ΤΡΟΠΑΡΙΑ ΓΙΑ ΦΟΝΙΑΔΕΣ

         ΤΡΟΠΑΡΙΑ ΓΙΑ ΦΟΝΙΑΔΕΣ

Αυτές οι ρεματιές κι αυτά τα βράχια
κι αυτά τα σπίτια δίπλα στο γιαλό
αυτές οι μάνες με το κάρβουνο στα μάτια τους
κι αυτά τα κύματα που φεύγουν και ξαναγυρνούν
Αυτά τα πεύκα με τα χαραγμένα λόγια
κι ο Κωνσταντίνος, ο καημός που πέταξε σαν το πουλί
Κι εκείνα που δεν πρόφτασαν οι κήρυκες, 
παρά μονάχα ψεύτες και ρουφιάνοι, 

Ω! πολιτεία με το βράδιασμα κοντά στους ταρσανάδες
στην αγορά, στον καφενέ και στο ποδόσφαιρο
Είσαι η Πρέβεζα, τα Γιάννενα και το Κιλκίς, 
το Μεσολόγγι, ο Πόντος κι η Ερμούπολις

Ω! πολιτεία του αμανέ στα τουρκοχώρια
μ’ αυτές τις ρεματιές κι αυτά τα βράχια
μ’ αυτά τα σπίτια δίπλα στο γιαλό
μ’ αυτές τις μάνες με το κάρβουνο στα μάτια τους

Θα ’ρθει ο καιρός που θα φανούν οι κήρυκες
κι όχι μονάχα ψεύτες και ρουφιάνοι.

                                               

                                                            ΜΑΝΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΥ

ΚΕΙΜΕΝΑ ΤΑΚΗΣ ΠΟΛΙΤΗΣ

Πίκρα για το αιφνίδιο φευγιό του Μάνου, του ποιητή που αγάπησε ο απλός λαός και που τραγουδήθηκε από τις σημαντικότερες φωνές των μεγάλων ελλήνων ερμηνευτών τα πενήντα τελευταία χρόνια.

«Η σορός του Μάνου Ελευθερίου μεταφέρθηκε στη Βουλγαρία για αποτέφρωση.

Η Ελλάδα είναι μια χώρα που εν ριπή οφθαλμού μπορεί να καείς ζωντανός, απαγορεύεται 

όμως να καείς νεκρός».

Είχαν καεί δυο φοίνικες, μια γλάστρα με βασιλικό και μια χελώνα «μικρού μήκους» στο σπίτι 

του δημάρχου.

-Αν δεν καιγόταν και το δικό μου σπίτι, θα έλεγαν όλοι τους πως εγώ την έβαλα τη φωτιά…

Οι  Σκανδιναβοί επενδυτές ζητούσαν να αποχαρακτηριστεί η περιοχή από δασική  έκταση 

σε αστικό περιβάλλον.

Οι κυβερνητικοί αναζητούσαν πληροφορίες για εμπρηστές.

Αν ήταν Ρώσοι κατάσκοποι που έπαιρναν εκδίκηση για τη στάση της Κυβέρνησης στο Μακεδονικό. Τούρκοι κομάντος για να προβοκάρουν τον ελληνικό τουρισμό ή Βιετκόνγκ καμικάζι (ομάδες αυτοκτονίας) με υπολείμματα του παρελθόντος που ήθελαν να χτυπήσουν Νατοϊκές δυνάμεις.

-Ένας από σας θα με προδώσει…

-Όλοι θα σε προδώσουμε μαλάκα.

Παραιτήθηκαν είκοσι δημοτικοί σύμβουλοι ζητώντας την παραδειγματική τιμωρία του δημάρχου. Δεν παραιτήθηκαν οι πέντε που είναι οι αντιδήμαρχοι και ο πρόεδρος του δημοτικού συμβουλίου. Οι πέντε είναι έμμισθοι.

Κι όμως θα τη γλιτώσει…

Ο νόμος λέει πως αν μια θεομηνία αφορά δύο ή και περισσότερους δήμους, υπεύθυνη είναι 

η περιφέρεια.

Εκείνες οι πουτάνες με το ύφος του εμπειρογνώμονα, του σπουδαίου, του σνομπ, 

που δεν ξέρουν την τύφλα τους. Τι είναι αυτό το Γιάννα Τσούπρα;

Α… μην ξεχάσω είναι κι εκείνος ο τυφλός υπουργός. Ναι, αυτός που βλέπει…

Οι δημόσιοι υπάλληλοι του παρόντος εκδικούνται τους δημόσιους υπαλλήλους του παρελθόντος και τους οδηγούν στο θάνατο.

Η αναλγησία, η ανευθυνότητα, η απειρία, ο κυνισμός, η έπαρση και η ηλιθιότητα παρασύρουν τους ίδιους, τους γονείς τους και τα παιδιά τους σε θλιβερό και επώδυνο τέλος.

Κάποιοι κάηκαν. Κάποιοι πνίγηκαν. Κάποιοι γκρεμίστηκαν.

Πριν λίγο καιρό είχαν πνιγεί απ’ τη βροχή.

