ΤΑΣΟΣ ΛΕΙΒΑΔΙΤΗΣ

 ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΚΕΙΜΕΝΩΝ ΤΑΚΗΣ ΠΟΛΙΤΗΣ

Κλείνουν οριστικά λόγω μείωσης της χρηματοδότησης από το υπουργείο Παιδείας 

οι 28 παιδικές βιβλιοθήκες που βρίσκονται σε απομακρυσμένες περιοχές της χώρας μας.

Εξυπηρετούν καθημερινά 2400 παιδιά και δανείζουν 700 βιβλία ημερησίως.

Οι βιβλιοθήκες αυτές βρίσκονται σε μικρά χωριά και απομονωμένες περιοχές

και επιτελούν σημαντικότατο έργο. Ίσως οι άνθρωποι που μεγάλωσαν σε τέτοιες παραμεθόριες περιοχές καταλαβαίνουν την αξία και την ανάγκη ύπαρξης μιας τέτοιας προσφοράς.

Τώρα ορισμένοι κήρυκες του πολιτισμού και της σύγχρονης παιδείας ονειρεύονται αναγνωστήρια δαπέδου σε στάση περισυλλογής και γιόγκα πάνω σε    μπορντοκεραμιδοκοραλοπορτοκαλοκόκκινα περσικά χαλιά.

Απρίλης, ο μήνας της Άνοιξης και των μεγάλων ποιητών. Είκοσι του Απρίλη του 1922 γεννήθηκε ο ποιητής Τάσος Λειβαδίτης, που μελοποιήθηκε από μεγάλους συνθέτες και τραγουδήθηκε από τον απλό κόσμο. Ποιος δεν ξέρει τη «Δραπετσώνα», το «Βρέχει στη φτωχογειτονιά», το «Μοιρολόι» από την ταινία «Αστραπόγιαννος»;

Ο Επονίτης Χριστιανός το 1955 κατηγορείται για την ποιητική του συλλογή «Φυσάει στα σταυροδρόμια του κόσμου» αθωώνεται πανηγυρικά από το πενταμελές εφετείο υπνωτίζοντας με το λόγο του ακροατήριο και δικαστές.

Άφησε πίσω του τεράστιο ποιητικό έργο, άξια παρακαταθήκη για τις γενιές που έρχονται.

Ο τρόπος γραφής του, το ήθος του και τα ιδανικά του για ελευθερία αποδεικνύουν πως θα είναι για πάντα επίκαιρος.  

                                              Ι

 Αλλά δε θα ξεχάσω ποτέ μια νύχτα σ’ εκείνη τη μεγάλη εξέγερση,

 οι τραυματιοφορείς μ’ ακούμπησαν για μια στιγμή κάτω

 και τότε κοίταξα τ’ άστρα, θεέ μου, πώς έλαμπαν,

 και ξαφνικά δε μ’ ένοιαζε που είχαμε νικηθεί,

 «όλο το άπειρο είναι δικό  μας», είπα μέσα μου

 κι έκανα όρκο να φέρω ως το τέλος το πεπρωμένο μου.

      

                                       II

Και να που φτάσαμε εδώ Χωρίς αποσκευές
Μα μ' ένα τόσο ωραίο φεγγάρι
Και εγώ ονειρεύτηκα έναν καλύτερο κόσμο
Φτωχή ανθρωπότητα, δεν μπόρεσες
ούτε ένα κεφάλαιο να γράψεις ακόμα
Σα σανίδα από θλιβερό ναυάγιο
ταξιδεύει η γηραιά μας ήπειρος
Αλλά τα βράδια τι όμορφα που μυρίζει η γη
Βέβαια αγάπησε  τα ιδανικά της ανθρωπότητας,
αλλά τα πουλιά πετούσαν πιο πέρα

Σκληρός, άκαρδος κόσμος,
που δεν άνοιξε ποτέ μιαν ομπρέλα
πάνω απ' το δέντρο που βρέχεται

Αλλά τα βράδια τι όμορφα που μυρίζει η γη

Ύστερα ανακάλυψαν την πυξίδα  για να πεθαίνουν κι αλλού
και την απληστία για να μένουν νεκροί για πάντα

Αλλά καθώς βραδιάζει
ένα φλάουτο κάπου
ή ένα άστρο συνηγορεί
για όλη την ανθρωπότητα

Αλλά τα βράδια τι όμορφα που μυρίζει η γη

Καθώς μένω στο δωμάτιο μου,  μου 'ρχονται άξαφνα φαεινές ιδέες
Φοράω το σακάκι του πατέρα κι έτσι είμαστε δυο,
κι αν κάποτε μ' άκουσαν να γαβγίζω ήταν για να δώσω
έναν αέρα εξοχής στο δωμάτιο

Αλλά τα βράδια τι όμορφα που μυρίζει η γη

Κάποτε θα αποδίδουμε δικαιοσύνη μ' ένα άστρο ή μ' ένα γιασεμί
σαν ένα τραγούδι που καθώς βρέχει παίρνει το μέρος των φτωχών
Αλλά τα βράδια τι όμορφα που μυρίζει η γη!

Δος μου το χέρι σου..
Δος μου το χέρι σου..

