρι-χέρι και γυρίζουν γύρω-γύρω.

Το οικοδόμημα του υπαρκτού σοσιαλισμού κατέρρευσε και δεν υπάρχουν καινούργιοι μαστόροι να το ανοικοδομήσουν.

Αυτοί γυρίζουν γύρω-γύρω, μπερδεύονται και πέφτουν.

Όμως, τους ταιριάζει απόλυτα το σκηνικό.

Βρήκε ο γύφτος τη γενιά του και αναγάλλιασε η καρδιά του…

Ο σολίστας δεν υπήρχε στη σκηνή. Τον επισκίαζε ο όχλος και του ρούφαγε το μεδούλι.

Φεύγω,

κι αφήνω πίσω μου συντρίμμια,

αρρωστημένους και αγρίμια,

φεύγω,

τώρα φεύγω.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Καταραμένα ακουστικά, δε θέλω πια να ακούω jazz είμαι απ’ την Τρίπολη

Δε θα γελάσει το χειλάκι μας τον Αύγουστο...

Τέταρτη βράδι και έπαιζε ο Ολυμπιακός τον επαναληπτικό αγώνα στο Ισραήλ για να περάσει στους ομίλους του Champions league.

Δεύτερο πανηγυράκι καπάκι.

Δεν αντέχω άλλη μαλακία.

Θα το ρίξω στα φάρμακα...

Χάλι αδιόρθωτο.

Πρέπει να αλλάξουν άμεσα η διοίκηση, ο προπονητής και οι παίχτες.

Αλλιώς, καταρρέει το σύστημα. Καταρρέει το οικοδόμημα.