ΟΙ ΚΑΡΥΑΤΙΔΕΣ ΤΗΣ ΑΜΦΙΠΟΛΗΣ

         ΟΙ ΚΑΡΥΑΤΙΔΕΣ ΤΗΣ ΑΜΦΙΠΟΛΗΣ

Έχω μια τίγρη μέσα μου, άγρια λιμασμένη

που όλο με περιμένει κι όλο την καρτερώ

τηνε μισώ και με μισεί, θέλει να με σκοτώσει

μα ελπίζω να φιλιώσει καιρό με τον καιρό

Έχει τα δόντια στην καρδιά, τα νύχια στο μυαλό μου

κι εγώ για το καλό μου για 'κείνη πολεμώ

κι όλου του κόσμου τα καλά με κάνει να μισήσω

για να της τραγουδήσω το πιο βαρύ καημό

Όρη, λαγκάδια και γκρεμνά με σπρώχνει να περάσω

για να την αγκαλιάσω στον πιο τρελό χορό

κι όταν τις κρύες τις βραδιές θυμάται τα κλουβιά της

μου δίνει την προβιά της για να τηνε φορώ

Καμιά φορά που απ' το πιοτό πέφτουμε μεθυσμένοι

σχεδόν αγαπημένοι καθείς να κοιμηθεί

και μοιάζει ετούτη η σιωπή με λίγο πριν τη μπόρα

σαν τη στερνή την ώρα που θα επιτεθεί

                                                            

                                                                ΧΑΪΝΗΔΕΣ

ΚΕΙΜΕΝΑ ΤΑΚΗΣ ΠΟΛΙΤΗΣ

Ο τάφος είναι Μακεδονικός, Αθηναϊκός, Ρωμαϊκός, Αιγυπτιακός ή ήταν καβάτζα

κάποιου αρχαιοκάπηλου στα χρόνια της Γερμανικής κατοχής, που δεν κατάφερε να τα μεταφέρει στη χώρα του πρώτον λόγω βάρους και δεύτερον γιατί έφυγε

«άρον-άρον».

Ο Ολυμπιακός έχασε στη Σουηδία δεχόμενος δυο γκολ σε «slow motion».

Είναι φανερό ότι έχει ελλείψεις. Τέσσερεις παίχτες στην άμυνα, ένα λίμπερο και δυο επιθετικούς. Η δίκη Κασιδιάρη, για την επίθεσή του σε τηλεοπτική εκπομπή κατά των βουλευτών Κανέλη και Δούρου, αναβλήθηκε λόγω στάσης εργασίας της γραμματείας του δικαστηρίου. Η βουλευτής Μακρή έστειλε εξώδικο στον Καμμένο. Η βουλευτής Ζωή Κωνσταντοπούλου παντρεύτηκε με θρησκευτικό γάμο, ενώ εμείς ασχολούμαστε  με την έξυπνη βόμβα, το έξυπνο λάστιχο κι από κει και πέρα με το έξυπνο σουτιέν, το έξυπνο πινέλο, το έξυπνο χάπι, το έξυπνο μαχαίρι, το έξυπνο κινητό, το έξυπνο προφυλαχτικό, τον έξυπνο δήμαρχο, τον έξυπνο υπουργό, τον έξυπνο πρωθυπουργό. Τον θυμάστε το Γιώργο, τι διαύγεια πνεύματος είχε;

Κι ο Σαμαράς, έχετε προσέξει το βλέμμα του; Σαν συναγρίδα κοιτάει.

Γιορτάσανε τα 40χρονα από την ίδρυση της νεοδεξιάς. «Ζωή σε λόγου μας»

Και ο άλλος, ο σύγχρονος Τσε Γκεβάρα, ο ακτιβιστής περιπλανιέται από παλαιοημερολογίτες σε μασόνους και καταλήγει σε καρδινάλιους και ποντίφικες.

Οι συνεργάτες του μιλάνε για επιμήκυνση του χρέους, δηλαδή ακριβώς το ίδιο που λέει και Σόϊμπλε για να είμαστε υποταχτικοί και υπό επιτήρηση για τα επόμενα εκατό χρόνια. Και αν χρεωθούν οι επόμενες γενιές «δεν τρέχει και τίποτα» αρκεί εμείς να κυβερνήσουμε.

Και εμείς οι «πρώτοι στα μαθήματα, οι πρώτοι στο αγώνα» τι στο διάβολο κάνουμε;

Τι ακριβώς θα φέρει η ψήφος εμπιστοσύνης που θα ζητήσει από τη βουλή η κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου; Είναι απαραίτητη λίγο καιρό πριν από την κατάθεση

του οικονομικού προϋπολογισμού ή είναι ένα τεστ για να δουν πώς θα αντιδράσουν οι ανεξάρτητοι βουλευτές ενόψει των προεδρικών εκλογών; Και πώς θα αντιδράσουν

οι Ανεξάρτητοι Έλληνες; Μήπως υπάρχουν μυστικές συμφωνίες κάτω απ’ το τραπέζι; Όσα κι αν προαποφασίσουν, όσα τεχνάσματα κι αν επινοήσουν, δεν θα καταφέρουν nothing.

«Έφτασες αργά, σου πήρε άλλος τη θέση, έφτασες αργά »* Ο κόσμος είναι τόσο αγανακτισμένος και τόσο απογοητευμένος που θα ψηφίσει ΣΥΡΙΖΑ, γιατί «Ο πνιγμένος από τα μαλλιά του πιάνεται» όπως λέει και η λαϊκή ρήση.

*ΜΑΝΟΛΗΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΚΗΣ

ΜΙΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ

          ΜΙΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ

                           Πάντα γι’ άλλους μιλάμε. Έτσι δεν πονάμε κι έτσι ξεχνάμε.

Μεγάλωσα θα πει. Να ’ρχεται ανατροπή.

Οι καιροί να στη φέρνουν. Τα μυαλά σου να γδέρνουν.

Να ζητάς να κουρνιάσεις. Και να βρίσκεις οάσεις.

Στις ψυχώσεις των άλλων. Που έχουν για περιβάλλον.

Ίδιες φάτσες με σένα. Γόνατα λυγισμένα. Όνειρα ξεχασμένα.

                                                                       ΧΑΡΙΣ ΑΛΕΞΙΟΥ

ΚΕΙΜΕΝΑ ΤΑΚΗΣ ΠΟΛΙΤΗΣ

Σαν σίφουνας έσκασε το νέο στα βραδινά δελτία ειδήσεων πως «αυτός που έδειχνε τον ήλιο με το δάχτυλο δεν ήταν ο Θεός». Οι πληροφορίες του δημοσιογράφου ήταν έγκυρες ή τουλάχιστον αυτό έδειχνε μέχρι τώρα με τα μεγάλα και πολύπλοκα  ρεπορτάζ του ακόμα και για δύσκολα εθνικά θέματα.

