ΑΝΤΙ EDITORIAL

                       ΑΝΤΙ EDITORIAL

Η συναισθηματική απογοήτευση όταν ένα δημιούργημά σου δεν εκτίθεται είναι μεγάλη.

Η ασπίδα όμως της αυτοπροστασίας είναι μεγαλύτερη.

Σίγουρα δεν είμαι χθεσινός, έχω υποστεί πολλά από τον ηλίθιο ανταγωνισμό

της επαρχίας, από ατάλαντους βλάχους με υπεροπτικό εγωισμό -χωρίς καμιά αιτία

και κανένα νόημα- και από κάθε λογής ηλίθιους και «νεόπλουτες κουραδομηχανές».

Αυτό συνέβη σε όλους τους χώρους, όπου εκδήλωσα τις ανησυχίες μου: στην πολιτική, 

στον συνδικαλισμό, στο ραδιόφωνο, στα έντυπα, ακόμα και στον εργασιακό μου χώρο.

Είναι μεγάλο πράγμα το «κοστούμι», όπως έλεγε και ο σύντροφος Άσιμος.

Ένα περίβλημα κι από κάτω ο κλέφτης, ο έμπορος ναρκωτικών, ο πoύστης,ο κερατάς,
ο απατεώνας, ο ρουφιάνος. Η αντίθεσή μου ως προς το κοστούμι και τη γενικότερη διακοσμητική σούμα των άλλων φαίνεται πως δημιούργησε αντιπαλότητες και ιδεολογικές κόντρες.

Είναι και η αριστερή μου αντίληψη όταν κρίνω τα γεγονότα. 

Όλα αυτά μαζί (για να αποφύγουμε και τις πολλές λέξεις) και πολλά άλλα δημιούργησαν την ανάγκη έκδοσης του βιβλίου μου σε ηλεκτρονική μορφή, δηλαδή των δημοσιευμένων αλλά και αδημοσίευτων λογοκριμένων άρθρων μου καθώς και της τρίτης ποιητικής μου συλλογής με τίτλο «Μην καπνίζεις στο κρεβάτι»και με υπότιτλο «Το ροζ βιβλίο». 

Ξέρω πως με διαβάζετε πολλοί μέσα από τις εφημερίδες και από το blog μου και σας ευχαριστώ.

Θα μου επιτρέψετε όμως να αφιερώσω αυτή την έκδοση στα νέα παιδιά, στους φοιτητές, στους μαθητές και στους βιοπαλαιστές νέους που έρχονται και μου λένε και τη δική τους γνώμη για κάθε άρθρο μου, καθώς επίσης και στον πατέρα μου που του χρωστάω πολλά για τη διαμόρφωση του χαρακτήρα μου και των επιλογών μου.

Καλή ανάγνωση.  

                                                                                           ΤΑΚΗΣ ΠΟΛΙΤΗΣ

ΚΡΙΣΗ ΑΞΙΩΝ ΚΑΙ ΠΛΗΘΟΣ ΑΣΥΝΑΡΤΗΣΙΩΝ

ΚΡΙΣΗ ΑΞΙΩΝ ΚΑΙ ΠΛΗΘΟΣ ΑΣΥΝΑΡΤΗΣΙΩΝ

                            Το χοντρό μπιζέλι χορεύει τσιφτετέλι

                                       χορεύει τσιφτετέλι στο χορό των μπιζελιών

                                       και τα κολοκυθάκια χτυπάνε παλαμάκια
                                       πάνω στην πρασινάδα και πάνω στο γκαζόν

                                   

                                                                       Απόσπασμα από τη Λιλιπούπολη             

ΚΕΙΜΕΝΑ ΤΑΚΗΣ ΠΟΛΙΤΗΣ

Κάθε σπίτι και τρελός, στο δικό μας όλοι……

Ο γιατρός έβγαλε το συνταγολόγιο και μοίρασε συνταγές με χάπια για το Αλτσχάιμερ, την κατάθλιψη, το σύνδρομο Ντάουν, την αλαζονεία, το υπερφίαλο εγώ και την ηλιθιότητα. Τίποτα απ' όλα αυτά δεν θεραπεύεται.

