ΛΙΓΟ ΠΡΙΝ ΤΗ ΒΡΟΧΗ

ΛΙΓΟ ΠΡΙΝ ΤΗ ΒΡΟΧΗ

                                             Είναι  ο μεγάλος Οδυσσέας

                                             εκείνος που είπε να γίνει το ξύλινο άλογο

                                             και oι Αχαιοί κερδίσανε την Τροία.

                                             Φαντάζομαι πως έρχεται να μ' αρμηνέψει

                                             πως να φτιάξω κι εγώ ένα ξύλινο άλογο

                                             για να κερδίσω τη δική μου Τροία.

ΚΕΙΜΕΝΑ ΚΑΙ ΕΠΕΞΕΡΓΑΣΙΑ ΚΕΙΜΕΝΩΝ  ΤΑΚΗΣ ΠΟΛΙΤΗΣ

Πώς κατάφεραν να βρεθούν στον ίδιο χώρο αυτοί που ρίχνουνε τις φάπες κι αυτοί που τις εισπράττουν; Από τη μια σφίχτες, νταβατζήδες της νύχτας, φουσκωτοί με πολυβιταμίνες και ορμόνες και από την άλλη καχεκτικοί καρπαζοεισπράκτορες…

Μου λένε πως οι γύφτοι θα είναι οι ρυθμιστές των δημοτικών εκλογών. Γεμίσανε τους δρόμους με βασιλικούς σε πλαστικές γλάστρες.

Ένα δωδεκάχρονο με βαμμένο το μαλλί κατάξανθο μου λέει:

-Είμαι άνεργη μητέρα και έχω τέσσερα παιδιά να θρέψω.

Όμως το μαλλί, μαλλί …..

Πώς αυτή η φυλή είναι όλη κατάξανθη και εμείς μελαχρινοί;

-Είμαστε της απεξάρτησης.

-Εγώ εξακολουθώ να πίνω…..

Πουλάνε  χειροποίητα κεριά (τυποποιημένα, αγορασμένα από πολυεθνική)

Πιο πέρα το κοριτσάκι με τα σπίρτα, η Αλίκη στο ναυτικό, ο  Πινόκιο και κανά δυο ρεμάλια της κοινωνίας. Α! Ξέχασα, κι ο γέρος με το Αλτσχάιμερ που θέλει να γίνει δήμαρχος!

-Είμαστε γύφτοι Ρουμάνοι.
-Δε μπα να ’σαστε κι απ’ το Εκουαδόρ.

Ο πρόεδρος του Πολιτισμού ανταλλάσει χειραψίες στη λαϊκή με την συμπαθή φυλή, μήπως καταφέρει και εκλεγεί δημοτικός σύμβουλος. Θα καταργηθούν οι πρόσθετοι ρόλοι και θα πρέπει
να είναι εκλεγμένος.

Οι αποφάσεις των ελληνικών και των διεθνών δικαστηρίων για ιατροφαρμακευτική περίθαλψη στους ανασφάλιστους του Ο.Α.Ε.Ε δεν εκτελούνται. Εμποδίζονται από τους υπαλλήλους, από τα ρουσφέτια και τους αφισοκολλητές του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ. Τι κάνει για αυτό το νεοσύστατο Δ.Σ. του Εμπορικού συλλόγου;

Το ένστικτο της επιβίωσης δεν ενώνει τους Έλληνες, τους  χωρίζει.

Η αλληλεγγύη είναι άγνωστη λέξη σε δαύτους. Αντιλαμβάνονται υποσυνείδητα ότι η μείωση του πληθυσμού θα μειώσει και τα προβλήματα και πως θύματα της κρίσης δε θα πρέπει να είναι οι ίδιοι αλλά ο γείτονας.

Μας θρέφει το αίμα μας. Μας θρέφει η σάρκα μας.

                     

Γιατί μιλά ταπεινά και με γαλήνη, χωρίς προσπάθεια,
λες με γνωρίζει σαν πατέρας
είτε σαν κάτι γέρους θαλασσινούς, που ακουμπισμένοι στα
δίχτυα τους, την ώρα που χειμώνιαζε και θύμωνε ο αγέρας,
μου λέγανε, στα παιδικά μου χρόνια, το τραγούδι του Ρωτόκριτου,
με τα δάκρυα στα μάτια
τότες που τρόμαζα μέσα στον ύπνο μου ακούγοντας
την αντίδικη μοίρα της Αρετής να κατεβαίνει τα μαρμαρένια σκαλοπάτια.

