ΟΙ ΓΑΛΑΖΙΟΙ ΒΑΤΡΑΧΟΙ

       ΟΙ ΓΑΛΑΖΙΟΙ ΒΑΤΡΑΧΟΙ

       

Έβγαλες ουρά και προβοσκίδα 
κρύφτηκες πίσω από μια εφημερίδα
κάνεις πως διαβάζεις και δε μας χαιρετάς, 
έβγαλες στο δέρμα σου ραβδώσεις 
τρέχεις με ομάδες κι οργανώσεις
κι όλο το ρολογάκι σου κοιτάς.

Κι όμως μέσ’ στης κόλασης τις λαύρες,
μέσ’ σε δακρυγόνα και περίπολα και αύρες
λάμπεις σαν το πιο πολύτιμο ορυκτό,
ναι, σαν ασημένιο υψώνεσαι φτερό
τούτη τη στιγμή που σπάζεις τον κλοιό.

Λευκέ, γαλάζιε ποντικέ μου
που χρόνια τώρα σ’ αγαπώ
εκείνη τη φτερούγα σου άνοιξέ μου
κι άσε με λίγο να την δω.
Έλα, χωρίς πολιτικούρες
με το φτερό σου να πετάει
όχι στων μανιφέστων τις κλεισούρες
αλλά σε κείνο εκεί το μπαρ που ξενυχτάει.

Ξέρω, ήδη έχεις αντιρρήσεις, 
μα ούτε εγώ σου λέω να χωρίσεις
λέω με δυο λόγια μόνο σ’ αγαπώ
λόγια ηθοποιού για τον αγώνα, 
λόγια σαν βιολί σε αρραβώνα
με  ό,τι ως τώρα μάχεται λειψό.

Τώρα έχεις χρέη και πιστώσεις,
τρελαίνεσαι και για πολιτικές εκδόσεις
αύριο να δούμε ποια πόρτα θα χτυπάς
αφού κι αυτό το αύριο το αλάνι,
όργανο του κόμματος το έχεις κάνει
ποιον θα περιμένεις και ποιον θα τυραννάς.

Ποιος θα αναλάβει την ευθύνη,
τι θα πάει να πει στην δικαιοσύνη
να το δικαστήριο υψώνεται από δω
όχι μοναχά για το στιλπνό σου το φτερό
αλλά και για την προβοσκίδα σου θαρρώ.

                                  

                                     ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΣΑΒΒΟΠΟΥΛΟΣ

ΚΕΙΜΕΝΑ ΤΑΚΗΣ ΠΟΛΙΤΗΣ

Η φαρσοκωμωδία έλαβε τέλος. Τρεις κοκότες στη σειρά και ακολουθεί το κοριτσάκι 

με τα σπίρτα. Τα μπλε ταγάρια ηττήθηκαν. Τα βατράχια επέστεψαν στη βάση τους. 

Στις λάσπες και στο βούρκο.

Ο βάτραχος δεν θα γίνει ποτέ πρίγκιπας γιατί απλούστατα είναι βάτραχος…

Άξιζε τέτοιο πανηγύρι με καραμούζες και Κέλτες τροβαδούρους για να προβάλεις 

τα βατράχια; Κι αν έβγαιναν; Τι θα λέγανε; Βραχεκεκέξ κουάξ κουάξ;

Αυτή η πόλη βγάζει λαγούς με πετραχήλια. Τα ομότιτλα φέρουν την ίδια ονομασία, την ίδια ιδεολογία και την ίδιες πρακτικές.

Το τουρλού επετεύχθη.

Τα σκυλάδικα εξακολουθούν στο τοπικό ραδιόφωνο.

Μέχρι εκεί μπορούμε…

Να μου ζήσεις κέντρο του πολιτισμού! Είμαστε έτοιμοι… τώρα που θα μας αναλάβει και η γίδα Αμάλθεια.

Έκλεισα το ραδιόφωνο. Δεν άντεχα άλλο τα τσιφτετέλια και τα πανηγύρια.

Τους φτύνουν κι αυτοί πανηγυρίζουν. Η αποχή έφτασε το 70%

Η Δούρου έσουρνε ένα μωρό. Ο Λεβέντης έκλαιγε. Το ΚΚΕ είχε χάσει τέσσερις  δήμους.

Η Κανέλλη πανηγύριζε. Ο Ολυμπιακός και ο ΠΑΟΚ είχαν εκλέξει τους δικούς τους δημάρχους. 

Τον Βενιζέλο τον ξύσανε. Ο Σπηλιόπουλος έβγαλε περιφερειάρχη τον Φαρμάκη. 

Ο Γκλέτσος σήμανε συναγερμό: «Να συγκεντρωθούν όλοι όσοι έχουν χρηματίσει πρωθυπουργοί για να προστατεύσουν τη χώρα. Ο Μητσοτάκης θα ρίξει τη χώρα στα βράχια…»

Η Χρυσή Αυγή ηττήθηκε…

Κι αυτός που δεν είναι χρυσαυγίτης, δηλαδή ο Βελόπουλος, είπε: «Στα σύνορα θα υπάρχουν συρματόπλεγμα κι όσοι καταφέρουν να τα περάσουν θα πέσουν μέσα στο ναρκοπέδιο.»

Τι μου συμβαίνει; Γιατί δεν μπορώ να αποτοξινωθώ; Γιατί τους παρακολουθώ;

Όλη την εβδομάδα παρακολούθησα όλες τις ταινίες του Γουόλτερ Ματάου και του Τζακ Λέμον 

και τις επαναλήψεις της Ανίτας Πάνια. Γιατί δεν τους ξεχνάω.

Τι είδους αποτοξίνωση θα πρέπει να κάνω;  

Δεν θέλω πια να είμαι φιλόζωος.

Ο ΧΑΜΕΝΟΣ ΤΑ ΠΑΙΡΝΕΙ ΟΛΑ!

         Ο ΧΑΜΕΝΟΣ ΤΑ ΠΑΙΡΝΕΙ ΟΛΑ!