                                        

                                            ΙΙΙ

Όλη τη νύχτα πάλεψαν απεγνωσμένα να σωθούν απ’ τον εαυτό τους,
δαγκώθηκαν, στα νύχια τους μείναν κομμάτια δέρμα, γδαρθήκανε
σαν δυο ανυπεράσπιστοι εχθροί, σε μια στιγμή, αλλόφρονες, ματωμένοι,
βγάλανε μια κραυγή σα ναυαγοί, που, λίγο πριν ξεψυχήσουν,

θαρρούν πως βλέπουν φώτα, κάπου μακριά.
Κι όταν ξημέρωσε, τα σώματά τους σα δυο μεγάλα ψαροκόκκαλα
ξεβρασμένα στην όχθη ενός καινούργιου μάταιου πρωινού.

                                            IV

“Οι εραστές είναι ακριβά, ένδοξα κύπελλα, όπου ο ένας πίνει τον άλλον.
Το πρωί πηγαίνουν σε ολοπόρφυρους, βασιλικούς δρόμους
και το βράδυ πλαγιάζουν σε κρεβάτια κι από θρύλους πιο βαθιά.
Κι αν καμιά φορά τους δεις να παραπατάνε
ή να παίρνουν μονοπάτια άγνωστα και μυθικά – μην ξαφνιαστείς,
γιατί οι εραστές είναι τυφλοί, με τα ωχρά τους βλέφαρα κλειστά
ο ένας απ’ τη λάμψη του άλλου. Οι εραστές δε βλέπουν, μόνο αγγίζονται,
μα οι ρόγες των δακτύλων τους είναι τα ίδια τα πελώρια,
τα πάντα έκπληκτα, μάτια του Θεού.”

                     V

«Ναι, αγαπημένη μου

Εμείς γι’ αυτά τα λίγα κι απλά πράγματα πολεμάμε

για να μπορούμε να ’χουμε μια λάμπα, ένα σκαμνί,

ένα χαρούμενο δρόμο το πρωί, ένα ήρεμο όνειρο το βράδυ.

Για να ’χουμε έναν έρωτα που να μη μας τον λερώνουν,

ένα τραγούδι που να μπορούμε να το τραγουδάμε…»

 

                           VI

Το βράδυ έχω βρει έναν ωραίο τρόπο να κοιμάμαι.
Τους συγχωρώ έναν-έναν όλους.
Άλλοτε πάλι θέλω να σώσω την ανθρωπότητα,
αλλά εκείνη αρνείται.

"Όμως απόψε, βιάζομαι απόψε,
να παραμερίσω όλη τη λησμονιά
και στη θέση της ν' ακουμπήσω,
μια μικρή ανεμώνη."

Κύριε, μάρτησα ενώπιόν σου, ονειρεύτηκα πολύ
"μια μικρή ανεμώνη." έτσι ξέχασα να ζήσω.
Μόνο καμιά φορά μ' ένα μυστικό που το 'χα μάθει από παιδί,
ξαναγύριζα στον αληθινό κόσμο, αλλά εκεί κανείς δε με γνώριζε.
Σαν τους θαυματοποιούς που όλη τη μέρα χάρισαν τ' όνειρα στα παιδιά
και το βράδυ γυρίζουν  στις σοφίτες τους πιο φτωχοί κι απ' τους αγγέλους.

                                  

                       

                               VII

Ε! τι καθόσαστε λοιπόν ποιητές
Βγείτε στους δρόμους, καβαλήστε στα λεωφορεία, ανεβείτε στις αμαξοστοιχίες
να δείτε καθώς θ' απαγγέλετε τα τραγούδια σας
ν' ανθίζει μες στην καρβουνόσκονη σαν εν' άσπρο τριαντάφυλλο
το γέλιο των μηχανοδηγών.
Πηγαίντε στη λαϊκή αγορά
ανάμεσα στις φωνές και τη μυρουδιά των λαχανικών.
Είναι εκεί μια αντρογυναίκα με ξυλοπάπουτσα
που αν χαμογελάσει με τους στίχους σας
σημαίνει πως κάτι φτιάξατε στη ζωή σας.
Γιατί αυτή η αντρογυναίκα με το πλατύ, βλογιοκομμένο πρόσωπο
έχει τρία παιδιά σκοτωμένα
και δεν το ’χει σκοπό να γελάσει με μυξάρικους στίχους.
Ανεβείτε με τα πριονοπέδιλα πάνω στους στύλους του τηλέγραφου
και τραγουδήστε και ξανατραγουδήστε
και κουνώντας σαν ένα τσαλακωμένο κασκέτο την καρδιά σας
χαιρετήστε το μέλλον.

                        

                    VIII
Την πόρτα ανοίγω το βράδυ,
τη λάμπα κρατώ ψηλά,
να δούνε της γης οι θλιμμένοι,
να ’ρθούνε, να βρουν συντροφιά.

Να βρούνε στρωμένο τραπέζι,
σταμνί για να πιει ο καημός
κι ανάμεσά μας θα στέκει
ο πόνος, του κόσμου αδερφός.

Να βρούνε γωνιά ν’ ακουμπήσουν,
σκαμνί για να κάτσει ο τυφλός
κι εκεί καθώς θα μιλάμε
θα ’ρθει συντροφιά κι ο Χριστός.

                       IX

«Ό, τι κι αν κάνουν θα νικήσουμε – 

ο κόσμος μας ανήκει.

Το μέλλον είναι μες στην τσέπη μας 

σαν το κλειδί του σπιτιού μας».

