ΨΗΦΙΣΑΜΕ ΧΩΡΙΣ ΠΡΟΦΥΛΑΚΤΙΚΟ

ΨΗΦΙΣΑΜΕ ΧΩΡΙΣ ΠΡΟΦΥΛΑΚΤΙΚΟ

Τις νύχτες ξυπνάω παγωμένος
δεμένος στον Άρειο Πάγο
αλλάζω πλευρό ιδρωμένος
βαράω κουτουλιές μ' έναν τράγο

Τα λόγια μου βγάλαν φουσκάλες
στα πόδια μου χάσκει ο Καιάδας
κουράγιο τελειώνουν οι σκάλες
εδώ στο βυθό της Ελλάδας

Το πριν, το μετά, λίγο απ' όλα
θα φάω κι απόψε τη φόλα
γαβγίζω, πουθενά δεν ελπίζω
σε γαμω και σε υποστηρίζω*
                      
                           ΤΖΙΜΗΣ ΠΑΝΟΥΣΗΣ

ΚΕΙΜΕΝΑ ΤΑΚΗΣ ΠΟΛΙΤΗΣ

Περνάει- περνάει η μέλισσα με τα μελισσόπουλα και με τα κλεφτόπουλα ….

Η συγνώμη είναι μια τρισύλλαβη λέξη. Όσες φορές κι αν την προφέρει ένα παχύδερμο δεν παύει να είναι μια τρισύλλαβη λέξη χωρίς νόημα και συναισθηματική αξία. Βλέπετε το Βενιζέλο να την επαναλαμβάνει τελευταία χωρίς να την εννοεί. Είναι ένα επικοινωνιακό κόλπο, όμως δεν μασάει η κατσίκα ταραμά.

Ο Σαμαράς κάλεσε τους ανθρώπους του πνεύματος και ανταποκρίθηκε ο Ρέμος, ο Χατζηγιάννης και ο Κατσαρός. Χρησιμοποίησε στίχους του Ελύτη για τηλεοπτικό

σποτ και η Ηλιοπούλου τον έκραξε.

Καρατζαφέρης: «Ήρθε ο Καραμανλής και ο λαός είχε όνειρα. Κατέβηκε με αναμμένα κεριά. Κι αργότερα ο Παπανδρέου. Και ο λαός ονειρεύτηκε. Κατέβηκε με αναμμένα κεριά. Πού πήγαν τώρα τα κεριά;»

Ο άνθρωπος αυτός δεν είναι πολιτικός, είναι ποιητής!

Ο Καμμένος νοσταλγεί την ανατίναξη της γέφυρας του Γοργοπόταμου και τραγουδάει σαν φεριμπότ προς αναχώρηση το «Πότε θα κάνει ξαστεριά»

Άσε τα γνωμικά που πέφτανε βροχή!

Καμμένος –Γκάντι «Πρώτα σε αγνοούν, μετά σε κοροϊδεύουν, μετά σε πολεμούν, μετά τους νικάς.»

Φατσέας :« Έχω την ικανότητα να παραβλέπω το μέλλον. Είμαι πόντιουμ.»

Αλέκα : «Δεν είμαστε σαν τα μούτρα τους»

Λαϊκή θυμοσοφία: «Κλείσε και ξαναπάρε, να καθαρίσει η γραμμή»

Λαϊκή θυμοσοφία:«Αν δε βρέξει, θα χιονίσει ή καλό καιρό θα κάνει»

Φαντασιώνομαι την επικεφαλής των Οικολόγων Πράσινων σαν καμαριέρα,

σαν καθολική καλόγρια, σαν νοσοκόμα, σαν υπηρέτρια, σαν χορεύτρια σε καμπαρέ με κόκκινες ζαρτιέρες.

Και απ’ την άλλη οι σουρεαλιστικές πολιτικές διαφημίσεις με σφυριά δρεπάνια και οξυγονοκολλητές. Δε βρέθηκε ένας κούριερ, ένας αδιόριστος καθηγητής, ένας ιδιωτικός υπάλληλος σε σούπερ μάρκετ, ένας απολυμένος γιατρός του ΚΕΘΕΑ;

Συναντήθηκαν δυο στελέχη του ΚΚΕ μλ και του μλ ΚΚΕ σε ένα καφενείο.

-Έλα ρε Γρηγόρη έχουμε χρόνια να τα πούμε. Να κεράσω ένα τσίπουρο;

-Θα βάλω κι εγώ το μεζέ ρε Σταμάτη. Πέρασαν τα χρόνια κι άσπρισαν τα μαλλιά μας.

«Μαύρα μαλλιά, μαλλιά κοράκου χρώμα, τ’ ανέμιζε ο αγέρας στα ζερβά

Τα μαύρα τα μαλλιά μας κι αν ασπρίσαν δεν μας τρομάζει η βαρυχειμωνιά.»

Η ιμπεριαλιστική Σοβετική Ένωση από τη μια, η σοσιαλιστική από την άλλη.

Τώρα πια δεν υπάρχει Σοβιετική Ένωση. Άρα δεν υπάρχει και λόγος διαφωνίας.

Έβαλα το τσίπουρο κι έβαλες το μεζέ. Ας φτιάξουμε και κοινά ψηφοδέλτια να κατέβουμε μαζί στις εκλογές.

Περπατώ εις το δάσος όταν ο λύκος δεν είναι εδώ. Λύκε- λύκε είσαι εδώ;

Περπατώ στη Συγγρού. Συναντώ ένα πρεζάκι που κάνει πεζοδρόμιο και τρεκλάει από όλες τις πάντες. Διακρίνεται από χιλιόμετρα. Κάνει πεζοδρόμιο για να εξασφαλίσει τη δόση του και εγώ εμπνέομαι σεξουαλικά. Συνουσιάζομαι μαζί του χωρίς προφύλαξη. Αν αυτοχαρακτηριστώ, πώς λέγομαι; ΑΝΤΡΑΣ;

Περπατώ εις το δάσος και ο λύκος είμαι εγώ. Ένας ηλίθιος λύκος, επικίνδυνος, αυτοκαταστροφικός, ανήθικος και απάνθρωπος.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Κυριακή μεσημέρι. Στο εκλογικό τμήμα δεν υπάρχει εφορευτική επιτροπή ούτε εκλογικοί αντιπρόσωποι των κομμάτων. Μόνο ο δικαστικός αντιπρόσωπος.