  

Ηλίθια πόλη τεμπελιάζεις ξαπλωμένη 
Οι έμποροι σου έχουν πνίξει την καρδιά 
Ούτε κι αυτός ο ήλιος σου δε σε ζεσταίνει 
και τα σπασμένα τα πληρώνουν τα παιδιά 
Ηλίθια πόλη ασφαλτωμένο ιπποδρόμιο
ακροβατεί ο φτωχός απάνω στο σχοινί
η άπληστη κατέβηκε στο πεζοδρόμιο 
κι ο αναβάτης το γλεντάει επί πληρωμή

Δεν έχω μέρος να σταθώ κι ούτε μπορώ να κινηθώ
Θυμάμαι όμως τις μουτσούνες των αιτίων

Ηλίθια πόλη μου θυμίζεις χειρουργείο 
Ψάχνουνε οι γιατροί να βρουν τον ασθενή 
κι αυτός θρονιάστηκε μέσα στο υπουργείο 
να γιάνει ελπίζει με τη νέα διαταγή 
Ηλίθια πόλη μου βρωμάς σαν ουρητήριο 
Ο καραγκιόζης βγήκε έξω απ’ το πανί 
και μπαινοβγαίνει μέσα στο χρηματιστήριο
κι οι τσαρλατάνοι του ζητάν τη συνταγή

Δεν έχω μέρος να σταθώ κι ούτε μπορώ να κινηθώ 
Θυμάμαι όμως τις μουτσούνες των αιτίων

                                                            ΣΠΥΡΙΔΟΥΛΑ

ΚΕΙΜΕΝΑ ΤΑΚΗΣ ΠΟΛΙΤΗΣ

Οι θίασοι είχαν ολοκληρώσει τους ρόλους τους.

Δεν το έκαναν για να ασκήσουν εξουσία αλλά για να παράγουν έργο.

Έργο ωφέλιμο…

Δεν θα αλλάξει μόνο ο δήμαρχος. Θα αλλάξει και η εποχή!

Θα ανθίσουν τα γιούλια και οι βιόλες.

Εσύ θα βάζεις τα σπίρτα και εγώ τα τσιγάρα.

Ο τόπος θα είναι γιομάτος σκουπίδια και η πόλη μας θα γίνει το κέντρο του πολιτισμού.

Η Γίδα Αμάλθεια θα βόσκει τα σκουπίδια και όλα θα είναι σε πλήρη αρμονία. 

Αγγελικά πλασμένα…

Ο ξεραμένος Ήλιος ζωγράφιζε τα ξεχαρβαλωμένα άρβυλα.

Θολό κρασί και μινιατούρες του Σαίξπηρ…

Αποφάσισα να μην πάω. «Μα πού να πάω, πού να πάω, πού να πάω.»

Παλιά πίναμε ούζα στα Ψηλά Αλώνια ώρες ολόκληρες και αναλύαμε τα αποτελέσματα. 

Όλοι μαζί. Όλοι μαζί ενωμένοι. Όλοι μαζί μεθυσμένοι…

Τι μας ένοιαζε ποιος είχε βγει δήμαρχος...

«Αυτό είναι το ταξίδι!»

Τώρα… λίγη λογοτεχνία τύπου Άρλεκιν, καμιά ατάκα από σκυλάδικο τραγούδι και ολίγη 

από Καβάφη σου ορίζουν το ύφος.

Ανήκω στην πλειοψηφία, στο μεγάλο κόμμα της αποχής, στο 38,93%

Στο κόμμα που θα εκλέξει τον Δήμαρχο και τον Περιφερειάρχη την ερχόμενη Κυριακή.

Και αυτόν που θα κυβερνήσει μετά το πέρας των εθνικών εκλογών του Ιουλίου.

Η Λιάνα Κανέλλη έλεγε πως είχε πατήσει την σβάστικα και η καρτέλα έδειχνε στο πίσω πλάνο 

πως οι νέοι από 17 έως 25 είχαν ψηφίσει 13% Χρυσή Αυγή και 3% ΚΚΕ

Ποιον πάτησες; Τι γίνεται μετά; Και μετά το μετά;

Τα σκουπίδια αμάζευτα, οι μύγες χιλιάδες, τα σκυλάδικα στο τοπικό ραδιόφωνο σου πρήζουν 

τα αρχίδια.      

Οβερντόουζ παρακεταμόλης έπαθα για να πληροφορηθώ τα αποτελέσματα

των τοπικών εκλογών.

Ο Αλέξης ανακοίνωσε την επίσπευση των εθνικών εκλογών.

Μα γιατί; Για μια έδρα στην Ευρωβουλή;

Ζήτα συγγνώμη από τον Βαρουφάκη. Συνεργάσου. 

Ζήτα συγγνώμη στους συνταξιούχους και επανάφερε το ΕΚΑΣ

Στείλε τη Δούρου στο σπίτι της.

Φτιάξε οργάνωση και διώξε τα φρόκαλα.

Μην παραδίνεις τόσο εύκολα την εξουσία στη Δεξιά.

Είμαστε μέρος μιας γενιάς που πεθαίνει.

Για αυτό θα πρέπει να μείνουμε ενωμένοι!