Το επαγγελματικό του κύρος και η εμπειρία του δεν θα του επέτρεπαν να πέσει σε λάθος πληροφορίες, που σημαίνει πως τις είχε διασταυρώσει από πολλές άλλες πηγές. Και για να βγάλει τέτοιο θέμα στον αέρα ήταν εντελώς σίγουρος.

Ένας κρύος ιδρώτας έλουσε τους κατοίκους της μικρής χώρας, ένας φόβος για το αύριο, μια ανασφάλεια για την αλλαγή των δεδομένων, μια αβεβαιότητα για το μέλλον. Είναι σαν να λες σε έναν Γαλάτη πως ο ουρανός δεν θα πέσει στο κεφάλι του, είναι σαν να λες σε έναν Παναθηναϊκό πως θα πάρει το πρωτάθλημα, είναι σα να λες σε έναν Σκωτσέζο να πιει JACK DANIELS.

Κάπως έτσι ένοιωσαν οι φοβισμένοι πολίτες.

Τα πράγματα θα άλλαζαν τραγικά. Τίποτα δεν θα θύμιζε τα συνηθισμένα, την ανία μας, την πλήξη μας, την μιζέρια μας. Η κυρά Κατίνα δεν θα ’φτιαχνε πια ντολμαδάκια, οι Κνίτες θα χάνανε τον ρόλο τους κι ο Καμίνης δεν θα ήταν ο δήμαρχος Αθηναίων. Ο Αστερίξ και ο Οβελίξ δεν θα κυνηγούσαν αγριογούρουνα αλλά Στρουμφάκια κι ο Τιμόν κι ο Πούμπα θα ήταν ειδικοί συνεργάτες του Σαμαρά.

Η αριστερά θα ένωνε τις δυνάμεις της και θα πρότεινε «πρόγραμμα εξουσίας». 

Πλησίαζε το βράδι. Η ρουτίνα δεν θα επαναλαμβανόταν με τις προληπτικές προσαγωγές, τα σκουπίδια θα στόλιζαν τα Χριστουγεννιάτικα δέντρα της πόλης, η γρίπη δεν θα αύξανε τα θύματά της, κι ο Κυριάκος Μητσοτάκης θα πρότεινε αύξηση των συντάξεων.

Ήταν κι ένα σουξέ στο σκυλάδικο «τα πάντα ρει» που φόβιζε τις αρχές.

Τα «καινούργια συνθήματα» θα επηρέαζαν τις συνειδήσεις ενώ αυτοί επιδίωκαν πάντα τα σταθερά, τα στάσιμα, τα σίγουρα. Μην ξεφύγουμε και απ’ τα συνηθισμένα.

Δεν υπάρχει όμως στάνταρ στο ΠΡΟ-ΠΟ κι όλοι έχαναν τα σίγουρα….

Από την άλλη ήταν και η δυσφήμιση από τις άλλες χώρες με τα ομόλογα, η πράσινη οικονομία που δεν τους ήταν κατανοητή, ο μαλάκας που θέλει να γίνει δήμαρχος, ο Ολυμπιακός που θα περάσει στους δεκάξι του champions league, η Ντόρα που πήρε τα βουνά και κουφάθηκε, η σύνοδος κορυφής για την ένταξη της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, όλα αυτά και πολλά άλλα που δεν μπορούν να βοηθήσουν, να συνθέσουν μια απόφαση κι ένα αποτέλεσμα

Κάπου εκεί έμπλεξαν και κάτι πολυκατοικίες, κάτι κοινόβια, κάτι έμποροι ναρκωτικών, κάτι αλλοδαποί αναρχικοί, η Παπαρήγα με σορτς, μερικές νέες γεύσεις Jacobs με άνηθο, με σέλερι και θυμάρι, ήταν και κάτι αυθαίρετα οικόπεδα γύφτων σε δασικές εκτάσεις και μπερδεύτηκαν περισσότερο. 
Τελικά ο δημοσιογράφος βγήκε σαστισμένος στο μεταμεσονύχτιο δελτίο ειδήσεων να αποκαταστήσει την αλήθεια. Όλα οφείλονταν σε μια μύγα που παρενέβη στον κομπιούτερ και άλλαξε τα στοιχεία, όπως στη γνωστή κινηματογραφική ταινία «Brazil». 
Η αλήθεια είναι πως «O Θεός είναι αυτός που δείχνει τον ήλιο με το δάχτυλο»
«Μην φοβάστε, τίποτα δεν θα αλλάξει…»                                         

ΟΙ ΑΦΙΣΕΣ ΤΟΥ ΛΩΤΡΕΚ

ΟΙ ΑΦΙΣΕΣ ΤΟΥ ΛΩΤΡΕΚ

                                                  Τα κανονικά παιδιά

                                                   Γεννιούνται κανονικά
                                                   Μεγαλώνουν κανονικά
                                                   Ονειρεύονται κανονικά
                                                   Ερωτεύονται κανονικά
                                                   Και πεθαίνουν κανονικά
                                                   Ω! πες μου μαμά
                                                   Πες μου τι γίνεται μ’ εκείνα τα παιδιά
                                                   Που αν και γεννιούνται κανονικά
                                                   Δε μεγαλώνουν κανονικά
                                                   Δεν ονειρεύονται κανονικά
                                                   Ουτε ερωτεύονται κανονικά
                                                   Πες μου αν πεθαίνουν
                                                   Πες μου πώς πεθαίνουν;
                                                   Πες μου αν πεθαίνουν κανονικά
                                                                                    
