ΕΛΑ... ΑΛΕΚΟ

                  ΕΛΑ… ΑΛΕΚΟ!

Βαρέθηκα τη μίζερή μου φύση

κανένας πια δε λέει να ξεκουνήσει
κανένας πια δε λέει να ξεκουνήσει
αναμφιβόλως
δε με χωράει ο τόπος ρε παιδιά.

Βαρέθηκα τα ίδια και τα ίδια,
τα δάκρυα να κάνω μπιχλιμπίδια,
τα λόγια, μοναχά, μας απομείναν κι οι θεωρίες
στην πράξη μας χαλάνε οι θεσμοί.

Βαρέθηκα να λέω πως θα αλλάξει
το σύστημα μας έχει επιτάξει
απόκληρα απομείναμε πουλάκια
κυνηγημένα
με ξεπουπουλιασμένα τα φτερά

Βαρέθηκα κι αυτό το μονοπάτι
ακόμα και σαν βρω κάνα κομμάτι
πώς είναι δυνατό να μαστουριάζεις
εξήγησέ μου
άμα σου περιφράξαν την καρδιά.

Συνέχεια μου έρχεσαι από πίσω
δεν έχω πια το σάλιο να σε φτύσω
πώς γίνεται στον ένα παλαβιάρη
εξήγησέ μου
κουτόχορτο χιλιάδες να βοσκάν.

Πώς γίνεται στον κάθε παλαβιάρη
κουτόχορτο χιλιάδες να βοσκάν.

                                    ΝΙΚΟΛΑΣ ΑΣΙΜΟΣ

ΚΕΙΜΕΝΑ ΤΑΚΗΣ ΠΟΛΙΤΗΣ

Είμαι ο Αλέκος και παίρνω από άσυλο. Στέλνω την καλημέρα μου στον πρόεδρο της Δημοκρατίας, στον πρωθυπουργό, στον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη και στον θεράποντα γιατρό μου.

-Μα καλά… αυτός δεν πέθανε;

Η φιλαρμονική βάραγε τον ύμνο της 4^ης Αυγούστου αλαφριά διασκευασμένο.

Τα βλαχαδερά στους επισήμους τεντωνόντουσαν με καμάρι.

-Πίσω  βλάχοι … στα χωριά σας…

Οι Τούρκοι μπήκαν, σκότωσαν και έφυγαν.

Η κοινή γνώμη δεν ξέρει τι της γίνεται και οι υπερδυνάμεις ποντάρουν στον θάνατο.

Οι μετανάστες εξακολουθούν να πνίγονται στη θάλασσα και να βασανίζονται στη στεριά.

-Η κοινή γνώμη μια κοινή μια πόρνη

Μια παλιοπουτάνα θλιβερή

Ο πληθυσμός των ανάδελφων μειώνεται συνεχώς και νέα ήθη θα καθιερωθούν στην σύγχρονη Ελλάδα.

Ξάφνου μια θεατρική ομάδα βραχυκυκλώνει, ξεκουρδίζεται μέσα στην αρμονική παρέλαση 

της 28^ης Οκτωβρίου, χάνει τον βηματισμό της και κάνει άναρχες και απείθαρχες φιγούρες.

-Τα μπούτια σου Μαρία

σκοπιά καψιμί αγγαρεία

Και σας, τι σας πείραξε υποκριτές;

 Ότι η γη γυρίζει;

Όσοι πήγαν να σας σώσουν, τους σταυρώσατε.

Καταραμένε… όχλε που θες να έχεις και άποψη.

Ο ύμνος της 4^ης Αύγουστου δεν σας πείραξε;

Το ότι τρώει ο κόσμος απ’ τα σκουπίδια δεν σας πείραξε;

Το ότι μεταμορφωθήκατε σε ρινόκερους δεν σας πείραξε;

Η εγκληματικότητα των ανήλικων δεν σας πείραξε;

Θλιβερέ και άχαρε όχλε. Ο Joker σε πείραξε.

-Σκληρός, άκαρδος κόσμος,

που δεν άνοιξε ποτέ μιαν ομπρέλα
πάνω απ’ το δέντρο που βρέχεται.

Ο Ολυμπιακός είχε χάσει με διαφορά από την Μακάμπι μέσα στο Σ.Ε.Φ.

Είχα τα νεύρα μου για αυτό που είδα όμως η επιστολή των κοριτσιών στις εφημερίδες 

με έκανε να χαμογελάσω…

«Στρατιωτάκια ακούνητα, μέρα ή νύχτα;

Στρατιωτάκια ακούρδιστα, μέρα ή νύχτα;

Πώς στα παιδικά παιχνίδια εμπλέκονται οι αρχηγοί, οι στρατοί και τα στρατιωτάκια τους;

Στρατοί που κάνουν πολέμους, βομβαρδισμούς, επεμβάσεις.

Και εμείς επέμβαση εκτάκτου ανάγκης κάναμε αλλά χωρίς την παραμικρή άσκηση βίας.

Καλλιτεχνική επέμβαση, κάτι σαν παιχνίδι.