Τα ψηφοδέλτια τα παίρνεις self service και ό,τι άλλο χρειαστείς: μουστάρδα, κέτσαπ,

τζατζίκι, πατάτες τηγανιτές, χαρτοπετσέτες.

«Κάνε λοιπόν αυτό που λέει καρδιά σου κι άσε με εμένα να ζω στη σκιά σου.»

Ο Σαρκοζί έχασε και έρχεται και η σειρά της Μέρκελ. Με λιτότητα και ύφεση δεν γίνεται τίποτα. Η Ευρώπη αλλάζει.

Τα κόμματα του μνημονίου την πλήρωσαν: Το ΠΑΣΟΚ, η ΝΔ, το ΛΑΟΣ και

η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΣΥΜΜΑΧΙΑ.

Το ΚΚΕ παρέμεινε στα ίδια. Είναι tennis club.

Το σύνδρομο του Βοναπαρτισμού ανήκει στις ψυχιατρικές έρευνες.

Ο ΣΥΡΙΖΑ με την ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ και με τις άλλες δυνάμεις που θα προκύψουν από της συνεργασίες των μικρότερων κομμάτων έχουν υποχρέωση να τα βρουν στις επόμενες εκλογές για να μη φάμε στη μάπα κυβερνήσεις τύπου Παπαδήμου.

Το άρθρο αυτό γράφτηκε πριν από τις εκλογές και δεν γνώριζα τα αποτελέσματα.

Ο επίλογος γράφτηκε μετά τα αποτελέσματα των εκλογών.

*Το τραγούδι Αλέκα περιέχεται στο δίσκο του Τζίμη Πανούση:«Ο Ρομπέν των χαζών»

ΣΤΟΥΣ ΣΩΤΗΡΕΣ

ΣΤΟΥΣ ΣΩΤΗΡΕΣ

                                             Η επανάσταση αποδείχτηκε ένα όνειρο

                                             σαν ξεχασμένα να τελειώσουν παραμύθια

                                             παρά τα τόσα όνειρά μας που συντρίφτηκαν

                                             μες στα συντρίμμια ολοκληρώνεσαι αλήθεια.

                                                                    ΝΙΚΟΛΑΣ ΑΣΙΜΟΣ

ΚΕΙΜΕΝΑ ΤΑΚΗΣ ΠΟΛΙΤΗΣ

Τίποτα δεν δείχνει πως πάμε για εκλογές εκτός αν πέσεις στην παγίδα της τηλεόρασης. 

Κάνω φυσιοθεραπείες για τη μέση και διαβάζω μικρή Λουλού.

Στον ελεύθερο χρόνο μου προβληματίζομαι πως αν πάρει το ΠΑΣΟΚ με τη ΝΔ πάνω από 50% είμαστε για τα μπάζα.

Είναι για να μας στήσουνε στον τοίχο με ψαροντούφεκο για να μη χαλάνε σφαίρες.

Τα εξαγορασμένα ΜΜΕ προσπαθούν να διαμορφώσουν το αποτέλεσμα.

Η εξωκοινοβουλευτική αριστερά κατεβαίνει στις επικείμενες εκλογές με ψηφοδέλτια.

Η βόμβα έσκασε στα χέρια του Σάββα γιατί το ρολόι ήταν κινέζικο.

Ο Μάο τους είχε προτρέψει: Μη ρίχνετε λεφτά για την επιστήμη και την έρευνα. Αντιγράψτε τους! Πώς μπορείς να αντιγράψεις ένα μεγάλο λάθος;

Ο Μαρσέ, ο Μπερλίγκουερ και ο Καρίγιο γεννήθηκαν σε λάθος εποχή.

Τι να σου κάνει ο Τσίπρας; Το πολύ- πολύ να σου προτείνει για πρωθυπουργό την Παπαρήγα.

Πρέπει να επανεξετάσουμε το τι είναι προοδευτικό και τι είναι συντηρητικό.

Ο γιος του Λαμπράκη με το Βορίδη συστεγάζονται στο ίδιο κόμμα, στο ίδιο ψηφοδέλτιο!

Οι γέροι φοβούνται πως αν έρθουν οι αντιμνημονιακοί θα τους πάρουν τη σύνταξη. Αν έρθουν οι κομμουνιστές θα τους πάρουν τα ηλεκτρονικά πιεσόμετρα και τα DVD της Τζούλιας και της Ντούβλη, τα υπόθετα και τα βιάγκρα.

Χάθηκαν οι αρματολοί και μείνανε οι κλέφτες. Οι παλιοί και γνωρίζοντες αποδείχτηκαν υποτελείς
και λαμόγια και οι καινούργιοι ανώριμοι, άσχετοι και γίδια. Πού θα καταλήξει αυτή η παράσταση; Πόσο σοφός μπορεί να αποδειχτεί αυτός ο όχλος; Μπορεί να δώσει 10 % στο κάθε κόμμα; Σε δέκα κόμματα 10 % στο καθένα και να δεις τότε πώς αιφνιδιάζονται οι πάντες και πώς τη βρίσκουνε τη λύση.

Οι μικροί νεοναζί παίρνουν τις γιαγιάδες και τους παππούδες και τους πηγαίνουν στην τράπεζα για να εισπράξουν τη σύνταξή τους. Τους περνάνε απέναντι. Υποχρεώνεσαι απ’ τους μικρούς προσκόπους. Προσφέρουν βοήθεια στο σπίτι στους ανήμπορους. Οργανώνουν συσσίτια στο Πέραμα. Τhis is the marketing.

Η μαφία ήταν η πρώτη που έστελνε στεφάνια στους νεκρούς, στις κηδείες αυτών που είχε εκτελέσει και παρακολουθούσαν τις τελετές με ευλάβεια, σεβασμό και πόνο.

Η ποδοσφαιρική ομάδα της Κομσομόλ Μπάγερν κέρδισε τους Ισπανούς φασίστες

της Ρεάλ. Έπαιξαν επιθετικά εκτός έδρας και τίμησαν το σφυροδρέπανο.

Η Αλέκα σαστισμένη από το άγχος, για το αποτέλεσμα των πέναλτυ, παίρνει το ξεσκονιστήρι και ξεσκονίζει τους κουραμπιέδες, που είχαν απομείνει απ’ τα Χριστούγεννα

             -Μη φοβάσαι έλα μαζί μου κι εγώ θα σε προστατεύσω.