Η ΑΠΟΔΟΜΗΣΗ ΤΟΥ ΣΦΥΡΟΔΡΕΠΑΝΟΥ

                Η ΑΠΟΔΟΜΗΣΗ

         ΤΟΥ ΣΦΥΡΟΔΡΕΠΑΝΟΥ

Τρίζουν τα κόκαλα του Μακρυγιάννη
του Μπαρμπαγιάννη του Κανατά
κάτι ξενέρωτοι Αμερικάνοι
κάτι ροκάδες του κερατά
πήραν φαλάγγι μπαγλαμάδες και μπουζούκια
μα δεν πειράζει πατριώτες είμαστε εφτάψυχοι

Φράνσις Φορντ Κόπολα

Ράινερ Βέρνερ Φασμπίντερ και ξερό ψωμί 

Πόσο θ’ αντέξουνε ο Μάρκος κι ο Τσιτσάνης
δεν έχουν κάνει ούτε ένα video clip
σαν τα κοράκια σου χιμάνε όταν πεθάνεις
οι κομπανίες με τους πράκτορες της Κ.Υ.Π
Γίναν οι μάγκες φεμινίστριες με ταγάρια
μα δεν πειράζει πατριώτες
είμαστε εφτάψυχοι 

Φράνσις Φορντ Κόπολα

Ράινερ Βέρνερ Φασμπίντερ και ξερό ψωμί 

Με σέξι πόζες κοριτσιών στην Ελασσόνα
με Παλαιστίνιο εραστή εκτελεστή
θα καβαλήσουμε κι ετούτο το χειμώνα
μπροστά στην τηλεοπτική μας θαλπωρή
σαν τους ανάπηρους που βλέπουνε αγώνα
μα δεν πειράζει πατριώτες
είμαστε εφτάψυχοι 

Φράνσις Φορντ Κόπολα

Ράινερ Βέρνερ Φασμπίντερ και ξερό ψωμί

                                          

                                                                      ΤΖΙΜΗΣ ΠΑΝΟΥΣΗΣ

ΚΕΙΜΕΝΑ ΤΑΚΗΣ ΠΟΛΙΤΗΣ

Νύχτωσε και αυτοί εξακολουθούσαν να συλλέγουν υποψηφίους συμβούλους από τους κάδους των σκουπιδιών. Μαζί τους βρέθηκε και ένα νεκρό μωρό.

Όλα για την Notre-Dame, τίποτα για τους Άθλιους του Βίκτωρος Ουγκώ.

Ο Κουασιμόδος είχε δακρύσει κι εγώ παρακολουθούσα από την πόρτα του μαγαζιού μου, 

σε απόσταση τεσσάρων μέτρων, το μοναδικό έργο ανάπτυξης της πόλης μου.

Τις προστατευτικές μπάρες που με  προστατεύουν από τους κάφρους, τις μαϊμούδες και τους δημοσίους υπαλλήλους.

Παραδίπλα η ΜΚΟ της φιλοπτώχου με ληγμένα ρούχα, λερωμένα λούτρινα αρκουδάκια 

και ρινόκερους. Βρώμικα χαρτοκούτια, σακούλες και άπληστους γύφτους.

Λυσσιατρείο, ληξιαρχείο, ψυχιατρείο. Πάμε πάλι. Ξανά, ξανά, ξανά. Ωσαννά!

Ο Πλάτωνας έλεγε πως οι δάσκαλοι θα ’πρεπε να ασχοληθούν με την πολιτική 

και να διοικήσουν.

-Έλα κάτω να σου τους πω έναν έναν.

Η Πάολα τραγουδούσε το «Μια θάλασσα μικρή». Ο Ορέστης είχε πάρει τις μύγες μαζί του 

για να προστατεύσει τους κατοίκους του Άργους και εγώ δεν είχα βρει τη Βεατρίκη.

Η πλήξη με οδήγησε σε ένα περιφερικό θέατρο από αυτά που στήνει ένα τσούρμο ανέργων 

και που επιδοτούνται από την εκάστοτε εξουσία.

Μου έκανε εντύπωση ο τίτλος του έργου και για αυτό μπήκα.

Η ΑΠΟΔΟΜΗΣΗ ΤΟΥ ΣΦΥΡΟΔΡΕΠΑΝΟΥ

Η παράσταση αρχίζει… All that jazz

Διαδραματίζεται σε μια μεγάλη και πολυτελή αίθουσα στο «σπίτι του λαού».

Η αίθουσα είναι επιβλητική από τις γιγαντοαφίσες των Μαρξ, Έγκελς, Λένιν

και Στάλιν. Παντού κίτρινα σφυροδρέπανα σε κόκκινο φόντο.

Ξάφνου μπαίνουν καμιά δεκαριά παράξενοι τύποι με καπαρντίνες, μαύρα γυαλιά

και καπέλα. Κάτι τύποι σαν τον  Χάμφρεϊ  Μπόγκαρτ, σαν τους γκάνγκστερς την εποχή της ποτοαπαγόρευσης, σαν πράκτορες της Κ.Υ.Π

Αντί να κρατάνε όπλα, κρατάνε κουβάδες με κόλα και βούρτσες.

Με νευρικές κινήσεις σκίζουν τους θεωρητικούς και τους εφαρμοστές του λεγόμενου «υπαρκτού σοσιαλισμού» και τους αντικαθιστούν με τη Λιάνα Κανέλλη, τη Σεμίνα Διγενή και τον Γιάννη Πρετεντέρη.

Από το ακροατήριο ακούγεται μια φωνή:

-Μπράβο, κάνατε τρίλιζα με τους πράκτορες της Κ.Υ.Π

-Συγχαρητήρια. Τώρα και την Τρέμη και την Τρέμη.

Οι τύποι με τις καπαρντίνες, τα καπέλα και τα μαύρα γυαλιά συγκεντρώνουν τις σκισμένες 

αφίσες και τα σφυροδρέπανα σε κάδους ανακύκλωσης.

Και η μεικτή χορωδία των «ατόμων με ειδικές ανάγκες» τραγουδάει τη σύνθεση  του Τζίμη Πανούση

-Άντε γαμήσου Εργατιά…

-Άντε γαμήσου Αγροτιά…

Έφυγα πικραμένος από την αίθουσα. Τόσοι αγώνες πήγανε χαμένοι.

Παντού δημόσιοι υπάλληλοι και προβοκάτορες.

Κι αυτοί που φύγαν φτιάξαν ένα δικό τους μαγαζί και λένε τις ίδιες μαλακίες σε παραλλαγή. 

Λες και ο κρατικός καπιταλισμός είναι άλλος καπιταλισμός.