Υπήρξαμε για λίγο στρατιωτάκια που αρχίζουν να ξεκουρδίζονται, να βραχυκυκλώνουν 

απέναντι στις διαταγές, τα παραγγέλματα, τα εμβατήρια. ίσως γιατί πλέον δεν μας πείθουν οι ιδέες που ενσαρκώνονται σε όλα αυτά.

Τι κοινό μπορεί να ’χει ο μιλιταρισμός με την ελευθερία;

Τι σχέση μπορεί να ’χει η υπεράσπιση της ελευθερίας ενός λαού με τον πατριωτισμό που διδασκόμαστε από μικρά παιδιά; Στα σχολεία, στις παρελάσεις, παντού.

Ο πόλεμος του ανθρώπου για την ελευθερία του δεν είναι έπος ούτε τραγωδία. 

Είναι η ίδια η ζωή εν κινήσει. Κίνηση που δεν μπορεί να ελεγχθεί και να μπει σε καλούπια.

Γι' αυτό και εμείς μπήκαμε στην παρέλαση ακαλούπωτοι...

Υπό την πνευματική μπαγκέτα του μεγάλου στρατάρχη της αγγλικής κωμωδίας,

 John Cleese και όσων μας έχουν διδάξει οι Monty Python.  Με το δικό μας silly walk και ρυθμό.

Στα μάτια των επισήμων και πολλών θεατών, είδαμε την περιέργεια, την έκπληξη αλλά και την υποτίμηση. Άλλοι μας γιούχαραν, άλλοι μας πέρασαν για «προβληματικά παιδιά». 

Αυτά ακριβώς είναι τα όρια του πατριωτισμού τους.

Η πατρίδα των κανονικών, των προβλέψιμων, των άριστων.

Εμείς ήρθαμε από άλλες πατρίδες. Τις πατρίδες των περιττών, των απρόβλεπτων,

των ζωντανών. Εις οιωνός άριστος αμύνεσθαι περί ελευθερίας, λοιπόν.

ΤΟ ΖΕΙΜΠΕΚΙΚΟ ΤΗΣ ΕΥΔΟΚΙΑΣ

            Το ζεϊμπέκικο της Ευδοκίας

 

Ήταν σαν να σε πρόσμενα κυρά,
απόψε που δεν έπνεε όξω ανάσα,
κι έλεγα: Θα 'ρθει απόψε απ' τα νερά, κι από τα δάσα!

Θα 'ρθει αφού φλετράει μου η ψυχή
αφού σπαρά το μάτι μου σαν ψάρι,
και θα μυρίζει φώτα ήλιο και βροχή το νιο φεγγάρι!...

Και να, το κάθισμά σου συγυρνώ,
στολνώ την κάμαρά μου αγριομέντα,
και να μαζί σου κιόλας αρχινώ, χρυσή, κουβέντα.

Πως να... θα μείνει ο κόσμος με το «μπα»
που μ' έλεγε τρελόν, πως είχες γίνει καπνός
και τάχας σύγνεφα θαμπά, προς τη σελήνη...

Νύχτωσε και δε φάνηκες εσύ...
Κίνησα να σε βρω στο δρόμο ωϊμένα!
μα σκούνταφτες (όπου εσκούνταφτα), χρυσή,

κι εσύ με μένα!...

Τόσο πολύ μ' αγάπησες, κυρά,
που άκουγα διπλά τα βήματα μου!
πάταγα γω στραβός μες στα νερά;

κι εσύ κοντά μου!...

                                                ΓΙΑΝΝΗΣ ΣΚΑΡΙΜΠΑΣ

ΚΕΙΜΕΝΑ ΤΑΚΗΣ ΠΟΛΙΤΗΣ

-Τι είναι αντίχειρας;

-Το αριστερό σου αρχίδι!

Ο Κουτσούμπας  χόρευε ζεϊμπέκικο,  (συνοδευόμενος από 12 μαθητευόμενους Κνίτες 

που του βαρούσαν παλαμάκια), «Το κελί 33 μέσα στον Γεντί Κουλέ» στο 45ο φεστιβάλ της ΚΝΕ

Και  εγώ νόμιζα ότι οι αλυσοδεμένες αρκούδες (από τους φιλόζωους), είχαν καταργηθεί.

Οι προστατευόμενοι βάτραχοι είχαν γίνει φρικασέ για το γεύμα του Γραμματέα για να ρευτεί 

το αντεράκι του.

Αμόλα καλούμπα Κούλα

Αμόλα καλού κακού

Ο Βίτσας είπε στον Τατσοπουλο στον αέρα «να ολοκληρώσω» και εσύ πεθαίνεις μετά!

Αυτό είναι το ήθος του αριστερού, μεγάλε! Ειδικά όταν προέρχεσαι από το ΚΚΕ.

Να μου πεις. Εσύ το λες αυτό;

-Ναι, εγώ. Έχω κάνει εμβόλιο και αποτοξίνωση!

Ο Παναθηναϊκός έχασε από την Ξάνθη εντός της Ριζουπόλεως και ο Ερντογάν συνοδεύει 

τους Σύριους μετανάστες στη Συρία με τη βοήθεια του στρατού του.