Όπου να ’ναι θα αρχίσει να βρέχει

Θα αντέξει όποιος πράγματι αντέχει

Όπου να ’ναι θα αρχίσει να βρέχει

Κι ύστερα ήρθε ο εθελοντισμός. Τα πατατάκια, τα γαριδάκια, τα μπισκότα,

τα κρουασάν και τα «όλοι μαζί μπορούμε».

Το κρατικό ραδιόφωνο κάνει πλύση εγκεφάλου για τις ευθύνες των πολιτών.

Μοιράζει ενοχές και σου τσαλακώνει την αυτοπεποίθηση.

-Εσείς φταίτε για όλα. Εσείς πρέπει να επανορθώσετε.

Το κράτος είναι μόνο για παχυλούς μισθούς και μίζες.

-Πάρτε το χαμπάρι. Ο εθελοντισμός σκοτώνει την ταξική αντιπαράθεση.

Βγήκε κι ο τράγος και μας τάραξε στη μαλακία…

Συνάντησα τον αρχιμανδρίτη που τον φυλάει  και του είπα:

-Πες του γιατρού του να του αλλάξει τα φάρμακα γιατί εκτός από την καπιστράνα έχει κόψει και την αλυσίδα…

Συνεχίζεται….

ΤΟ ΚΙΒΩΤΙΟ

                  ΤΟ ΚΙΒΩΤΙΟ

Έβγαλε βρώμα η ιστορία ότι ξοφλήσαμε
είμαστε λέει το παρατράγουδο στα ωραία άσματα
και επιτέλους σκασμός οι ρήτορες πολύ μιλήσαμε
στο εξής θα παίζουμε σ’ αυτό το θίασο μόνο ως φαντάσματα

Κάτω οι σημαίες στις λεωφόρους που παρελάσαμε
άλλαξαν λέει τ’ ανεμολόγια και οι ορίζοντες
μας κάνουν χάρη που μας ανέχονται και που γελάσαμε
τώρα δημόσια θα έχουν μικρόφωνο μόνο οι γνωρίζοντες

Βγήκαν δελτία και επισήμως ανακοινώθηκε
είμαστε λάθος μες το κεφάλαιο του λάθος λήμματος
ο σάπιος κόσμος εκεί που σάπιζε ξανατονώθηκε
κι οι εξεγέρσεις μας είναι εν γένει εκτός του κλίματος

Δήλωσε η τσούλα η ιστορία ότι γεράσαμε
τις εμμονές μας περισυλλέγουνε τα σκουπιδιάρικα
όνειρα ξένα ράκη αλλότρια ζητωκραυγάσαμε
και τώρα εισπράττουμε απ’ την εξέδρα μας βροχή δεκάρικα

Ξέσκισε η πόρνη η ιστορία αρχαία οράματα
τώρα για σέρβις μας ξαποστέλνει και για χαμόμηλο
την παρθενιά της επανορθώσαμε σφιχτά με ράμματα
την κουβαλήσαμε και μας κουβάλησε στον ανεμόμυλο

                                                          ΚΩΣΤΑΣ ΤΡΙΠΟΛΙΤΗΣ

ΚΕΙΜΕΝΑ ΤΑΚΗΣ ΠΟΛΙΤΗΣ

Τα σκηνικά ήταν λιτά, φτηνά, για την παραγωγή του καινούργιου σήριαλ του μεγάλου καναλιού. 

Η οικονομική κρίση είχε επηρεάσει τους πάντες και τα πάντα.

Ο Τσίπρας τούς είχε δημιουργήσει μια ανασφάλεια με τις ημερομηνίες για τις επερχόμενες εκλογές, σε όλα τα επίπεδα: στις δημοτικές, στις περιφερειακές, στις εθνικές και στις ευρωεκλογές.

Από την άλλη, δύσκολα μπορείς να εκτιμήσεις την συμπεριφορά των βουλευτών των ΑΝΕΛ 

και του Ποταμιού. Ο Καμμένος θα ρίξει την κυβέρνηση ή θα τον βάλει ο Τσίπρας να την ρίξει;

Τι θα γίνει με τη μείωση των συντάξεων και τη Βόρεια Μακεδονία;

Ποιος θα επιβαρυνθεί από τα αποτελέσματα και ποιος θα επωφεληθεί;

Δύσκολες ασκήσεις που δυσκολεύομαι ακόμα και εγώ να τις λύσω…

Η ωραία κοιμωμένη ροχάλιζε πάνω σε έναν ξεχαρβαλωμένο καναπέ,

στο τηλεοπτικό στούντιο περιμένοντας τον πρίγκιπα για να την ασπαστεί.

Ο βάτραχος, (από άλλο παραμύθι), την είχε κοπανήσει από το διπλανό στούντιο και κατέληξε βατραχόσουπα στο μαγέρικο του Μποτρίνι.

Ο Σώρρας είχε συλληφθεί κατά λάθος από τα αστυνομικά λαγωνικά, ενώ αυτά προσπαθούσαν 

να συλλάβουν τον χρυσαυγίτη βουλευτή.

Ο χρυσαυγίτης παραδόθηκε την επομένη, πλήρωσε 30.000 ευρώ εγγύηση και αφέθηκε ελεύθερος.