Το «μια θάλασσα μικρή» στροβιλίζει στο μυαλό μου και με ηρεμεί.

Μια θάλασσα μικρή, 
πικρά σ’ αποχαιρέτησε, 
σε περιμένει…
Μια θάλασσα μικρή

Τότε ξεκαθάρισε στο μυαλό μου πως τη Βεατρίκη δεν κατάφερα να την βρω γιατί ζει εκτός συνόρων και σε μιαν άλλη εποχή.

Όμως για αυτό είμαι σίγουρος!

Το σημείο Κ ήτανε το κόμμα

Και το σημείο Ν η νεολαία

Ο Άρης Αλέξανδρου είχε δίκιο

Το κιβώτιο ήταν άδειο!

Καλή Ανάσταση!

ΤΡΕΞΕ ΝΑ ΣΩΘΕΙΣ

              ΤΡΕΞΕ ΝΑ ΣΩΘΕΙΣ

Τα λόγια μου είναι μια γλυκιά προσευχή
κουρνιάζουν έξω από το κλεισμένο σου παράθυρο
και αν τ’ άφηνες θ’ ανοίγαν μια ρωγμή
απ’ το μικρό κελί σου ως το άπειρο

Μα εσύ σωπαίνεις και θρηνείς σαν τον κατάδικο
Πάνω απ’ τη στάχτη που σκεπάζει τον παράδεισο
Πάνω απ’ τη στάχτη

Βάλε φωτιά σε ό,τι σε καίει, σε ό,τι σου τρώει την ψυχή
Έξω οι δρόμοι αναπνέουν διψασμένοι, ανοιχτοί

Είναι η αγάπη ένα ταξίδι από γιορτή σε γιορτή
Ζήσε μαζί μου στον αέρα, στη φωτιά, στη βροχή
Μας περιμένουν άδειες μέρες ραγισμένοι ουρανοί
Είναι η αγάπη ένα ταξίδι από πληγή σε πληγή

Τα λόγια μου είναι μια ανέλπιδη ευχή
Σβησμένα φώτα μέσα στο άχαρο δωμάτιο
Και αν τ’ άφηνες θα καίγαν τη σιωπή
και θα διαλύαν το κρυμμένο σου παράπονο

Μα εσύ σωπαίνεις και θρηνείς σαν τον κατάδικο
Πάνω απ’ τη στάχτη που σκεπάζει τον παράδεισο
Πάνω απ’ τη στάχτη

Βάλε φωτιά σε ό,τι σε καίει, σε ό,τι σου τρώει την ψυχή
Έξω οι δρόμοι αναπνέουν διψασμένοι, ανοιχτοί

Είναι η αγάπη ένα ταξίδι από γιορτή σε γιορτή
Ζήσε μαζί μου στον αέρα, στη φωτιά, στη βροχή
Μας περιμένουν άδειες μέρες ραγισμένοι ουρανοί
Είναι η αγάπη ένα ταξίδι από πληγή σε πληγή

Βάλε φωτιά σε ό,τι σε καίει σε ό,τι σου τρώει την ψυχή
Υπάρχει ακόμα υπάρχει κάτι που δεν έχει χαθεί

Είναι η αγάπη ένα ταξίδι από γιορτή σε γιορτή
Ζήσε μαζί μου στον αέρα, στη φωτιά, στη βροχή
Μας περιμένουν άδειες μέρες ραγισμένοι ουρανοί
Είναι η αγάπη ένα ταξίδι από πληγή σε πληγή

Είναι η αγάπη ένα ταξίδι από γιορτή σε γιορτή
Είναι η αγάπη ένα ταξίδι από πληγή σε πληγή
Είναι η αγάπη ένα ταξίδι από γιορτή σε γιορτή
Είναι η αγάπη ένα ταξίδι από πληγή σε πληγή

                                                           

                                               ΓΙΑΝΝΗΣ ΑΓΓΕΛΑΚΑΣ

ΚΕΙΜΕΝΑ ΤΑΚΗΣ ΠΟΛΙΤΗΣ

Ο Ερντογάν έχασε την Πόλη, τη Σμύρνη και την Άγκυρα.

Μέχρι και κομμουνιστής δήμαρχος εξελέγη!

Οι μορφωμένοι και οι πλούσιοι στα παράλια της Τουρκίας ψήφισαν αλλιώτικα.

Η Ευρώπη γίνεται αυστηρά συντηρητική και τα Βαλκάνια απελευθερώνονται.

Ο Παναθηναϊκός έχασε από το Περιστέρι στο μπάσκετ και ο αγαπητικός της βοσκόπουλας ανακοίνωσε την Αμάλθεια για το ψηφοδέλτιό του.

Κατά τα άλλα η παράσταση του τσίρκου συνεχίζεται…

Στις δικές μας εκλογές θα παίζω τένις.

Όλοι στο τένις κοιτούν το μπαλάκι

και γω ο δικός σου κοιτώ το βρακάκι.

Στο τένις, στο τένις, στο τένις.

-Ακούστε σύντροφοι…

Το να μην έχεις οργάνωση είναι μια σαχλή δικαιολογία.

Αν δεν είσαι ικανός να διοικήσεις, τότε να πας να πουλάς κάστανα και σαλέπι έξω απ’ τη Βουλή.

Το Μάτι ήταν μια ισχυρή απόδειξη. Δεν ήταν αρκετό αυτό;

Η υπόθεση της Μυρσίνης ήταν μια γελοία και ταυτόχρονα μια τραγική υπόθεση…

Τι θα πει φέρει το όνομα; Βασιλευόμενη δημοκρατία έχουμε;

Έχεις γνωρίσει τον γιο του Κουτσόγιωργα από κοντά…; Το γιο του Αντρέα, δεν τον έφαγες 

στη μάπα. Πώς αντιλαμβάνεστε την δημοκρατία ουα ου;

Τι θαρρείς πως άλλαξε;

Πέθανε ο Κώστας Μητσοτάκης κι ο ποιητής Μάνος. Όλα τα άλλα παραμένουν τα ίδια…

Οι ρινόκεροι αυξήθηκαν κι έμεινα μόνος…

Παραμονές δημοτικών εκλογών και μένουν αναλλοίωτοι όλοι αυτοί που έμειναν απέξω. 