Ο δήμαρχος εκπληρώνει τον ρόλο του και μαζεύει τα σκουπίδια της πόλεως.

Με τα σκουπίδια εντός τι γίνεται;

«Η εξουσία περπατάει μόνη της στους δρόμους και περιμένει κάποιον να την πάρει»

Και την πήρανε κορόιδα, τους την χαρίσατε κορόιδα,  καταστρέψατε ζωές κορόιδα,  

γίνατε δημόσιοι υπάλληλοι κορόιδα, κομματικά στελέχη χωρίς ιδανικά κορόιδα,  δημιουργήσατε το τέρας της γραφειοκρατίας κορόιδα, του κομματικού σωλήνα κορόιδα, γεννήσατε ανήθικους Βίτσες κορόιδα, καταστρέψατε και λασπολογήσατε τους άξιους κορόιδα, σας βαρέθηκα κορόιδα, είστε άξιοι της μοίρας σας κορόιδα…

Και να μην ξεχάσω και το θαύμα στα 2019 που έγινε το ανέκδοτο της χρονιάς.

Δεν το εξιστορώ, το δίνω αυτούσιο.

«Το θαύμα του Τιμίου Σταυρού, όπου το αλεύρι και το νερό γίνονται προζύμι,

έλαβε φέτος άλλη διάσταση στην περιοχή, με ένα θεόσταλτο σημάδι, στον Ιερό Ναό Αγίου Τρύφωνος στο Διακοπτό, που ερμηνεύτηκε ως επιπλέον σημείο της ευδοκίας του Θεού! 

Και πώς να μην είναι, όταν το μείγμα υπερχείλισε και δεν σχημάτισε ένα οποιοδήποτε σύμβολο 

αλλά τον ίδιο το Σταυρό;»

Άλλο ένα Ζεϊμπέκικο της Ευδοκίας!

ΛΟΓΙΑ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ

           ΛΟΓΙΑ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ

   

Κάθε πρωί, καταργούμε τα όνειρα,
χτίζουμε με περίσκεψη τα λόγια.

Τα ρούχα μας είναι μια φωλιά από σίδερο.
Κάθε πρωί, χαιρετάμε τους χθεσινούς
φίλους, φίλους, φίλους.

Οι νύχτες μεγαλώνουν,
μεγαλώνουν σαν αρμονικές.

Ήχοι, καημοί, πεθαμένα φιλιά
ασήμαντες απαριθμήσεις
τίποτα, τίποτα.

Λέξεις μόνο για τους άλλους,
μα πού τελειώνει η μοναξιά.

                                                ΜΑΝΟΛΗΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΚΗΣ

ΚΕΙΜΕΝΑ ΤΑΚΗΣ ΠΟΛΙΤΗΣ

Διακτινιζόταν και γύρναγε στην παιδική του ηλικία.

Εκεί  συναντούσε τον Μπλεκ, τον λοχαγό Μαρκ, τον Γκούφη, τον Ντόναλντ Ντακ,

τον Δον Κιχώτη και τον Χριστό.

Εκείνη η άθλια, έγινε μυθιστοριογράφος στα πενήντα της και βάλε.

Φαίνεται πως αντιμετώπιζε έντονο σεξουαλικό πρόβλημα.

-Στείλτε της έναν κούριερ να την γαμήσει…

-Είπα να φτιάξω τη ζωή μου απ’ την αρχή με ένα ποτό, όμως στο ψυγείο δεν υπήρχε ούτε νερό…

Το μαύρο νερό δεν ήταν πετρέλαιο. Ήταν Jack Daniels με μπύρα.

Τα σαρκοφάγα φυτά είχαν φάει το κανίς της διπλανής πόρτας.

Όλα πήγαν χαμένα για μιαν όπερα στη ζούγκλα της Βολιβίας.

Θυσιάστηκαν χωρίς κανέναν λόγο.

Ο ένας κατηγορούσε τον άλλο για χαφιέ κι όλοι μαζί τον έναν.

Κι ήτανε νέοι, ήταν ωραίοι, ήταν παιδιά

Κι έτυχε να ’ναι και καλή η σοδειά

Ο Ολυμπιακός είχε ισοφαρίσει την Τότεναμ σε 2-2 και ο Μητσοτάκης υποσχόταν αύξηση στις χαμηλές συντάξεις και στο επίδομα θέρμανσης.

Οι καλοί μου φίλοι ο Γιάννης, ο Τάκης κι ο Νάνος έφυγαν δίχως στεφάνι από

το ΚΚΕ, τον Μητσοτάκη και τον Νταλάρα.

Τα σκουπίδια εξακολουθούσαν να κυκλοφορούν στους δρόμους ανεξέλεγκτα.

Δεν μπορώ να γράψω άλλο. Κουράστηκα…

Λέξεις μόνο για τους άλλους,
μα πού τελειώνει η μοναξιά.

                                          

                         

Ο ΔΟΝ ΚΙΧΩΤΗΣ ΖΕΙ!