ΕΝΑΣ ΜΙΚΡΟΣ ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ

    ΕΝΑΣ ΜΙΚΡΟΣ ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ

Τη μέρα που ήρθα και σε βρήκα

Κάτω στο Πέραμα με τους γέρους

Στη θάλασσα να βρίζεις

Την κάμαρα που σε γέννησε και τον Ξέρξη

Στάθηκα δίπλα σου και σου είπα

Τα κεραμίδια θα γίνουνε τσιμέντο

Τα ξύλα θα γίνουνε πέτρες

Η αγάπη θα γίνει χρήμα

Τη μέρα που ήρθα  και σε βρήκα

Κάτω στο Πέραμα με τους γέρους

Στάθηκα δίπλα σου και σου είπα

Θα μας ξεχάσουνε την Πέμπτη

                                       Το Σάββατο την ίδια ώρα θ’ αναστηθούμε

                                                        

                                                                           ΓΙΩΡΓΟΣ ΧΡΟΝΑΣ

ΚΕΙΜΕΝΑ ΤΑΚΗΣ ΠΟΛΙΤΗΣ

Μετά την κατάρρευση του σοσιαλισμού  για να αποδείξουν την ευημερία του καπιταλιστικού συστήματος έστρεψαν τις  μάζες  στην κατανάλωση.

Αυτό δημιούργησε πλαστικό χρήμα, υπερκατανάλωση άχρηστων προϊόντων,

καρτέλ, χρέη, ανεργία, απολύσεις,  αβεβαιότητα, τεχνητές οικονομικές κρίσεις, τζόγο, χρηματιστήρια, διαφθορά.

Δεν φταίνε όμως οι εργαζόμενοι για την ηθική και οικονομική κρίση του καπιταλισμού.

Διάβασα μια συνέντευξη ενός σύγχρονου θεωρητικού του καπιταλισμού και διαπίστωσα πως ακόμα και οι ίδιοι αντιλαμβάνονται την άνιση κατανομή του πλούτου και την όλο και μεγαλύτερη εξασθένιση των χαμηλότερων οικονομικών στρωμάτων και τάξεων. Όπως επίσης  και την επιθετική συμπεριφορά των ιμπεριαλιστών κατά των μη ανεπτυγμένων χωρών της Ανατολής και του Τρίτου Κόσμου. Και παροτρύνουν οι ίδιοι  τους επιχειρηματίες να βελτιώσουν τις συνθήκες εργασίας και των αμοιβών των εργαζομένων, όπως και ευνοϊκότερους  όρους στις συναλλαγές του κοινού με τις τράπεζες. Το σύστημα όμως δεν διορθώνεται.. Ο καπιταλισμός έχει καταρρεύσει

Ζούμε τα τελευταία επεισόδια της ήττας του.

Όλοι αυτοί οι εκσυγχρονιστές  υπερασπίζονται  το σύστημα του καπιταλισμού και τη βελτίωσή του μιας και δεν βλέπουν άλλο σύστημα να τον διαδέχεται.

Κατά βάθος υποψιάζονται και ανησυχούν. Αυτό το ζήτημα είναι  στα χέρια της σύγχρονης αριστεράς να οραματιστεί και να προτείνει στους λαούς  το μοντέλο που θα στηρίζεται στην ισότητα, την ελευθερία και την κοινωνική δικαιοσύνη.

Και θα τα καταφέρει. Ο λαός πάντα βρίσκει το δρόμο προς την ανατροπή.

Αυτό όμως που παρατήρησα στην ανησυχία του Γάλλου θεωρητικού είναι  η πολιτιστική φθορά που υπέστη η Δύση μετά την κατάρρευση του σοσιαλισμού.

Κι αυτό έχει να κάνει με την ηθική της κρίση.

Δεν θέλω να ασχοληθώ αναλυτικά, όμως στα χρόνια του Κλίντον, στα χρόνια του Μπους, η  ηθική κρίση της Δύσης ήταν τεράστια, επικίνδυνη και θανατηφόρα.

Οι δημαγωγίες και οι υποσχέσεις όλων  αυτών που δήθεν υπερασπιζόντουσαν  την ελευθερία και τα ανθρώπινα δικαιώματα. αποδείχτηκαν στην πράξη παραμύθια. Δημιούργησαν  πολέμους, βασάνισαν, εκτέλεσαν, δημιούργησαν  πολιτικούς πρόσφυγες, κατάστρεψαν το περιβάλλον, καταπάτησαν την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και οι προθέσεις τους δε δείχνουν πως κάτι θα  αλλάξει.

Η δολοφονία του νεαρού Αλέξανδρου και του Παύλου Φύσσα δεν αύξησε την ένταση προς στιγμήν. Δηλαδή σα να  ήτανε κάτι σαν ανεμοστρόβιλος που κόπασε.

Εξακολουθεί ο άνεμος να κινείται κι αυτή τη φορά δημιουργικά.  .

Νέα παιδιά πιάσανε στα χέρια τους μουσικά όργανα και γράφουνε και στίχους καταγγέλλοντας το καθεστώς. Γέμισε η Ελλάδα με συγκροτήματα μαθητών και φοιτητών που οργισμένοι τραγουδάνε.