 Ψάχνανε τον Μπαρμπαρούση και πιάσανε τον Αρτέμη Σώρρα.

-Τον λένε Αρτέμη….

Ήταν μια μέρα δύσκολη. Η μέρα που συγκεντρώθηκαν οι χρυσαυγίτες με τους παπάδες 

για να διαμαρτυρηθούν για το Μακεδονικό. Τη μέρα που το Περού έχασε από τη Δανία 1-0. 

Τη μέρα που ο Μπαρμπαρούσης τρέχοντας με το βουλευτικό του αυτοκίνητο, μάρκας Volvo, 

με 180 χιλιόμετρα, ξέφυγε από όλα τα μπλόκα της αστυνομίας.

Τη μέρα που ο Σώρρας συνελήφθη στον Άλιμο με μακριά μαλλιά και μούσια  παριστάνοντας 

το μέλος των Z.Z TOP.

Έμοιαζε με παλαιοημερολογίτη μοναχό από τα Ρώσικα.

-Καμμένε, φόρα φουστίτσα και έλα να κάτσεις στο μικρό μου πόνι.

Σκατά μυρίζουν τα σκατά

Σκατά βρωμάει κι ο κρίνος

-Ραντεβού στα γουναράδικα

-Τα κεφάλια σας στις Πρέσπες

Οι παλαιοημερολογίτες μοναχοί του Αγίου Όρους (από τα Ρώσικα) χρηματοδοτούν τις διαδηλώσεις και τα συλλαλητήρια τασσόμενοι κατά του ονόματος της Βόρειας Μακεδονίας. 

Τα λεφτά τούς τα στέλνει ο Πούτιν. Όλα αυτά γίνονται για να μην αλλάξουν οι συσχετισμοί των στρατιωτικών δυνάμεων και των βάσεων στα Βαλκάνια. Ο Αμβρόσιος γιατί κόπτεται για τους Ρώσους και τον Πούτιν; Έγινε φιλορώσος ή παλαιοημερολογίτης;

Η θεατρική παράσταση των Βάτραχων ξεκίνησε μια ώρα αργότερα. 

Ο μεγάλος Βάτραχος άργησε να ’ρθει.

Εδώ, σ’ αυτήν την ωραία πόλη, άργησαν να μαζευτούν τα σκουπίδια τέσσερις μήνες. 

Για μια ώρα καθυστέρησης ενός βατράχου θα διαμαρτυρηθούμε;

Το σημείο Κ ητανε το Κόμμα

Και το σημείο Ν η νεολαία.

Ο Άρης Αλεξάνδρου είχε δίκιο

Το κιβώτιο ήταν άδειο…

  

Συνεχίζεται…

ΚΑΛΕ ΜΟΥ ΦΙΛΕ ΣΟΥ ΓΡΑΦΩ...

       ΚΑΛΕ ΜΟΥ ΦΙΛΕ ΣΟΥ ΓΡΑΦΩ...

Καλέ μου φίλε σου γράφω για να παρηγορηθώ

και εξ αιτίας της απόστασής μας, τρελά θα εξηγηθώ.
Μα από τότε που λείπεις, παρατήρησα ξανά
πως ο γέρο χρόνος έφυγε μα κάτι ακόμα εδώ δεν προχωρά.

Σπανίως βγαίνουμε έξω κι ας είναι και γιορτές.
Αρκετοί σωριάζουν σάκους με άμμο στα παράθυρα και τις σκεπές.
Άλλος πάλι σωπαίνει για βδομάδες σαν νεκρός
κι όσοι δεν έχουν κάτι τις να πούνε τους περισσεύει και καιρός.

Μα η μικρή οθόνη μας είπε για τη νέα χρονιά
για έναν ανασχηματισμό ευρύ που καρτερούμε πώς και τι.
Θα `χουμε, λέει, Χριστούγεννα και καρναβάλια καθ’ εκάστη.
Κάθε Χριστούλης θα κατέβει απ’ το σταυρό
και τα πουλάκια θα επιστρέψουν στο άστυ.

Θα έχει φαγοπότι και φως όλο το χρόνο,
θα βγάζουν λόγο και οι μουγκοί γιατί οι κουφοί μιλούσαν μόνο.
Θα επιτραπεί ο έρως όπως τον θέλει ο καθείς,
θα παντρευτούν και οι καλόγεροί μας μα κατόπιν δοκιμής.

Και ως δια μαγείας θα εξαφανιστούν
κάτι κρετίνοι, κάτι απαίσιοι που μας ταλαιπωρούν.
Βλέπεις αδερφέ μου, τι σου αραδιάζω ακριβέ μου;
Μα εδώ κοντεύω να φλιπάρω! Έστω σαν όνειρο αν το πάρω!

Βλέπεις, βλέπεις, βλέπεις, βλέπεις, βλέπεις κύριέ μου, παραμιλάω τρεκλίζω,
γελάω μ’ όλα τα εφέ μου και συνεχίζω να ελπίζω.
Μα αν ο χρόνος ήταν μόνο για μιαν ώρα, κάτι σαν κομήτης,
πόσο σκληρό γίνεται τώρα καθώς χανόμαστε μαζί της.