             -Μα εγώ φοβάμαι εσένα!

Έντεκα περιστέρια στα πεντάγραμμα καλώδια του ηλεκτρικού, 

πετάξαν πίσω απ’ τα σύννεφα για να κρυφτούν 

απ’ τους θορύβους της μπουλντόζας που έστρωνε πίσσα
λίγες μέρες πριν απ’ τις βουλευτικές εκλογές της 6ης Μάη

Κι απόψε με ξεγέλασε το χαμόγελο της θλίψης σου,

το άρριχτο τείχος των δοντιών σου

που επιμένει να βρίσκεται σε κομματικά σανατόρια.

Κουκουλωμένος με σεντόνια γυαλιστερής οδοντόκρεμας

που σε σκεπάζει και κρύβεται η φασιστική σου προδιάθεση.

Στη δύση του μεγάλου φεγγαριού

φέρτε ένα χάρτη του χωριού

εγώ να σας μετρήσω

το μέγεθος της τρέλας σας

και της ανοησίας! *

Το ποίημα με τίτλο «Στους Σωτήρες» περιέχεται στην ποιητική μου συλλογή

            «Μην καπνίζεις στο κρεβάτι», «Το μοβ βιβλίο»*  

Η ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

Η ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

                                              Ξελευθερώνω την ωραία πεταλούδα
                                              από τη σφραγισμένη γυάλα της
                                              Να σου δανείσει τα φτερά της τα βελούδα
                                              και τα μεγάλα της
                                              Κι αντί να ψάχνεις τριαντάφυλλα στα στήθη
                                              αυτών που χάμω τα πετάξανε
                                              Φτιάξε καρδιά μου
                                              το δικό σου παραμύθι
                                              αλλιώς τη βάψαμε

                                                                             
                                                                              ΜΑΡΙΑΝΙΝΑ ΚΡΙΕΖΗ

ΚΕΙΜΕΝΑ ΤΑΚΗ ΠΟΛΙΤΗ

Ο Τζίμης είναι η ψυχή των «Αέρα Πατέρα». Συνθέτης, στιχουργός και ερμηνευτής.

Εκπαιδευτικός κατά τ’ άλλα στο επάγγελμα. Με τις μεγάλες φωτιές στην Ηλεία εργαζόταν εκεί.
Και ξάφνου του ήρθε ένα εικαστικό σχέδιο. Πήρε ένα τάβλι το ’κοψε με πριόνι στα δυο, έλιωσε πέντε έξι κεριά διαφορετικού χρώματος, κώλυσε και τα πούλια επάνω του κι έβαλε κι ένα πιαστηράκι για να κρέμεται στον τοίχο σαν κάδρο. Μετά συγκέντρωσε κι ένα τσούρμο εικαστικούς, ποιητές και ζωγράφους, μπέρδεψε δήμους, νομαρχίες, περιφέρειες και κανά δυο υπουργεία και με την έκθεση αυτή γύρισε όλη την Ελλάδα καταλήγοντας στο Παρίσι, καλεσμένος από το υπουργείο πολιτισμού της Γαλλίας. Στην έκθεση παρευρέθη ο πρόεδρος Σαρκοζί μετά της συζύγου του. Η εκδήλωση αυτή παρουσιάστηκε και στην πόλη μας υπό την αιγίδα του δήμου Αιγίου (από την προηγούμενη δημοτική αρχή).

Οι μέρες που έμεινε ο Τζίμης στο Αίγιο θα μου μείνουν αξέχαστες. Το τι έγινε στα επίσημα και στα ανεπίσημα γεύματα δεν περιγράφεται!

Ανάμεσα στους συμμετέχοντες στην έκθεση ήταν και ο Νάνος Βαλαωρίτης.

Με την ευκαιρία της παγκόσμιας ημέρας ποίησης, τιμώντας το μεγάλο αυτόν πρωτοποριακό και προοδευτικό άντρα, καταθέτω ένα απόσπασμα από τα γραπτά του που διαθέτουν τη φρεσκάδα του σήμερα.

Η ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

Λένε πολλοί ότι ο Κόσμος γεννήθηκε ανάποδα. Μ’ αυτό δεν είναι αλήθεια. Όσοι ήταν εκεί είπανε ότι γεννήθηκε κανονικά, με το κεφάλι κάτω κι όχι με τα πόδια απάνω. Η μάνα του Κόσμου ήταν μια φοβερή, μια μέγαιρα με τριχωτό κεφάλι, με νύχια και με δόντια σουβλερά σαν βελόνες. Αλλά ο Κόσμος ήταν όμορφος -ωραίος από την πρώτη στιγμή. Και τον καμάρωσε πρώτα ο ήλιος, ο θείος του και η σελήνη, η θεία του κι ύστερα όλα τ’ άστρα τ’ ουρανού, τα ξαδέρφια του. Κατόπιν τον καμάρωσαν η θάλασσα και τα βουνά, ύστερα τον καμάρωσαν τα ποτάμια, οι βράχοι, τα δέντρα, οι βροχές, τα σύννεφα. Όλοι τον καμάρωναν ίσαμε και τ’ άγρια και τα ήμερα θεριά και τα πουλιά και τα ερπετά και στο βυθό της θάλασσας τα ψάρια. Μόνο ένας δεν τον καμάρωνε, ο Πατέρας του. Αυτός ήταν ζηλιάρης και φθονερός και λεγόταν Άβυσσος. Ήρθε μια μέρα στη μάνα του και προσπάθησε να ρίξει τον Κόσμο κάτω από ’να μεγάλο γκρεμνό που του άνοιξε μπροστά του. Μα οι άγγελοι δώσανε στον Κόσμο φτερά και πέταξε. Και οι δαίμονες ακόμα τον μακάριζαν καθώς πετούσε. Τότες για να εκδικηθεί ο Άβυσσος πήγε κι έκανε τρία άλλα παιδιά με τη Μέγαιρα τη μάνα του- έκανε το Χρόνο,
τη Φθορά και το Κενό. Από τότες οι τρεις αυτοί συναγωνίζονται ποιος θα καταλύσει πρώτος τον ωραίο Κόσμο- που για μια στιγμή τον έχουμε κι ύστερα τον χάνουμε όλα εμείς τα πλάσματα της Στιγμής, που μας τρώει η Φθορά μετά από λίγα Χρόνια και ξαναγυρίζουμε στο Κενό σε μια… κατάσταση πολιορκίας.