                                                                           ΓΙΑΝΝΗΣ ΑΓΓΕΛΑΚΑΣ

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΚΕΙΜΕΝΩΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΑΚΗΣ ΠΟΛΙΤΗΣ
Είναι καιρός που ασχολούμαι με τη ζωή και το έργο του Λωτρέκ με απορίες αλλά και τεράστιο ενδιαφέρον. Οι ώρες μαζί του ήταν ξεκούραστες και κάθε μικρό στοιχείο, που ανακάλυπτα συμπλήρωνε το παζλ. Η όλη πορεία του, ο τρόπος ζωής του και το έργο του προϋποθέτουν τεράστια δύναμη ψυχής. Ο Λωτρέκ ήταν υπεράνθρωπος! Ξεπερνώντας τον πόνο και τη διαφορετικότητα λειτούργησε παραγωγικά, προσφέροντας στους μεταγενεστέρους πάνω από τριακόσια έργα σε πίνακες ζωγραφικής, αφίσες, γελοιογραφίες, εξώφυλλα βιβλίων, περιοδικών και σκηνικών, φωτίζοντας με τα χρώματά του τη μαυρίλα του κορεσμού και της στατικότητας, προσφέροντας με τη δύναμη του έργου του ένα αισιόδοξο μήνυμα ζωής!
Επηρεασμένος από τους Μανέ και Ντεγκά και από την Ιαπωνική χαρακτική αλλά και με κύριο το προσωπικό του στοιχείο, δηλαδή τον έρωτά του με την πραγματικότητα και την ίδια τη ζωή, έγινε εξερευνητής στην αναζήτηση «του παρόντος καιρού».
Μετά τον θάνατό του ο νεαρός τότε Ισπανός ζωγράφος Πάμπλο Πικάσο αφιέρωσε την πρώτη του έκθεση στο Παρίσι στον κοντορεβιθούλη αριστοκράτη Τουλουζ Λωτρέκ.
Το Παρίσι του Λωτρέκ δεν είναι εκείνο με τα μεγάλα μπουλβάρ και το Σαμπ-Ελυζέ, με τις άμαξες και τις κυρίες στις ιπποδρομίες αλλά μια νυχτερινή και φτωχή συνοικία, πλούσια όμως σε ταμπέλες, μουσική και γάμπες που κινούνται στο ρυθμό του καν-καν. Το βλέμμα του δεν είναι βλέμμα ενός ηδονοβλεψία, ενός θεατή αποκομμένου από τη σκηνή και τους πρωταγωνιστές. Σ’ αυτό το μεγάλο θέατρο που λέγεται Παρίσι ο Ανρί ερμηνεύει με ακρίβεια το ρόλο του, σε απόλυτη αρμονία με τους άλλους ηθοποιούς. Εκεί θα γνωρίσει τα κορίτσια, και ανάμεσά τους κάποια γενναιόδωρη χορεύτρια και θα βρει λίγη από την αγάπη ή μάλλον στοργή. Όμως την αληθινή αγάπη, αυτή που ο καθένας ονειρεύεται ο Λωτρέκ δεν θα την γνωρίσει ποτέ.
Η μεγαλύτερη ατραξιόν στη Μονμάρτη ήταν το Μουλέν Ρουζ όπου χορεύτριες όπως η Γκουλύ (καλοφαγού) χόρευαν έξαλα τις καντρίγιες που αργότερα θα επονομάζονταν «καν-καν». Για το Μουλέν Ρουζ θα έφτιαχνε ο Λωτρέκ την πρώτη του αφίσα με την τεχνική της λιθογραφίας.
Ο αριστοκρατικής καταγωγής Ανρί Μαρί Ραϋμόν ντε τουλούζ Λωτρέκ Μονφά ήταν αυτός που από τα χέρια του δημιουργήθηκαν σπουδαίες αφίσες που τον έκαναν παγκόσμια γνωστό με την καινούργια τεχνική της λιθογραφίας. Μ’ αυτόν τον τρόπο δινόταν στον καλλιτέχνη η δυνατότητα να σχεδιάσει επάνω στην πέτρα από την οποία θα εκτυπωνόταν η απεικόνιση. Ο Λωτρέκ δεν είναι o πρωτεργάτης της τέχνης της αφίσας ούτε της λιθογραφικής τεχνικής. Είναι όμως ο πιο τολμηρός, ο νεωτεριστής, είναι ο μεγάλος δημιουργός αφισών και λιθογραφιών, ο πιο παραγωγικός. Είναι αυτός που άλλαξε το ρόλο της αφίσας και την έκανε έργο τέχνης.
Στα πρώτα, αδιαμφισβήτητα μεγάλα, έργα του ο Λωτρέκ κατέγραψε τη ζωή του τσίρκου, του χορευτικού κέντρου, του καμπαρέ και του μιούζικ χολ, απεικονίζοντας συχνά τους ίδιους τους καλλιτέχνες. Τον τραβούσαν και οι πιο άσχημες πλευρές της νυχτερινής ζωής του Παρισιού. Για μεγάλα χρονικά διαστήματα άφηνε το σπίτι του και έμενε σε οίκους ανοχής, απεικονίζοντας εκείνες τις γυναίκες μ’ έναν προσγειωμένο τρόπο, οτιδήποτε άλλο παρά πορνογραφικό.
Ο Ανρί Μαρί Ραϋμόν ντε τουλούζ Λωτρέκ Μονφά γεννήθηκε στις 24 Νοεμβρίου 1864 στο Αλμπί της νοτιοδυτικής Γαλλίας. Προερχόταν από μια παλιά αριστοκρατική και εύπορη οικογένεια. Η σκοτεινή πλευρά των προγόνων του Λωτρέκ ήταν οι διαδοχικές ανά γενιές αιμομιξίες, που κατέληξαν στο γάμο των γονιών του, πρώτων εξαδέλφων.
Σαν αποτέλεσμα ο Λωτρέκ έπασχε, κατά πάσα πιθανότητα, από μια εκφυλιστική ασθένεια των οστών, υπεύθυνη για τα σοβαρά κατάγματα που έπαθε στους μηρούς από δυο ελαφρά πεσίματα το 1878 και το 1879. Τα κατάγματα έκαναν πολύ καιρό να θρέψουν και τελικά έγινε φανερό ότι τα πόδια του αγοριού, που βρισκόταν τότε στην εφηβεία, δε θα αναπτύσσονταν κανονικά.
Ο Λωτρέκ ήταν καταδικασμένος να γίνει ένας κοντόχοντρος, δύσμορφος άντρας, που θα κούτσαινε στηριζόμενος σ’ ένα μπαστούνι. Κι αυτή ακριβώς τη φιγούρα θα τη γελοιογραφούσε συχνά, προτιμώντας πάντα να λοιδορεί τον εαυτό του, παρά να τον οικτίρει.