Απλά καταστέλλεται .

Τελικά δεν έχασε το δημόσιο. Δεν υπήρξε σκάνδαλο στο Βατοπέδι. Δεν υπάρχει πολιτική ευθύνη. Όλα ήταν στη φαντασία μας. Ή μάλλον ήταν μια καλοστημένη σκευωρία από τους εξωγήινους. 

Ο Εφραίμ φωτίζεται με φωτοστέφανο (αυτόφωτος) και οι πολιτικοί έβγαλαν φτερά στις πλάτες τους. Ούτε σκάνδαλο με τη SIEMENS υπήρξε. Και ο Μητσοτάκης δεν είναι γρουσούζης, γουρλής. είναι …

Περπατάμε με τα χέρια κάτω και τα πόδια επάνω σαν από σκίτσο του Reiser

Όλα είναι ανάποδα και τους αρέσει.

Η κυβέρνηση απειλεί με πρόστιμα, αυτόφωρο, φυλακίσεις, κλείσιμο καταστημάτων.

Όμως κανείς τους δεν κυκλοφορεί ελεύθερα. Φοβούνται μη τους πάρει ο κόσμος  με τις πέτρες και τα παπούτσια

Εκτελούν τα όργανα της εξουσίας την αυταρχική και αντιλαϊκή πολιτική .

Κάποια στιγμή όμως θα βγουν κι αυτοί στους δρόμους διαμαρτυρόμενοι για τα οικονομικά μέτρα της κυβέρνησης. Κρίση αξιών. Η πολιτική αντιπαράθεση έγινε πράσινη τσόχα του black jack που

ποντάρονται φορολογικές δηλώσεις και ποινικά μητρώα. 

Κανένας προβληματισμός και καμιά λύση για το μέλλον.

Ετούτη τη φορά ο ψηφοφόρος έχει μεγάλη ευθύνη για την επιλογή του και θα πρέπει να είναι πολύ σοβαρός στις αποφάσεις του.

Ακούω τελευταία ανάθεμα για τη νεολαία. Όμως ο νέος είναι καινοτόμος, δημιουργός. 

Έχει ενέργεια και δυναμική. Πειραματίζεται. Είναι υπερβατικός.

Ταράζει τα δεδομένα και τα στάνταρς. Είναι ανοιχτός στο καινούργιο και στο σύγχρονο. 

Η εμπειρία του τον μορφώνει Η ζωή σε διδάσκει σε κάνει σοφό, σε ωριμάζει, σε μεστώνει. 

Σε κάνει ρεαλιστή. Σκέφτεσαι και το πραχτικό σκέλος στην εφαρμογή κάθε ιδέας.

Διδάχτηκα στα νεανικά μου χρόνια το μάθημα  «Αντοχή υλικών » που έμοιαζε με τον ορθολογισμό του Αριστοτέλη. Το ζητούμενο στην κατασκευή ενός έργου είναι: Πόσο αντέχει. Πώς δείχνει. Και πόσο κοστίζει. Από τα τρία αυτά στοιχεία όταν λείπει το ένα η σούπα χάλασε Αν τα  έχεις όλα αυτά στο μυαλό σου, τα πάντα γίνονται!

Οι μεστωμένοι δεν σημαίνει ότι είναι και ώριμοι. Έχω γνωρίσει ανώριμους κι ατάλαντους γέρους, ανόητους και κακούς, που σου φαλτσάρουν στα αυτιά με ασυναρτησίες.

Οι έμπειροι και οι σοφοί κάθονται δίπλα στους νέους και τους συμβουλεύουν για την επιτυχία. 

Δεν κοντράρονται με άστοχα  παραδείγματα.