Πολιορκούμεθα λοιπόν

Πολιορκούμεθα από ποιον

Από σένα κι από μένα απ’ τον τάδε και τον δείνα

Πολιορκούμεθα στενά

Από σύνορα, τελωνεία, ελέγχους διαβατηρίων, την Ιντερπόλ,

Τη στρατιωτική Αστυνομία, τα τανκς, τη ρητορεία, τη βλακεία,

Απ’ τα παράσημα, τις στολές, τους εκφωνηθέντας λόγους

Τις υποσχέσεις, τις ψευτιές, την κουτοπονηριά

Τη δήθεν αγανάκτηση των ιθυνόντων, την υποκρισία

Την τηλεόραση, τη ραδιοφωνία, τα σαπούνια, τ’ απορρυπαντικά

Τις διαφημίσεις, τον τουρισμό, τα οργανωμένα ταξίδια, τις κρουαζιέρες

Τις γκαζιέρες, τα ψυγεία, τις κατασκηνώσεις, τους προσκόπους,

Τ’ άρθρα για την εκπαίδευση, την πολυκοσμία, τη σκόνη, τις ποιητικές συλλογές

Την έλλειψη ύδατος, τα λιπάσματα, τα νεύρα, την κακή χώνεψη, τη φαλάκρα,

Τους εφοπλιστές, το ποδόσφαιρο, τα λεωφορεία, την ακρίβεια, τις παθήσεις

της σπονδυλικής στήλης, τη γραφειοκρατία, την καθυστέρηση, τις διαβεβαιώσεις,

Τις κριτικές, την εκκλησία, τα βασανιστήρια, τους καιροσκόπους,

Την υποψία, τους κατατρεγμούς, το φόβο, τη θρασύτητα, τους διαγωνισμούς

καλλονής, την έλλειψη χρημάτων, την έλλειψη δικαιωμάτων

Πολιορκούμεθα από τους βάναυσους, τους άναρθρους,

Από τις μαύρες σκέψεις μας. Από τον εαυτό μας

Κι απ’ ό, τι άλλο βάλει ο νους σας πολιορκούμεθα στενά.

                                                                                              ΝΑΝΟΣ ΒΑΛΑΩΡΙΤΗΣ

ΕΙΣΟΔΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΗ

ΕΙΣΟΔΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΗ

«Μην πετάτε στο Γιώργο γιαούρτια, θα τα μαζέψει και θα τα πουλήσει»

είπε στη ραδιοφωνική του εκπομπή ο Τζιμάκος.

Εφτά νομά- σ’ ένα δωμά-/ πού να ξαπλώ- να κλείσεις μά- ;
Ο ένας πάει σινεμά/ ο άλλος πέφτει και κοιμά-
ύπνος με βάρδια δηλαδή/ στην πόρτα σύρμα για κλειδί.

Εφτά νομά- δυστυχισμέ-/ σ’ ένα δωμά- φυλακισμέ-
δικαίως αγανακτισμέ-/ και με τα πάντα αηδιασμέ-.
Πώς τα ’χεις έτσι μοιρασμέ-/ ντουνιά ψευτοπολιτισμέ- ;

Οι δυο δουλε- απ’ τους εφτά/ από τα χρέ- τι να προφτά- ;
Σαν τα τσουβά- , σαν τα σκουπί-/εφτά νομά- χωρίς ελπί-
σ’ ένα δωμά- μισογιαπί./Ποιος να φωνά- και τι να πει;

                                                                                  ΑΚΗΣ ΠΑΝΟΥ

ΚΕΙΜΕΝΑ ΤΑΚΗΣ ΠΟΛΙΤΗΣ

Μια φανταστική ιστορία που ουδεμία σχέση έχει με την πραγματικότητα.

Τυχόν ομοιότητες με πρόσωπα ή γεγονότα είναι συμπτωματικές.

Και για να μην μπερδευτούμε περισσότερο διαδραματίζεται σε μια χώρα του παρελθόντος που δεν κατάφερε να ξεφύγει από τις δαγκάνες του ΔΝΤ και της Τρόικα.

21^η Απριλίου. Η είσοδος των τανκ στο Σύνταγμα. Όλα στο γύψο, όλα στον πάγο.

Αργότερα Μεταπολίτευση. Μεγάλες συγκεντρώσεις, διαδηλώσεις. πολιτικό τραγούδι, νέφος, αντιαμερικανισμός.

Κι αργότερα η Ευρωπαϊκή Ένωση. Επιδοτήσεις, χλιδή, νεοπλουτισμός, χρηματιστήριο, golden boys, Ολυμπιακοί αγώνες, δάνεια, πλαστικό χρήμα, χρεοκοπία, κατάρρευση.

Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν πως ο κομμουνιστικός κίνδυνος παραμονεύει –καραδοκεί. Θα μπορούσε να λειτουργήσει και ως ντόμινο παρασύροντας κι άλλες χώρες της Μεσογείου όπως την Ιταλία, την Ισπανία, την Πορτογαλία και έτσι επισπεύδονται οι εκλογές.

Το αγοράκι με τα σπίρτα, γιατί έτσι καθιερώθηκε, έκανε κι άλλα επαγγέλματα.

Από επτά χρονών στη βιοπάλη. Πουλούσε παγάκια για να μην κόψει το αυγολέμονο,

γιαούρτια, ρυζόγαλα, χαρτοπετσέτες, καφέδες, εμφιαλωμένο νερό, το νερό του Καματερού, φελιζόλ για τα γήπεδα, γκαζάκια, καρέκλες καφενείου, κομποσκοίνια διαβασμένα από την αγία Αθανασία του Αιγάλεω, ξόβεργες, μπρίκια και τουλούμπες. Όλα αυτά μέχρι τα δεκαπέντε του. Το πρωί δούλευε και τα βράδια σπούδαζε σε κατώτερη τεχνική σχολή. Το όνειρό του ήταν να γίνει μηχανικός αυτοκινήτων.