Ποιος ήταν όμως ήταν πραγματικά ο Λωτρέκ;
Ήταν ο αριστοκράτης, ο μποέμ αλκοολικός, ο μεγάλος καλλιτέχνης. Εκεί που η μοίρα τον σημάδεψε με βαριές αναπηρίες, εκείνος ανακάλυψε έναν κόσμο διασκεδαστικό και συναρπαστικό και τον ιστόρησε με τη μεγαλύτερη ζωντάνια. Οι ηδονές και τα βίτσια της νυχτερινής ζωής του Παρισιού, φημισμένοι καλλιτέχνες και τα άσημα κορίτσια του δρόμου θα ζουν για πάντα μέσα από τα έργα του. Γιατί εκτός από ζωγράφος καθιερώθηκε και σαν μεγάλος λαϊκός καλλιτέχνης, ανοίγοντας το δρόμο σ’ ένα τολμηρό και χυδαίο για την εποχή μέσο την αφίσα. Εξαιρετικά δημιουργικός, αλλά και ταυτόχρονα αυτοκαταστροφικός, έζησε μ’ έναν τρόπο που τον οδήγησε στο θάνατο σε ηλικία μόλις τριάντα έξι χρονών.
Από το 1897 η σύφιλη και ο αλκοολισμός επηρέασαν αρνητικά τη συμπεριφορά του και το 1899 κλείστηκε σ’ ένα σανατόριο για αποτοξίνωση από το αλκοόλ. Σύντομα ξανάρχισε να πίνει πολύ αψηφώντας μια σειρά παραλυτικών επεισοδίων. 
Όταν προσβλήθηκε οριστικά από παράλυση, κατέφυγε στο σπίτι της μητέρας του, όπου πέθανε στις 9 Σεπτεμβρίου του 1901.
Το τεράστιο έργο του θα βελτιώνει την αισθητική όλων μας μιας και οι πίνακες του εκτίθενται σε μουσεία σε όλο τον κόσμο. Η μεγαλύτερη συλλογή βρίσκεται στο μουσείο Τουλούζ Λωτρέκ στη γενέτειρά του. Άφησε όμως και κληρονομιά πρωτοποριακές τεχνικές στη ζωγραφική και την αφίσα που επηρέασαν και επηρεάζουν νεότερους καλλιτέχνες.

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΠΑΠΑΔΙΑΜΑΝΤΗΣ

       ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΠΑΠΑΔΙΑΜΑΝΤΗΣ

Μάνα μου,
εγώ είμαι τ’ άμοιρο
το σκοτεινό τρυγόνι
όπου το δέρνει ο άνεμος
βροχή που το πληγώνει…

Το δόλιο όπου κι αν στραφεί
απ’ όπου κι αν περάσει
δε βρίσκει πέτρα να σταθεί
κλωνάρι να πλαγιάσει…

Εγώ βαρκούλα μοναχή
βαρκούλα αποδαρμένη
μέσα σε πέλαγο ανοιχτό
σε θάλασσα αφρισμένη…

Παλεύω με τα κύματα
χωρίς πανί, τιμόνι
κι άλλη δεν έχω άγκυρα
πλην την ευχή σου μόνη…

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΚΕΙΜΕΝΩΝ ΤΑΚΗΣ ΠΟΛΙΤΗΣ

Με ευκαιρία τα εκατό χρόνια από το θάνατο του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη, του μεγάλου συγγραφέα, του ποιητή, του λόγιου, του δάσκαλου, του λιτού, του αγνού, του ηθικού, του πάντα επίκαιρου, κάνω μια απόπειρα όχι για να παρουσιάσω το έργο του μπαρμπα-Αλέξανδρου, αλλά πιο πολύ τη στάση ζωής ενός σεμνού και ντροπαλού ανθρώπου που δεν τον ενδιέφεραν τα υλικά αγαθά αλλά η ανάδειξη του ήθους, της αγνότητας της ψυχής, της τέχνης και του πνεύματος.

O Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης υπήρξε μια τραγική προσωπικότητα της νεότερης Ελλάδας με τόσο πολλές όψεις, που ακόμη τον ανακαλύπτουμε. Έζησε μόνος, απένταρος, πιστός στην τέχνη, αδιάφορος για τα χρήματα και την κοινωνική ένταξη. Μοίρασε τη ζωή του ανάμεσα στα καπηλειά και στις εκκλησίες, σχεδόν ρακένδυτος, υπήρξε πάντα ένας αποσυνάγωγος τεχνίτης της γλώσσας και της αφήγησης. Ένας Έλληνας μποέμ.
Γεννήθηκε στις 4 Μαρτίου 1851 σε ένα νησί που φημίζεται για τη φυσική καλλονή του και τους ψαράδες του, τη Σκιάθο. Ήταν το τέταρτο παιδί του ζεύγους Αδαμάντιου και Γκιουλιώς (Αγγελικής) Εμμανουήλ. Το επώνυμο Παπαδιαμάντης προέρχεται από το όνομα του πατέρα του που ήταν και παπάς.
Τα παιδικά του χρόνια ήταν ανέμελα στο νησί και θα τα ανακαλέσει πολλές φορές νοσταλγικά στα κείμενά του. Ως το 1860 φοίτησε στο δημοτικό σχολείο Σκιάθου, όπου έμαθε τα βασικά -ανάγνωση, γραφή, μαθηματικά. Του άρεσε όμως, από ό,τι λένε, πιο πολύ να ζωγραφίζει. Στα παιχνίδια του είχε συντροφιά ανάμεσα στους άλλους τον ξάδελφό του, μετέπειτα καλό συγγραφέα Αλέξανδρο Μωραϊτίδη και τον Νικόλαο Διανέλλο, μετέπειτα μοναχό Νήφωνα, ο οποίος θα είναι για χρόνια ο «κολλητός» του. Θα πάνε μαζί στο Άγιον Όρος, θα κατοικήσουν (μέχρι παρεξηγήσεως) για λίγο στο ίδιο διαμέρισμα, ώσπου ο Νήφωνας να παντρευτεί και να φύγει για να μείνει στο Χαρβάτι.
Ο πατέρας του θα τον στείλει στην Αθήνα για να σπουδάσει Θεολογία, αλλά αυτός θα κάνει στροφή την τελευταία στιγμή και θα γραφτεί στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. 