ΠΕΣ ΜΟΥ ΠΩΣ ΝΙΩΘΕΙΣ

        ΠΕΣ ΜΟΥ ΠΩΣ ΝΙΩΘΕΙΣ

Πρόεδρε ο κόσμος πεθαίνει
Με σταυρούς, με σφυροδρέπανα, με μπλακ-εντ-ντέκερ στο προσκεφάλι
Πρόεδρε…
Κάμερες κρυμμένες καταγράφουν άδειες φάτσες, η ζωή στο φωτοαντιγραφικό
Λούμπεν και πληβείοι αναλώνονται στις πιάτσες, η απόγνωση σε πρώτο Ενικό
Άμβωνες ουρλιάζουν το μεγάφωνο του μίσους, λεκιασμένες των Αγίων οι μορφές
Έδρανα και Νόμοι προστατεύουνε τους Κροίσους, χειροπέδες και πεντάπικρος καφές
Φέρνουν σκυλοπνίχτες λαοθάλασσες της φρίκης, στα αμπάρια φτώχεια και Αρμαγεδών
Πρόεδρε σου ανήκουν, είναι λάφυρα της Νίκης, που ζητούν στον ήλιο μοίρα κι εμβαδόν
Γέφυρες δακρύων άνθρωποι και κατσαρίδες, ονειρεύονται υπόγειους ουρανούς
Πρόεδρε σου λέω: Της καρέκλας σου οι βίδες μια-μια σπάζουν, με ύπουλους τριγμούς
Ισοβίως βρέχει στις ψυχές των ηττημένων, γκρίζα λάσπη, κάθε ψίθυρος βροχή
Ροζ πολυεστέρας τ’ άστρο των προσκυνημένων, που δοξάζει αίσχος και συνενοχή
Μαύρο οξειδωμένο το παγκάρι του σαράφη, πληθυσμοί στα νύχια των χρηματιστών
Μέλλον, μέλλον, μέλλον, στην εξώπορτά σου γράφει «Το κατάστημα προσωρινώς κλειστόν»
Νάυλον η σάρκα χύμα σταφ οι ζαρντινιέρες, τα αισθήματα στην πούδρα και το τζελ
Πρόεδρε η σιωπή σου σαβανώνει στους αιθέρες της οργής τα βέβηλά μου ντεσιμπέλ
Έδεμ των εμπόρων η ανθρώπινη οδύνη, οι οθόνες καπηλεύονται το φως
Πρόεδρε της πατρίδας έχεις όλη την ευθύνη, αλλ’ εσύ ποτέ δεν περπατάς σκυφτός.

                                                                                              ΚΩΣΤΑΣ ΤΡΙΠΟΛΙΤΗΣ

ΚΕΙΜΕΝΑ ΤΑΚΗΣ ΠΟΛΙΤΗΣ

Πρέπει να καταλάβουν ορισμένοι ότι τίποτα δεν είναι στάνταρ.

Ακόμα κι ο Θρασύβουλος μπορεί να κερδίσει τον Ολυμπιακό στην έδρα του.

Κεκτημένα δεν υπάρχουν. Τα «ΠΑΝΤΑ ΡΕΙ» όπως έλεγε και ο Ηράκλειτος και οι μικροσυντεχνίες ταράσσονται όπως θα ’λεγα εγώ.

Τι θέλουμε;

Να κυβερνάει ο παπάς, ο δάσκαλος κι ο χωροφύλακας και από κάτω να ζητωκραυγάζει ο όχλος;

Να ακούμε την Ιτιά τη λουλουδιασμένη σε τριακόσιες διασκευές και να μερακλωνόμαστε;

Να υπερασπιζόμαστε τη «φαλτσαδούρα» και τη «σαχλαμάρα» κι αν κάτι συμβεί που αξίζει, επειδή δεν το σκεφτήκαμε εμείς, να είναι απορριπτέο;

Και απορούμε μετά γιατί δεν αλλάζει ο κόσμος;

Η απάντηση είναι απλή: «διαιωνίζουμε το είδος μας».