Αυτοί που δεν θέλουν να διοικήσουν. Αυτοί που δεν ξέρουν να διοικήσουν και λένε την αλήθεια. Αυτοί που δεν έχουν ανάγκη τον μισθό του αντιδημάρχου. Αυτοί που δεν θέλουν να βάλουν τα παιδιά τους στο δημόσιο. Αυτοί που δεν θέλουν να τεντώνονται στις παρελάσεις. 

Αυτοί που διαθέτουν ήθος και αισθητική. Αυτοί που δεν έχουν λευκό κανίς.

Είναι ανέκδοτο ή αληθινή ιστορία;

Σε ένα εκλογικό κέντρο πήγε μια ξανθιά συνοδευόμενη από ένα λευκό κανίς.

-Θέλω να μιλήσω με τον υποψήφιο δήμαρχο, παρακαλώ, και να του ζητήσω να με συμπεριλάβει στο ψηφοδέλτιό του.

-Θέλω μαζί του να αναβαθμίσουμε και να σώσουμε την πόλη.

-Πώς;

-Έχω λευκό κανίς!

 Γέμισαν τα ψηφοδέλτια με καθηγητές και δασκάλους.

Δεν φτάνει που κατέστρεψαν την παιδεία, θέλουν να καταστρέψουν και την τοπική αυτοδιοίκηση;

Ό,τι είναι προβληματικό, παρασιτικό και αδιέξοδο, όταν αυτοί που το ανέλαβαν δεν είναι ικανοί 

να το διαχειριστούν και να το λύσουν, θα πρέπει να περνάει στα χέρια της ιδιωτικής πρωτοβουλίας, που τις έχει τις λύσεις.

Έχετε έλλειμμα δημοκρατίας ή ανευθυνότητα και ανικανότητα;

Αρκετά με τα σκουπίδια που μας γέμισαν σκουπίδια.

Ο Μαρξ έλεγε, αν οι εκλογές έλυναν τα προβλήματα, θα τις είχαν καταργήσει.

Και ο Λένιν έλεγε πως στους εκατό οι πενήντα είναι λαμόγια, οι σαρανταενιά ηλίθιοι 

και ο εκατοστός, αν δεν προλάβει να φύγει, θα τον εκτελέσουν.

-Τρέξε να σωθείς … προλαβαίνεις!

ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΜΕΤΑ;

               ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΜΕΤΑ;

ΚΕΙΜΕΝΑ ΤΑΚΗΣ ΠΟΛΙΤΗΣ

Βρισκόμουν εκεί που άνθιζε το σκοτάδι.

Οι μισοί ήταν στα αναπηρικά τους καροτσάκια και οι άλλοι μισοί ιπτάμενοι ρινόκεροι.

Από τα χαμηλά ράφια θα μπορούσες να τρυγήσεις λαμόγια, ψώνια και ηλίθιους.

Και ήταν όλοι τους εξειδικευμένοι στον πολιτισμό!

Μέχρι και το κοριτσάκι με τα σπίρτα, που τηλεφώνησε στο MEGA γιατί νόμισε πως το MEGA 

ήταν ο μάνατζερ του Τσαλίκη, εκεί ήταν!

Κι ήταν όλοι τους εκεί. Η Αμάλθεια, οι ρινόκεροι, τα μπάζα, οι ψευτοκομμουνιστές,  ο mr Αλήθειας

Η γρίπη που φέρανε, θέριζε και τα σκουπίδια παρέμεναν στη σωστή τους θέση…

Οι προοδευτικοί συνδυασμοί είχαν γίνει ένα με τα σκουπίδια…

Ο Παναθηναϊκός είχε κερδίσει  την ΤΣΣΚΑ στη Μόσχα.

Η πολιτιστική επανάσταση της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας τα είχε καταφέρει.

Κι όχι μόνο αυτό. Της περίσσευε κιόλας να κάνει και εξαγωγή!

Ήρθε ο δράκος στην Πάτρα και τον γνώρισα από κοντά. Συνομιλήσαμε…

Μου εξέφρασε και τον θαυμασμό του για τον σύντροφο Πελετίδη.

Οι κεφτέδες του καραγκιόζη δεν κατάφεραν να χορτάσουν τα πεινασμένα παιδιά.

Ήταν χάρτινοι. Ήταν μέρος του σκηνικού του θεάτρου σκιών.

Οι νεκροί από την Μάντρα και το Μάτι, που παρακολουθούσαν την παράσταση,  

έφυγαν πεινασμένοι!

Το ευροψηφοδελτιο του ΣΥΡΙΖΑ μύρισε αριστερά. Μοσχοβολούσε.

Τεράστια ονόματα. Απόγονοι των πρωταγωνιστών μιας άλλης εποχής.

Το πήρα με ευλάβεια και το τοποθέτησα στο βάζο με τα λουλούδια.

Τα σκουπίδια παραμένουν στη σωστή τους θέση…

Πήγαν οι ψευτοκομμουνιστές να τα δουν στις λαϊκές συνοικίες και να διαπιστώσουν 

πως απ’ τα σκουπίδια ξεκινούν οι ταξικές αντιθέσεις;

Μήπως η «διαλεκτική» είναι ο διάλογος των μαϊμούδων;

Μίζερε όχλε…. Ιαβέρηδες, εφιάλτες, μαϊμούδες.