Θα απογοητευθεί γρήγορα από το στείρο κλίμα και θα τα παρατήσει. Μελετά μόνος του αγγλικά και γαλλικά και παραδίδει μαθήματα. Φυτοζωεί κυριολεκτικά.
Το 1878 γνωρίζεται με τον εκδότη της «Ακρόπολης» Βλάση Γαβριηλίδη που θα τον παρακινήσει να δημοσιεύσει το πρώτο του μυθιστόρημα με τίτλο «Η μετανάστις» στην εφημερίδα «Νεολόγος» Κωνσταντινουπόλεως. Θα ακολουθήσει το 1882 το δεύτερο μυθιστόρημά του με τίτλο «Οι έμποροι των εθνών» δημοσιευμένο στο «Μη χάνεσαι». Δημοσιεύει συνεχώς, γίνεται πια γνωστός στους λογοτεχνικούς κύκλους, αν και αποφεύγει να συγχρωτίζεται με αυτούς. Όσο ζούσε δεν είδε ποτέ δημοσιευμένο δικό του βιβλίο, αλλά αυτό δεν εμπόδισε το έργο του να αποτελεί τη βασικότερη παρακαταθήκη για τους Έλληνες πεζογράφους: Δ. Χατζής, Γ. Ιωάννου, Αλ. Κοτζιάς, Χρ. Μηλιώνης, Η. Χ. Παπαδημητρακόπουλος, Θ. Βαλτινός, Μένης Κουμανταρέας κ.α.
Είναι μια γραφική φιγούρα της Αθήνας. Ο συγκαιρινός του Μιλτιάδης Μαλακάσης τον περιγράφει ως «μια σιλουέτα με ακατάστατα γενάκια, απεριποίητη περιβολή, λασπωμένα ή κατασκονισμένα υποδήματα, ξεθωριασμένο ημίψηλο, με μια παπαδίστικη κάννα με ασημένια λαβή, μαύρο κορδόνι γύρω από μια ασιδέρωτη λουρίδα, ένα είδος κολάρου, συγκρατώντας με τα χέρια του ένα πανωφόρι που του έπεφτε λίγο μεγάλο», το οποίο ήταν γνωστό ότι του το είχε στείλει από το Λονδίνο ο Αλέξανδρος Πάλλης. Ο Δ. Χατζόπουλος τον χαρακτηρίζει ιδιόρρυθμο, εκκεντρικό, μποέμ, άνθρωπο των καπηλειών και των τρωγλών, και τον παρομοιάζει με τον φιλόσοφο Μένιππο, τον πνευματώδη Λουκιανό, τον παρατηρητικό Ντίκενς, τον ψυχολόγο Τουργκένιεφ. Ο ίδιος όταν το μάθει θα πει: «Δεν μοιάζω με κανέναν, είμαι ο εαυτός μου».

Συχνάζει στο μπακάλικο του Καχριμάνη στου Ψυρρή, αλλά και στη μικρή εκκλησία του Αγίου Ελισαίου, όπου ψάλλει μαζί με τον ξάδελφό του Αλέξανδρο Μωραΐτίδη.
Το 1906 αρχίζει να συχνάζει στη Δεξαμενή Κολωνακίου. Κάθεται στο πιο φτηνό από τα δύο καφενεία, αυτό του Μπαρμπα-Γιάννη, όπου ο καφές είχε μία δεκάρα. Αγοραφοβικός, μακριά από όλους τους πελάτες, σταύρωνε τα χέρια στο στήθος, έγερνε το κεφάλι και ονειροπολούσε. Εκεί τον φωτογράφισε ο Παύλος Νιρβάνας, σε αυτή τη φωτογραφία που τον έχουμε ως σήμερα.
Γράφει και μεταφράζει συνέχεια για να μπορεί να ζει. Το 1909 θα γυρίσει στο νησί του. Θα αρρωστήσει και θα πεθάνει το βράδυ της 2ας προς 3η Ιανουαρίου 1911.
Έζησε μοναχικός, ανέραστος, πάσχων.

Η ΜΟΡΦΩΣΗ ΑΝΗΚΕΙ ΣΤΟ ΛΑΟ

    Η ΜΟΡΦΩΣΗ ΑΝΗΚΕΙ ΣΤΟ ΛΑΟ

                                        Αγρίμι της θάλασσας πιασμένο στο δίχτυ

Χρόνια και χρόνια στον τροχό

Πιασμένο στο δόκανο δελφίνι βουνίσιο

Χρόνια και χρόνια στον τροχό

Τρυγόνα στη γλάστρα λουλούδι στην ξόβεργα

Χρόνια και χρόνια στον τροχό

Και εγώ την αρκούδα καρφώνω τις νύχτες

Μονάχος στα πέλαγα με τον αστρολάβο

Στο αμπάρι της ΑΡΓΩΣ

Χρόνια και χρόνια στον τροχό

                                         

                                                                                  Κ. Χ. ΜΥΡΗΣ

ΚΕΙΜΕΝΑ ΤΑΚΗΣ ΠΟΛΙΤΗΣ

Το να προσλαμβάνεις λίγους μήνες πριν από τις εκλογές κοπάδια ανέργων με τη μέθοδο stage στο δημόσιο μέσω χρηματοδοτήσεων ευρωπαϊκών προγραμμάτων, αλλά και επιβαρύνοντας και τον οικονομικό σου προϋπολογισμό δείχνει ότι πρώτον κινητοποιείς τον κομματικό σου μηχανισμό να ρουσφετολογήσει και δεύτερον εξασφαλίζεις έναν μεγάλο αριθμό ομήρων ψηφοφόρων που θα σε στηρίξουν στις ερχόμενες εκλογές με το φόβο μη χάσουν τη δουλειά τους.

Ξεκινάς με τα συν που σου εξασφαλίζει ο κρατικός και κομματικός σου μηχανισμός και  χάνεις με δέκα και μισή μονάδες. Τότες λοιπόν αυτό δείχνει πως έχεις αποτύχει παταγωδώς στα πάντα! Το να φορτώσεις όμως στην επόμενη Κυβέρνηση «Τα θαυμαστά σου έργα» αυτό είναι τουλάχιστον ανήθικο!

Το χειρότερο όμως είναι ότι φορτώνεις αντιπολιτευτικούς διαδηλωτές, που διεκδικούν τα «δίκαια» δικαιώματα τους, ενώ όλοι ξέρουμε πώς προσελήφθηκαν

μέσα  από τα γραφεία των τότε κυβερνητικών βουλευτών με τη μέθοδο μιας γελοίας προφορικής συνέντευξης.

Κάποια στιγμή  έπρεπε να σταματήσουν τα παράλογα της ΝΔ που φτάσανε σε σημείο να αξιολογούν τα απολυτήρια των Κολεγίων ανώτερα από τα μεταπτυχιακά των Πανεπιστημίων. Σε καμιά  χώρα στον κόσμο δεν συμβαίνει αυτό που συμβαίνει στη χώρα μας με τα φροντιστήρια.

Το «Δωρεάν Παιδεία», το «1-1- 4 », το «Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία» είναι διεκδικήσεις και αιτήματα του ελληνικού λαού εδώ και πάρα  πολλά χρόνια.

Έχουν σπουδάσει και έχουν γίνει επιστήμονες χιλιάδες παιδιά από τα χαμηλά στρώματα, παιδιά εργατών, παιδιά αγροτών και εξακολουθούν.