Ο χρόνος που μετράει σε λίγο δε θα είναι εδώ,
θα τον φάω ή θα με φάει, αυτά είχα να σου πω.

                                                                                                     LUCIO DALLA

ΚΕΙΜΕΝΑ ΤΑΚΗΣ ΠΟΛΙΤΗΣ

Εκδιώχτηκε η Γίδα Αμάλθεια και άφησε πίσω της και τα εφτά της κατσικάκια.

Εκθρονίστηκε και άφησε πίσω της τους αυλικούς, τους γελωτοποιούς και τους παλιάτσους, τους ποιητάδες, τους ζωγράφους, τους θεατρίνους και τους τυράννους της χορδής.

Έτσι δεν αλλάζει τίποτα. Απλά έφυγε το κερασάκι από τη χαλασμένη τούρτα.

Η τούρτα εξακολουθεί όμως να είναι σάπια και επικίνδυνη. 

Και Αυτή εξακολουθεί να υπάρχει. Κάπου θα βρει για να τρυπώσει…

Οι πληροφορίες μου δεν είναι της στιγμής. Αν επιβεβαιωθούν θα γελάσει και το παρδαλό κατσίκι…

Τα μεγάλα κουτάλια παραμένουν και λειτουργούν μέσα στα νόμιμα όρια των κωδικών. 

Είναι  δημοσιευμένα και στη διαύγεια. Είναι όλα τους τυπικά και νόμιμα…

Και τα ποτήρια και τα κουτάλια και ο τύραννος της χορδής και αυτή που έχει ζωγραφισμένη στο πρόσωπό της τη βλαχιά και το μίσος.

Γιατί ορισμένοι διαμαρτύρονται; Μήπως έχουνε δίκιο; Μήπως δεν πιάσανε στα χέρια τους 

τα μεγάλα κουτάλια; Ή ταΐζει ο ένας τον άλλον για να αναπαράγονται;

Μια τάξη Γυμνασίου στη Θεσσαλονίκη με μια καθηγήτρια αποσπασμένη και μια αναπληρώτρια και με δεκάξι μαθητές έκαναν μια ιστοριούλα του Χόρχε Μπουκάι ταινία μικρού μήκους. Κατάφεραν να δημιουργήσουν ένα ποιοτικό αποτέλεσμα βάζοντας τους μαθητές να δουλέψουν ομαδικά και να μεταφέρουν μηνύματα συνεργασίας και συλλογικότητας σε μια περίοδο που μας κυβερνάνε τα σκουπίδια και που ο τόπος έχει ανάγκη  από δείγματα συνεννόησης.

Τι λέει  όμως η ιστοριούλα;

«Ο άνθρωπος εκείνος είχε ταξιδέψει πολύ. Στη ζωή του είχε γυρίσει σε εκατοντάδες χώρες, αληθινές και φανταστικές…
Το ταξίδι που θυμόταν περισσότερο ήταν η σύντομη επίσκεψή του στη Χώρα των Μεγάλων Κουταλιών. Έφτασε τυχαία στα σύνορά της. Στo δρόμο από την Αμπελοχώρα προς την Παραΐδα, υπήρχε μια μικρή παράκαμψη προς τη Χώρα των Μεγάλων Κουταλιών. 

Επειδή του άρεσαν οι εξερευνήσεις, πήρε εκείνο το δρόμο.

Ο δρόμος ήταν όλο στροφές και κατέληγε σ’ ένα τεράστιο απομονωμένο σπίτι.

Στην πόρτα μια πινακίδα έγραφε:
ΧΩΡΑ ΤΩΝ ΜΕΓΑΛΩΝ ΚΟΥΤΑΛΙΩΝ
ΑΥΤΗ Η ΜΙΚΡΗ ΧΩΡΑ ΕΧΕΙ ΜΟΝΑΧΑ ΔΥΟ ΑΙΘΟΥΣΕΣ,
ΤΗ ΜΑΥΡΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΣΠΡΗ. ΓΙΑ ΝΑ ΤΗΝ ΕΠΙΣΚΕΦΤΕΙΣ,
ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΕΡΑΣΕΙΣ ΤΟΝ ΔΙΑΔΡΟΜΟ ΩΣ ΤΗ ΔΙΑΚΛΑΔΩΣΗ ΤΟΥ.
ΣΤΡΙΨΕ ΔΕΞΙΑ ΑΝ ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΕΠΙΣΚΕΦΤΕΙΣ ΤΗ ΜΑΥΡΗ ΚΑΜΑΡΑ
Ή ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΑΝ ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΓΝΩΡΙΣΕΙΣ ΤΗΝ ΑΣΠΡΗ.

Ο άνθρωπος προχώρησε στο διάδρομο και στην τύχη, έστριψε πρώτα δεξιά.

Ο νέος διάδρομος είχε μήκος καμιά πενηνταριά μέτρα και κατέληγε σε μια τεράστια πόρτα. 

Μόλις έκανε τα πρώτα βήματα, άρχισε να ακούει τα αχ-βαχ και τα βογκητά που έρχονταν 

από το μαύρο δωμάτιο.
Για μια στιγμή, οι κραυγές πόνου και στεναχώριας τον έκαναν να διστάσει, όμως αποφάσισε 

να συνεχίσει. Έφτασε στην πόρτα, την άνοιξε και μπήκε.
Γύρω από ένα πελώριο τραπέζι καθόντουσαν εκατοντάδες άτομα.