       Ο ΔΟΝ ΚΙΧΩΤΗΣ ΖΕΙ!

Τα πιο ωραία παραμύθια

απ’ όσα μου `χεις διηγηθεί
αχ  είν’ εκείνα που μιλούσαν
για τα παιδιά που `χουν χαθεί
Για τα παιδιά που χάθηκαν
στο στοιχειωμένο δάσος
στις λίμνες στο βορρά
για τα παιδιά που χάθηκαν
στου δράκου το πηγάδι
στης στρίγκλας τη σπηλιά.

Σε συμμορίες με ζητιάνους
σε αχυρώνες και σ’ αυλές
και σε καράβια του πελάγους
με λαθρεμπόρους πειρατές
Για τα παιδιά που τα `συραν
στης Αφρικής τις αγορές
εμπόροι και ληστές
και φοβισμένα κι ορφανά
στη Σμύρνη και στη Βενετιά
τα πιάσαν οι φρουρές.

Ψωμί ζητήσαν του φουρνάρη
λίγο νερό του καφετζή
τα διώχνει ο πρώτος μ’ ένα φτυάρι
κι ο άλλος λύνει το σκυλί
Στις λυπημένες πολιτείες
πέφτει μια κίτρινη βροχή
στο σώμα μου έχω ανατριχίλες
και το `να δόντι μου πονεί

Το γράμμα σου δέκα σελίδες
πάλι η ίδια συμβουλή
μου λες στο σπίτι να γυρίσω
μου λες ν’ αλλάξω πια ζωή

Ομίχλη πέφτει στις σκεπές
φεύγουν οι φάτσες σαν σκιές
και τρέμει το κερί
φωτιές ανάβουν στις ακτές
μέσα στ’ αυτιά μου ακούω στριγκλιές
και τρέμω σαν πουλί.

                           

              ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΣΑΒΒΟΠΟΥΛΟΣ

ΚΕΙΜΕΝΑ ΤΑΚΗΣ ΠΟΛΙΤΗΣ

Ξέρω τόσα πολλά,… που δεν έχω να πω τίποτα…

Το ρίσκο του καιρού… οι προβοκάτορες… και οι σωτήρες

Τα φαρμακεία όλα κλειστά

Κι οι φίλοι μου φυλακισμένοι…

Αγέρας θα με παρασέρνει…

Κι αν βγω απ’ αυτή τη φυλακή

Πώς μπορεί να σου ορίζει και να σου κατευθύνει τη ζωή ο υπόκοσμος;

Πώς μπορεί να κινδυνεύει η ζωή σου από δαύτους;

Ψευτοκομμουνιστές… Ειδωλολάτρες… Χαφιέδες… Κάλπικοι.

Όμως οι χωριάτες της Μάντσα (Μαυριτανοί, Μοϊκανοί, Ιουδαίοι) αντέδρασαν σωστά.

Το πλήθος πέταγε τα σκουπίδια στους χώρους των πολιτιστικών εκδηλώσεων.

Η καθαριότητα είναι  πολιτισμός φώναζαν…

Είχαν βγάλει και φεϊγβολάν με τη φωτογραφία του δημάρχου και στη μούρη του με γραμματοσειρά σφραγίδας έγραφαν «ΤΟ ΣΚΟΥΠΙΔΙ».

ΥΓ. Αυτό δε μολύνει είναι φεϊγβολάν.

 Έκλεισαν τα διόδια για να προστατεύσουν τους επισκέπτες τους, τους  «εκτός των τειχών», 

για να μην μολυνθούν  από τα μικρόβια της «βρώμικης πόλης».       

Δεν πέθανε η ουτοπία… Ο Δον Κιχώτης ΖΕΙ!

Οι ψευτοσωτήρες έκαναν συγκέντρωση διαμαρτυρίας για τα σκουπίδια και μάζεψαν πενήντα άτομα. Αν ερχόντουσαν μόνο τα μέλη των Δ.Σ των 13 φορέων που τη διοργάνωσαν, θα ήταν εκατόν πενήντα. Λαϊκή πρόσβαση μηδέν.

Ο Ολυμπιακός είχε κερδίσει στην Κωνσταντινούπολη και ο Αμβρόσιος έκανε λιτανείες 

για τις κλιματικές αλλαγές.

      Η πολιτική είναι όπως τα σκατά… Πρέπει να φυλαχτείς για να μην τα πατήσεις…

Αυτή η ηλιοκαμένη ταΐζε τους αδέσποτους σκύλους για να μαζέψει ψήφους. 

Μετά τις εκλογές, δεν τους γνώριζε. Ο σκοπός επετεύχθη… την έφτυσαν…

«Και πόσο θαρρείς πως θα κρατήσεις; Μια, δυο, πέντε, στις χίλιες, στις δυο χιλιάδες, κάποτε 

θα σπάσεις κι εσύ όπως και τόσοι άλλοι.

Και τότε θα είναι χειρότερα. Μάταια φίλε μου επιμένεις.