«Βαρέθηκα τη μίζερή μου φύση…»

«Κι εγώ ένα αρκούδι, μισός θνητός…»

Χαμένες μέρες, χαμένα χρόνια χωρίς κανένα νόημα…

Και μετά…; ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΜΕΤΑ;

Σε θυμάμαι να τραγουδάς για όσους σκέφτονται

να γράφεις για όσους αντιστέκονται

να παίζεις μουσική κι εμβατήρια

να φτύνεις αίμα στα κρατητήρια

να φωνάζεις κι από τ’ άδικο να πνίγεσαι

να πεθαίνεις, να αντέχεις, ν’ αγωνίζεσαι

να ονειρεύεσαι, να ονειρεύεσαι

Και τώρα να σιωπάς, να πουλάς, και να δίνεσαι,

να σαπίζεις, να ξερνάς και ν’ αφήνεσαι,

να κυβερνάς, να χτυπάς, να υποκλίνεσαι,

να ’κονομάς, να ευλογάς και ν’ αμύνεσαι,

να γράφεις απλώς, να περνάει ο καιρός,

να δικάζεις σα να ’σαι θεός,

να σιωπάς, να πουλάς και να δίνεσαι,

να σαπίζεις, να ξερνάς και ν’ αφήνεσαι

Ρε, τσάμπα πήγανε όλα, τραγούδια κι αίμα

ποτίσαν  ψέμα

όλα λυγίσανε κι όλα σαπίσανε

σ’ όσα αγαπήσανε, πάνω τους φτύσανε

Τσάμπα πήγανε όλα και παραδόθηκαν και μαντρώθηκαν,

ήπιανε όλη την εξουσία, φάγαν καλά και στηλώθηκαν

Tώρα βρωμάει σαπίλα κι εσύ, τι ξεφτίλα -

ράβεις όλα τα στόματα, πατάς επάνω στα ίδια μύρια πτώματα

που εσύ πρώτος θρηνούσες, το δίκιο ζητούσες

στα μάτια των εχθρών κοιτούσες και τους τραγουδούσες

Πάνε όσα είδες όμορφα τώρα κατάλαβες τυχαία πως βρέθηκες,

στο χρόνο δέθηκες, τα πάντα ανέχτηκες, το βούλωσες, δέχτηκες

Πάνε όσα ονειρεύτηκες, αν τα ονειρεύτηκες

Τώρα τα έχασες όλα αφού...

Με τη ντροπή μια νύχτα πέρασες

κι ως το πρωί, κοίτα πώς γέρασες

Μες στη σιωπή κοίτα πώς κόλλησες

κι αν κάτι πεις, θα πεις πως ξόφλησες

Ναι ρε, τα είδα όλα, Πασόκους, φασίστες,

σκυμμένους αρτίστες, μπάτσους, καριερίστες

Ναι ρε, τα είδα όλα κι ο κύκλος γυρίζει,

ψοφίμι μυρίζει κι αυτό που σου αξίζει,

το ζεις, τ’ αγοράζεις, το τρως, το ψηφίζεις,

το ακούς, το ικετεύεις, το πονάς και το βρίζεις,

το αγκαλιάζεις, το φτύνεις, στο παιδί σου το αφήνεις,

το γλεντάς, το δικάζεις, στο κελί σου το κλείνεις

Ναι ρε, τα είδα όλα και όλα μακριά μου,

βγαίνω στους δρόμους και σκιάχτους μιλιά μου,

η ζωή, η χαρά μου, η φωτιά στην καρδιά μου,

ξαναγίναν δικά μου ενώ εσύ...

όπου κι αν πας, όλα τα έχασες

και ν’ αγαπάς, για πάντα ξέχασες

Φως στα παλιά τα περασμένα σου,

σκοτάδι αγκαλιά τα γερασμένα σου

Με τη ντροπή μια νύχτα πέρασες

κι ως το πρωί, κοίτα πώς γέρασες

Μες στη σιωπή κοίτα πώς κόλλησες

κι αν κάτι πεις, θα πεις πως ξόφλησες

                                    B.D FOXMOOR

Ο ΒΑΛΤΟΣ

                     Ο ΒΑΛΤΟΣ

-Μη φοβάσαι. Έλα μαζί μου και εγώ θα σε προστατεύσω.

-Μα εγώ φοβάμαι εσένα.

                           ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟ

 Έντεκα σπουργίτια στα πεντάγραμμα καλώδια του ηλεκτρικού

πέταξαν πίσω από τα σύννεφα, για να κρυφτούν από τους θορύβους

της μπουλντόζας, που έστρωνε πίσσα, λίγες μέρες πριν

από τις δημοτικές εκλογές του Μαΐου.

                           ΜΕΡΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟ

Κι απόψε με ξεγέλασε

το χαμόγελο της θλίψης σου,

το άρριχτο τείχος των δοντιών σου

που επιμένει να βρίσκεται

σε κομματικά σανατόρια

κουκουλωμένος με σεντόνια

γυαλιστερής οδοντόκρεμας

που σε σκεπάζει και κρύβεται

η φασιστική σου προδιάθεση

                           ΜΕΡΟΣ ΤΡΙΤΟ

Στη δύση του μεγάλου φεγγαριού

φέρτε ένα χάρτη του χωριού

εγώ να σας μετρήσω

το μέγεθος της τρέλας σας

και της ανοησίας *

ΚΕΙΜΕΝΑ ΤΑΚΗΣ ΠΟΛΙΤΗΣ

Τα σκουπίδια ξεχείλισαν στους δρόμους, στις λαϊκές συνοικίες.

Ο Αμβρόσιος παραμένει στη θέση του μετά από παράκληση των υφιστάμενών του, της Παναγίας 

και των πιστών του.

-Θλιβερέ και άμορφε όχλε…

Οι μεταμοντέρνοι δημοτικοί συνδυασμοί συλλέγουν τη «λιμούρα» για να την αναδείξουν 

σε καινούργιους παράγοντες της μεταμοντέρνας πόλης.

Τα σκουπίδια εξακολουθούν στους δρόμους, στις λαϊκές συνοικίες...