Αυτό όμως που με ενοχλεί περισσότερο είναι ότι οι εμπειρογνώμονες, που δεν μπορούν να χωρίσουν ούτε δυο γαϊδάρων άχυρα,  πυροβολούν με ασυναρτησίες απ’ τον τύπο και το ΙΝΤΕΡΝΕΤ

Θα ’ταν φοβιστικό και επικίνδυνο αν  συνέβαινε σε μεγάλη μερίδα συμπολιτών μας. Ευτυχώς είναι λίγοι οι ζηλόφθονες, οι σκοταδιστές και οι μεμψίμοιροι.

Δεν πειράζει όμως, θα συνηθίσουν…

Πώς νιώθουν οι κάτοικοι του Περάματος, της Ελευσίνας, του Ασπροπύργου,

των Λιοσίων με την δενδροφύτευση στην Κηφισιά, στην Πολιτεία, στην Εκάλη;

Όπως ένας ημίαιμος αδέσποτος σκύλος απέναντι σ’ ένα κανίς ή ένα φοξ τεριέ.

Πώς νιώθει ένας Ινδός που αναγκάζεται να πουλήσει το ένα του νεφρό για να ζήσει

την οικογένειά του;

Πώς νιώθει ένας Αφγανός μετανάστης που φτάνει στην Ιταλία κατεψυγμένος γιατί

δεν κατάφερε να συγκεντρώσει το ποσό των 3.000-5.000 ευρώ για να δωροδοκεί φορτηγατζήδες
και λιμενικούς;

Πώς νιώθει ο συνταξιούχος που χρειάζεται να κάνει εγχείρηση για να ζήσει και ο κρατικός  γιατρός του ζητάει φακελάκι με υπερβολικό ποσό που δεν έχει να δώσει.

Πώς νιώθει ο άνεργος επιστήμονας που σπούδασε με κόπους και θυσίες του ιδίου και της οικογένειάς του;

Πώς νιώθει ο παραγωγός που αναγκάζεται να πουλήσει φτηνά τα προϊόντα του,

που θα καταλήξουν στα ράφια των σούπερ μάρκετ σε  τιμές υπερπολλαπλάσιες;

Πώς νιώθει ο απολυμένος που του κατάσχει η τράπεζα το σπίτι και το αυτοκίνητο

λίγες δόσεις πριν από την αποπληρωμή;

Πώς νιώθει ο μικρομεσαίος έμπορος που αναγκάζεται να κλείσει το μαγαζί του;

Πώς νιώθει ο φτωχός, ο εργάτης, ο αγρότης, ο άνεργος όταν οι αποστάσεις μεγαλώνουν κι ο πλούσιος γίνεται πλουσιότερος κι ο φτωχός φτωχότερος;

Πώς νιώθει τελικά ένας ολόκληρος λαός που εξαπατάται από τους εκπροσώπους του

με σκάνδαλα, μίζες και μυστικές συμφωνίες εξυπηρετώντας τα συμφέροντας της άρχουσας τάξης, θησαυρίζοντας μαζί της σε βάρος του ίδιου του λαού;

ΜΠΛΕΞΑΝ ΟΙ ΓΡΑΜΜΕΣ ΜΑΣ

   ΜΠΛΕΞΑΝ ΟΙ ΓΡΑΜΜΕΣ ΜΑΣ

ΚΕΙΜΕΝΑ ΤΑΚΗΣ ΠΟΛΙΤΗΣ

Μου τηλεφώνησε ένας παλιός σύντροφος ότι εθίγη από το σατιρικό

δημοσίευμά μου χωρίς να μου διευκρινίσει ποιος;

Η σαγιονάρα, η ΜΙΤΣΟΥΚΟ ή αυτός που την φόραγε;

Κλεισμένος σε τούβλα και τζάμια, τα χέρια μου χίλια πλοκάμια

πατάω κουμπιά και μουγκρίζω, σε σένα μοναχά ελπίζω

Αλέκα- Αλέκα

Τις νύχτες ξυπνάω παγωμένος, δεμένος στον Άρειο Πάγο

αλλάζω πλευρό ιδρωμένος, βαράω κουτουλιές μ’ έναν τράγο

Τα λόγια μου ’βγαλαν φουσκάλες, στα πόδια μου χάσκει ο Καιάδας

κουράγιο τελειώνουν οι σκάλες, εδώ στο βυθό της Ελλάδας.