ΤΟ ΣΥΡΜΑΤΟΠΛΕΓΜΑ

           ΤΟ ΣΥΡΜΑΤΟΠΛΕΓΜΑ

            Τούτες τις μέρες ο άνεμος μας κυνηγάει, μας κυνηγάει
            Γύρω σε κάθε βλέμμα το συρματόπλεγμα
            γύρω στην καρδιά μας το συρματόπλεγμα
            γύρω στην ελπίδα το συρματόπλεγμα
            Πολύ κρύο, πολύ κρύο, πολύ κρύο εφέτος
            Πιο κοντά, πιο κοντά
            μουσκεμένα χιλιόμετρα μαζεύονται γύρω τους
            Μέσα στις τσέπες του παλιού πανωφοριού τους
            έχουν μικρά τζάκια να ζεσταίνουν τα παιδιά
            Κάθονται στον πάγκο κι αχνίζουν
           απ' τη βροχή και την απόσταση
           Η ανάσα τους είν' ο καπνός ενός τραίνου
           που πάει μακριά, πολύ μακριά
           που πάει μακριά, πολύ μακριά…..

                                                                      ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ

ΚΕΙΜΕΝΑ ΤΑΚΗΣ ΠΟΛΙΤΗΣ

Σκηνή πρώτη

Χαμηλός φωτισμός, υπαίθριος. Σήμερα δεν είχε ούτε αστέρια ούτε φεγγάρι.

Η θερμοκρασία υπό το μηδέν. Σκέπασμα εφημερίδες κάθε πολιτικής επιλογής και απόχρωσης. 

Και ο ύπνος εφιάλτης. Ξημερώνουν Χριστούγεννα για το φτωχό και έρημο μετανάστη. 

Ξάφνου έρχονται στο όνειρό του τα τρία πνεύματα των Χριστουγέννων: του παρελθόντος, του παρόντος και του μέλλοντος.

Υπόκρουση: «Τ’ αστέρι του βοριά θα φέρει ξαστεριά».

Πυροβολισμοί …από δικτατορίες και εμφυλίους. Πετάγεται από το φόβο του.

Το ζει ακόμα. Το πήρε μαζί του. «Τ’ αστέρι του βοριά θα φέρει ξαστεριά».

Σκάστε ψεύτες κάνετε φασαρία. Αυτά τα λόγια είναι μόνο για τα ποιήματα και τα τραγούδια. Σκάστε. Η πραγματικότητα είναι αλλιώς ……

Το πνεύμα (φάντασμα) του παρελθόντος εμφανίζεται με το πρόσωπο του Μητσοτάκη ή του Σημίτη (δε θυμάμαι καλά ας μην επεκταθούμε ….. ).

Περνάμε βιαστικά στο δεύτερο, στο πνεύμα του παρόντος.

Ένα απέραντο στρατόπεδο συγκέντρωσης εγκλωβισμένων, μια τεράστια φάκα πονεμένων, πεινασμένων, φοβισμένων, ανελεύθερων. Θυσία στο βωμό των επιδοτήσεων. Σαν πεθαμένοι, σαν ζωντανοί. Τεμαχισμένοι σαν εξαρτήματα, σαν  ανταλλακτικά

Μαύρη εργασία, σεξουαλική υποδούλωση, εκμετάλλευση παιδικής εργασίας.

Και…….Και ομαδικοί τάφοι. Τους θυμάμαι από τον Χίτλερ με τους Εβραίους, από τους δικτάτορες  Πινοσέτ και  Φράνκο με τις ομαδικές εκτελέσεις κομμουνιστών, από εμφυλίους και από αλλού (δεν θέλω αυτή τη στιγμή να επεκταθώ…….)

Πρέπει να αντιληφθούμε πως η μετανάστευση αποτελεί εργαλείο εξαθλίωσης των χωρών προέλευσης αλλά και των χωρών υποδοχής.

Σκηνή δεύτερη

Η Λιάνα Κανέλη αρνείται τη θέση του προέδρου του Παναθηναϊκού. Οι Ασιάτες αγοράζουν ομόλογα του Ελληνικού δημοσίου. Ο Πρωθυπουργός μιλάει άπταιστα Τουρκικά στη συνάντηση των Τούρκων διπλωματών στο γήπεδο μπάσκετ Τζεμάλ Γκιουρσέλ στο Ερζερούμ. Οι εφημερίδες μοιράζουν το βρακί του Πάγκαλου.

Και ο Μητσοτάκης εύχεται καλό ταξίδι στη Χίλαρι Κλίντον. Γκρεμίστηκε από τις σκάλες του αεροπλάνου επιστέφοντας από την Υεμένη. Ευτυχώς δεν τραυματίστηκε. Πριν ενάμισι χρόνο, που της ευχήθηκε, έσπασε το χέρι της.

Έξω από τα σούπερ μάρκετ κι από τις γειτονιές του λεγόμενου ιστορικού κέντρου της πρωτεύουσας, χάνονται  σκυλιά. Τυγχάνει να δέχονται επιθέσεις ηλικιωμένοι, που τους αρπάζουν τα ζώα μέσα από τα χέρια.

Το να φτάνουν άνθρωποι να τρώνε σκύλους σημαίνει ότι έχουν ξεπεράσει και το τελευταίο στάδιο απόγνωσης.

 Σκηνή τρίτη

Ας γυρίσουμε όμως στη «Χριστουγεννιάτικη  ιστορία» του Ντίκενς και ας  προσπαθήσουμε να βγάλουμε  απλά τα συμπεράσματά μας. Ο τσιγκούνης Σκρουτζ βλέποντας μαζί με τα πνεύματα το παρελθόν του, το παρόν  και το προκαθορισμένο  μέλλον του, που θα ήταν παρόμοιο με του συνεταίρου, του Μάρλεϊ λειτούργησε με  το ένστικτο της αυτοσυντήρησης και το φόβο της απειλής του θανάτου.