Είχα γυναίκα είχα και ζα

είχα μια Βάσω με βυζά

μα προκοπή δεν είχα…**

Οι εκδιδόμενες προσωπικότητες συνευρέθηκαν, κολάκευσαν ο ένας τον άλλον και πήραν απουσίες. Για δικούς τους προσωπικούς λόγους έλειπαν κάποιοι. Ήταν ένας κατάκοιτος γέροντας 

με υποστήριξη οξυγόνου, ένας δεν παρέλαβε το απολυτήριο του δημοτικού σχολείου, ένας τούς έφτυσε και απείχε κι ένας πέθανε.

Τα μπούτια μου σαν ήλιαζα

συλλογισμούς τραβούσα

και με ποιήματά σου

μυρμήγκια σκότωνα

Τη θλίψη να νοιώσω αγνοούσα

τη δύναμη στα χέρια μου

καθώς κρατούσα

Και τώρα μελετάω τη γραφή σου

τη ρίμα σου να οσφριστω να κλέψω

να γίνω επιτέλους ποιητής

τους στίχους μου σε τσάγια να απαγγέλω

τη συλλογή μου σε μικρά

κορίτσια να μοιράζω

με ακριβά στυλό να υπογράφω

να ζητιανεύω χρήματα

τις σκέψεις μου να εκδίδω

και έπειτα μόνος στη ζωή

να φτύνω τον εαυτό μου***

Ο πρωθυπουργός θα είναι υποψήφιος για το Νόμπελ ειρήνης. 

Το Νόμπελ μαλακίας ποιος θα το πάρει; 

Τον Γιώργο τον Παπανδρέου τον διεκδικούν το ΚΙΝΑΛ και ο ΣΥΡΙΖΑ.

Αυτό το ρετάλι ποιος θα το πάρει;

Τα σκουπίδια παραμένουν στη σωστή τους θέση.

Αυτοί που υποστηρίζουν τις λαϊκές τάξεις είναι απασχολημένοι.

Προσπαθούν να τρουπώσουν στην εξουσία.

Πετάνε πάσα το όνειρό μου

κι ο θάνατος στο πρόσωπό μου

μια μεταφυσική μετάλλαξη.

Μα κάποια μέρα

διάττοντα αστέρα

θα βρω στο όνειρό μου.

Διπλό σκαλοπάτι

θα στρώσω κρεβάτι

και εκεί θα κουρνιάσω****

-Θλιβερέ και άχαρε όχλε γιατί να θυσιαστώ για σένα;

Εσύ δε με σταύρωσες; Εσύ δε με κρέμασες; Εσύ δε με λιντσάρισες; Εσύ δε με αμφισβήτησες; 

Εσύ δε με δυσφήμησες; Εδώ και χιλιάδες χρόνια πληρώνω την κατάρα του όχλου.

Με συνάντησες στο δρόμο σαν φιλόσοφο, σαν ποιητή, σαν επιστήμονα, σαν επαναστάτη, 

σαν ταχυδακτυλουργό, σαν τροβαδούρο, σαν μεσσία.

Τα  σκουπίδια παραμένουν στη σωστή τους θέση…

*Από την ποιητική μου συλλογή «Μην καπνίζεις στο κρεβάτι» ΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ ΒΙΒΛΙΟ

** ΚΩΣΤΑΣ ΒΑΡΝΑΛΗΣ

***Από την ποιητική μου συλλογή «Μην καπνίζεις στο κρεβάτι» ΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ ΒΙΒΛΙΟ

**** Από την ποιητική μου συλλογή «Μην καπνίζεις στο κρεβάτι» το ΜΟΒ ΒΙΒΛΙΟ

.

ΜΙΑ ΕΙΚΟΝΑ, ΕΝΑ ΤΟΠΙΟ

           ΜΙΑ ΕΙΚΟΝΑ, ΕΝΑ ΤΟΠΙΟ

Μωρή κοντούλα λεμονιά,
Με τα πολλά  λεμόνια, Βησσανιώτισσα,
σε φίλησα κι αρρώστησα
και το γιατρό δε φώναξα.

Πότε μικρή, μεγάλωσες;
Κι έγινες για  στεφάνι, Βησσανιώτισσα,
σε φίλησα κι αρρώστησα
και το γιατρό δε φώναξα.

Χαμήλωσε, τους κλώνους σου,
να κόψω ένα  λεμόνι, Βησσανιώτισσα,
Σε φίλησα κι αρρώστησα
και το γιατρό δε φώναξα.

Για να το στύψω να το πιω,
να μου διαβούν οι πόνοι, Βησσανιώτισσα,
σε φίλησα κι αρρώστησα
και το γιατρό δε φώναξα.

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΚΕΙΜΕΝΩΝ ΤΑΚΗΣ ΠΟΛΙΤΗΣ

«Μια εικόνα. Ένα τοπίο που, όσος καιρός κι αν πέρασε, λειτουργεί μέσα μου μουσικά.

 Έχει ρυθμό, αναπτύσσεται στο χρόνο... Ψάχνοντας τότε, το '69, για το χωριό της «Αναπαράστασης», βρέθηκα σ' ένα χωριό ψηλά στα Ζαγόρια. Νοέμβρης μήνας με ψιλόβροχο. Μαύριζε η γκρίζα πέτρα από νερό. Πένθιμες γυναικείες φιγούρες χάνονταν στα ερείπια. 

Μια γέρικη φωνή τραγουδούσε στο έρημο καφενείο: «Μωρή κοντούλα λεμονιά...».

Στάθηκα εκεί στην άκρη. Η φωνή ράγισε κι έσπασε έπειτα από λίγο.

Έμεινε το τοπίο με τη βροχή. Έμεινα κι εγώ. Αυτό θα 'παιρνα μαζί μου».     

∆εν ξέχασα τίποτα

Περπατούσε στις  γραμμές του τρένου με ένα δισάκι στους ώμους, αυτή ήταν όλη  του 

η περιουσία.  Και πολλές μνήμες, που τις ένιωθε σαν σιδερογροθιά στο στομάχι.