Στο κέντρο του τραπεζιού έβλεπες τους πιο λαχταριστούς μεζέδες και, μολονότι όλοι βαστούσαν 

από ένα κουτάλι που έφτανε ως στο κεντρικό πιάτο, πέθαιναν της πείνας! 

Ο λόγος ήταν ότι τα κουτάλια τους είχαν διπλάσιο μέγεθος από τα χέρια τους και ήταν κολλημένα στις παλάμες τους. Μ’ αυτόν τον τρόπο, όλοι μπορούσαν να φτάσουν το φαγητό αλλά κανένας 

δε μπορούσε να το φέρει στο στόμα του.

Η κατάσταση ήταν τόσο απελπιστική και οι κραυγές τόσο σπαρακτικές, που ο ταξιδιώτης έκανε μεταβολή και βγήκε τρέχοντας από τη σάλα. Γύρισε στον κεντρικό διάδρομο και τράβηξε 

προς τ’ αριστερά, προς τη λευκή αίθουσα.

Ένας διάδρομος ίδιος με τον προηγούμενο κατέληγε σε μια παρόμοια πόρτα.

Η μοναδική διαφορά ήταν ότι στον δρόμο δεν ακουγόντουσαν ούτε βογκητά, ούτε παράπονα.

 Όταν έφτασε στην πόρτα, ο εξερευνητής έπιασε το πόμολο και την άνοιξε.
Εκατοντάδες άτομα κάθονταν πάλι γύρω από ένα τραπέζι, παρόμοιο μ’ εκείνο της μαύρης κάμαρας. Πάλι στο κέντρο υπήρχαν εκλεκτές λιχουδιές και όλοι στο χέρι τους είχαν στερεωμένο ένα μακρύ κουτάλι. Εκεί όμως κανένας δεν παραπονιόταν ούτε έκλαιγε. 

Κανένας δεν πέθαινε στη πείνα, γιατί ο ένας τάιζε τον άλλον!»

ΠΑΡΑΜΥΘΙΟΥ ΣΥΝΕΧΕΙΑ

       ΠΑΡΑΜΥΘΙΟΥ  ΣΥΝΕΧΕΙΑ

  

Και Κοπερτί το Κοπερτί
κι εμείς θα κουραστούμε
θα αρχίσει κάποτε η φθορά κι ο μαρασμός

Και Κοπερτί το Κοπερτί
θα ξεαγαπηθούμε
όλη η ζωή μου ήταν ένας χωρισμός

Δε θα φτιάχνεις πια
στιχάκια στη γιορτή μου
ούτε καρδιές με κόκκινο χαρτί
όμως πάντα εσύ
θά `σαι Κοπερτί μου
το μοναδικό μου Κοπερτί

Και Κοπερτί το Κοπερτί
θα βγαίνεις μ’ άλλα αγόρια
κι εγώ θα ζήσω το δικό μου το ρυθμό

Και Κοπερτί το Κοπερτί
μετά από χίλια χρόνια
θα σου τηλεφωνήσω σ’ άλλον αριθμό

                            ΜΑΡΙΑΝΙΝΑ ΚΡΙΕΖΗ

 ΚΕΙΜΕΝΑ ΤΑΚΗΣ ΠΟΛΙΤΗΣ

Η συνέχεια του παραμυθιού ήταν απογοητευτική. Πιο πολύ γιατί επιβεβαιώθηκα.

Είχα μια μικρή ελπίδα πως θα με διαψεύσουν… Γι’ αυτό και πήγα…

Χάθηκε όμως ο μύθος του απρόβλεπτου, της ανατροπής.

Εκεί έμαθα για την ανακύκλωση στα σχολεία της Καλαμάτας και για το πλούσιο βασίλειο 

των εντόμων, για το ποιοι θα είναι οι υποψήφιοι της Ν.Δ στις επερχόμενες τοπικές εκλογές 

και για τον δίσκο του Χάρρυ Κλυνν «Πατάτες». «Άλογα, βήματα, χέρια, μαχαίρια, τρένα, καράβια, ποδήλατα, ποδήλατα».  Ποιες είναι οι προσωπικότητες σ’ αυτή την πόλη ώστε 

να μπορούν να συμμετέχουν ισότιμα ως συνδιοργανωτές μαζί με τους φορείς.

Ευτυχώς που ήταν και οι Αιγειριανοί και έσωσαν κάπως την κατάσταση αλλιώς

θα μετράγαμε μόνο τους φιλόδοξους φιλοεξουσιαστές παντός τύπου.

Η ανταπόκρισή τους όμως και η επιρροή τους στον κόσμο ήταν μηδενική 

(ούτε η μάνα τους δεν ήρθε).

Έψαχνα απεγνωσμένα  αλκοόλ για να ξεχάσω. Όμως τι να ’κανα γι’ αυτά που έβλεπα;

Ο φοβισμένος γεράκος δίπλα μου έλεγε πως υπάρχουν πολλές γυναίκες στην Αιγείρα

με κομμένα τα στήθια γιατί οι ουσίες από τα σκουπίδια είναι καρκινογόνες.