Δεν ξέρω αν είμαι έντονα ρατσιστής, όμως θυμάμαι πιτσιρικάς τα συνθήματα των αναρχικών στους τοίχους «ΟΙ ΒΛΑΧΟΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥΝ ΤΟ ΝΕΦΟΣ»
Πέρασαν πολλά χρόνια για να καταλάβω τι ήθελαν να πουν. Τώρα δεν έχω δυσκολία να καταλάβω πως «ΟΙ ΗΛΙΘΙΟΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥΝ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ» όπως επίσης πως  
«ΟΙ ΑΝΗΘΙΚΟΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΔΙΔΑΞΟΥΝ ΗΘΙΚΗ»

Θε μου, χωρίς χιονιά χιονίζουνταν, χωρίς βροχή βρουχιούνταν!» 

Χαμένες ιδεολογίες που εξαγοράστηκαν για μια μακαρονάδα ή για μια θέση θυρωρού σε πολυκατοικία καταστρέφοντας την ύπαιθρο, δημιουργώντας μια τεράστια τσιμεντούπολη γεμάτη ανέργους, άστεγους, αλλοδαπούς και σκουπίδια. Εισάγοντας  τα πάντα και εξάγοντας νέα παιδιά
και επιστήμονες.

Η ολιγαρχία δεν έχει τελειώσει. Έρχεται καινούρια με παίχτες του πάγκου πεινασμένους, Ηλίθιους και απροπόνητους.

Θεμέλια σήμερα θα ρίξουμε στο κάστρο του Θεού μας·
πάνε τα περασμένα πέρασαν, νεκροφιλήσετέ τα·
καινούρια γης, σιδεροκέφαλη! φυτεύουμεν αδέρφια.

Επίλογος

Άρχισε μια σιγανή βροχή αργά προς το βράδυ.

Στις πολιτείες ο ουρανός φαίνεται μιαν απέραντη λασπωμένη πεδιάδα

Κι η βροχή είναι μια καλοσύνη, όσο να πεις, δε μοιάζει διόλου με το θάνατο.

Μπορείς να βαδίζεις κάποτε χωρίς κανένα σκοπό ή με σκοπό -σου είναι αδιάφορο-

Μιαν εποχή μακρινή και νεκρή σα μια βίαια σκισμένη πολυτέλεια.

Εγώ συλλογίζομαι πώς και γιατί άραγε μια βροχή μπορεί να σου θυμίζει τόσα πράγματα.

Χωρίς αμφιβολία είναι τόσο ανόητο να τα στοχάζεσαι όλα αυτά μια τέτοιαν ώρα.

Συλλογίζομαι όμως στις ζεστές χειμωνιάτικες κάμαρες μιαν αλλιώτικη μυρουδιά.

Ύστερα από τις 6 με τα κλειστά παραθυρόφυλλα και τ’ αναμμένο φως

Ή μια γωνιά δίπλα στο τζάμι σ’ ένα μεγάλο καφενείο με τις αδιάφορες φωνές.

Τα συλλογίζεσαι όλα αυτά με τον πιο απλούστερο τρόπο ολωσδιόλου παιδιάστικα

Μπορείς να λησμονείς το κάθε τι, τί τάχα να γυρεύεις εδώ μια τέτοιαν ώρα

Εσύ, ο διπλανός σου, όλος αυτός ο κόσμος που πορεύεται δίπλα σου μες στο σκοτάδι

Αυτή η ανήσυχη σιωπή που πληγώνει περισσότερο κι απ’ το πιο κοφτερό λεπίδι

Να λησμονείς για μιαν ελάχιστη στιγμή πως ίσως δεν τέλειωσε ούτε και απόψε για σένανε το κάθε τι.

Τόσο π’ αν τρίξει κάτι αναπάντεχα είναι να σου ξυπνήσει την ακριβήν υπόθεση μιας επιστροφής

Τη χειμωνιάτικη ζεστή κάμαρα, το καφενείο με τις πολύχρωμες φωνές.

…Έτσι βρέχει λοιπόν μια κίτρινη βροχή χωρίς τέλος.

Μια κίτρινη παλιά βροχή, τη νύχτα, σα μαστίγιο.