Ο ανταγωνισμός που έχουν  δημιουργήσει τα φροντιστήρια  φτιάχνει μαθητές παπαγάλους  γύρω στο είκοσι. Οι φροντιστές δημιουργούν οικονομικές σχέσεις εξάρτησης με τους γονείς πείθοντάς τους  ότι τους είναι εντελώς απαραίτητοι.  Υποτιμούν τέλος τα δημόσια σχολεία.

 Η πλειοψηφία των γονιών δείχνει ότι δεν μπορεί να ανταποκριθεί στις σημερινές απαιτήσεις. Από τη μια η οικονομική κρίση, από την άλλη το κλείσιμο  των επιχειρήσεων και η ανεργία και τέλος η απειλή των ιδιωτικών πανεπιστημίων.

Όλα δείχνουν πως η μόρφωση θα πέσει στα χέρια των οικονομικά προνομιούχων δηλαδή των πλουσίων. Από τα προνήπια  μέχρι και το τέλος των σπουδών.

Ακούστηκαν όμως ορισμένα αισιόδοξα μηνύματα από την υπουργό παιδείας για τα ολοήμερα σχολεία, τα τμήματα προετοιμασίας για τα πανεπιστήμια και την ενισχυτική διδασκαλία (δηλαδή την προετοιμασία μέσα στα  σχολεία). Έτσι  θα δοθεί και η ευκαιρία στους καθηγητές να παίξουν τον πραγματικό τους ρόλο και όχι του κουρασμένου δημόσιου υπάλληλου.

Δεν είναι απαραίτητο οι μαθητές να είναι παπαγάλοι του είκοσι, ούτε εμείς ήμασταν  τέτοιοι.

Η μόρφωση είναι δημοκρατικό και συνταγματικό  δικαίωμα του καθενός.

Δεν δίνεται με διακρίσεις.  Η μόρφωση ανήκει στο λαό!

ΙΝΔΙΑΝΙΚΗ ΠΟΙΗΣΗ ΚΑΙ ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ

ΙΝΔΙΑΝΙΚΗ ΠΟΙΗΣΗ ΚΑΙ ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΚΕΙΜΕΝΩΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΑΚΗΣ ΠΟΛΙΤΗΣ

                    

                            Πριν τρεις μυριάδες χρόνια,

                            οι  ινδιάνοι ήρθαν απ’ τον ωκεανό

                            καβάλα σε γιγάντιες χελώνες.

                            Βουνά τότε τα κύματα

                            μα οι χελώνες έπλεαν 

                            απάνω τους αργά….

Σα να ’ρχονται από Ομηρικό μύθο οι φυλές που ξεκίνησαν από τις μακρινές Ινδίες και την Κίνα. Μια μακρινή Οδύσσεια για να ανακαλύψουν τη νεαρή τότε ήπειρο Αμερική. Σαν άνθρωποι του Θεού και της φύσης, γεροί σαν αητοί και σαν γεράκια, κυνηγοί και πολεμιστές αλλά και λάτρεις της τέχνης στο χορό, την ποίηση, την ζωγραφική εκφράζοντας μ’ αυτό τον τρόπο την αγάπη τους στην ζωή και την ελευθερία. 

Τους ινδιάνους τους γνώρισα στα παιδικά μου χρόνια μέσα από τις περιπέτειες της θρυλικής τετράδας από τον « Μικρό σερίφη», τον «Μικρό καουμπόυ» και τον «Μικρό αρχηγό». 

Ο ένας από τα τέσσερα παιδιά ήταν ο «ΤΣΙΠΙΡΙΠΟ», γιος ινδιάνου αρχηγού που παρά το νεαρό της ηλικίας του ήταν σοβαρός, φιλότιμος, δυναμικός, πολλές φορές σοφός και αγωνιστής του δίκιου. Τον « ΘΛΙΜΜΕΝΟ ΜΠΟΥΦΟ» φίλο και συμπολεμιστή του λοχαγού Μαρκ διοικητή του «Φρουρίου Οντάριο» στον αγώνα των Αμερικανών κατά των Άγγλων κατακτητών για ελευθερία και ανεξαρτησία.

Αυτές οι δυο φυσιογνωμίες με έκαναν να βλέπω τους ινδιάνους με συμπάθεια από τα παιδικά μου χρόνια. Με ενοχλούσε αργότερα που τους περιέγραφαν σαν τέρατα, σαν ζώα ενώ ήταν τα εξιλαστήρια θύματα ενός άδικου συστήματος που προσπάθησε να τους εξοντώσει να τους αφανίσει, να τους ταπεινώσει, στερώντας τους την ελευθερία.

Γεγονός που δεν ανέχονταν  γιατί ζούσαν σαν άγρια πουλιά.

Η «γκετοποίηση» και η στέρηση της ελευθερίας, η προσπάθεια αποκοπής τους από την παράδοση, τους οδήγησε  στον αλκοολισμό, τον τζόγο και την περιθωριοποίηση

Οι λαϊκοί ηρωές αντιμετωπίζονται σκληρά από το Αμερικανικό αυταρχικό καθεστώς, όπως στην περίπτωση του Λέοναρντ Πελτιέ που καταδικάστηκε το 1977 χωρίς αποδεικτικά στοιχεία σε δυο φορές ισόβια  για την δήθεν  δολοφονία δυο πρακτόρων του FBI.

Οι «Αυτόχθονες Αμερικανοί»που ανήκουν στην ευρύτερη κίτρινη φυλή, φέρονται να ξεκίνησαν από την κοιτίδα της, την Ασία και να ήρθαν πρώτοι στη γη του εποικισμού πολύ παλιά σε χρόνους σχεδόν ακαθόριστους. Διέσχισαν βόρεια και παράλληλα προς τη θάλασσα όλη την αρχαία ήπειρό τους, έφτασαν στο Βερίγγειο πορθμό, πέρασαν την Αλάσκα, προχώρησαν στην πρωτόφαντη γη και κάπου προς το σημερινό Μεξικό στάθηκαν, ρίζωσαν.

Θεμελίωσαν εκεί τους χαμένους πολιτισμούς των Ατζέκων και των Μάγιας.

Άλλοι πιο πέρα στο τωρινό Περού έζησαν και έφτιαξαν τον πολιτισμό των Ίνκας. 

Οι ιστορικές και ανθρωπολογικές εικασίες θέλουν να έχουν έρθει από την Ινδία διασχίζοντας τον Ειρηνικό ωκεανό με πρωτόγονα μέσα. Κι ότι από κει προέρχεται και η ρίζα του ονόματός τους. Ώσπου ήρθαν οι νέοι άποικοι για να  κατακτήσουν την νέα ήπειρο και άρχισε πια η βίβλος των δεινών. Φυλές Ευρωπαίων ισχυρών και οργανωμένων που πέτυχαν να τους εξοντώσουν ή να τους κλείσουν σε καταυλισμούς «γκέτο».