Μεγαλώνοντας δούλεψε ως πιτόρος, σερβιτόρος, εισπράκτορας, σαλεπιτζής, θυρωρός, λούστρος και κατέληξε ερμηνευτής και πρεσβευτής της ειρήνης και της αλληλεγγύης.

Ο εκπρόσωπος του glamorous και του life style είχε καταρρεύσει!. Ευτυχώς του έμεινε η εκπομπή σε μεγάλο τηλεοπτικό σταθμό ώστε να εξασφαλίζει τον άρτον ημών τον επιούσιον και extra κανέναν πιτόγυρο με κρεμμύδι και μπόλικο τζατζίκι.

Δεν πειράζει δήλωσε, είμαι φοίνικας και θα αναστηθώ από τις στάχτες μου.

Ο κόσμος πεινούσε, έχανε τη δουλειά του, μετανάστευε. Το μέλλον ήταν σκοτεινό και αβέβαιο. Ο Τσάκας, που είχε έτοιμες τις λύσεις, δεν μετείχε στο νέο κυβερνητικό σχήμα. Προτίμησαν την Διαμαντοπούλου για την ανάπτυξη.

Ο Ολυμπιακός γύρισε νικητής από την Ουκρανία. Ο Αντρέας Μικρούτσικος πήρε τηλεοπτική εκπομπή στην Κύπρο. Το κίνημα της πατάτας βρισκόταν σε πλήρη εξέλιξη και ο Ηλίας Ψινάκης μελετούσε τις προτάσεις των κομμάτων.

Ο λαϊκός τραγουδιστής εξέφραζε τον πόνο, τον πόθο και τα λασπωμένα όνειρα

των λαϊκών μαζών, των φτωχών και των κατατρεγμένων. Το είχανε κάνει στο παρελθόν ο Ξανθόπουλος, η Μάρθα Βούρτση, ο Καζαντζίδης, ο Φούντας.

Του λαού τα ντέρτια λέω/ κι όταν τραγουδάω κλαίω
γιατί είμαι πονεμένος/ και στη φτώχεια γεννημένος.

Ύστερα ήρθαν οι χολιγουντιανές βίλες, οι ιδιωτικές παραλίες, τα δεκάδες ακίνητα, τα αγροτεμάχια, τα σκάφη, τα ακριβά αυτοκίνητα, οι σπόνσορες….

Η συναυλία βρισκόταν στο αποκορύφωμά της. Οι αναπτήρες κουνιόντουσαν ρυθμικά με τις μελωδίες. Ο λαός ήταν κατενθουσιασμένος για τον άξιο εκπρόσωπό του.

Μα πιο πολύ ήταν ενθουσιασμένοι οι σπόνσορες, που σε κατάσταση έκστασης άρχισαν να πετούν τα προϊόντα τους: καφέδες, νερά, γιαούρτια, καρέκλες και ότι άλλο είχε υπηρετήσει με σοβαρότητα. ήθος και συνέπεια ο λαϊκός αυτός ερμηνευτής.

ΤΙΣ ΠΤΑΙΕΙ;

ΤΙΣ ΠΤΑΙΕΙ;

Ένδοξο παρελθόν, αμβροσία, σουβλάκι
'Άγαλμα με μαγιό και τριγύρω γκαζόν
Εγώ, ήχος και φως, μπρος σε γκρουπ τουριστών,
ντίσκο στη διαπασών, με φωνάζουν γκαρσόν 
Capri c’est fini Τα θέρετρα σε φέρετρα μας κλείσανε 
Capri c’est fini για μια μακάβρια ατραξιόν τουριστική 
Capri c’est fini τι κάνει αυτή η γυμνόστηθη αλλοδαπή 
Capri c’est fini σέρφινγκ σε φέρετρο με κόκκινο πανί

                                                                                             ΤΖΙΜΗΣ ΠΑΝΟΥΣΗΣ

ΚΕΙΜΕΝΑ ΤΑΚΗΣ ΠΟΛΙΤΗΣ

«Όταν τρώει ένα γιαούρτι ένας βουλευτής είναι επίθεση κατά της Δημοκρατίας.

Όταν ψεκάζονται με χημικά 100.000 Έλληνες είναι απλά μια Κυριακή……»

Μια Κυριακή. Ποιος το περίμενε πως θα ’ταν Κυριακή! Άιντα!

Τα όσκαρ είχαν απονεμηθεί. Ο σκύλος από το «artist» είχε χάσει το βραβείο πρώτου αντρικού ρόλου και έκλαιγε απαρηγόρητος. Στα σαλόνια των ιατρείων περίμεναν οι εντέκατοι. Στον πολιτευτή έπεσαν νομίσματα. Κανείς δεν διευκρίνισε αν ήταν ευρώ ή δραχμές, πενηντάλεπτα ή σεντς. Όπως και να ’ναι, είναι χαμένα λεφτά. Στη σέντρα, ενώ περίμεναν τη γυναίκα του τραγουδιστή, προέκυψε ο άντρας της κόρης του Δράκουλα. Το καρναβάλι τελείωσε τυπικά ενώ επί της ουσίας συνεχίζεται

επ’ αόριστον.

Όλοι αναρωτιούνται: Τις πταίει;

Φταίνε οι φαρμακοβιομηχανίες; Φταίνε οι συμβεβλημένοι που έριξαν τις τιμές;

Φταίει το ζαβό το ριζικό μας; Τα νεύρα του Λοβέρδου; Τα μουσαντά φάρμακα

από τις Ινδίες, το Πακιστάν και το Μπαγκλαντές; Τα φακελάκια; Ο όρκος του Ιπποκράτη; Ο ηλίθιος όχλος που δεν ξεσηκώνεται; Το μαλλί της Φρειδερίκης; (αλλιώς το λέγανε παλιά).Τα ακριβά φροντιστήρια; Το μεταπτυχιακό στη Ρουμανία του Τσαουσέσκου; Οι συνδικαλιστές; Ο Μίκυ Μάους; Ο Μάο Τσε Τουνγκ; Τα ναρκωτικά; Τα επαγγελματικά στελέχη; Ο Μιραλάς; Η πολιτική προστασία; Ο Βλάσης το βλίτο; Οι διορισμένες μειοψηφίες; Οι ξένες δυνάμεις; Ο Ισίδωρος;

Τις πταίει τελικά;