Το πριν το μετά λίγο απ’ όλα, θα φάω κι απόψε τη φόλα

γαυγίζω πουθενά δεν ελπίζω, σε  γαμώ και σε υποστηρίζω

Αλέκα-Αλέκα

                            

                            Απόσπασμα από το τραγούδι του ΤΖΙΜΗ ΠΑΝΟΥΣΗ - «Αλέκα»

                            από το C.D «Ο Ρομπέν των χαζών. Ρόδον LIVE»

Πάντα εκτιμούσα τα σπάνια αντικείμενα, επίσης με διέκρινε και μια συλλεκτική μανία, ενισχύοντας με αυτόν τον τρόπο τη ματαιοδοξία μου που ερχόταν σε αντίθεση με τις απόψεις μου περί ατομικής ιδιοκτησίας. Ουδείς τέλειος σ’αυτόν τον κόσμο.

Κι έτσι απέκτησα χιλιάδες δίσκους, χιλιάδες C.D, χιλιάδες βιβλία.

Πώς θα μπορούσα να μην εκτιμώ τα σπάνια είδη του ζωικού μας βασίλειου όπως την χελώνα  καρέτα-καρέτα, τη φώκια  μονάχους –μονάχους και ότι άλλο σπάνιο είδος φέρει διπλή επαναλαμβανομένη ονομασία.

Επίσης εντυπωσιάζομαι από τις λαϊκές ρήσεις, δηλαδή την λαϊκή θυμοσοφία όπως:

«αν δεν βρέξει θα κρατήσει», «τρεις λαλούν και δυο χορεύουν», «στου κουφού την πόρτα όσο θέλεις βρόντα», «όπου λαλούν πολλοί κοκόροι αργεί να ξημερώσει»,«δώσε θάρρος στο χωριάτη να σου ανέβει στο κρεβάτι», «άμα καείς απ’ το χυλό φυσάς και το γιαούρτι», «μ’ όποιον δάσκαλο καθίσεις τέτοια γράμματα θα μάθεις», «με στραβό αν θα καθίσεις το πρωί αλληθωρίζεις», «αλλού τα κακαρίσματα κι αλλού γεννάν οι κότες» και πλήθος άλλα.

Θαύμαζα πάντα και τους πολιτικούς που την λαϊκή σοφία την έκαναν πολιτικό λόγο.

Ένας τέτοιος ήταν ο Χαρίλαος, έλεγε τα σύκα – σύκα και τη σκάφη- σκάφη

τον Ρίτσο- Ρίτσο και την Αλέκα- Αλέκα, τη χελώνα  καρέτα-καρέτα, την φώκια  μονάχους –μονάχους και ότι άλλο σπάνιο είδος φέρει διπλή επαναλαμβανομένη ονομασία. 

Και εγώ τα προσέγγιζα πάντα  με θαυμασμό και δέος. Ας είναι καλά εκεί που βρίσκεται …

                                                              

ΟΙΚΟΣ ΑΝΤΟΧΗΣ

               ΟΙΚΟΣ ΑΝΤΟΧΗΣ

 Εγώ ειμ’ αητός που πέτουμαι

 στα ζύγια του συννέφου

 οχτροί ’ναι και με χαιρετούν

 φίλοι κι ουδέ μου γνέφουν.

                                                                          Β. ΓΚΟΥΦΑΣ

ΚΕΙΜΕΝΑ ΤΑΚΗΣ ΠΟΛΙΤΗΣ

Βρισκόμαστε εγκλωβισμένοι στην εικονική πραγματικότητα. Δεν έχουμε τη δυνατότητα 
να απεγκλωβιστούμε αλλάζοντας κανάλι, το κοντρόλ  μπλόκαρε…

Μέσα σ’ αυτόν το χώρο τα πάντα είναι ψεύτικα, οι γεύσεις είναι άνοστες και οι νότες φάλτσες.