ΟΡΑΤΟΤΗΣ ΜΗΔΕΝ

            ΟΡΑΤΟΤΗΣ   ΜΗΔΕΝ 

                                  Βγήκες στο δρόμο κι άρχισες να σκούζεις και να λες
                                  Πως γρήγορα κουράστηκες για `κει που `χες να πας
                                  Μα οι βαλίτσες που φορτώθηκες είναι όλες αδειανές
                                  Πες μου γιατί, πες μου γιατί, γιατί τις κουβαλάς

                                  Στην πρώτη ανηφοριά κλατάρεις κι αρχινάς να κλαις
                                  Δεν γίνεται να φτάσεις λες `κει που άξιζες να πας
                                  Μα οι βαλίτσες που φορτώθηκες είναι όλες αδειανές
                                  Πες μου γιατί, πες μου γιατί, γιατί τις κουβαλάς

                                               ΓΙΑΝΝΗΣ ΑΓΓΕΛΑΚΑΣ

ΚΕΙΜΕΝΑ ΤΑΚΗΣ ΠΟΛΙΤΗΣ

Ζούμε σε μια ωραία ατμόσφαιρα. Όμορφη, δίκαιη, συναρπαστική και αγγελικά πλασμένη. Γιατί μας βγάζει απ’ τη νιρβάνα της ευτυχίας μας ο Χριστόδουλος Ξηρός κι ο Πέτρος Τατσόπουλος; Εγώ παρακολουθώ από τις κερκίδες (και εκείνοι με ενοχλούν) τις αυτοκτονίες που καταγράφονται στην αρένα της ζωής. Ο Πέτρος δεν είναι προβοκάτορας …μαλάκας είναι! Ο Χριστόδουλος δεν είναι το πρόβλημα. Οι αυτοκτονίες είναι το πρόβλημα. Και επικίνδυνοι είναι αυτοί που τις προξενούν.    

Φορτωθήκατε το γάιδαρο. Να δω τώρα πώς θα τον λανσάρετε στην αγορά.

Τα παρασκηνιακά κόλπα και οι τζιριντζάντζουλες αντιμετωπίζονται με την ίδια συνταγή. Η ουσία στις διαδικασίες ήταν το ανύπαρκτο ήθος από όλες τις μπάντες.

Ο μόνος που είχε ήθος κατά τη διάρκεια και τη διαδρομή ήταν αυτός που σας κέρδισε.
Τώρα συνειδητοποιήστε αργά-αργά και χαλαρά πως η μαλακία πληρώνεται

Είμαι βέβαιος πως θα επαναλάβετε τα ίδια λάθη. Ο άνθρωπος δεν αλλάζει. Παραμένει φτυστός και απαράλλαχτος. Φανταστείτε να έσκαγε κι η Βασούλα από καμιά γωνία με κανένα μπούγιο. Θα σας έπαιρνε και τα σώβρακα!

Αλήθεια, τι έγινε με το Διεθνές καφενείο;

Στο τέλος τι απομένει σούργελα; Η πικρή γεύση της αποτυχίας στα χείλη!

Περαστικά σας.

Η ισοπαλία του Ολυμπιακού με τον Ατρόμητο με προβλημάτισε έντονα.

Αναρωτήθηκα γιατί ο Μίτσελ χρησιμοποίησε σαν αλλαγές μετά το 65΄ λεπτό τον Μήτρογλου, τον Βάις και τον Σαβιόλα ενώ θα έπρεπε να τους χρησιμοποιήσει εξ αρχής παίζοντας επιθετικό ποδόσφαιρο. Φοβήθηκε τον Ατρόμητο ή κάτι άλλο συνέβη που δεν μπόρεσα να  αντιληφθώ;

Αυτά …που λέτε συντεχνιακοί τύποι, σκοταδιστές, βρικόλακες. Βγάλατε και τον άλλον στη σέντρα και ξεφτιλίστηκε. Να μου πείτε, αυτός το ξέρει το έργο, θα βρει άλλον συνδυασμό να τρουπώσει.
Τον πνίγει όμως το δίκιο.

 Η φαρσοκωμωδία σας έλαβε τέλος ή τώρα αρχίζει; 

«ΟΙ ΙΔΕΕΣ ΔΕΧ ΚΙΖΟΝΤΑΙ» ήταν το σύνθημα που έγραψαν στον τοίχο του φροντιστηρίου με σπρέι. Πίεσα το μυαλό μου για να θυμηθώ. Μην είναι κανένα αρχαίο ρητό…καμιά αρχαία επιγραφή; Δεν βρήκα τίποτα… Μετά σκέφτηκα να το αποκωδικοποιήσω και τα κατάφερα.