Τι θα γίνει με τις παρενέργειες στην υγεία μας και στην οικονομία μας; Πόσες άλλες παρενέργειες μπορεί να αντέξει ο σύγχρονος Έλληνας; Μέχρι τώρα τροφοδοτούσαμε εξήντα χώρες με γενόσημα. φάρμακα απασχολώντας επιστημονικό και εργατικό δυναμικό. Τώρα πώς θα ανταγωνιστούμε χώρες που το εργατικό τους δυναμικό αμείβεται με εκατόν πενήντα δολάρια το μήνα; Τι άλλο μας περιμένει από τα συμφωνηθέντα και ψηφισθέντα μνημόνια; Μέχρι πού θα φτάσει η ανεργία και ο αριθμός των νεόπτωχων;

Προς ανάπτυξη πάμε ή προς διάλυση; Ποιος ταχυδακτυλουργός μετά τις εκλογές θα λύσει τα προβλήματα; Πόσο μπορεί να βοηθήσει το αναπηρικό καροτσάκι του Σόιμπλε και οι υποταχτικοί κυβερνώντες;

Συχνά πετάγομαι στον ύπνο μου, πνίγομαι και φωνάζω: «Μάνα, πού μας πάει το πουλμανάκι;» Τα λαμόγια είναι γύρω μου και τα ξέρω με τα μικρά τους ονόματα,

μιλάω μαζί τους στο τηλέφωνο. Η Κομισιόν θα ενισχύσει τους άσιτους και τους αστέγους. Δεν θα καταντήσουμε σαν τους Ασιάτες, που πουλάνε τα παιδιά τους, τα νεφρά τους, το κορμί τους για ένα κομμάτι ψωμί. Ούτε θα πεθαίνουμε σαν τους Αφρικανούς από έλλειψη φαρμάκων. Θα ’χουμε να τρώμε πατάτες γιαχνί από τα συσσίτια.

Ο μικρός Ούγκο προσπαθούσε να συναρμολογήσει το ρομπότ για να λαμβάνει μηνύματα από το υπερπέραν.

Το μονοφωνικό κασετόφωνο ψιθύριζε το παιδικό τραγουδάκι:

«Τρέχα μικρή χαζή Βασούλα πίσω απ’ τα αναψυκτικά, να μαζεύεις κέρματα,

για να μη βλέπεις τα μεγάλα λαμόγια που τσιμπάνε κατοστάρικα.

Φίδια της ίδιας μάρκας σε δουλεύουνε! Όπα!»

Μια παντόφλα με παίρνει ξώφαλτσα. Ήταν από την αυτοκράτειρα Θεοδώρα.

- Ισίδωρε, πώς τόλμησες να αμαυρώσεις το ήθος και την αξιοπρέπεια της οικογενείας;

-Ισίδωρε, φέρε πίσω την παντόφλα!

ΚΩΣΤΑΣ ΒΑΡΝΑΛΗΣ

ΚΩΣΤΑΣ ΒΑΡΝΑΛΗΣ

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΚΕΙΜΕΝΩΝ ΤΑΚΗΣ ΠΟΛΙΤΗΣ

Τα πάντα στηρίζονται στο ψέμα και στην υποκρισία. Κομματικοί γραφειοκρατικοί

μηχανισμοί ενδιαφέρονται μόνο για τη δική τους εξέλιξη, συντήρηση και ανάπτυξη

προς ίδιον όφελος. Όλα όσα υπόσχονται και τάζουν είναι παραμύθια για μικρά παιδιά, άτεχνα αστειάκια για να περνάει η ώρα.

Τετάρτη μεσημέρι παρακολούθησα ένα διάλογο σε μια απ’ αυτές τις ελαφριές μεσημεριανές τηλεοπτικές εκπομπές. Οικοδέσποινα η Ελένη Μενεγάκη και φιλοξενούμενη η Λιάνα Κανέλλη, βουλευτής του ΚΚΕ.

-Λιάνα, το πλήρωσες το Χαράτσι;

-Το πλήρωσα ….έχω ανήλικο παιδί.

-Και τον κόσμο τι τον συμβουλεύεις να κάνει;

-Να μην το πληρώσει.

Η Λιάνα και οι άλλοι! Αρκετά με δαύτους.

Πάμε τώρα στον ελευθερόστομο, όπως του άρεσε να αυτοαποκαλείται απαντώντας σ’ αυτούς που τον έλεγαν αθυρόστομο, τον Κώστα Βάρναλη, που ποτέ δεν προσποιήθηκε τον διανοούμενο.

Και που ήταν πάντα αληθινός, ευθύς και εύστοχος.

«Είχα γυναίκα, είχα και ζα, είχα μια Βάσω με βυζά, μα προκοπή δεν είχα.
Σε ποιο χαρέμι να παχαίνει, στα μαξιλάρια ξαπλωμένη, μασώντας τη μαστίχα.»

«Η ποίηση του Βάρναλη, γράφει ο Μενέλαος Λουντέμης, δε μύριζε ποτέ γάλα. Μύριζε από την αρχή μπαρούτι· κατέβηκε δηλαδή στο στίβο χωρίς πάρα πολλά γυμνάσματα και δοκιμές και περιπλανήσεις στους λειμώνες των ασφόδελων. Μ᾿ άλλα λόγια, χωρίς αυτές τις πεισιθάνατες κραυγές που έβγαζαν όλοι οι λυρικοί του καιρού του. Όχι. Η Ποίηση του Βάρναλη ήταν από την αρχή αρσενική, λάσια, μια βολίδα που ’πεσε μες στα στεκούμενα νερά του μελίπηχτου λυρισμού».