Το έχασες κι αυτή τη φορά το παιχνίδι.. Είσαι από κόκκαλα, από νεύρα, γιατί να σακατευτείς; 

Θα πεθάνεις εδώ στα κρυφά και κανείς δεν θα πάρει χαμπάρι τη θυσία σου. 

Σ’ αρέσει; Μήπως θέλεις να παραστήσεις τον ήρωα;

Ένας ηρωισμός στο σκοτάδι χάνει τη σημασία του.

Οι ήρωες έχουν πάντα κάποια δημοσιότητα, αλλιώς είναι κοινά θύματα…

Κανένας δεν τους μέτρησε. Γιατί; Δίνεις μια μάχη με το τίποτα, στον αέρα…στο σκοτάδι…»                 

«Κι ως πότε θα μείνουμε έτσι;» - «Άρχισες κιόλας να βαριέσαι;

Εδώ θα ζήσεις χρόνια ολόκληρα…». 

Ένας, που ήταν ανυπόμονος, σηκωνόταν πήγαινε ως την άκρη, ξανακοιτούσε στο υπόστεγο, 

μάζευε πετραδάκια και τα πετούσε πιο πέρα.

Ο άλλος αγνάντευε έκθαμβος όλο απορία τούτο τον κόσμο. «Μας ξέχασαν.»

-«Κι αν μας αφήσουν εδώ όλη νύχτα;»

-«Αυτό δεν γίνεται, είναι τόσος κόσμος, η πολιτεία έχει τους νόμους της.

Κι αν ξενυχτήσουμε θα το προβλέπει ο κανονισμός;».

Οι άνθρωποι δεν έχουν πια όνομα, προσδιορίζονται από το χρώμα του σκούφου τους, από μια 

και μόνη απόχρωση του χαρακτήρα τους (ο περιδεής, ο αφηρημένος, ο επιεικής, ο κάτωχρος). 

«Γιατί κάθε τόπος πρέπει όχι μόνο να έχει, αλλά και να φτιάχνει τους δικούς του τρελούς».  

Ψάχνουν να επιβιώσουν, αλλά ταυτόχρονα αυτό είναι και υποχρέωσή τους- η αυτοκτονία απαγορεύεται αυστηρώς.

Προσπαθούν να βρουν τους χαφιέδες, να αντέξουν τα βασανιστήρια του σώματος.

Τα ψυχικά είναι τα χειρότερα.

Ο πιο αξιοθρήνητος ανάμεσά τους ο «εκκρεμής», αυτός που πάντα βλέπει τους άλλους 

να τιμωρούνται αλλά για κάποιον λόγο η δική του κόλαση δεν έρχεται- κι ας χρωστάει εκατομμύρια μύγες, κι ας μην έχει μετανοήσει, κι ας έχει δει άλλους να διαλύονται για πολύ πιο ασήμαντα από τα δικά του παραπτώματα.

Ούτε οι βασανιστές έχουν ονόματα βέβαια, φαίνεται μάλιστα συχνά σα να είναι νεοφώτιστοι.

Βασανίζουν γιατί έτσι τους λένε, όπως ο καθένας μπορεί…

Σκοτεινή… και ηλίθια πόλη.

Η ΑΠΑΓΩΓΗ ΤΗΣ ΚΑΛΠΗΣ

          Η ΑΠΑΓΩΓΗ ΤΗΣ ΚΑΛΠΗΣ

  

Κι αν βγω απ’ αυτή τη φυλακή

κανείς δε θα με περιμένει

οι δρόμοι θα `ναι αδειανοί

κι η πολιτεία μου πιο ξένη

τα καφενεία όλα κλειστά

κι οι φίλοι μου ξενιτεμένοι

αγέρας θα με παρασέρνει

κι αν βγω απ’ αυτή τη φυλακή

Κι ο ήλιος θ’ αποκοιμηθεί

      μες στα ερείπια της Ολύνθου

θα μοιάζουν πράγματα του μύθου

κι οι φίλοι μου και οι εχθροί

μαρμαρωμένοι θα σταθούν

οι ρήτορες κι οι λωποδύτες

ζητιάνοι πόρνες και αγύρτες

μαρμαρωμένοι θα σταθούν

Μπροστά στην πύλη θα σταθώ

με τις κουβέρτες στη μασχάλη

κι αργοκουνώντας το κεφάλι

                                                     θα χαιρετήσω το φρουρό

χωρίς βουλή χωρίς Θεό

σαν βασιλιάς σ’ αρχαίο δράμα

θα πω τη λέξη και το γράμμα

μπροστά στην πύλη θα σταθώ

 

            ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΣΑΒΒΟΠΟΥΛΟΣ

          

                                                               

ΚΕΙΜΕΝΑ ΤΑΚΗΣ ΠΟΛΙΤΗΣ

Η απαγωγή της κάλπης άλλαξε τα αποτελέσματα!

Ήταν 6 μ.μ. και κάτι ψιλά, όταν η τηλεόραση (κρατική και ιδιωτική) ανακοίνωσε πως σε εκλογικό τμήμα των Εξαρχείων «απήχθη μια κάλπη»

Η διαφορά τότε ήταν δώδεκα μονάδες και η απόσταση έδειχνε πως θα μεγαλώσει…

Οι αριστεροί της αποχής κινητοποιήθηκαν. 