Μια ιστορία απάνθρωπης ντροπής για τους «πολιτισμένους» νέους αποίκους, που ο κόσμος ο πολύς την έχει μάθει ανάποδα. Σαν έπος ηρώων που νίκησαν ανθρωποφάγους αγρίους, γιατί με αυτό το μύθο έπρεπε να γαλουχηθούν τα εκατομμύρια των νέων Αμερικανών. Γιατί μ’ αυτό το μύθο θα έβγαιναν φανταχτερά αντίγραφα στη βιομηχανία του Χόλυγουντ που πέτυχε την «πλύση εγκεφάλου». Με το δικαίωμα που τους παρέχει πλέον η δημοκρατική ελευθερία του Αμερικανικού κράτους. Στη χώρα της ελευθερίας που φτάνει πολλές φορές να την στερεί, αναζητούν και βρίσκουν την φυλετική τους ταυτότητα.

Φωνάζουν την αλήθεια για όσα διαπράχτηκαν, για την γενοκτονία, τους διωγμούς και την ταπείνωση.

Συνάζουν μέσα από αφηγήσεις τα σκορπισμένα άγια τεκμήρια των φυλών τους

κι τα ξαναϋψώνουν  σαν να ’ναι με τούτα να σωθούν όχι μονάχα αυτοί, μα και άλλοι αλλόφυλοι, παραδαρμένοι μέσα στα κύματα της τεχνολογικά εξελιγμένης, όμως απάνθρωπης σύγχρονης μοίρας.

ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΦΟΡΑ

Ας φύγουμε από το παρόν και από το θάνατο

ας πάμε κάπου πιο κοντά στ’ αστέρια

να μαζέψουμε κλαράκια, κούτσουρα

να ανάψουμε μια μικρή φωτιά

μια πελώρια, θυμωμένη φωτιά

Ας μαζέψουμε ακατέργαστο δέρμα,

να το μουσκέψουμε, να το τεντώσουμε

να φτιάξουμε ένα σκληρό τύμπανο

Θα το γεμίσω νερό να πνίγει το θόρυβο.

Θα μαζέψουμε ξερά φύλλα, χορτάρια

να θρέψουμε τη φωτιά

θ’ αφήσουμε τον καπνό ν’ ανέβει όσο λάμπει ο ήλιος.

Δροσίστε τα στεγνά χείλια σας, λύστε τις γλώσσες σας

αφήστε το τραγούδι να αντιλαλήσει

από την έρημο, στην κοιλάδα, στην βουνοκορφή

όπου υπάρχει κονάκι.

Θυμηθείτε τον καπνό τα τραγούδια, τα τύμπανα

το ραβδί που κρατούσε ο παππούς

καθώς μιλούσε στο σκοτάδι για του γονιού του τη δύναμη

Μαζέψτε τις θύμισές σε ένα καλάθι σε ένα κιούπι

στο σακούλι του καλαμποκιού σας

Ο παππούς σας τραγουδάει για μας

πέρα από τα ξερά αραποσίτια που θροΐζουν.  

ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΗΣ ΧΑΡΑΣ

Είμαι ένα φτερό στον καθάριο ουρανό

Είμαι το γαλάζιο άλογο που καλπάζει στην πεδιάδα

Είμαι το ψάρι που στραφταλίζει στο νερό

Είμαι η σκιά που ακολουθεί ένα παιδί

Είμαι το φως του δειλινού που θαμπώνει τα λιβάδια

Είμαι ένας αητός που ζυγίζεται στον άνεμο

Είμαι ένα κομπολόι με πολύχρωμες χάντρες

Είμαι το πιο μακρινό αστέρι

Είμαι η παγωνιά της χαραυγής

Είμαι το στέναγμα της βροχής

Είμαι η λάμψη πάνω στο χιόνι

Είμαι το μακρύ μονοπάτι της σελήνης

στην επιφάνεια της λίμνης

είμαι μια τετράχρωμη φλόγα

είμαι ένα ζαρκάδι που στέκει απόμακρο μέσα στο σύθαμπο

είμαι ένα χωράφι καλαμπόκι και γλυκοπατάτα

είμαι ένα κοπάδι αγριόχηνες στο σταχτή, παγερό ουρανό

είμαι ο κυνηγός του λυκόπουλου

είμαι το όνειρο όλων τούτων που υπάρχουν

Βλέπεις; Κι εγώ υπάρχω και ζω!...

Ταιριάζω με τη γη.

Ταιριάζω με τους Θεούς

Ταιριάζω με ότι είναι όμορφο

Ταιριάζω με την κόρη του «Άσπρου Αλόγου»

Βλέπεις; Κι εγώ υπάρχω και ζω……

ΣΤΗΝ ΑΚΡΗ ΤΗΣ ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΥ

Ο στερνός σεμνός  άντρας

πέθανε σήμερα στη Σαρωνίδα

Κανένας δε θυμάται τι έκανε

ή πώς τα κατάφερε να είναι τόσο καλός

Πέθανε σήμερα στις τρεις και δέκα ακριβώς

μόλις που ακούστηκε η λήξη του ποδοσφαιρικού αγώνα

Οι βοσκοί παραπονέθηκαν πως φύσηξε χειμωνιάτικο αγέρι

κι ο χασάπης άφησε χάμω το αρνί του.

Κάποιες μητέρες είπαν πως έγραφε ποιήματα,

υπέροχα ποιήματα σε σπάνιο χαρτί,

μα γιατί τούτα μίλαγαν δε γνώριζαν.

Μα κι ούτε άλλος κανένας γνώριζε καλά

γιατί αυτός ο ποιητής ήτανε κάποιος ξένος

Ζουζούνια χτυπάνε πάνω στο τζάμι

ένα σκυλί αλυχτάει. 
Ο Αιγέας για τον εαυτό του σίγουρος οικτίρει

όσους συναχτήκαν  στο δωμάτιο του και θρηνούν

Κανένας δεν γνωρίζει αληθινά

πώς και γιατί πέθανε, αν είχε εχθρούς

ή φίλους, κι αν ήταν τόση η ανάγκη

να ριχτεί στο πέλαγο απ’ τα βράχια

Οι ψαράδες έριξαν τα δίχτυα τους

πέρα στα ανοιχτά, κατά την Πελοπόννησο

Στη Σαρωνίδα οι άνθρωποι είναι σίγουροι

πως η Ελλάδα νικήθηκε μονάχη της

κι όχι από τους Τούρκους!