*Στα 1973, το καλοκαίρι, πήγαμε μια παρέα με αυτοκίνητο και τον πήραμε απ’ το καφενείο “Νέα Ελλάς” της πλατείας Κολωνακίου και πήγαμε, κατά δική του προτίμηση, σε γνωστό του παραθαλάσσιο κέντρο στο Κόκκινο Λιμανάκι της Ραφήνας. Ένας άνθρωπος που σήκωνε επάνω του 90 χρόνια, είχε μια μοναδική ευρωστία και διάθεση. κατά τη διαδρομή, μιλούσε για τη λογοτεχνική του σύνταξη, που αν την έπαιρνε (αν πρόφταινε) θα καλυτέρευε λίγο τα δύσκολα οικονομικά του. Όταν φτάσαμε στη θάλασσα, θυμήθηκε πως δεν είχε πάρει το μαγιό του. Τον είδαμε να φεύγει μακριά μας και να πέφτει στη θάλασσα τσίτσιδος. Απομακρύνθηκε, τον βλέπαμε να κολυμπά στα βαθιά σαν δελφίνι. Ύστερα πήγαμε στο κέντρο, παράγγειλε για τον εαυτό του ενάμισι κιλό λιθρίνια (ναι! ενάμισι) και τα έφαγε όλα πεσμένος αμίλητος επάνω στο πιάτο. Ήπιε κρασί, έφαγε φρούτα, μίλησε με πόνο για την κατάσταση, για το Βουτυρά, τον Παλαμά, τον Παπαδιαμάντη, είπε διάφορα ανέκδοτα. Σε μια στιγμή, από μια παρέα στο βάθος, ακούστηκαν χειροκροτήματα. “Ο  Βάρναλης, ο Βάρναλης! Γεια σου”. Και άλλα απ’ την άλλη πλευρά, και άλλα από πέρα. Σηκώθηκαν μερικοί νέοι και του φίλησαν το χέρι. Μια παλιά του θαυμάστρια τον φίλησε, την αγκάλιασε. Απάγγειλέ μας κάτι, του λέει μετά στ’ αυτί. Δεν απαγγέλω, δεν έχω φωνή, της λέει. Άρχισε εκείνη και απάγγειλε τους “Μοιραίους”. Σώπα, της λέει, θα μας πάρουν είδηση. Όταν έφυγαν από το τραπέζι μας και καταλάγιασε ο ενθουσιασμός, “να, είδες”, είπε συγκινημένος, “κάτι τέτοια με κρατούν στη ζωή κι ας είμαι πεταγμένος στο περιθώριο… αυτός ο λαός είναι μεγάλος, είναι σαν τη θάλασσα, ποτέ δεν ησυχάζει, ούτε λυγά, ούτε πέφτει.

Κάτι μου λέει πως θ’ αξιωθώ να ζήσω και να χαρώ το θρίαμβό του.

*Γιώργος Βαλέτας “Η ζωή και το έργο του Κώστα Βάρναλη”
άρθρο στο περιοδικό Νέα Εστία, τ.1163, Χριστούγεννα 1975

Ι

-Φταίει το ζαβό το ριζικό μας!
-Φταίει ο θεός που μας μισεί!
-Φταίει το κεφάλι το κακό μας!
-Φταίει πρώτ᾿ απ᾿ όλα το κρασί!
«Ποιος φταίει; Ποιος φταίει;... κανένα στόμα
δεν τόβρε και δεν τόπε ακόμα.

Έτσι, στην σκοτεινή ταβέρνα
πίνουμε πάντα μας σκυφτοί,
σαν τα σκουλήκια κάθε φτέρνα
όπου μας εύρει, μας πατεί:
δειλοί, μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα!
προσμένουμε, ίσως, κάποιο θάμα!

ΙΙ

«Όταν πεθαίνει βασιλιάς, μη χαίρεσαι λαουτζίκο
Μη λες πως θάν’ καλύτερος ο νυν από τον τέως
Πως θάναι το λυκόπουλο καλύτερο απ’ τον λύκο
Τότε μονάχα να χαρείς: αν θάναι ο τελευταίος»

ΙΙΙ

«Κι αν κάποτε τα φρένα σου μ᾿ αλήθεια, φως της αστραπής,

χτυπήσει ο Κύρης τ᾿ ουρανού, παιδάκι μου να μη την πεις!
Θεριά οι ανθρώποι, δε μπορούν το φως να το σηκώσουν!
Δεν ειν᾿ αλήθεια πιο χρυσή σαν την αλήθεια της σιωπής.
Χίλιες φορές να γεννηθείς, τόσες θα σε σταυρώσουν!»

ΙV

«Στη ζήση αυτή που τη μισούμε,
στη γης αυτή που μας μισεί,
κι όσο να πιούμε δε σε σβηούμε,
πόνε πικρέ και πόνε αψύ,
που μας κρατάς και σε κρατούμε».

V

«Δε θα μας σώσει Ανατολή γιά Δύση
μήδ’ Έλληνες ή βάρβαροι θεοί
Μπροστά καινούργιος κόσμος θα βαδίσει,
άμα ξυπνήσουν κάποτε οι λαοί.»

VI
«Δεν είμ’ εγώ σπορά της Τύχης,
ο πλαστουργός της νιας ζωής.
Εγώ ’μαι τέκνο της Ανάγκης
κι ώριμο τέκνο της Οργής.»

VII

«Όλα εδώ χάμου ψεύτικα.
Δε σ’ έζησα, ονειρεύτηκα,
μαύρη ζωή, όλη πίκρα.
Μα θα χαρώ σε, Λευτεριά,
αιώνια Αλήθεια κι Ομορφιά,
σαν θα περάσω Αντίκρα.» 

VIII

«Χάιντε θύμα, χάιντε ψώνιο,
χάιντε Σύμβολον αιώνιο!
Αν ξυπνήσεις, μονομιάς
θά ’ρτει ανάποδα ο ντουνιάς». 

*Αποσπάσματα από ποιήματα του Κώστα Βάρναλη

Ο Βάρναλης είναι ως κοινωνικός ποιητής και συγγραφέας μοναδικός. Πουθενά στο έργο του δεν υπάρχουν τα ίχνη ενός διανοουμενισμού, πού συχνά συναντάται σε ανάλογες περιπτώσεις. Το ισχυρό ταλέντο του μετέβαλλε σε καθαρή «λαϊκή» τέχνη και σπαρταριστό υλικό, οποιαδήποτε ιδέα ή ιδεολογία βρισκόταν στην αφετηρία της δημιουργίας του. Γι' αυτό, χωρίς να προδίδει τους κανόνες της τέχνης, η οποία απαιτεί μια εκφραστική αυτονομία, μιλούσε άμεσα στις καρδιές του λαού.

ΕΠΙΘΕΣΗ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ

ΕΠΙΘΕΣΗ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ

             Πού πήγαν οι μέρες, πού πήγαν οι μήνες, πού πήγαν τα χρόνια;

Φωτιά στα Χαυτεία, καπνιά στην Αιόλου, βρωμιά στην Ομόνοια

Ουρλιάζουν τριγύρω Φολκσβάγκεν και Φίατ, Ρενό και Τογιότα

Σε λίγο νυχτώνει, στην έρημη πόλη θ' ανάψουν τα φώτα

Κι ανθρώποι μονάχοι μες την κόλαση ετούτη θα γίνουν λαμπάδα

Πώς τα 'κανες έτσι τα μαύρα παιδιά σου Ελλάδα, Ελλάδα;

Πού πήγες Αφρούλα, του ονείρου λουλούδι πού πήγες Ελένη;

Κρυφές αμαρτίες της άχρωμης μέρας το φως δεν ξεπλένει

Μονάχα πληβείοι με μάτια θλιμμένα χτυπάνε καρτέλες

Στον άθλιο μισθό τους σφιχτά κολλημένοι σαν στρείδια σαν βδέλλες

Για ένα δυάρι, για λίγη βενζίνα, για μια φασολάδα

Πώς τα 'κανες έτσι τα μαύρα παιδιά σου Ελλάδα, Ελλάδα;

Πού πήγες αγάπη παράδεισε πρώτε, πού πήγες ελπίδα;

Περάσαν οι μέρες, περάσαν τα χρόνια κι ακόμα δεν είδα

ατρόμητους άνδρες, σοφούς κυβερνήτες, μεγάλους αντάρτες

να σπάζουνε πύλες, να ρίχνουνε τείχη, ν' αλλάζουν τις στράτες

κι η νύχτα να γίνει χρυσό μεσημέρι κι η μέρα λιακάδα

Πώς τα 'κανες έτσι τα μαύρα παιδιά σου Ελλάδα, Ελλάδα;

                                                                                              ΝΙΚΟΣ ΓΚΑΤΣΟΣ

ΚΕΙΜΕΝΑ ΤΑΚΗΣ ΠΟΛΙΤΗΣ

Παίρνεις ένα μπούγιο, ένα πλήθος, έναν όχλο, τον διακοσμείς ανάλογα και τον αμολάς στην κατηφόρα. Βαράς ταμπούρλα, κρόταλα, πίπιζες. Στήνεις και μια εξέδρα επισήμων και αρχίζει η παράσταση.

Τώρα τι έργο θα είναι αυτό; Και τι νόημα θα έχει; Γιατί έγινε; Και ποιος είναι ο αποδέκτης;
Έλα μου και ντε! Όλα αυτά δεν έχουν καμιά ιδιαίτερη σημασία.

Τα πάντα κρίνονται από τα κοστούμια, τα αξεσουάρ και τον τελετάρχη.

Σκηνοθέτης δεν υπάρχει. Όλα στηρίζονται στον αυτοσχεδιασμό. Υψηλή τέχνη, free jazz.

Η παράσταση αρχίζει!

Θα έχει χάντρες και καθρεφτάκια για να εντυπωσιάσουμε τους ζουλού και τους ινδιάνους; Θα έχει σημαιούλες, φουνταφέσια και σπαθιά για να δώσουμε εθνικό χαρακτήρα; Θα έχει σερπαντίνες, χαρτοπόλεμο και κομφετί; Απάτσι και παπασούζες, Κινέζους, Πακιστανούς, μοϊκανούς και βαλκάνιους; Τον Παπανδρέου, τον Πάγκαλο,

τον Καρατζαφέρη, τη Διαμαντοπούλου; (αν είχαν τα φίδια ανθρώπινο πρόσωπο, δε θα έμοιαζαν σε δαύτη;)

Τι χρειάζονται όμως όλοι αυτοί; Δεν τους τρώμε καθημερινά στη μάπα; Δεν τους ανεχόμαστε χωρίς να αντιδρούμε; Όμως ούτε κι αυτό έχει καμιά ιδιαίτερη σημασία. Αρκεί το μπούγιο, το πλήθος, ο όχλος να τραβάει την κατηφόρα! Αρκεί να υπάρχει η εξέδρα των επισήμων υπερυψωμένη και όλοι αυτοί οι τοποθετημένοι να φουσκώνουν και να ξεφουσκώνουν από υπερηφάνεια για το επίτευγμά τους.

Και πιο είναι το επίτευγμα; Είναι το να βάζουν το πλήθος να τραβάει την κατηφόρα και όλοι αυτοί οι υπερυψωμένοι να ξεχωρίζουν.

Δεν αντέχω άλλο τόσο πολιτισμό. Δυσκολεύομαι να τον αφομοιώσω. Η αισθητική τους με σκοτώνει.

Άφησαν τον Αγγελόπουλο, βραβευμένο σκηνοθέτη με διεθνείς διακρίσεις, σαράντα πέντε λεπτά στην άσφαλτο να αδειάζει σαν πυροβολημένο ασκί. Τι θα κάνουν για σένα αφισοκολλητή σφουγκοκωλάριε; Απλά θα σε αφήσουν στην άσφαλτο να φυτρώσεις. Τα πάντα θα πρέπει να είναι δομημένα με αρχή, μέση και τέλος, με προβληματισμό, φαντασία και μήνυμα, διαφορετικά δεν υπάρχει λόγος να γίνεται τίποτα.«Η τέχνη δεν πρέπει να αντανακλά σαν τον καθρέφτη, μα σα φακός να μεγεθύνει.» Βλαδίμηρος Μαγιακόβσκι

Ξημέρωσε και η σύσκεψη με τους τροϊκανούς δεν είχε τελειώσει. Ο Βαγγέλης είχε καταναλώσει δυο δωδεκάδες σάμαλι ενώ οι άλλοι έπιναν σκέτο καφέ με παξιμαδάκι και κονιάκ.
Ο Κωλοτούμπας απήγγειλε Καβάφη και τραγουδούσε Beatles.

Ο Αντώνης ίσιωνε το μαλλί του και ο Γιώργος έκανε πρόβες σε διαλόγους από βωβό

κινηματογράφο. Ο αριθμός των άστεγων νεκρών στην πολιτισμένη Ευρώπη αυξάνει καθημερινά, η Αιγιάλεια σακατεύτηκε από την κακοκαιρία, με ευθύνη των ανεύθυνων αχυράνθρωπων της εξέδρας. Και έτσι η ζωή συνεχίζεται στους ίδιους σταθερούς και ηλίθιους ρυθμούς.