Η γίδα Αμάλθεια δεν βέλαξε γιατί δεν την άφησαν να βελάξει.

Έπρεπε να την αφήσουν «με δημοκρατικές διαδικασίες» και να τη γιουχάρουν χορωδιακά.

* Δες το προηγούμενο άρθρο ΣΑΒΟΥΡΟΠΟΛΗ

ΣΑΒΟΥΡΟΠΟΛΗ

              ΣΑΒΟΥΡΟΠΟΛΗ

  

Λικνιστείτε μαζί μου όλα τα θλιμμένα
τρελοί σε πέτρινα κτίρια χωρίς πόρτες
λεπροί που αναβλύζετε αγάπη και τραγούδι
βάτραχοι που προσπαθείτε να σκιαγραφήσετε τον ουρανό

Λικνιστείτε μαζί μου θλιμμένα πράγματα
δάχτυλα σχισμένα σε κάποιο σιδεράδικο
γεράματα σαν φλούδια προγεύματος
μεταχειρισμένα βιβλία, μεταχειρισμένοι άνθρωποι
μεταχειρισμένα λουλούδια, μεταχειρισμένη αγάπη

σας χρειάζομαι

Αυτό έχει φύγει σαν άλογο ή σκυλί
Νεκρό ή χαμένο ή αδυσώπητο
Σας χρειάζομαι

                                                                  Charles Bukowski 

ΚΕΙΜΕΝΑ ΤΑΚΗΣ ΠΟΛΙΤΗΣ

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένας τεμπέλης, χαζός και άχρηστος. Μέρα-νύχτα κοιμότανε 

και τον τρώγανε οι μύγες. Αυτός όμως δεν έκανε καμία προσπάθεια για να τις διώξει.

Μια μέρα ο βασιλιάς έστειλε τους στρατιώτες του να του τον φέρουν στο παλάτι.

Και ο βασιλιάς του είπε με βαριά και επιβλητική φωνή:

-Δεν μου αρέσει που δεν κάνεις τίποτα… Θέλω να σου δώσω έναν ρόλο. Κάτι να κάνεις 

και συ… Θα σου δώσω μια μυγοσκοτώστρα να σκοτώνεις μύγες.

Και εκείνος του απάντησε:

-Είναι το μόνο πράγμα που δεν μπορώ να κάνω…

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένας κοντός, ψευδός, βλάχος και μαλάκας που σε μια

Σαβουρόπολη τον είχαν εκλέξει Δήμαρχο. Είχε πάνω από 75 μέρες να μαζέψει τα σκουπίδια.

Τα σκουπίδια είχαν ξεχειλίσει. Είχαν κλείσει τους δρόμους και τα αυτοκίνητα δεν μπορούσαν 

να κυκλοφορήσουν. Οι μύγες (κάθε λογής) και τα κουνούπια ήτανε χιλιάδες, πολλές  ήταν 

και οι κατσαρίδες και τα ποντίκια.

Παράλληλα όμως γινόντουσαν πολιτιστικές εκδηλώσεις (εκθέσεις ζωγραφικής και βιβλιοπαρουσιάσεις). Όλα τα σκουπίδια στην επιφάνεια. Όλα τα μωρά στην πίστα.

Γινόντουσαν και ταξικές διακρίσεις. 

Σε καμία λαϊκή συνοικία δεν είχε μαζευτεί ούτε μια σακούλα, ενώ στα σπίτια των αντιδημάρχων, των πολιτικών παραγόντων και των μεγαλοπαπάδων πότε-πότε τα μαζεύανε.

Υπήρχαν και πολιτιστικές ανταλλαγές. Φέρνανε σκουπίδια από άλλες γειτονιές, εμείς πηγαίναμε 

σε άλλες για να εμπλουτίσουμε τον πλουραλισμό και το βαθύ περιεχόμενο.

Σκέφτηκαν και στον Εμπορικό σύλλογο να προκηρύξουν διαγωνισμό και να βραβευτεί η γειτονιά 

με τα πιο πολλά και τα πιο όμορφα σκουπίδια.

Οι κριτές θα ήταν ειδικοί και θα βαθμολογούσαν με ποιοτικά κριτήρια.

Μια φορά κι έναν καιρό κάλεσαν τον δήμαρχο και τον ρώτησαν γιατί δεν μαζεύει τα σκουπίδια 

και εκείνος τους απάντησε ότι ήταν το μόνο πράγμα που δεν μπορούσε να κάνει.

Ο συνδικαλισμός ενέπνευσε τους αγανακτισμένους, τους μελλοντικούς υποψήφιους δημάρχους 

και συμβούλους, όλους αυτούς που ποζάρουν, φωτογραφίζονται και προβάλλονται στις ηλεκτρονικές και έντυπες τοπικές εφημερίδες, στα twitter και στα fαcebook, τους Λαφαζανικούς, τους Χρυσαυγίτες, τους καιροσκόπους και τους παπάδες,που το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι να τρουπώσουνε στην εξουσία.