Το μελαγχολικό βλέμμα της Ηλέκτρας Αποστόλου, το χαμόγελο του Νίκου Μπελογιάννη 

την ώρα της εκτέλεσης, τον ήχο της θάλασσας, την μυρωδιά των ανθών της λεμονιάς.

Οι συνταξιούχοι κομμουνιστές και τα επαγγελματικά στελέχη είχαν επηρεαστεί από τα καινούργια οικονομικά μέτρα. Οι περικοπές τούς είχαν κοστίσει.

Οι μπάτσοι κοπανιόντουσαν μεταξύ τους. Οι δάσκαλοι λιποθυμούσαν στις τάξεις 

από τη στέρηση και οι  φασίστες αυξάνονταν……»

Όλα είναι στη θέση τους, τακτοποιημένα κατά σειρά,

περιμένοντας το χέρι να διαλέξει·

µόνο δεν μπόρεσα να βρω τα παιδικά χρόνια,

µήτε τον τόπο όπου γεννήθηκε ο ήρωας του δράματος.

Όλα τ’ άλλα, να τα:

οι προσωπίδες για τα τρία κύρια συναισθήματα,

τα παραπετάσματα, τα φώτα,

τα σκοτωμένα παιδιά της Μήδειας,

το φαρμάκι και το μαχαίρι.

Τα λόγια, τα θυμάσαι, που αρχίζουν:

Αρκείτω βίος! Ιώ! Iώ!

Αυτός είναι ο διακόπτης των μικροφώνων.

Θα σ’ ακούσουν ως τα πέρατα του κόσμου.

Eµπρός, προβολέα! Καλή τύχη!

…Ζούσε την  τελευταία του ώρα. Στο σταθμό, νύχτα, περίμενε το τρένο, που θα’ πεφτε μπροστά του να τελειώνει. Άξαφνα, από μια παλιά ξεχασμένη παρόρμηση ανέβηκε στη γραμμή να περπατήσει, όπως άλλοτε, που ήταν ένα αιώνιο παιδί.

Τότε, μ᾿ έκπληξη, είδε τη μικρή πεθαμένη εξαδέλφη να περπατάει στην άλλη γραμμή, απλώνοντας του το χέρι, για να κρατηθούν, πιο στέρεα, πάνω απ᾿ τ᾿ όνειρο.
…Περπάτησαν ώρα, χαμογελώντας ο ένας στον άλλον, κι όταν πέρασε τυφλό το τρένο, βουίζοντας, τα δύο παιδιά χειροπιασμένα συνέχιζαν να προχωράνε πάνω στις ράγες,…ενώ το πτώμα ενός άντρα κείτονταν πιο εκεί.

Βρέθηκε νεκρός  50 μέτρα παρακάτω, στα ανατολικά βρίσκεται (ξεχασμένος από τους πάντες) ο τάφος του Θεμιστοκλή.

"Ξέρεις κάτι... H Ελλάδα πεθαίνει. Πεθαίνουμε σαν λαός. Κάναμε τον κύκλο μας. 

Δεν ξέρω πόσες χιλιάδες χρόνια ανάμεσα σε σπασμένες πέτρες και αγάλματα. 

Και πεθαίνει...  Αλλά αν είναι να πεθάνει η Ελλάδα να πεθάνει γρήγορα, γιατί η αγωνία κρατάει πολύ, και κάνει πολύ θόρυβο.

Μωρή φύση μόνη σου είσαι, μόνος μου είμαι και εγώ. Πάρε ένα μπισκότο

Κάποτε συλλογίζομαι πως όλα τούτα εδώ που γράφω
δεν είναι άλλο παρά εικόνες που κεντούν στο δέρμα τους
φυλακισμένοι ή πελαγίσιοι.

Αποχαιρετιστήρια χρώματα των δειλινών.

Καιρός να ετοιμάσεις τις τρεις βαλίτσες -

τα βιβλία, τα χαρτιά, τα πουκάμισα -
και μην ξεχάσεις εκείνο το ρόδινο φόρεμα που τόσο σου πήγαινε
παρ' ότι το χειμώνα δε θα το φορέσεις.

Εγώ, τις λίγες μέρες που μας μένουν ακόμη,

θα ξανακοιτάξω τούς στίχους που έγραψα Ιούλιο κι Αύγουστο
αν και φοβάμαι πως τίποτα δεν πρόσθεσα, μάλλον
πως έχω αφαιρέσει πολλά, καθώς ανάμεσα τους διαφαίνεται
η σκοτεινή υποψία πως αυτό το καλοκαίρι
με τα τζιτζίκια του, τα δέντρα του, τη θάλασσά του,
με τα σφυρίγματα των πλοίων του στα ένδοξα λιογέρματα,
με τις βαρκάδες του στο φεγγαρόφωτο κάτω απ' τα μπαλκονάκια
και με την υποκριτική ευσπλαχνία του, θα 'ναι το τελευταίο

«Σας εύχομαι υγεία και ευτυχία αλλά δεν μπορώ να κάνω το ταξίδι σας

Είμαι επισκέπτης

Το κάθε τι που αγγίζω με πονάει πραγματικά

Κι έπειτα δεν μου ανήκει

Όλο και κάποιος βρίσκεται να πει "δικό μου είναι"

Εγώ δε...ν έχω τίποτε δικό μου είχα πει κάποτε με υπεροψία

Τώρα καταλαβαίνω πως το τίποτε είναι τίποτε

Ότι δεν έχω καν όνομα

Και πρέπει να γυρεύω ένα κάθε τόσο

Δώστε μου ένα μέρος να κοιτάω

Ξεχάστε με στη θάλασσα

Σας εύχομαι υγεία και ευτυχία».

Χρησιμοποίησα αποσπασματα ποιημάτων  των Τάσου Λειβαδίτη, Γιώργου Σεφέρη,

Γιάννη Ρίτσου και Θόδωρου Αγγελοπούλου.

Κείμενα Μισέλ Φάις, Κώστα Ταχτσή, Θόδωρου Αγγελόπουλου