Και μη μπορώντας να κάνει άλλη επιλογή μεταμορφώθηκε. Αποφάσισε λοιπόν εκ του ασφαλούς να αλλάξει ξέροντας την αποδοχή που θα εξασφάλιζε προσφέροντας  ελάχιστα υλικά αγαθά.

Πάμε τώρα στο φτωχό μετανάστη, που ξεκίνησε από τη χώρα του για να έρθει στον παράδεισο. Υπέστη τα πάνδεινα. Πέρασε από ναρκοπέδια, πνίγηκε σε ποτάμια και σε θάλασσες, καταψύχθηκε σε φορτηγά ψυγεία, πυροβολήθηκε πισώπλατα, πέθανε από την πείνα και την εξάντληση, δάρθηκε, φυλακίστηκε, αλλά το κυριότερο, έχασε την ελπίδα και το δικαίωμα φυγής.

Αυτός δεν έχει την ευκαιρία όπως ο Σκρουτζ. Αυτός δεν είχε ποτέ του την ευκαιρία ούτε στη χώρα του ούτε εκεί που βρίσκεται μετανάστης. Αυτός βλέπει μόνο εφιάλτες και φαντάσματα. Και η ωμή πραγματικότητα είναι ο μεγαλύτερος εφιάλτης.

Αυτός έχει χάσει πια το δικαίωμα στη ζωή, στην ελπίδα και προτιμά το τέλος.

AΝΑΤΡΕΠΤΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ

                 ΑΝΑΤΡΕΠΤΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ

                       ΣΕ ΕΦΤΑ ΠΡΑΞΕΙΣ

 ΚΕΙΜΕΝΑ ΤΑΚΗΣ ΠΟΛΙΤΗΣ

ΠΡΑΞΗ ΠΡΩΤΗ

Το αγοράκι με τα σπίρτα περπάταγε με τις ώρες για να φτάσει στο σχολείο κι ήταν κουρασμένο, λασπωμένο και αργοπορημένο.

Ο δάσκαλος το απωθούσε φωνάζοντας: -Φύγε από δω είσαι λασπωμένο…

ΠΡΑΞΗ ΔΕΥΤΕΡΗ

Κι ενώ του στερούσαν την μόρφωση το ρίξε στην αυτομόρφωση. Οι λιγοστές όμως γνώσεις του δεν του το επέτρεπαν. Εκείνα τα χρόνια κυκλοφορούσαν στα περίπτερα τα «ΚΛΑΣΣΙΚΑ ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΜΕΝΑ» Λίγο η παγκόσμια λογοτεχνία, λίγο τα κόμικς της εποχής, λίγο οι φωτογραφίες στις εφημερίδες, διάβασε παρά πολύ. Περισσότερο όμως έβλεπε φωτογραφίες.

Επειδή δεν είχε χρήματα αναγκάστηκε να κλέβει τα κόμικς και τα εικονογραφημένα κλασσικά απ’ τα περίπτερα. Όσο για τις εφημερίδες τις μάζευε απ’ τα σκουπίδια που τις πετούσαν  απ’ τα καφενεία. 

Η ανάγκη του για μόρφωση  τον οδήγησε στην κλοπή, όπως τον Γιάννη Αγιάννη η πείνα…

Ένα άλλο ελάττωμα που απέκτησε ήταν ότι μπέρδευε τα πρόσωπα. 

Διάβασε τον Όλιβερ Τουίστ του ΝΤΙΚΕΝΣ με εκείνο το γέρο που εκπαίδευε τα ορφανά να κλέβουν μαντήλια και πορτοφόλια και τον μπέρδευε με τον Καλλίνικο γιατί είχε δει τη φωτογραφία του στην εφημερίδα.

ΠΡΑΞΗ ΤΡΙΤΗ

Ο εφιάλτης της Θώδη. Αντί για χορωδία υπάρχουν κατσίκια, πρόβατα και βόδια και βελάζουν:

-voulez vouz coucher avec moi ce soir?

ΠΡΑΞΗ ΤΕΤΑΡΤΗ

Κυριακή μεσημέρι. Ο Κορυδαλλός σε κάτοψη. Γύρω-γύρω ιπτάμενες φιγούρες Ο ΣΟΥΠΕΡ ΓΚΟΥΦΗ

Ο ΦΑΝΤΟΜ ΝΤΑΚ, Ο ΜΠΑΤΜΑΝ, Η ΜΑΓΙΑ Η ΜΕΛΙΣΣΑ

Ξαφνικά μέσα στην ησυχία του μεσημεριού ακούγεται μια γνωστή φωνή

- Εμπρός καλό μου ελικόπτερο.

Είναι η φωνή του ΣΑΪΝΗ

Από τις γύρω πολυκατοικίες ακούγονται τραγούδια:

-Μ’ αεροπλάνα και βαπόρια και με τους φίλους τους παλιούς…

Κι ο εφιάλτης της Θώδη: μπεεεεεεε………..

ΠΡΑΞΗ ΠΕΜΠΤΗ

Το πλήθος κραυγάζει, η χορωδία βελάζει, η Θώδη παίζει μπιρίμπα με τους ΝΤΑΛΤΟΝ κι η κραυγή του μάγειρα: – Μη φεύγεις γύρνα πίσω να φας το αυγό σου. Σήμερα έχουμε και κομπόστα!