Το κοντόψευδο βλαχαδερό δεν είναι ο μόνος υπεύθυνος για την αποκομιδή των σκουπιδιών. 

Φέρουν την ίδια ευθύνη και οι παρατρεχάμενοι αντιδημάρχοι «παντός καιρού» που με έντεχνο τρόπο τον αδειάζουν και νίπτουν τας χείρας τους.

Ο λαός πρέπει να δώσει τις λύσεις στα προβλήματά του γιατί αυτός τα βιώνει γιατί αυτός 

τα ξέρει και όχι να ξεγελαστεί για μια ακόμη φορά και να αναδείξει καινούργιους ολόιδιους παράγοντες.

Τα σκουπίδια δεν είναι μόνο στους κάδους και στους δρόμους. Είναι παντού.

Ο Καραγκιόζης ξεγέλασε τον σπιτονοικοκύρη του τον Εβραίο όταν του είπε ότι θα του πληρώσει 

το ενοίκιο το Σάββατο γιατί απλούστατα ήξερε καλά το ρητό που έλεγε: Κίνησε ο Εβραίος να πάει στο παζάρι  κι ήταν ημέρα Σάββατο…

Μέσα απ’ τη ζέστα του σφαγείου και με στεφάνια δροσερά
θ’ ανταμωθούμε μια τρελή πρωτομαγιά
και το πλυμένο σώμα πίσω απ’ τα λουλούδια θα ενωθεί
σαν ζαλιστούμε απ’ των χορών μας το κρασί
Σε παραλίες σκουπιδοτόπων με κασετόφωνα κι εγώ
μια πολιτεία σωριασμένη έχω σκοπό
όλα είναι τόσο τρομαγμένα μα τ’ αγαπάω ο φτωχός
δώσ’ μου τα λόγια επιτέλους να μην είμαι μοναχός*

*ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΣΑΒΒΟΠΟΥΛΟΣ

ΟΔΟΣ ΑΒΥΣΣΟΥ ΑΡΙΘΜΟΣ 0

       ΟΔΟΣ ΑΒΥΣΣΟΥ ΑΡΙΘΜΟΣ 0

   

Κι ύστερα πάλι ομοβροντία τα χαράματα
διώχνοντας απ’ τα κυπαρίσσια τα σπουργίτια
Τα φορτηγά αυτοκίνητα γιομάτα αγωνιστές
περνώντας για τον τόπο της εκτέλεσης
Κόβοντας με τις ρόδες στα δυο τον ήλιο
περνώντας για τον τόπο της εκτέλεσης
Έμεινε πάλι πολύ σκόνη τ’ απογεύματα
η σκόνη που αφήνουν πίσω τους
τα μαύρα φουστάνια των μανάδων
Καθώς γυρνάνε απ’ του Αβέρωφ ή απ’ του Χατζηκώστα
ή από τα τμήματα των μεταγωγών
Οι μαύρες μανάδες με τα μαύρα φουστάνια
με την καρδιά τους τυλιγμένη στο μαντίλι τους
σαν ένα ξεροκόμματο ψωμί
που δεν μπορεί να το μασήσει
που δεν μπορεί να το μασήσει μήτε ο θάνατος

                                                                    ΓΙΑΝΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ

ΚΕΙΜΕΝΑ ΤΑΚΗΣ ΠΟΛΙΤΗΣ

Ο σχιζοφρενής γέρος με την τραγιάσκα και το καρότσι μοίραζε  δηλώσεις μετανοίας των κομμουνιστών από τα μαύρα χρόνια του ’49, του ’59, του ’69.  

Όμως τι εξυπηρετεί όλο αυτό σήμερα; Την απομυθοποίηση των ηρώων; Τα όρια αντοχής του ανθρώπινου σώματος στα βασανιστήρια; Τις ενοχές που προσπαθεί να μεταφέρει στους απογόνους τους;

Γιατί δεν υποδεικνύει τους κουκουλοφόρους, αυτούς που δείχνανε με το δάχτυλο στους Γερμανούς ποιους να εκτελέσουν.

Τι κάνει το ΚΚΕ για να υπερασπιστεί τους νεκρούς του;

«Κείνο το βράδυ σώπαιναν οι λύκοι, γιατί ούρλιαζαν οι άνθρωποι»

 «… Απ’ το Λαύριο οι δήμιοι φαίνονταν μικροί…

Και ήταν για να σαστίζεις πως τόσο μικροί δήμιοι κάνανε τόσο μεγάλα εγκλήματα.

Μα το έγκλημα ποτέ δεν μετριέται με τον πήχυ. Γιατί ποτέ δεν έχει το ανάστημα του κακούργου. Πάντα είναι μεγαλύτερό του. Γιατί ένας πραγματικός κακούργος ποτέ δεν κάνει μόνο ένα έγκλημα.

Πόσο μάλλον στη Μακρόνησο όπου είχε καταργηθεί η τιμωρία.

Γιατί κι αυτό έγινε στη Μακρόνησο. Χωρίσανε το έγκλημα απ’ τον κολασμό και αντιστρέψανε 

τους όρους. 

Ρίξανε τον κολασμό στα θύματα και τον έπαινο στους κακούργους. Έτσι τους βοήθησαν να κάνουν το έγκλημα ψυχαγωγία και πρωινή γυμναστική.