Ήθελαν να γράψουν «ΟΙ ΙΔΕΕΣ ΔΕΝ ΔΙΚΑΖΟΝΤΑΙ» διαμαρτυρόμενοι για τις συλλήψεις των Χρυσαυγιτών βουλευτών. Καταλαβαίνω το ότι είναι αμόρφωτοι κι ότι αν ήταν Έλληνες, θα έκαναν ορθογραφικά λάθη στα φωνήεντα, όμως αυτοί ήταν αλλοδαποί ναζιστές και κάνανε λάθος στα σύμφωνα  Όσο για το περιεχόμενο του συνθήματος ... Μάλλον είχαν «ΚΡΙΣΗ ΤΑΥΤΟΤΗΤΟΣ» αποτέλεσμα της γενικής κρίσης.

Αυτό που μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση ήταν ότι θίχτηκαν οι συντεχνιακοί κι από άλλους πολιτικούς χώρους. Όμως εξηγείται επιστημονικά. Τα λαμόγια δεν έχουν ιδεολογία, δεν έχουν θρησκεία, δεν έχουν πατρίδα, δεν αγαπούν τον άνθρωπο.

Αυτό που τους ενώνει είναι οι κοινές απάτες και τα κοινά συμφέροντα.

Μίλησα στο τηλέφωνο με υψηλό παράγοντα του χώρου, που εξακολουθώ να εκτιμώ και μου είπε: «Ανοίγει η καρδιά μου και χαίρομαι όταν συνεργάζομαι με άτομα που προέρχονται από άλλους  χώρους». Αυτοί τι στο διάολο θέλουνε;

ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΙΣ ΓΡΙΛΙΕΣ

 ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΙΣ ΓΡΙΛΙΕΣ

Στα παλιά μας μοναστήρια είδα γέρους να μιλάνε για θεούς.
Μες στης πόλης τα σκουπίδια είδα χίλιους ξεχασμένους μου γνωστούς.

Κι οι πλατείες μας φουντώνουνε στη βία, οι εμπόροι, οι δασκάλοι κι οι ληστές
μας πουλάνε νοσταλγία και ενέσεις απ’ το χθες.

Στ’ ακρογιάλια είδα φίλους να ορκίζονται σε όρκους τρομερούς,
σε σχολές και σε γραφεία τους ξανά ’δα γερασμένους και χλωμούς.

Κι οι αλήτες γυροφέρνουνε στα πάρκα να ξανά ’βρουν τις χαμένες τους βραδιές.
Εσύ πίσω από τις γρίλιες  βλέπεις μόνο τις σκιές.

Τα παλιά, καλά τραγούδια μας αφήσαν, θέλει θάρρος να το λες,
κι οι παλιές μου θεωρίες δε μου φτάνουν να σ’ αγγίξω όταν κλαις.

Οι πλατείες μας φουντώνουνε στη βία, οι εμπόροι, οι δασκάλοι κι οι ληστές
μας πουλάνε νοσταλγία και ενέσεις απ’ το χθες. Το χθες………Το χθες…….
 
                                                                                 ΝΙΚΟΣ ΠΟΡΤΟΚΑΛΟΓΛΟΥ

ΚΕΙΜΕΝΑ ΤΑΚΗΣ ΠΟΛΙΤΗΣ

Ένα φθαρμένο και άδικο καπιταλιστικό σύστημα χρησιμοποιεί την τεχνική του εκφοβισμού και της άνισης φορολόγησης. Ο απλός πολίτης τρέμει να μην του πάρουνε το σπίτι, να μην τον απολύσουν, να μην τον κλείσουν φυλακή για χρέη.  

Και από την άλλη χρησιμοποιούν τη μέθοδο της κοινωνικής πρόνοιας υπό μορφήν ζητιανιάς στη διατροφή, στα φάρμακα, στα τετράδια, στα παιχνίδια, στο νερό, στο πετρέλαιο, στο ηλεκτρικό ρεύμα. Λαϊκά συσσίτια και bazaar με σκοπιμότητα από πολιτικούς παράγοντες και δημάρχους για να μειώσουν την αξιοπρέπεια και τα αντανακλαστικά του ταλαιπωρημένου πολίτη. Οι προθέσεις τους μοιάζουν να είναι όμοιες με εκείνες απέναντι σε ένα πεινασμένο σκυλί που του πετάνε το κόκαλο
και περιμένουν καρτερικά να τους γλύψει το εύσπλαχνο χέρι του ευεργέτη.

Υπάρχει και το τρίτο στοιχείο, το «καπιταλισμός και θέαμα». Αυτό όμως αφορά τις προηγμένες καπιταλιστικές χώρες. Στις τριτοκοσμικές χώρες σαν και τη δική μας,

το θέαμα είναι καλωδιακό και για να το δεις πρέπει να πληρώσεις. Εδώ δωρεάν είναι οι διαφημίσεις, ο Πρετεντέρης και ο Άδωνις.   

Το ρουφιανιλίκι είναι «κληρονομικό χάρισμα»!

 Το κληρονόμησαν από τους γονείς τους και τους παππούδες τους, που έδρασαν στα χρόνια της κατοχής και της χούντας. Κι αφού ό,τι κινείται κρίνεται κι ό,τι μένει ακίνητο φορολογείται αντί να πληρώνουν φόρους ακινήτων (λουφάρουν σαν τον Λιάπη) και προτιμούν το ρόλο του κουκουλοφόρου καταδότη.

Και δεν το κάνουν σκόπιμα. Είμαι σίγουρος πως βασανίζονται που το κάνουν.

Όμως το αίμα που κυλάει στις φλέβες τους, τους οδηγεί να λειτουργήσουν έτσι.

Είναι το άτιμο το DNA που τους κάνει ρουφιάνους.

Τι ακριβώς γίνεται με το DNA, δεν το έχω καταλάβει εντελώς. Όμως στο ότι δεν αλλάζει ο κόσμος κι ότι παραμένει ο ίδιος και χειρότερος μάλλον παίζει ρόλο η διαιώνιση του είδους, το DNA και το κληρονομικό χάρισμα.

 Η ιστορία μας λέει πως στο παρελθόν πήραμε τα όπλα και πως κάναμε επανάσταση κατά των Τούρκων, αντισταθήκαμε κατά των φασιστών και των ναζιστών. Γιατί  τώρα τέτοια υποτονικότητα, τέτοια αδιαφορία, τέτοια παθητικότητα;

Υπάρχει εκφυλισμός της ράτσας, η χάλασε η συνταγή στη διαδρομή;

Η απάντηση είναι απλή. Δεν γνωρίζουν ποιος είναι ο εχθρός. Δεν ξέρουν προς τα πού να στρέψουνε τα βόλια. Εδώ δεν ισχύει το χαζορομαντικό του Καββαδία «Φοβάμαι μη καμιά φορά το στρέψω στον εαυτό μου»

Ξεκάθαρα, ο εχθρός είναι ο ταξικός εχθρός. Τι γίνεται όμως με τις ηγεσίες και τα στελέχη των αριστερών κομμάτων που είναι αστοί; Τι γίνεται όταν η ταξική σύγκρουση διεξάγεται και μέσα στα λεγόμενα αριστερά κόμματα; Τι δουλειά έχει ο απολυμένος με τον προύχοντα; Ο άνεργος με τον μεγαλομέτοχο; Ο αγωνιστής με το λαμόγιο; Πώς αύριο οι καλοπερασάκηδες κι οι μιζαδόροι θα διεκδικήσουν την ψήφο του εργαζόμενου για να αυξήσουν τα εισοδήματα τους και για να προβάλλονται από τα τηλεοπτικά πάνελ; 

«Στο `πα και το `66 ένα βράδυ βροχερό
θα `μαι μακριά σου τότε που θα ψάχνεις για γιατρό
για γιατρό, για δικηγόρο να σου δώσουνε γραμμή……»*

Είναι υποχρέωση των κομμάτων της συνεπούς αριστεράς να εκπροσωπούνται από εργαζόμενους αγωνιστές που έχουν αναδειχθεί από λαϊκές κινητοποιήσεις και λαϊκούς αγώνες και που αντιλαμβάνονται, ζουν και νιώθουν στο πετσί τους την καπιταλιστική κρίση. Και όχι από συμβιβασμένους που αλληλοεξυπηρετούνται από το φθαρμένο καπιταλιστικό σύστημα.
Οι δημοτικές και οι περιφερειακές εκλογές θα είναι το πρώτο τεστ και δε θα πρέπει να χαθεί η ιδεολογική αντιπαράθεση  και ο ταξικός τους χαρακτήρας. Σας έβαλα στις ράγες.
Από κει και πέρα πράξετε τα δέοντα.

*Διονύσης Σαββόπουλος