Το πλήθος χειροκροτεί.Ορισμένοι δίνουν ευχές σαν σε γάμο:

-Άντε και βουλευτής του ΚΚΕ για να ’χεις και βουλευτική ασυλία.

-Άντε και ιδιοκτήτης της ολυμπιακής. Ο Σεΐχης του Κουβέιτ είναι απατεώνας.

Μην πέσει σε βρώμικα  χέρια.

-Τρέξε να προλάβεις την απονομή των Όσκαρ, μπορεί να σε βραβεύσουν σε ειδική κατηγορία.

-Άντε και του χρόνου στο φεστιβάλ της Δράμας.

-Άντε και καλή τύχη μάγκες…

ΠΡΑΞΗ ΕΚΤΗ

Αποβιβάστηκε. Η Ξανθιά σύντροφός του τού λέει: –Ξέρεις πόσους χρειάστηκε να λαδώσω για να φτάσω ως εδώ;

- Και τι περίμενες, αφού δεν έχουμε κράτος.

Στο βάθος ο ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗΣ ελευθερώνει ένα τσούρμο λαθρομετανάστες.

Κάποιος αστυνομικός συλλαμβάνει την Θώδη.

ΠΡΑΞΗ ΕΒΔΟΜΗ

-Συγχαρητήρια ΣΑΪΝΗ πάλι τα κατάφερες.

Το ελικόπτερο απομακρύνεται. Οι κάτοικοι του ΚΟΡΥΔΑΛΛΟΥ  τραβούν φωτογραφίες με τα κινητά τους. Πού ξέρεις ίσως στο μέλλον μπορεί να γίνει κανένας διαγωνισμός του καλύτερου ΒΙΝΤΕΟ ΚΛΙΠ.

Μια βραχνή φωνή ακούγεται από το υπόγειο διαμέρισμα  δυσκολεύομαι να ξεχωρίσω τις λέξεις…

Μάσκα δεν έχω να γυρνώ

στο καρναβάλι ετούτο

μόνo μια απόχη να τρυγώ

της θάλασσας την πονηριά

και της σιωπής τον πλούτο.

Βάρα καλή, βάρα γερή

μια τουφεκιά ζαχαρωτή

κι άσε να νιώσει η γαλαρία

του χαρτοπόλεμου τη βία…

                                                    

TEXAS SHOW

                        TEXAS  SHOW

Ένας μπαξές

γεμάτος αίμα

είν’ ο ουρανός

και λίγο χιόνι

Έσφιξα τα σχοινιά μου

πρέπει και πάλι

να ελέγξω τα αστέρια.

Εγώ

κληρονόμος πουλιών

πρέπει

έστω και με σπασμένα φτερά

να πετάω…….

                                                              ΜΙΛΤΟΣ  ΣΑΧΤΟΥΡΗΣ

ΚΕΙΜΕΝΑ ΤΑΚΗΣ ΠΟΛΙΤΗΣ

ΠΡΩΤΟ ΜΕΡΟΣ

Ήταν το 1989 με την ελεύθερη ραδιοφωνία, δηλαδή την ιδιωτική ραδιοφωνία και λίγο αργότερα  την τηλεόραση. Τότε σκέφτηκα μια φιγούρα, «το σκουλήκι το Μίλτο».

Θα μπορούσε να σχολιάζει τα πάντα πριν ή μετά από ένα δελτίο ειδήσεων με ελεύθερη άποψη.

Περνούσαν τα χρόνια και ο Μίλτος δεν βγήκε στο αέρα  Ένα σωρό ιδέες δίχως πράξη όπως ο Μίλτος να γίνει εικονογραφημένος ήρωας κόμικ και πλήθος άλλα. Ο σεισμός του 1995 απελευθέρωσε τον Μίλτο, ήταν εγκλωβισμένος σε ένα μπουκάλι τεκίλα σε μια ΚΑΒΑ, στην οδό Δεσποτοπούλων. Ξέχασα να σας πω ότι ο Μίλτος ήταν εισαγόμενος από πατέρα Κουβανό και μητέρα Μεξικάνα.

Δεν δυσκολεύτηκε όμως καθόλου να προσαρμοστεί στην ελληνική πραγματικότητα. Πρωτοκυκλοφόρησε σε ένα τοπικό περιοδικό σαν σχολιαστής και θα γινόταν πανελλήνια γνωστός αν ο Κώστας Μυλωνάς, διάσημος από «τα παιδιά της νύχτας» έβγαζε και δεύτερο τεύχος στο περιοδικό του.

Μετά ο Μίλτος έπεσε σε κώμα (από ένα τροχαίο ατύχημα) μέχρι που προέκυψαν καινούργιοι χαρακτήρες όπως το «αγοράκι με τα σπίρτα». Τον γνώρισα το περασμένο καλοκαίρι. Μάζευε μικρός είδη λαϊκής τέχνης που έφτιαχναν οι εξόριστοι και τα πουλούσε στην Ομόνοια. Με τα χρήματά που εισέπραττε τους αγόραζε τσιγάρα και όσπρια.

Τώρα τι δουλειά έχει με τον Αλογοσκούφη αυτό είναι άλλου παπά ευαγγέλιο. Η «εμπριμέ τραγουδίστρια» που έγινε  και θαυματοποιός (έχω αναφερθεί πολλές φορές με άρθρα μου σ’ αυτή) και «η Νατάσσα» καινούργιο προϊόν.

Είναι κάθε ξανθιά με νοοτροπία «Ξανθιάς» από καθαρίστρια, υπουργό και πρύτανη μέχρι και τη σύζυγο του πρωθυπουργού.Με φουσκωμένη αυτοπεποίθηση, στην παρέα δεν αφήνει άνθρωπο να μιλήσει…τα ξέρει όλα.

Λανσάρεται ως διανοούμενη και ξεσαλώνει με Μελά και Λιναρδάκη. Το όνομά της είναι παρμένο από την αξεχαστη ξανθιά  «υπολοχαγό Νατάσσα». Όλοι αυτοί, μαζί με «έκτακτες φυσιογνωμίες του δρόμου», θα αποτελέσουν έναν περιπλανώμενο θίασο.

ΔΕΥΤΕΡΟ ΜΕΡΟΣ

Το πρόβλημα των λαθρομεταναστών στην Πάτρα, που δεν κατάφερε να λύσει ο δήμος, ούτε η νομαρχία ούτ η κυβέρνηση, κατάφερε να το λύσει ένα οχτάχρονο αγοράκι. Άκουσα τον διάλογο στο ραδιόφωνο και τον παραθέτω:

- Μαμά γιατί είναι μαζεμένοι όλοι αυτοί στο λιμάνι και κάνουν φασαρία;

- Γιατί δεν έχουμε πολλούς αστυνομικούς να τους διώξουν.

- Στην Αθήνα έχουν λαθρομετανάστες;

- Όχι  τόσους πολλούς.

- Αστυνομικούς έχουν τόσους πολλούς;

- Νομίζω πως ναι …..

- Και γιατί δεν φέρνουν τους αστυνομικούς απ’ την Αθήνα να τους διώξουν;

Αυτή είναι η λύση!
Και συνεχίζω τον προβληματισμό του πιτσιρικά…..
- Καουμπόηδες και σερίφηδες έχουμε; 

-  Όχι δεν έχουμε.
- Και γιατί δεν φέρνουμε από το Τέξας μαζί με τον Πεπίτο Γκονζάλες και τον Πελεγκρίνο; 
Και αν δεν μας αρκούν για το Texas show να φέρουμε και ινδιάνους!

    

Ο ΓΑΛΑΖΙΟΣ ΓΑΙΔΑΡΟΣ ΚΙ Ο ΒΛΑΧΟΣ

Ο  ΓΑΛΑΖΙΟΣ ΓΑΙΔΑΡΟΣ

             ΚΙ Ο ΒΛΑΧΟΣ

 

          

     

                              Ήταν ένας γάιδαρος

                               με μεγάλα αυτιά

                               Το παχνί δεν τ’ άρεσε

                               γύρευε αρχοντιά.

ΚΕΙΜΕΝΑ ΤΑΚΗΣ ΠΟΛΙΤΗΣ 

ΠΑΡΑΜΥΘΙ

Μια φορά κι έναν καιρό σε μια μακρινή χώρα (κάπως έτσι δεν αρχίζουν όλα τα παραμύθια;) ήταν πολλές οι φατρίες που διεκδικούσαν την εξουσία.

Κανείς δεν είχε καλό λόγο να πει για τον άλλο, όπως και κανείς από δαύτους δεν είχε ακούσει την προφητεία «η ισχύς εν τη ενώσει»

Ήταν χίλια κομμάτια και ο καθένας κοιτούσε το προσωπικό του συμφέρον.

Ώσπου έσκασε η είδηση. Θα έρθει ο Βλάχος από τη γειτονική χώρα για να τους συμμορφώσει.

Φοβηθήκαν ότι θα χάσουν τα αμπελοχώραφά τους (φανταστείτε να ρχόντουσαν κι οι κομμουνιστές…). Όμως δεν υποχωρούσε κανείς.

Μετά από εκατοντάδες συσκέψεις και διαπραγματεύσεις αποφάσισαν να ορίσουν αρχηγό της χώρας τον γαλάζιο Γάιδαρο του Σάντσο, (βγαλμένο από άλλο παραμύθι) άγνωστον σε όλους (δεν ήταν ούτε κουμπάρος ούτε συγγενής) και δεν θα διευκόλυνε κανέναν από τους διεκδικητές της εξουσίας.

Ορισμένοι μαράζωσαν με την ιδέα.

-Θα μας κυβερνήσει γάιδαρος και θα ’ναι και γαλάζιος σκέφτηκαν………..

Έτσι  ενώθηκαν οι πράσινοι με τους κόκκινους κι ο Βλάχος ούτε που σκέφτηκε να πλησιάσει …….

Όσο για το γάιδαρο …. ακολουθεί τη μέθοδο θεραπείας MICHAEL JACKSON για να αλλάξει χρώμα.

ΜΕΡΟΣ   ΠΡΩΤΟ

Μπορείς να δεις από τη λεωφόρο

Την παγκόσμια κρίση της βροχής

Και κάπου εκεί στο πλήθος να σέρνεσαι

Στην παγκόσμια κρίση της αβεβαιότητας

                                            

ΜΕΡΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟ

Έντεκα σπουργίτια στα πεντάγραμμα καλώδια του ηλεκτρικού,

πέταξαν πίσω από τα σύννεφα για να κρυφτούν από τους θορύβους της μπουλντόζας

που έστρωνε πίσσα, λίγες μέρες πριν από τις δημοτικές εκλογές του Μαΐου.

ΜΕΡΟΣ ΤΡΙΤΟ

Κι απόψε με ξεγέλασε

το χαμόγελο της θλίψης σου,

το άρριχτο τείχος των δοντιών σου

που επιμένει να βρίσκεται

σε κομματικά σανατόρια.

Κουκουλωμένος με σεντόνια

γυαλιστερής οδοντόκρεμας

που σε σκεπάζει και κρύβεται

η φασιστική σου προδιάθεση

ΜΕΡΟΣ ΤΕΤΑΡΤΟ

Στη δύση του μεγάλου φεγγαριού

φέρτε ένα χάρτη του χωριού

εγώ θα σας μετρήσω

το μέγεθος της τρέλας σας

και της ανοησίας!!! 

*Από την ποιητική μου συλλογή  «Μην καπνίζεις στο κρεβάτι»                   

ΓΙΑ ΣΕΝΑ ΤΟ' ΓΡΑΨΑ

                    ΔΕΝ ΕΚΑΝΑ ΑΥΤΟΚΡΙΤΙΚΗ

                          ΓΙΑ ΣΕΝΑ ΤΟ ’ΓΡΑΨΑ!

 

Τα μπούτια μου σαν ήλιαζα

συλλογισμούς τραβούσα

και με τα ποιήματά σου

μυρμήγκια σκότωνα

Τη θλίψη σου να νιώσω

αγνοούσα,

τη δύναμη στα χέρια μου

καθώς κρατούσα

Και τώρα μελετάω τη γραφή σου

τη ρίμα σου να οσφριστώ

να κλέψω

Να γίνω επιτέλους ποιητής

τους στίχους μου σε τσάγια

να απαγγέλω

Τη συλλογή μου σε μικρά

κορίτσια να μοιράζω

Με ακριβά στυλό να υπογράφω

Να ζητιανεύω χρήματα

τις σκέψεις μου να εκδίδω.

Κι έπειτα μόνος στη ζωή

Να φτύνω τον εαυτό μου.

ΚΕΙΜΕΝΑ ΤΑΚΗΣ ΠΟΛΙΤΗΣ

Υπέστην σκληρής κριτικής εις την βιβλιοπαρουσίασιν όπου έγενετο εις τοπικήν εφημερίδαν κατά το έτος 1999.  

Το ποίημά μου το οποίον συμπεριείχετο εις την ποιητικήν συλλογήν μου με γενικόν τίτλον   

«ΜΗΝ ΚΑΠΝΙΖΕΙΣ ΣΤΟ ΚΡΕΒΑΤΙ» και με τον υπότιτλον «ΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ ΒΙΒΛΙΟ» ετιτλοφορείτο «ΣΤΟΝ ΦΙΛΟ ΠΟΙΗΤΗ».

Το αυθόρμητον των δύο στίχων του τέλους δεν είχεν  διάθεσιν αυτοκριτικής

αλλά εις το μυαλόν μου είχα την διάθεσιν της αφιέρωσης προς τον φίλον  ποιητήν

ο οποίος αργότερον εγένετο και βιβλιοκριτικός.

Ο συγκεκριμένος ποιητής της φράουλας, της μέντας, του γιασεμιού και του δυόσμου

με επλήγωσεν βαθύτατα και εγκατέλειψα την ποίησιν διότι δεν εγνώριζον τας συνθέτους ή ακόμη και πολυπλόκους γεύσεις του τσαγιού.

Αργότερον εγνώρισα μίαν όπου έφερεν και βαρύν όνομα και που εμπλούτιζε τας γεύσεις του τσαγιού με ζαρζαβατικά. Τα πράγματα εγένοντο  διαρκώς δυσκολότερα. δι' εμέ.

Αδύνατον να ανταποκριθώ εις τας νέας τάσεις.

Έκτοτε  αποφάσισα να στραφώ εις την πεζογραφίαν.

 - Οι ποιητές των περιορισμένων συνόρων, που φτάνουν μέχρι εκεί που απλώνει η αρίδα τους, τολμούν να κάνουν κριτική.

- Οι γεροντοφαντασμένοι  μετατρέψανε τους τσελεμεντέδες σε ποιητικές συλλογές.

- Αντί να καλλιεργείται το πνεύμα καλλιεργούν κοπριές και λάχανα.

 Πριν την εγκατάλειψιν της δράσεως μου ταύτης συνέθεσα ποίημα το οποίον καταθέτω εις το αναγνωστικόν κοινόν.

Θα κλείσουν τους διαδρόμους με τρακτέρ

στις ράγες θα ξαπλώσουν αγελάδες

ζεστός καφές και πρωινές φυλλάδες

γλυκιά η μελωδία του ασανσέρ.

Την πίστη μου θα αλλάξω στο ημίχρονο

τρίζει το όνειρο σαν μηχανάκι δίχρονο

και σένα θα αλλάξω στο ριμπάουντ

πριν η ελεύθερη βολή σου καταλήξει άουτ.

Και η τηλεόραση θα δείχνει την κηδεία σου

ανίκανος να αρνηθώ την απουσία σου

Φεύγω γιατί στην πόλη μου

σε τοπικές εφημερίδες

τις ρίμες μου θρηνώ.

 

*Ας με συγχωρήσουν οι φίλοι μου για τυχόν αδυναμίες  στην χρήση της αρχαϊζουσας αλλά έχω καιρό να την χρησιμοποιήσω.