 Όταν ένας άνθρωπος συνηθίζει να διασκεδάζει με το αίμα που τρέχει, με τίποτα πια στο εξής 

δεν μπορεί να διασκεδάσει…»

«Το νησί αυτό, που διαδραματίζεται σήμερα η ιστορία μας, είναι το τοπίο όπου το έγκλημα δοξάστηκε σαν ύψιστη αρετή. 

Όπου μέσα απ’ το λαρύγγι του ανθρώπου πέρασαν -για πρώτη φορά στην Ιστορία της Ανθρωπότητας- φθόγγοι άγνωστοι.
Ήρθε μια νύχτα που το νησί κλυδωνίζεται σαν ακυβέρνητο σκάφος.

Αυτή τη νύχτα -οι φθόγγοι αυτοί οι άγνωστοι- ακούστηκαν τόσο δυνατά, που οι μεταλλωρύχοι 

της αντικρινής πλαγιάς τρόμαξαν και κρύφτηκαν στις στοές τους.

Ήταν οχτώ του Δεκέμβρη, χίλια εννιακόσια σαράντα εννέα χρόνια ύστερα απ’ τη γέννησή 

του γιου μιας χωρικής, που τον σταύρωσαν -μια φορά- πάνω σ’ ένα ξύλο σ’ ένα λόφο της Σιών, επειδή κουβάλησε μαζί του καινούργιες ιδέες.

Βλέπετε οι ιδέες, άμα δεν έρχονται στα μέτρα που θέλουν αυτοί, παίρνουν το κεφάλι αυτουνού που τις έχει…» 

«…Έτσι όπως το ζώνει το νησί η θάλασσα είναι ένα κι ένα για κλουβί.

Ούτε σύρματα, ούτε κάγκελα. Μπράβο, έτσι θα ‘ναι.

Εμ… να σου πω, είναι κρίμα τα καημένα τα ζουντανά να τα κρατάς χρόνο καιρό φυλακωμένα. 

Άφ’ τα λέφτερα… Πού θα πάνε; Τα φυλάει γύρω τρόγυρα η θάλασσα.

Αυτό θα ‘ναι μωρέ! Ωχ! ησύχασα… μαλάκωσε η ψυχή μου. 

Ναι, τις έχουνε κάτι τέτοιες ψυχοπονιές οι Εγγλέζοι.

Ύστερα από τον πόλεμο, λένε, πήρανε όλοι την απόφαση να ημερέψουνε...»

            

             Κι από κάτου απ’ τ’ αστέρια περνάνε

Καραβιές- καραβιές οι εκτοπισμένοι

και τσουβάλια με κομμένα ποδάρια

και τσουβάλια με κομμένα χέρια

και τσουβάλια με νεκρούς

ξεβράζουν οι φουρτούνες στις αχτές του Λαυρίου

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ

                  ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ

      ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΤΑΚΗΣ ΠΟΛΙΤΗΣ

     Η διαθήκη μου πριν διαβαστεί -καθώς διαβάστηκε-

     ήταν ένα ζεστό άλογο ακέραιο.
     Πριν διαβαστεί
     όχι οι κληρονόμοι που περίμεναν
     αλλά σφετεριστές καταπατήσαν τα χωράφια.
     Η διαθήκη μου για σένα και για σε
     χρόνια καταχωνιάστηκε στα χρονοντούλαπα
     από γραφιάδες, πονηρούς συμβολαιογράφους.
     Αλλάξανε φράσεις σημαντικές
     ώρες σκυμμένοι πάνω της με τρόμο.
     Εξαφανίσανε τα μέρη με τους ποταμούς
     τη νέα βουή στα δάση
     τον άνεμο τον σκότωσαν –Τώρα καταλαβαίνω πια τι έχασα.
     Ποιος είναι αυτός που πνίγει.
     Και συ λοιπόν στέκεσαι έτσι βουβός με τόσες παραιτήσεις
     από φωνή
     από τροφή
     από άλογο
     από σπίτι.
     Στέκεις απαίσια βουβός σαν πεθαμένος:
     Ελευθερία ανάπηρη πάλι σου τάζουν. 

                                          

                                                  ΜΙΧΑΛΗΣ ΚΑΤΣΑΡΟΣ

Είμαι καλά.

Είμαι καλά. Αύριο θα με σταυρώσουν.

Είμαι καλά. Είμαι καλά. Είμαι καλά…

Είμαι καλά. Κι ας μην έχω πια μυαλό να το σκεφτώ.

Είμαι καλά. Κι ας μην έχω πια μιλιά να το φωνάξω.

Είμαι καλά. Κι ας μην έχω χέρι να το γράψω.

Γι’ αυτό το σκάβω. Το σμιλεύω επιτύμβιο.

Πάνω σ’ αυτόν τον ανεμόδαρτο γκρεμνό.

Σ’ αυτό το τρελό νεκροταφείο

πως όλοι οι νεκροί του Ε Ι Ν Α Ι   Κ Α Λ Α

                                              

                                          ΜΕΝΕΛΑΟΣ ΛΟΥΝΤΕΜΗΣ

ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ!