ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΗ ΧΙΟ!

                ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΗ ΧΙΟ!

 

Ένα ποίημα είναι μια πόλη γεμάτη δρόμους και υπονόμους,

 γεμάτη αγίους, ήρωες, ζητιάνους και παλαβούς,

 γεμάτη κοινοτοπίες και ποτά,

 γεμάτη βροχή, αστραπές και περιόδους ξηρασίας.

 Ένα ποίημα είναι μια πόλη εμπόλεμη.

 Ένα ποίημα είναι μια πόλη που ρωτάει γιατί να υπάρχει ρολόι.

 Ένα ποίημα είναι μια πόλη παραδομένη στη φωτιά.

 Ένα ποίημα είναι μια πόλη κατεχόμενη.

 Τα κουρεία της γεμάτα με κυνικούς μπεκρήδες.

 Ένα ποίημα είναι μια πόλη όπου ο Θεός

 τρέχει στους δρόμους με άλογο, γυμνός, σαν τη Λαίδη Γκοντίβα,

 εκεί που σκύλοι γαβγίζουν μες στη νύχτα, κυνηγώντας τη σημαία.

 Ένα ποίημα είναι μια πόλη ποιητών,

 σχεδόν όλοι όμοιοι μεταξύ τους, και ζηλιάρηδες, και πικρόχολοι…

 Ένα ποίημα είναι τώρα αυτή η πόλη, 50 μίλια πιο πέρα από το πουθενά,

 στις 9.09 το πρωί, η γεύση του ποτού και του τσιγάρου,

 δίχως αστυνόμους, δίχως εραστές στους δρόμους.

 Αυτό το ποίημα, αυτή η πόλη, τις πόρτες της κλείνει,

 οχυρωμένη, σχεδόν αδειανή, πένθιμη δίχως δάκρυα,

 γερνώντας δίχως λύπηση, τα άγρια βουνά, ο ωκεανός σαν φλόγα μαβιά,

 ένα φεγγάρι που τη δόξα του στερείται,

 μια αμυδρή μουσική από τσακισμένα παράθυρα…

 Ένα ποίημα είναι μια πόλη, ένα ποίημα είναι ένα έθνος.

 Ένα ποίημα είναι ολόκληρος ο κόσμος…

 Και τώρα τούτο βάζω κάτω από το μικροσκόπιο

 ο παλαβός εκδότης να το αξιολογήσει, και η νύχτα να είναι αλλού

 και οι γριές κατάκοπες να στέκονται στη σειρά για να πάρουν τη σύνταξη,

 στις εκβολές οι σκύλοι σε παράταξη, και οι σάλπιγγες να αναγγέλλουν κρεμάλες,

 καθώς ασήμαντοι άνθρωποι κομπάζουν

 για πράγματα που δεν μπορούν να υπερασπιστούν.

                                                                             HENRY CHARLES BUKOWSKI         

ΚΕΙΜΕΝΑ ΤΑΚΗΣ ΠΟΛΙΤΗΣ

Είχα πάρει γονική συναίνεση για να παρακολουθήσω το απογευματινό ειδησεογραφικό στο ΣΚΑΙ.

Σε αυτό το team συμμετέχει και ο Άρης Πορτοσάλτε. Ίσως γι’ αυτό να χρειάζεται και η γονική συναίνεση.

Εκεί πληροφορήθηκα την είδηση για τη σύλληψη του Στέφανου Χίου.

-Συνελήφθη ο Στέφανος Χίος.

Η δημοκρατία κλονίζεται συθέμελα.

Το BBC διέκοψε το τηλεοπτικό του πρόγραμμα.  

Εκείνη τη στιγμή μιλούσε στον αέρα η Ατζελίνα Τζολί κι έλεγε πως ζητάει διαζύγιο από τον σύζυγο της, Μπραντ Πιτ μετά από 12 χρόνια γάμου.

Η τηλεπαρουσιάστρια, με τρεμάμενη φωνή και αναψοκοκκινισμένη, ανακοινώνει:

-Συνελήφθη ο Στέφανος Χίος.

Η αξιοπιστία του Κούλη, οι γνωριμίες του Λεβέντη στο Δαφνί, στην Τρίπολη και στο Δρομοκαΐτειο με τον Μέγα Ναπολέοντα, τον Αδόλφο Χίτλερ, τον Ιούλιο Καίσαρα και

τον Μίμη τον Πιτόρο ή τα Αγγλικά του Τσίπρα θα βγάλουν τη χώρα από τα αδιέξοδα;

Τι θα γίνει με τους νοσταλγούς της Χούντας και του Κοκού; Θα τους καλύψει ο Κούλης; 

Η διαπλοκή αντικαθίσταται από νέα ισχυρότερη διαπλοκή;

Πρέπει να έχεις βγάλει το Χάρβαρντ για να διαχειριστείς 200 ευρώ;

Τις πουτάνες γιατί δεν τις στέλνετε στα μπουρδέλα, αλλά τις κάνετε βουλευτές και υπουργούς για να αραδιάζουν στον κόσμο μαλακίες;

Μετανάστες ή προβοκάτορες κάψανε τις ελιές στη Λέσβο;

Θα πάρουν οι Ρώσοι τη Συρία και οι Αμερικανοί τη Λιβύη για να ησυχάσουμε…;

Τι θα γίνει με τους Κούρδους;

Θα πάρει της εκλογές ο Ντόναλντ ή θα συνεχίσει την εξουσία του ο Σκρουτζ;

Οι μισθοφόροι του Ολυμπιακού θα πάρουν φέτος το πρωτάθλημα;

Αν δεν έπεφτε από τα χέρια του Φλωράκη το δαχτυλίδι, για να σφηνωθεί στη διακοσμητική μαργαρίτα της σαγιονάρας Μιτσούκο της Αλέκας και έσκυβε και το έπιανε

ο Δραγασάκης, θα ήταν άλλη η πορεία της χώρας;

Ατέλειωτα, αναπάντητα ερωτήματα…

Άλλος για Χίο τράβηξε, πήγε, κι άλλος για Μυτιλήνη…

Όμως ο λαός έχει βγει στους δρόμους στις μεγάλες πόλεις, στις πρωτεύουσες των νομών

με ντουντούκες, λάβαρα και μουσικές. 

Η δημοκρατία αποκαθίσταται.

Όλοι φωνάζουν ρυθμικά, με μια φωνή.

Παιδιά σηκωθείτε να βγούμε στους δρόμους

 γυναίκες και άντρες με όπλα στους ώμους

 στο κόκκινο λάβαρο πάντα πιστοί

 στη Σάλπιγγα πλάι που μας προσκαλεί

Λευτεριά στον Χίο!

ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ ΘΑΝΟ!

               ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ ΘΑΝΟ!

 

 Πάνω μου γέρνει ένας σακάτης ουρανός

 ριγούν τ’ αστέρια, πέφτουν στο αδιάβροχό μου.

 Είναι συνήθεια που έχω από μικρός

 ν’ αγαπάω ό,τι με σπρώχνει στο χαμό μου.

 Υφαίνω σάβανα με ήλιους παιδικούς,

 αναρωτιέμαι αν θα βρω κάποιο σου χνάρι.

 Μαθαίνω νέα σου από δαίμονες τρελούς,

 απ’ αστροναύτες που σε είδαν στο φεγγάρι.

 Κάνω παρέα με λεπρούς που θέλουν χάδια,

 μ’ άγια ρεμάλια και μυαλά σακατεμένα,

 κατατρεγμένους που αγκαλιάζουνε σκοτάδια

 μήπως ακούσω και μου πουν κάτι για σένα.

 Και έτσι βυθίζομαι στην άβυσσο μ’ απόγνωση

 αφού μακριά σου έτσι κι αλλιώς είμαι χαμένος.

 Η αγάπη είναι ένας σκύλος απ’ την κόλαση

 και εγώ έχω φτάσει εκεί και την προσμένω.

                              ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΡΟΔΟΣΤΌΓΛΟΥ

ΚΕΙΜΕΝΑ ΤΑΚΗΣ ΠΟΛΙΤΗΣ

Το 1979 αποβλήθηκα από τις «Ακαδημίες» των τότε αριστερών κυκλωμάτων…

Οι γνώσεις μου, οι εμπειρίες μου, οι γνωριμίες μου, οι παρέες μου, οι φίλοι μου ήταν γύρω

απ' όλα αυτά. 

Ξαφνικά βρέθηκα μόνος, χωρίς παρέες και ενδιαφέροντα, απομονωμένος από τον καθημερινό,

τον συγκεκριμένο τρόπο ζωής. 

…Καθοδήγηση, συναντήσεις με ανώτερα στελέχη του γραφείου περιοχής και του νομαρχιακού

ή με κατώτερα στελέχη, γραμματείς οργανώσεων βάσης ή στελέχη του τομεακού γραφείου. Παρακολούθηση συνεδριάσεων, συνελεύσεων, συνδιασκέψεων και επιμορφωτικών σεμιναρίων έλαβαν τέλος.

Η μόνη διέξοδός μου ήταν μια φωτογραφική μηχανή, που μου είχε πουλήσει ένας γέρος ναυτικός.

Μια φωτογραφική μηχανή με χειροποίητους φακούς από τον Carl Zeiss.

Ήταν η καλύτερη επιλογή δώρου που είχα κάνει μέχρι εκείνη τη στιγμή στον εαυτό μου.

Έφτασα μέχρι το Λαμπίρι με τα πόδια και στο γυρισμό τράβηξα την πρώτη μου φωτογραφία.

Ήταν «Ένα σκιάχτρο που άναψε φωτιά»

Όταν άκουσα μετά από πολλά χρόνια το τραγούδι των Διάφανων Κρίνων, εντυπωσιάστηκα από

τη θεατρική ερμηνεία του Θάνου Ανεστόπουλου και τους μπωντλαιρικούς στίχους του Παντελή.

Η μουσική στροβίλιζε για πολύ καιρό μες στο κεφάλι μου σαν να άκουγα Van Der Graaf.

 Είναι μια χώρα που με διώχνει μακριά, 

 με κλωτσάει με τα σκυλιά και τους λεπρούς της

 και χτίζει γύρω μου τείχη και κελιά

 για να πετάει τους νόθους γιους της.

 Είναι ένας δρόμος που δεν βγάζει πουθενά

 μα τον διασχίζω με μια ελπίδα απεγνωσμένη,

 γεμάτος δώρα, ξόρκια, φυλαχτά,

 γι’ αυτούς που ζουν στη λησμονιά

 και τριγυρνάνε στη ζωή ξεγελασμένοι.

 Είναι ένας διάβολος που μέσα μου γελά

 κι ένας θεός που με κοιτάει βαλσαμωμένος

 κι εγώ ανάμεσα τους μια έρημη σκιά

 να ζητιανεύω απαντήσεις πεινασμένος.

 Είναι μια αγάπη σαν τον θάνατο γλυκιά,

 είναι ένα θαύμα που μ’ αφήνει μαγεμένο,

 διψάω γι’ άπειρο, πεινάω για ομορφιά

 είμαι ένα σκιάχτρο που άρπαξε φωτιά.

 Μια χώρα, ένας δρόμος, ο θάνατος κι η ομορφιά

 μες στα σκοτάδια τους πλανιέμαι σαν χαμένος

 και κάνω κύκλους μες σ’ αυτήν την ερημιά

 σαν κάποιο σκιάχτρο που άρπαξε φωτιά

 από ανθρώπους και θεούς καταραμένος.

Σάββατο, 3 του Σεπτέμβρη έφυγε ο Θάνος Ανεστόπουλος, μετά από σκληρή μάχη με το θάνατο, αφήνοντας πίσω του μεγάλο και ειλικρινές έργο.

Τα λόγια στους φίλους του, όταν τους ανακοίνωσε το πρόβλημα υγείας που αντιμετώπιζε,

ήταν γεμάτα αισιοδοξία και δύναμη.

«Θέλω να σας στείλω όλη την θετική μου ενέργεια.

Ζήστε την κάθε σας μέρα με αλήθεια, έρωτα, αγώνα και δημιουργία.

Ζήστε την κάθε ημέρα σας σαν να ήταν η τελευταία σας.

Γιατί συχνά στην καθημερινότητά μας μεγεθύνουμε μικρά προβλήματα παραμερίζοντας

και ξεχνώντας τι σπουδαίο και μεγάλο δώρο είναι η ζωή  που μας δόθηκε.»

Με αγάπη

Θάνος Ανεστόπουλος

Η ΝΕΑ ΑΣΤΙΚΗ ΤΑΞΗ

               Η ΝΕΑ ΑΣΤΙΚΗ ΤΑΞΗ

                           Έχω κάνει πέντε γάμους, δέκα αρραβώνες,

 κι έχω βγάλει τη ζωή μου από μέτρα και κανόνες,

 έχω σπείρει ένα μάγκα κι άλλη μία κόρη,

 να `ναι στα γεράματά μου, όταν θα `ρθει ζόρι.

 Να καούν τα ξερά, να καούν τα χλωρά,

 να καούν και τα παράλια,

 εγώ είμαι εκτός, δηλωμένος τρελός,

 η ζωή μου κανενός.

 Έχω βάλει υποθήκη ένα στρέμμα δρόμο,

 κι έχω αφήσει διαθήκη μ’ εμένα κληρονόμο,

 πιλοτάρω ένα καράβι απ’ εφημερίδες

 και ζεσταίνω στα όνειρά μου τις κρυφές μου ελπίδες.

 Να καούν τα ξερά, να καούν τα χλωρά,

 να καούν και τα παράλια,

 εγώ είμαι εκτός, δηλωμένος τρελός,

 δεν ανήκω κανενός.

 Με το σκύλο μου παρέα βγαίνω στο παζάρι

 και χτυπάω με στιχάκια τον κάθε κατεργάρη,

 δε μ’ αγγίζουν τα δελτία κι οι εξαγγελίες,

 δε γουστάρω σούρτα φέρτα με τις εξουσίες.

 Να καούν τα ξερά, να καούν τα χλωρά,

 να καούν και τα παράλια,

 εγώ είμαι εκτός, δηλωμένος τρελός,

 δεν ανήκω κανενός.

                                      ΣΤΑΜΑΤΗΣ ΜΕΣΗΜΕΡΗΣ

ΚΕΙΜΕΝΑ ΤΑΚΗΣ ΠΟΛΙΤΗΣ

«Σιδερένιες οι σκάλες και μου ’πες πως θα μείνουμε λίγοι….»

Τώρα, πώς μας προσγειώνεις στην αθλιότητα;

Εμάς, τους εκλεκτούς, που μιλούσαμε στους ναούς στα 12 μας χρόνια.

Που εξαργυρώσαμε το κεφάλαιο του Μαρξ σε μικρά χαρτονομίσματα.

Που εξηγήσαμε τη ρηχότητα του Στραβίνσκι και το βάθος του Σοστακόβιτς.

Κι αν ο Καντίνσκι στον κυβισμό ζωγράφιζε τις νότες ή τα χρώματα.

Πώς μας βάζεις τώρα να ερχόμαστε σε αντιπαράθεση με τις κότες;

«Αλλού βαρούν τα τύμπανα, αλλού χορεύει η αρκούδα»

Ο Αύγουστος ήταν συναισθηματικά φορτισμένος. «Λιμοί, σεισμοί και καταποντισμοί».

Δεν είχα καμιά διάθεση να γράψω. 

«Χθες βράδι δεν κοιμήθηκα κι έκατσα να σου γράψω

Και μολυβιά δεν τράβηξα δίχως να αναστενάξω.»

Με έβγαλαν απ’ την νιρβάνα της απάθειας οι τοπικές εορτές, τα «Διονύσια».

Παλιότερα διοργάνωναν τα «Ανθεστήρια». Αγόραζαν κατεψυγμένα λουλούδια, στόλιζαν άρματα και τα αμολούσαν στην κατηφόρα. 

Όλα αυτά σε μια πόλη που παράγει λεμόνια, πορτοκάλια, λάδι, σταφίδα, κρασί, μαλάκες, ρουφιάνους και λαμόγια και που δεν είχε καμιά σχέση με τα λουλούδια.

Τα μετέτρεψε όμως, ως καινοτόμος, η γίδα Αμάλθεια.

Μοίρασε τσάμπα κρασί προς τιμήν του θεού Διόνυσου και έβαλε κι ένα Σάκη να παίζει.

Τώρα τι έπαιξε; Ο Θεός κι η ψυχή του. Αυτός «όλα τα σφάζει όλα τα μαχαιρώνει».

Με 2,5 συγχορδίες παίζει… τα πάντα.

Και από κάτω χειροκροτούν οι μαλάκες, οι ρουφιάνοι και τα λαμόγια.

Τέλειωσε και το θέμα της δημοπρασίας των συχνοτήτων στην ιδιωτική τηλεόραση.

Τώρα θα έχουμε τέσσερα κρατικά και τέσσερα ιδιωτικά κανάλια. 

Σε λιγότερο από ενενήντα μέρες θα πέσει ροζ ή «χιόνι στο καμπαναριό».

Οι λύσεις είναι δύο: ή ψηφίζεις Νέα Δημοκρατία, κλείνουν τα κρατικά κανάλια και ανοίγουν

τα ιδιωτικά, ή ψηφίζεις ΣΥΡΙΖΑ, και αν είσαι δημοσιογράφος ή τεχνικός, γίνεσαι δημόσιος υπάλληλος, δουλεύεις σε κρατικό κανάλι και στηρίζεις το κόμμα για να μη μείνεις άνεργος.

Τελικά η Αριστερά ήταν μια ωραία γκόμενα, που όταν την έβλεπες από μακριά,

την ερωτευόσουν. Όταν όμως πλησίαζες και την έβλεπες από κοντά, ήταν γεμάτη μπιμπίκια, τρίχες στα πόδια και στις μασχάλες σαν Αυστραλή φεμινίστρια, ξεθωριασμένα τατουάζ και κονδυλώματα. 

Ο Ρομπέν των δασών, ο Ζορό, ο Μπλεκ και ο Σκούμπι Ντου ήταν για τον κινηματογράφο,

τη λογοτεχνία και τα κόμικς.

Τα 246 εκατομμύρια θα καταλήξουν στις τσέπες τους για να δημιουργηθούν τα καινούργια τζάκια, η νέα αστική τάξη.

 Πέρασαν τόσα χρόνια και μόνο ο αφέντης άλλαξε

 Καβάλα στ’ άλογά σας πάρτε τη γη δικιά σας

Ήταν όλοι τους για τα πανηγύρια

     Ήταν όλοι τους για τα πανηγύρια

 Ανέμισες για μια στιγμή το μπολερό

 και το βαθύ πορτοκαλί σου μεσοφόρι

 Αύγουστος ήτανε δεν ήτανε θαρρώ

 τότε που φεύγανε μπουλούκια οι σταυροφόροι

 Παντιέρες πάγαιναν του ανέμου συνοδειά

 και ξεκινούσαν οι γαλέρες του θανάτου

 στο ρογοβύζι ανατριχιάζαν τα παιδιά

 κι ο γέρος έλιαζε, ακαμάτης, τ’ αχαμνά του

 Του ταύρου ο Πικάσο ρουθούνιζε βαριά

 και στα κουβέλια τότε σάπιζε το μέλι

 τραβέρσο ανάποδο, πορεία προς το βοριά

 τράβα μπροστά, ξοπίσω εμείς και μη σε μέλει

 Κάτω απ’ τον ήλιο αναγαλιάζαν οι ελιές

 και φύτρωναν μικροί σταυροί στα περιβόλια

 τις νύχτες στέρφες απομέναν οι αγκαλιές

 τότες που σ’ έφεραν, κατσίβελε, στη μπόλια

 Ατσίγγανε κι αφέντη μου με τι να σε στολίσω;

 φέρτε το μαυριτάνικο σκουτί το πορφυρό

 στον τοίχο της Καισαριανής μας φέραν από πίσω

 κι ίσα ένα αντρίκειο ανάστημα ψηλώσαν το σωρό.

 Κοπέλες απ’ το Δίστομο, φέρτε νερό και ξύδι

 κι απάνω στη φοράδα σου δεμένος σταυρωτά

 σύρε για κείνο το στερνό στην Κόρδοβα ταξίδι

 μέσα απ’ τα διψασμένα της χωράφια τα ανοιχτά

 Βάρκα του βάλτου ανάστροφη

 φτενή δίχως καρένα

 σύνεργα που σκουριάζουνε σε γύφτικη σπηλιά

 σμάρι κοράκια να πετάν στην ερήμην αρένα

 και στο χωριό να ουρλιάζουνε τη νύχτα εφτά σκυλιά.

                                                               ΝΙΚΟΣ ΚΑΒΒΑΔΙΑΣ

ΚΕΙΜΕΝΑ ΤΑΚΗΣ ΠΟΛΙΤΗΣ

Ο Ερντογάν βγάζει ένταλμα σύλληψης για τον μεγάλο Ιμάμη Φετουλάχ Γκιουλέν.

Μοναχικοί λύκοι χτυπούν στο Λονδίνο.

Ο Λεβέντης υιοθετεί τον πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα.

Τώρα έχει δυο γιους!

Έκατσαν κι έφαγαν όλοι μαζί, στο κυριακάτικο μεσημεριανό τραπέζι, σαρδέλες ψητές στη λαμαρίνα, σαλάτα χωριάτικη, τουρλού (συνονθύλευμα εποχικών λαχανικών) και σούπα (συνονθύλευμα εποχικών λαχανικών με ψάρι) σπεσιαλιτέ της συζύγου και μάνας.

Όλα αυτά, λίγο πριν την τελετή έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων του Ρίο.

Λίγο μετά τον αποκλεισμό του Ολυμπιακού από το Champions league.

Λίγο μετά το μεγάλο πανηγύρι των «ορθοδόξων» με καλαματιανά και τσάμικα.

Τα τραπέζια ήταν στρωμένα με λευκό χαρτί, ασορτί με τα λευκά πλαστικά ποτήρια.

Το μενού ήταν σουβλάκια με μπύρα ή πορτοκαλάδα από εταιρίες ελληνικών συμφερόντων.

Μοναχά τα στελέχη και οι γυναίκες αυτών είχαν δικαίωμα να πίνουν Coca cola Zero σε μαύρο κουτί.

Las Vegas, Nevada 91. Όλα σε ΡΕ ΜΙΝΟΡΕ.

Μεταξωτά κουστούμια και καφρίλα. Η καραφλή τραγουδίστρια έγινε ξανθιά.

Ο τελευταίος αυτοκράτορας τρέκλιζε στο πάλκο.

-Όλα τα μωρά στην πίστα.

-Ποια μωρά; Αυτές είναι φάλαινες που τις ξέρασε το κύμα…

Ο γύφτος κάνει αέρα στο πάλκο με βεντάλια.

-Μικρή μου μωβ βεντάλια,

 στου ονείρου τα κοράλλια,

 σ’ είδα να τριγυρνάς…..

Το ΡΕ ΜΙΝΟΡΕ γίνεται όλο και πιο επιθετικό.

Πιάνονται χέρι-χέρι και γυρίζουν γύρω-γύρω.

Το οικοδόμημα του υπαρκτού σοσιαλισμού κατέρρευσε και δεν υπάρχουν καινούργιοι μαστόροι να το ανοικοδομήσουν.

Αυτοί γυρίζουν γύρω-γύρω, μπερδεύονται και πέφτουν.

Όμως, τους ταιριάζει απόλυτα το σκηνικό.

Βρήκε ο γύφτος τη γενιά του και αναγάλλιασε η καρδιά του…

Ο σολίστας δεν υπήρχε στη σκηνή. Τον επισκίαζε ο όχλος και του ρούφαγε το μεδούλι.

Φεύγω,

κι αφήνω πίσω μου συντρίμμια,

αρρωστημένους και αγρίμια,

φεύγω,

τώρα φεύγω.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Καταραμένα ακουστικά, δε θέλω πια να ακούω jazz είμαι απ’ την Τρίπολη

Δε θα γελάσει το χειλάκι μας τον Αύγουστο...

Τέταρτη βράδι και έπαιζε ο Ολυμπιακός τον επαναληπτικό αγώνα στο Ισραήλ για να περάσει στους ομίλους του Champions league.

Δεύτερο πανηγυράκι καπάκι.

Δεν αντέχω άλλη μαλακία.

Θα το ρίξω στα φάρμακα...

Χάλι αδιόρθωτο.

Πρέπει να αλλάξουν άμεσα η διοίκηση, ο προπονητής και οι παίχτες.

Αλλιώς, καταρρέει το σύστημα. Καταρρέει το οικοδόμημα.

ΓΕΛΑΜΕ ΑΚΟΜΑ ΘΑΝΑΣΗ!

                      ΓΕΛΑΜΕ ΑΚΟΜΑ ΘΑΝΑΣΗ!

 Δεν ξέρω αν βρίσκεται κρυμμένος

 στα νύχια σου ο Θεός

 μα εσύ πιο πολύ μου μοιάζεις

 για λύκος νηστικός

 κι όταν στα πρόβατα αγορεύεις

 για του έθνους το καλό

 διάολε σε βλέπω να χορεύεις του κτήνους το χορό.

 Πες μου πως γίνεται η αγάπη

 να ζει απ’ τη λέξη εχθρός

 και πως θα βρω τη σωτηρία σκυμμένος και βουβός

 κι αν πάλι αυτό το τραγουδάκι σου μοιάζει αιρετικό

 διάολε φύγε από μπροστά μου, μου κρύβεις το Θεό.

 Ποιος σκαλίζει το σκοτάδι στην ψυχή μου κι όταν χαίρομαι

 ποιος κλαίει

 ποιος παλεύει να μισήσω το κορμί μου κι όταν τ’ αγαπάω

 ποιος φταίει

 ποιος φρενάρει και ρημάζει τη ζωή μου κι όταν προχωράω

 ποιος κλαίει

 ποιος ζητά να χαμηλώσω τη φωνή μου κι αν του τ’ αρνηθώ

 ποιος φταίει

 Πες μου πως γίνεται η αγάπη

 να ζει απ’ τη λέξη εχθρός

 και πως θα βρω τη σωτηρία σκυμμένος και βουβός

 κι αν πάλι αυτό το τραγουδάκι σου μοιάζει αιρετικό

 διάολε φύγε από μπροστά μου, μου κρύβεις το Θεό.

                                                                                 ΓΙΑΝΝΗΣ ΑΓΓΕΛΑΚΑΣ

ΚΕΙΜΕΝΑ ΤΑΚΗΣ ΠΟΛΙΤΗΣ

Χαλάρωνα παρακολουθώντας τον «Παπατρέχα» με το Θανάση Βέγγο, μια ταινία του 1966.

Ένας ταλαίπωρος θυρωρός, ο Πολύδωρος Λαγός, προσπαθεί να παντρέψει τις 6 αδελφές του

και τη θεία του, πριν παντρευτεί και ο ίδιος, ενώ ταυτόχρονα φροντίζει να λύνει όλα τα προβλήματα των ενοίκων της πολυκατοικίας.

Γελάμε ακόμα Θανάση, όμως η επικαιρότητα δε σ’ αφήνει να αγιάσεις …

Βρε τι πλάκα έχει αυτή η πόλη! Παράγει πολιτισμό.

Αν ρίξεις μια ματιά τα πρωινά στην επάνω πόλη, στις καφετέριες και στα φαστφουντάδικα, νομίζεις πως βλέπεις να προαυλίζονται ασθενείς από δημόσια ψυχιατρεία. Σαν σε ταινία του Βιμ Βέντερς, σαν θεατρικό του Μαρκήσιου Ντε Σαντ, σαν ποίημα του Μπουκόφσκι, σαν τραγούδι του Τομ Γουέιτς, σαν σεξ χωρίς προφυλακτικό.

Είναι να τους μαζέψεις όλους μαζί και να τους κλείσεις συμβόλαια να πρωταγωνιστήσουν σε προχωρημένες ταινίες μεγάλου μήκους, κουλτουριάρικες.

Να κάνεις εξαγωγή πολιτισμού κι αν χρειαστεί να τους εξάγεις και τους ίδιους.

Τα έκτακτα μέτρα ασφαλείας θα εξακολουθήσουν επ’ αόριστον στην Τουρκία.

Η Βουλή θα παραμείνει κλειστή (επ’ αόριστον) και ο λαός θα ζητωκραυγάζει στους δρόμους υπέρ του Ερντογάν και της δημοκρατίας αλά Τούρκα.

Οι μεταρρυθμίσεις θα συνεχιστούν με απολύσεις στο στρατό, στην αστυνομία και την δημόσια διοίκηση. Λουκέτο στα ιδιωτικά σχολεία, σε ιδιωτικά τηλεοπτικά κανάλια, σε ραδιοφωνικούς σταθμούς και εφημερίδες και περιορισμός στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Η δημοκρατία αλά Τούρκα σε όλο της το μεγαλείο…

Έντονος προβληματισμός για επαναφορά της θανατικής ποινής και των εκτελέσεων

και ανεξέλεγκτη αύξηση εξουσίας του σουλτανάτου.

-Σας παρακαλούσαμε πάνω από πενήντα χρόνια να μας δεχτείτε στην Ευρώπη…

Οι σχέσεις του Ερντογάν με τους Αμερικανούς και το ΝΑΤΟ σκοτεινιάζουν.

Μήπως είναι επαναστάτης και δεν το ’χουμε καταλάβει;

Διώχνει τις αμερικανικές βάσεις και κλείνει τα ιδιωτικά σχολεία.

Ξεσηκώνει το λαό και τον βγάζει στους δρόμους. Βαστάνε και κόκκινες σημαίες!

Μήπως έχει σχέσεις με τον μεσιέ Λαφαζανί, τον Γιάνη με το ένα Νι και τη Ζωή με τα έξι Δέλτα;

Στο διάγγελμά του στη Βουλή ο Ερντογάν:

-Μην αδειάζετε τις πλατείες μέχρι νεοτέρας διαταγής.

-Δεν είμαι δικτάτορας. Εκλεγμένος πρόεδρος είμαι…

Το έκτακτο δελτίο μιλάει για  τρομοκρατικό χτύπημα σε εμπορικό κέντρο στο Μόναχο.

Είναι η δεύτερη χρονικά επίθεση στη Γερμανία μετά από την επίθεση του δεκαεφτάχρονου τζιχαντιστή με το τσεκούρι.

Οι μοναχικοί λύκοι αυξάνουν και πληθαίνουν.

Μέχρι στιγμής υπάρχουν 8 νεκροί (και οι αριθμοί αλλάζουν) και δεκάδες τραυματίες.

-Φυτέψαμε ανέμους και θερίζουμε θύελλες.

-Ένα βήμα μπρος, χιλιάδες πίσω…

-Σκοταδισμός, παρακμή, μαυρίλα…από όπου κι αν προέρχεται.

ΟΙ ΦΩΣΤΗΡΕΣ

 ΟΙ ΦΩΣΤΗΡΕΣ

             Οι νικητές σκουπίσανε τα ματωμένα τους σπαθιά

στ’ άσπρα δίχως ραφές πουκάμισα των νικημένων

κι η γη που όλοι μαζί την είχαν τραγουδήσει

κι η γη που την οργώσανε τ’ αδερφικά τους χέρια

ποδοπατήθηκε απ’ τα πέταλα των αλόγων

που φτάσαν το πρωί μπρος το παλάτι της Αδριανούπολης

Νικήθηκαν

                                                                              ΝΑΖΙΜ ΧΙΚΜΕΤ

ΚΕΙΜΕΝΑ ΤΑΚΗΣ ΠΟΛΙΤΗΣ

Το μυαλό μου έχει νερουλιάσει. Έχει γίνει σούπα από τη ζέστη.

Ποιος ήταν αυτός ο ηλίθιος που είχε πει πως δεν υπάρχουν σημαντικές ειδήσεις τον Ιούλιο;

Ο διάολος έχει πολλά ποδάρια. Όλο και κάτι σοβαρό συμβαίνει. 

Εδώ άναψαν τα καντήλια μόνα τους και παρά λίγο να κάνουν έναν  ιερωμένο ψητό στο φούρνο με πατάτες. Ευτυχώς που ήταν άγιος ο άνθρωπος και τον έσωσε ο Θεός. 

Όπως τον Ερντογάν, που τον έσωσε ο Αλλάχ.

Ήταν όλοι τους μαζί, συναδελφωμένοι. Μυστικές υπηρεσίες, κατάσκοποι, ιμάμηδες, γκρίζοι λύκοι, Κούρδοι, αστυνόμοι και Μέσα κοινωνικής δικτύωσης για να υπερασπιστούν τη δημοκρατία

αλά Τούρκα. 

Κι ο Ερντογάν ζει και βασιλεύει…

161 νεκροί, χιλιάδες τραυματίες, 2839 συλλήψεις.

Κι ο Ερντογάν ζει και βασιλεύει, ισχυροποιείται, γίνεται πιο αυταρχικός, πιο αλαζόνας, για να υπερασπιστεί τη δημοκρατία αλά Τούρκα.

Τα σχέδια των μεσαίων στελεχών του στρατού απέτυχαν.

Όλα κυλούν τώρα φυσιολογικά, όπως και πριν. 

Θα συνεχιστεί η εξαγωγή εκπαιδευμένων τρομοκρατών προς την Ευρώπη που θα μεταφέρουν και θα διαδίδουν τον πολιτισμό τους. 

Ο λαός, αν θέλει να κάνει μαγκιές στους δρόμους, να έχει και την τόλμη να πάρει την εξουσία στα χέρια του, να την διαχειριστεί και όχι να είναι υποκινούμενος οπαδός του Ερντογάν που ζει και βασιλεύει.

Οκτώ από τους πραξικοπηματίες, επικαλούμενοι μηχανική βλάβη, προσγειώθηκαν  με ελικόπτερο στην Αλεξανδρούπολη. Μιλώντας με τις αρχές, ζήτησαν πολιτικό άσυλο.

Γιατί, όταν άκουσα την είδηση, μου ήρθε στο μυαλό ο Σημίτης και ο Πάγκαλος;

-Πετάει-πετάει η αεροπορία. Πετάει-πετάει το πεζικό;

Στις εντατικές των νοσοκομείων στη Γαλλία εξακολουθούν να χαροπαλεύουν θύματα από

το τρομοκρατικό χτύπημα στη Νίκαια.

ΜΕΡΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟ

42 είχαν υπογράψει την ιδρυτική διακήρυξη.

Μετά των συζύγων τους θα ήταν ένας αξιοπρεπής αριθμός για να μη γελάει ο κόσμος και για να

μην υποστώ και εγώ τους τοπικούς ομιλητές και τους τοπικούς μεζέδες.

-Ανόητες σέχτες…

Άντε να τους εξηγείς ότι δεν έχεις υπογράψει την ιδρυτική διακήρυξη γιατί δεν  γουστάρεις

κι ότι δεν έχεις θείο.

-Δεν έχω θείο!

Είμαι ένας απλός αριστερός. Ανένταχτος.

-Δεν έχω θείο!

Επαναλαμβάνω για μια ακόμα φορά τη θέση μου και ίσως καταφέρω να γίνω σε ορισμένους κατανοητός.

Σήμερα, είναι επιτακτική η ανάγκη να καθοριστεί με ακρίβεια και σαφήνεια η οικονομική, κοινωνική και πολιτική δομή της νέας κοινωνίας που θέλουμε να χτίσουμε.

Κι αυτό το πρόγραμμα πρέπει να περιγράφει ξεκάθαρα πώς θα είναι ο καινούριος κόσμος που υποσχόμαστε. Κι ακόμα, εξίσου καθοριστικό είναι, αυτό το πρόγραμμα να γεννηθεί από τους ίδιους τους εργαζόμενους και όχι από επαγγελματίες φωστήρες της επανάστασης.

Θα σας δω από κοντά στη συναυλία του Μάγκα, στο Πολύκενρο, στις 30 Ιουλίου.

Βαρέθηκα όλους αυτούς που γυαλίζουν τη μούρη τους με υαλουρονικό οξύ, χαβιάρι, ρόδι

και βιταμίνη Έψιλον.

Το πικ-απ παίζει δυνατά για να μου ξελαμπικάρει το μυαλό απ’ όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μου. Μελαγχολώ και δακρύζω…

Ήταν ατέλειωτη η μέρα

 κι ως νύχτωνε σε μια γωνιά

 μ’ ένα τσιγάρο του πατέρα

 τους άντρες παίζαμε κρυφά.

 Τώρα η μέρα σε τρομάζει

 γύρω αποτσίγαρα σωρός

 και πια δεν είναι γυρισμός

 γερνάς και σκοτεινιάζει.

 Γέλια παιδιών έξω απ’ το σπίτι

 πέτρες στην τσέπη της ποδιάς

 μα έφτανε ένα νεκρό σπουργίτι

 για να σε κάνει να πονάς.

Τώρα η μέρα σε τρομάζει

 γύρω αποτσίγαρα σωρός

 και πια δεν είναι γυρισμός

 γερνάς και σκοτεινιάζει.

                                      ΤΑΣΟΣ ΛΕΙΒΑΔΙΤΗΣ

ΔΕ ΧΩΡΑΣ ΠΟΥΘΕΝΑ

         ΔΕ ΧΩΡΑΣ ΠΟΥΘΕΝΑ

 Στο `πα και το `66 ένα βράδυ βροχερό

 θα `μαι μακριά σου τότε που θα ψάχνεις για γιατρό

 για γιατρό, για δικηγόρο να σου δώσουνε γραμμή

 κάτι θα λαλεί στο χώρο τούτη φταίει για το παιδί

 Στο Βαρδάρη και στη Βάθη, στου Συγγρού και στου Ψειρή

 οι καλύτεροι μου φίλοι λιώνουνε σαν το κερί

 και βαθιά μέσα στα χόρτα ανασαίνει ένα παιδί

 βάζω το κλειδί στην πόρτα, κλείνω την καταπακτή

 Στο `πα και το `66 με τραγούδια βραχνιασμένα

 είσαι σχήμα του θανάτου δεν μπορείς χωρίς εμένα

 δίχως το δικό μου φόρο είσαι στείρα και μουγκή

 στον ομφάλιο σου λώρο μια μαμή ακροβατεί

 Κι από πάνω φέγγουν φώτα, οι χειρούργοι έχουν δουλειά

 σ’ αγαπώ όπως και πρώτα και ορμάω στα σκαλιά

 και ορμάω στο μονοπάτι, κουκουρίκου ο πετεινός

 αν στραφώ να γίνω αλάτι και να μη χαρώ το φως

                                     ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΣΑΒΒΟΠΟΥΛΟΣ

 ΚΕΙΜΕΝΑ ΤΑΚΗΣ ΠΟΛΙΤΗΣ

-Θα συσπειρωθούμε να σώσουμε το κόμμα;

-Αυτό αποκλείεται. Τέλος.

Ήταν ένας γιατρός που αντικαταστάθηκε από έναν άλλο γιατρό.

Ήταν ένας φαρμακοποιός που αντικαταστάθηκε από έναν οδοντίατρο.

Κι ήταν κι ένας οδοντίατρος που αντικατασταθηκε από την πρόεδρο του δημοτικού συμβουλίου,

το τέρας του Λοχνές, τη βλαχοπυργιώτισσα. 

Και η ιστορία συνεχίζεται… Αυτό το ανέκδοτο δεν έχει τέλος.

Ε… ρε γλέντια στους ορθοδόξους! 

Η Ουαλία απέκλεισε το Βέλγιο και η Πορτογαλία την Κροατία. Ο Μαρξ πέθανε και εγώ τώρα τελευταία δεν αισθάνομαι καλά.

Ο συνταξιούχος οικοδόμος Γρηγόρης, ενώ ονειρευόταν πλούσια ζωή, υφίσταται την καπιταλιστική κρίση, που τον συνειδητοποιεί, τον ωριμάζει και τον συσπειρώνει.  

Η ζωή όσο πάει και δυσκολεύει. Έχει και δάνεια στην τράπεζα.

Η αριστερή κυβέρνηση των Συριζανέλ κόβει το ΕΚΑΣ στους χαμηλοσυνταξιούχους, αυξάνει τους άμεσους και τους έμμεσους φόρους, αρχίζει τους πλειστηριασμούς στις πρώτες κατοικίες, σακατεύει την Παιδεία και την Υγεία και ονειρεύεται την απλή αναλογική για να κάνει βουλευτή τον Τζήμερο.

Η πάλη των τάξεων παραμένει ιστορικά αδικαίωτη, ενώ η διεθνής καπιταλιστική μεθοδολογία, σαμποτάρει την πρωτοβουλία της κολχόζνικης ιδιοκτησίας, με αποτέλεσμα να δημιουργείται ένας σεχταρισμός που αποπροσανατολίζει τις μάζες και τις αφήνει σε ένα τέλμα ιδεολογικής σύγχυσης με ανεπανόρθωτες συνέπειες, ανεπανόρθωτες συνέπειες επαναλαμβάνω, στην ανάπτυξη του κινήματος της εργατικής τάξης και της αποδέσμευσής της από τα ιμπεριαλιστικά δεσμά.*

Αυτά είναι τα λόγια που έμαθαν στον Τραμπάκουλα οι κομμουνιστές.

Εκεί μπερδεύονται, στο «Αλαλούμ» και παθαίνουν εγκεφαλικές κράμπες.

Μπερδεύουν τα μπούτια τους και δημιουργούν ανούσιες σέχτες προς όφελος του εαυτού τους για να παραγοντίζουν. Επικαλούνται τον λαό και το κίνημα (ενώ δεν έχουν καμιά σχέση).

Όταν τους δείχνει η τηλεόραση, υποστηρίζουν τους ανέργους και τους απολυμένους, ενώ στην ιδιωτική τους ζωή, ζουν αυτά που ονειρεύεται ο συνταξιούχος οικοδόμος Γρηγόρης.

Ο Γιάννης κοίταγε τον ήλιο και αναρωτιόμουν πώς τα κατάφερνε…

Εκείνος μου εξήγησε…

Κατάλαβα.

Γύρισα και κοίταξα τον ήλιο κατάματα!

 Αν δε χωράς μέσα σε μια άθλια πατρίδα

 Αν δε σου φτάνει μια ελπίδα τυφλή

 Αν δε χωράς μέσα σε μια ονειροπαγίδα

 Αν δε χωράς σε μια αγκαλιά φυλακή

 Τότε τι κρίμα, τι κρίμα, τι κρίμα

 παντού περισσεύεις και παντού ξεψυχάς

 Τότε τι κρίμα, τι κρίμα, τι κρίμα

 δε χωράς πουθενά δε χωράς πουθενά

 Αν δε χωράς μέσα σ’ ένα άνοστο αστείο

 Αν δε σου φτάνει μια σκληρή προσευχή

 Αν δε χωράς μέσα σ’ ένα ψυχοπορνείο

 Αν δε χωράς σ’ ένα σπασμένο κορμί

Τότε τι κρίμα, τι κρίμα, τι κρίμα

 παντού περισσεύεις και παντού ξεψυχάς

 Τότε τι κρίμα, τι κρίμα, τι κρίμα

 δε χωράς πουθενά πουθενά πουθενά**

*ΧΑΡΡΥ ΚΛΥΝΝ «ΑΛΑΛΟΥΜ»

**ΓΙΑΝΝΗΣ ΑΓΓΕΛΑΚΑΣ