ΚΑΤΕΥΘΥΝΣΗ

Βαδίζω κατά την ανατολή. Η αυγή χαράζει τον ουρανό,

κι η παγωμένη καταχνιά γίνεται ουράνιο τόξο.

Μια ζέστη άγρια και παράξενη με κατέχει,

και ξεσκλίδια, κομμένα απ’ την καρδιά του ήλιου,

πέφτουν ανάμεσα στα δάχτυλά μου, ξεκουράζουν τα μάτια μου.

Το φως του ήλιου γλιστρά μεσ’ απ’ τα δέντρα

σαν κύκλος φωτεινός, σαν σταγόνα.

Τα ζουζούνια βυζαίνουν το χυμό απ’ τις μαργαρίτες,

στις πλαγιές του βουνού είδα την εικόνα σου

κι άφησα τον πόνο να γίνει χιονοστιβάδα.

Αυτός ο τόπος κρατάει τη θύμηση των βράχων.

Λευκά πέπλα, αναπνέουν αργά στη ριπή του αγέρα.

Πρόσχαρα τραγούδια ξεχύνονται από κάποιον αυλό.

Ο ουρανός άλλαξε, έχω γίνει ένας ξένος

που μισεί τα οκνά ρολόγια και τον αδειανό πόνο.

Στα νότια η κάψα σε μαστιγώνει.

Λέω την ιστορία του ήλιου που καίει,

τρυπώνει μέσα στα φύλλα και σκορπάει στον αέρα

 τη μυρωδιά του χαμόμηλου

Ένας καπνός υψώνεται από τις παιόνιες, υγρός μουχλιασμένος

κι απομεινάρια πασχαλιών σμίγουν στο γαλανό ουρανό.

Ω, τι χαρά να αισθάνομαι …….σαν γλάρος που βλέπει

τα κύματα να περνούν από το φως στο σκοτάδι

Στην πνοή του αγέρα τρίζει μια αυλόπορτα

που δεν της ταιριάζουν λείψανα, σε κάθε κατώφλι…….

ΜΟΥ ΛΕΝΕ ΜΕΡΙΚΕΣ ΦΟΡΕΣ

Μου λένε μερικές φορές

πως πουλάω μεταχειρισμένα οράματα

πως δεν έχω γνωρίσει

τον πυρετό των μικρών ζουζουνιών

που κουρνιάζουν ήσυχα στην κολοκύθα τους

και πεταρίζουν ολόγυρα

από τ’ ασήμαντα όνειρά τους

κι αγνοώ το ψωμί και το μηλόκρασο.

Τα οράματά μου,

που κρατώ παραμάσχαλα είναι ατίμητα,

κι ας είναι σκέτα χαλίκια που οι κότες σκαλίζουν

ψάχνοντας τα δικαιώματά τους μέσα στο χώμα,

στο μεγαλείο της άμμου.

Τα οράματά μου δεν είναι για πούλημα!

ΣΑΝ ΕΝΑ ΣΚΙΑΧΤΡΟ ΠΟΥ ΑΝΑΨΕ ΦΩΤΙΑ

                           ΣΑΝ ΕΝΑ ΣΚΙΑΧΤΡΟ 
                           ΠΟΥ ΑΝΑΨΕ ΦΩΤΙΑ

                            

 

Είναι μια χώρα που με διώχνει μακριά,
με κλωτσάει με τα σκυλιά και τους λεπρούς της
και χτίζει γύρω μου τείχη και κελιά

για να πετάει τους νόθους γιους της.

Είναι ένας δρόμος που δεν βγάζει πουθενά

μα τον διασχίζω με μια ελπίδα απεγνωσμένη,
γεμάτος δώρα, ξόρκια, φυλαχτά,
γι’ αυτούς που ζουν στη λησμονιά
και τριγυρνάνε στη ζωή ξεγελασμένοι.

Είναι ένας διάβολος που μέσα μου γελά
κι ένας θεός που με κοιτάζει βαλσαμωμένος
κι εγώ ανάμεσα τους μια έρημη σκιά
να ζητιανεύω απαντήσεις πεινασμένος.

Είναι μια αγάπη σαν τον θάνατο γλυκιά,
είναι ένα θαύμα που μ’ αφήνει μαγεμένο,
διψάω γι’ άπειρο, πεινάω για ομορφιά
είμαι ένα σκιάχτρο που άρπαξε φωτιά.

Μια χώρα, ένας δρόμος, ο θάνατος κι η ομορφιά
μες στα σκοτάδια τους πλανιέμαι σαν χαμένος
και κάνω κύκλους μες σ’ αυτήν την ερημιά
σαν κάποιο σκιάχτρο που άρπαξε φωτιά
από ανθρώπους και θεούς καταραμένος.

                                                    ΔΙΑΦΑΝΑ ΚΡΙΝΑ

ΚΕΙΜΕΝΑ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΑΚΗΣ ΠΟΛΙΤΗΣ

Τελειώνουν οι πολιτιστικές εκδηλώσεις στην πόλη μας με την πικρή γεύση της αποτυχίας. «Λες και τους έχει φτύσει ο Μητσοτάκης στη μούρη….»

Αλλά τι άλλο θα μπορούσαμε να περιμένουμε από ένα τσούρμο άσχετων και ακαλαίσθητων που το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι η προσωπική τους προβολή.

Οι πόλεις που ενδιαφέρονται πράγματι, κάνουν πολιτιστικές εκδηλώσεις, δημιουργούν κίνητρα στους παραθεριστές, που συνδυάζουν τις διακοπές τους με  ξεκούραση-θάλασσα- διασκέδαση και καλό φαγητό.

-Πάμε Ξάνθη, πάμε Κέρκυρα, έχει φοβερές συναυλίες!

Πώς μπορείς να προσελκύσεις τον κόσμο ή ακόμα και τους δικούς σου με επιλογές παρακμής χωρίς τη ζωντάνια και τη φρεσκάδα του σήμερα;

Χωρίς να ξέρεις το σφυγμό του κόσμου, τι θέλουν να δουν, τι θέλουν να ακούσουν.

Και θα ήταν δικαίωμα του κάθε ιδιώτη οι ανεδαφικές του επιλογές και θα επιβαρυνόταν και το κόστος των επιλογών του. Αν όμως έχει να κάνει με τη διαχείριση των χρημάτων του φορολογούμενου πολίτη θα πρέπει να αντιμετωπίζονται τα πράγματα με μεγαλύτερη  σοβαρότητα.

Και αυτό είναι κύρια ευθύνη του ίδιου του δημάρχου, που αυτός επέλεξε τους συνεργάτες του, και το αποτέλεσμα είναι δική του προσωπική αποτυχία.