Μέσα σε μια ώρα κατέβασαν τη διαφορά στις οχτώ μονάδες.

Οι χρυσαυγίτες αποβλήθηκαν από το λαό και βρίσκονται εκτός Βουλής.

Ο Λεβέντης δεν θα είναι πια βουλευτής.

Η Βουλή θα μπορεί και χωρίς τη Ζωή.

Ο Λαφαζάνης πήρε το κουβαδάκι του και πήγε σε άλλη παραλία.

Τα σκουπίδια αδειάστηκαν… Πάει ο Τυφλός, η Παπακώστα και η Αυλωνίτου.

Οι ορθόδοξοι πήραν την τελευταία τους πνοή, άλλαξαν τα μαθηματικά και έβγαλαν βουλευτίνα 

τη Σεμίνα Διγενή.

Ο τύπος με τις επιστολές του Χριστού, τις κηραλοιφές και τα βότανα ανταμείφτηκε.

Η Βραζιλία είχε κερδίσει το Περού 3-1 και ο φίλος μου ο Γιάννης είχε χάσει τη μάχη

με το θάνατο.

Τα σκουπίδια παρέμεναν στους Αιγιώτικους δρόμους με 40 βαθμούς θερμοκρασία, λίγο πριν 

τη μετανάστευσή τους στην Κοζάνη.

Κι ήθελε ακόμη πολύ φως να ξημερώσει…

Περιτριγυρίζομαι από ηλίθιους, ανήθικους, κακούς και ανίδεους.

Μιλάτε, δείχνετε πληγές, αλλόφρονες στους δρόμους.
Τον πανικό που στραγγαλίζει την καρδιά σας σαν σημαία
καρφώσατε σ’ εξώστες, με σπουδή φορτώσατε το εμπόρευμα.
Η πρόγνωσή σας ασφαλής: Θα πέσει η πόλις.*

Βρισκόμουν στο πολιτιστικό κέντρο κι ένα πεντάχρονο πλησίασε τον Γιάννη και τον ρώτησε:

-Τι παίζεις;

-Κιθάρα

-Και γιατί παίζεις κιθάρα;

Κι ο Γιάννης κάθισε και του εξήγησε, ενώ ζέσταινε τα δάχτυλά του, ενώ η συναυλία θα άρχιζε 

σε λίγο… Το  πρόσωπό του ήταν αγγελικό, το βλέμμα του ήρεμο…

Γιατί φεύγουν αυτοί που δεν πρέπει;

Έβλεπα τώρα πόσα κρυμμένα τιμαλφή έπρεπε να σώσω
πόσες φωλιές νερού να συντηρήσω μέσα στις φλόγες.*

Μιλούσαμε ώρες ατέλειωτες (οι άλλοι τρώγανε). Πώς άκουσε το πρώτο τραγούδι του Hendrix, 

πώς επηρεάστηκε, πώς αγόρασε την πρώτη του κιθάρα. Πώς έφτιαξε τους  Socrates.

Δεν ακουμπήσαμε τίποτα από τα οικολογικά γκουρμέ (και οι άλλοι τρώγανε…)

Εκεί, προσεκτικά σε μια γωνιά μαζεύω με τάξη,
φράζω με σύνεση το τελευταίο μου φυλάκιο.
Κρεμώ κομμένα χέρια στους τοίχους,

στολίζω με τα κομμένα κρανία τα παράθυρα,

πλέκω με κομμένα μαλλιά το δίχτυ μου και περιμένω
όρθιος και μόνος σαν και πρώτα περιμένω.*

Κι ήθελε ακόμη πολύ φως να ξημερώσει
όμως εγώ δεν παραδέχτηκα την ήττα.*

     *ΜΑΝΟΛΗΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΚΗΣ

Από τη συναυλία των Socrates στα Καλάβρυτα το καλοκαίρι του 2008

ΟΙ ΓΑΛΑΖΙΟΙ ΒΑΤΡΑΧΟΙ

       ΟΙ ΓΑΛΑΖΙΟΙ ΒΑΤΡΑΧΟΙ

       

Έβγαλες ουρά και προβοσκίδα 
κρύφτηκες πίσω από μια εφημερίδα
κάνεις πως διαβάζεις και δε μας χαιρετάς, 
έβγαλες στο δέρμα σου ραβδώσεις 
τρέχεις με ομάδες κι οργανώσεις
κι όλο το ρολογάκι σου κοιτάς.

Κι όμως μέσ’ στης κόλασης τις λαύρες,
μέσ’ σε δακρυγόνα και περίπολα και αύρες
λάμπεις σαν το πιο πολύτιμο ορυκτό,
ναι, σαν ασημένιο υψώνεσαι φτερό
τούτη τη στιγμή που σπάζεις τον κλοιό.

Λευκέ, γαλάζιε ποντικέ μου
που χρόνια τώρα σ’ αγαπώ
εκείνη τη φτερούγα σου άνοιξέ μου
κι άσε με λίγο να την δω.
Έλα, χωρίς πολιτικούρες
με το φτερό σου να πετάει
όχι στων μανιφέστων τις κλεισούρες
αλλά σε κείνο εκεί το μπαρ που ξενυχτάει.

Ξέρω, ήδη έχεις αντιρρήσεις, 
μα ούτε εγώ σου λέω να χωρίσεις
λέω με δυο λόγια μόνο σ’ αγαπώ
λόγια ηθοποιού για τον αγώνα, 
λόγια σαν βιολί σε αρραβώνα
με  ό,τι ως τώρα μάχεται λειψό.

Τώρα έχεις χρέη και πιστώσεις,
τρελαίνεσαι και για πολιτικές εκδόσεις
αύριο να δούμε ποια πόρτα θα χτυπάς
αφού κι αυτό το αύριο το αλάνι,
όργανο του κόμματος το έχεις κάνει
ποιον θα περιμένεις και ποιον θα τυραννάς.

Ποιος θα αναλάβει την ευθύνη,
τι θα πάει να πει στην δικαιοσύνη
να το δικαστήριο υψώνεται από δω
όχι μοναχά για το στιλπνό σου το φτερό
αλλά και για την προβοσκίδα σου θαρρώ.

                                  

                                     ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΣΑΒΒΟΠΟΥΛΟΣ

ΚΕΙΜΕΝΑ ΤΑΚΗΣ ΠΟΛΙΤΗΣ

Η φαρσοκωμωδία έλαβε τέλος. Τρεις κοκότες στη σειρά και ακολουθεί το κοριτσάκι 

με τα σπίρτα. Τα μπλε ταγάρια ηττήθηκαν. Τα βατράχια επέστεψαν στη βάση τους. 

Στις λάσπες και στο βούρκο.

Ο βάτραχος δεν θα γίνει ποτέ πρίγκιπας γιατί απλούστατα είναι βάτραχος…

Άξιζε τέτοιο πανηγύρι με καραμούζες και Κέλτες τροβαδούρους για να προβάλεις 

τα βατράχια; Κι αν έβγαιναν; Τι θα λέγανε; Βραχεκεκέξ κουάξ κουάξ;

Αυτή η πόλη βγάζει λαγούς με πετραχήλια. Τα ομότιτλα φέρουν την ίδια ονομασία, την ίδια ιδεολογία και την ίδιες πρακτικές.

Το τουρλού επετεύχθη.

Τα σκυλάδικα εξακολουθούν στο τοπικό ραδιόφωνο.

Μέχρι εκεί μπορούμε…

Να μου ζήσεις κέντρο του πολιτισμού! Είμαστε έτοιμοι… τώρα που θα μας αναλάβει και η γίδα Αμάλθεια.

Έκλεισα το ραδιόφωνο. Δεν άντεχα άλλο τα τσιφτετέλια και τα πανηγύρια.

Τους φτύνουν κι αυτοί πανηγυρίζουν. Η αποχή έφτασε το 70%

Η Δούρου έσουρνε ένα μωρό. Ο Λεβέντης έκλαιγε. Το ΚΚΕ είχε χάσει τέσσερις  δήμους.

Η Κανέλλη πανηγύριζε. Ο Ολυμπιακός και ο ΠΑΟΚ είχαν εκλέξει τους δικούς τους δημάρχους. 

Τον Βενιζέλο τον ξύσανε. Ο Σπηλιόπουλος έβγαλε περιφερειάρχη τον Φαρμάκη. 

Ο Γκλέτσος σήμανε συναγερμό: «Να συγκεντρωθούν όλοι όσοι έχουν χρηματίσει πρωθυπουργοί για να προστατεύσουν τη χώρα. Ο Μητσοτάκης θα ρίξει τη χώρα στα βράχια…»

Η Χρυσή Αυγή ηττήθηκε…

Κι αυτός που δεν είναι χρυσαυγίτης, δηλαδή ο Βελόπουλος, είπε: «Στα σύνορα θα υπάρχουν συρματόπλεγμα κι όσοι καταφέρουν να τα περάσουν θα πέσουν μέσα στο ναρκοπέδιο.»

Τι μου συμβαίνει; Γιατί δεν μπορώ να αποτοξινωθώ; Γιατί τους παρακολουθώ;

Όλη την εβδομάδα παρακολούθησα όλες τις ταινίες του Γουόλτερ Ματάου και του Τζακ Λέμον 

και τις επαναλήψεις της Ανίτας Πάνια. Γιατί δεν τους ξεχνάω.

Τι είδους αποτοξίνωση θα πρέπει να κάνω;  

Δεν θέλω πια να είμαι φιλόζωος.

Ο ΧΑΜΕΝΟΣ ΤΑ ΠΑΙΡΝΕΙ ΟΛΑ!

         Ο ΧΑΜΕΝΟΣ ΤΑ ΠΑΙΡΝΕΙ ΟΛΑ!

  

Ηλίθια πόλη τεμπελιάζεις ξαπλωμένη 
Οι έμποροι σου έχουν πνίξει την καρδιά 
Ούτε κι αυτός ο ήλιος σου δε σε ζεσταίνει 
και τα σπασμένα τα πληρώνουν τα παιδιά 
Ηλίθια πόλη ασφαλτωμένο ιπποδρόμιο
ακροβατεί ο φτωχός απάνω στο σχοινί
η άπληστη κατέβηκε στο πεζοδρόμιο 
κι ο αναβάτης το γλεντάει επί πληρωμή

Δεν έχω μέρος να σταθώ κι ούτε μπορώ να κινηθώ
Θυμάμαι όμως τις μουτσούνες των αιτίων

Ηλίθια πόλη μου θυμίζεις χειρουργείο 
Ψάχνουνε οι γιατροί να βρουν τον ασθενή 
κι αυτός θρονιάστηκε μέσα στο υπουργείο 
να γιάνει ελπίζει με τη νέα διαταγή 
Ηλίθια πόλη μου βρωμάς σαν ουρητήριο 
Ο καραγκιόζης βγήκε έξω απ’ το πανί 
και μπαινοβγαίνει μέσα στο χρηματιστήριο
κι οι τσαρλατάνοι του ζητάν τη συνταγή

Δεν έχω μέρος να σταθώ κι ούτε μπορώ να κινηθώ 
Θυμάμαι όμως τις μουτσούνες των αιτίων

                                                            ΣΠΥΡΙΔΟΥΛΑ

ΚΕΙΜΕΝΑ ΤΑΚΗΣ ΠΟΛΙΤΗΣ

Οι θίασοι είχαν ολοκληρώσει τους ρόλους τους.

Δεν το έκαναν για να ασκήσουν εξουσία αλλά για να παράγουν έργο.

Έργο ωφέλιμο…

Δεν θα αλλάξει μόνο ο δήμαρχος. Θα αλλάξει και η εποχή!

Θα ανθίσουν τα γιούλια και οι βιόλες.

Εσύ θα βάζεις τα σπίρτα και εγώ τα τσιγάρα.

Ο τόπος θα είναι γιομάτος σκουπίδια και η πόλη μας θα γίνει το κέντρο του πολιτισμού.

Η Γίδα Αμάλθεια θα βόσκει τα σκουπίδια και όλα θα είναι σε πλήρη αρμονία. 

Αγγελικά πλασμένα…

Ο ξεραμένος Ήλιος ζωγράφιζε τα ξεχαρβαλωμένα άρβυλα.

Θολό κρασί και μινιατούρες του Σαίξπηρ…

Αποφάσισα να μην πάω. «Μα πού να πάω, πού να πάω, πού να πάω.»

Παλιά πίναμε ούζα στα Ψηλά Αλώνια ώρες ολόκληρες και αναλύαμε τα αποτελέσματα. 

Όλοι μαζί. Όλοι μαζί ενωμένοι. Όλοι μαζί μεθυσμένοι…

Τι μας ένοιαζε ποιος είχε βγει δήμαρχος...

«Αυτό είναι το ταξίδι!»

Τώρα… λίγη λογοτεχνία τύπου Άρλεκιν, καμιά ατάκα από σκυλάδικο τραγούδι και ολίγη 

από Καβάφη σου ορίζουν το ύφος.

Ανήκω στην πλειοψηφία, στο μεγάλο κόμμα της αποχής, στο 38,93%

Στο κόμμα που θα εκλέξει τον Δήμαρχο και τον Περιφερειάρχη την ερχόμενη Κυριακή.

Και αυτόν που θα κυβερνήσει μετά το πέρας των εθνικών εκλογών του Ιουλίου.

Η Λιάνα Κανέλλη έλεγε πως είχε πατήσει την σβάστικα και η καρτέλα έδειχνε στο πίσω πλάνο 

πως οι νέοι από 17 έως 25 είχαν ψηφίσει 13% Χρυσή Αυγή και 3% ΚΚΕ

Ποιον πάτησες; Τι γίνεται μετά; Και μετά το μετά;

Τα σκουπίδια αμάζευτα, οι μύγες χιλιάδες, τα σκυλάδικα στο τοπικό ραδιόφωνο σου πρήζουν 

τα αρχίδια.      

Οβερντόουζ παρακεταμόλης έπαθα για να πληροφορηθώ τα αποτελέσματα

των τοπικών εκλογών.

Ο Αλέξης ανακοίνωσε την επίσπευση των εθνικών εκλογών.

Μα γιατί; Για μια έδρα στην Ευρωβουλή;

Ζήτα συγγνώμη από τον Βαρουφάκη. Συνεργάσου. 

Ζήτα συγγνώμη στους συνταξιούχους και επανάφερε το ΕΚΑΣ

Στείλε τη Δούρου στο σπίτι της.

Φτιάξε οργάνωση και διώξε τα φρόκαλα.

Μην παραδίνεις τόσο εύκολα την εξουσία στη Δεξιά.

Είμαστε μέρος μιας γενιάς που πεθαίνει.

Για αυτό θα πρέπει να μείνουμε ενωμένοι!