Πρέπει να δώσουμε έναν πήδο να βρεθούμε στην πραγματικότητα.

Τα πράγματα αλλοιωμένα χάνουν την ουσία τους και ο καθένας το ρόλο του.
Διοχετεύονται ψεύτικες πληροφορίες, που παίζουν το ρόλο του αληθινού.

Η νοθευμένη άποψη δείχνει να επικρατεί. Φελλοί επιπλέουν επικίνδυνα, συνοδευμένοι από τραμπούκους, ρουφιάνους  και κλακαδόρους.

Μια γερή γροθιά χρειάζεται να σπάσουμε τον τοίχο!

Πλησιάζει  η επέτειος της 28^ης Οκτωβρίου, του ηρωικού «ΟΧΙ» του Ελληνικού λαού και της ηρωικής Εθνικής Αντίστασης.

Τέτοιες μέρες στροβιλίζουν στο μυαλό μου οι μελωδίες και τα τραγούδια απ’ τα «Αντάρτικα» και οι μορφές των ηρώων όπως του Άρη Βελουχιώτη, του Σαράφη, του Μάρκου Αυγέρη.

«Ήρωες  άπαρτα βουνά,  ήρωες με δώδεκα ζωές,

κάστρα του Ολύμπου, και του Παρνασσού φαντάσματα,

ήρωες  μες τα χαλάσματα.»

«Θάνατος, μαύρος αδελφός, θάνατος, θα γίνω αθάνατος.

Πυρ στην Αλαμάνα   και φωτιά στο Γοργοπόταμο

και φωτιά στο Γοργοπόταμο.»

Ποιο όμως ήταν το νόημα της αντίστασης κατά των Ναζιστών και Φασιστών κατακτητών; 

Τι συμπεράσματα μας έδωσε; Τι κληρονόμησαν οι καινούργιες γενιές και ποιος θα τις διδάξει;

Ποιος είναι σε θέση να πει την αλήθεια, να εξιστορήσει τα γεγονότα όπως έγιναν; Ποιους εξυπηρετεί και ποιους συμφέρει;  

Λειτούργησε η εθνική συμφιλίωση; Αποβλήθηκε το μίσος ή εξακολουθεί να υπάρχει και το πληρώνουν πολλοί ακόμα και σήμερα;

Υπάρχει ακόμα αντικομμουνισμός και απολύσεις για ιδεολογικούς λόγους  στους χώρους εργασίας; Ευνοούνται ορισμένοι κατά καιρούς λόγω πολιτικού χρώματος;
Και τι ρόλο παίζει τελικά στην αξιολόγηση των προσόντων η ιδεολογία του καθενός;

Πραγματικά και όχι ρητορικά  ερωτήματα. Έξω απ’ την εικονική πραγματικότητα, που προσπαθούν να μας εξαναγκάσουν να ζούμε και που δύσκολα περιμένουν απάντηση.

                                                                                            

                                                                                                     

ΤΡΕΙΣ ΑΛΗΘΙΝΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ

ΤΡΕΙΣ ΑΛΗΘΙΝΕΣ ΙΣΤΟΡΙEΣ

ΚΕΙΜΕΝΑ ΤΑΚΗΣ ΠΟΛΙΤΗΣ

Μια αληθινή ιστορία που μοιάζει με παραμύθι διαδραματίζεται σε μια πόλη με μερικές δεκάδες χιλιάδες κατοίκους. Μια πόλη που βρέχεται από θάλασσα με επτά χιλιόμετρα παραλία και που δεν συναντάς ούτε περίπτερο για να αγοράσεις τσιγάρα.

Και γύρω-γύρω βουνά, που τα τελευταία χρόνια τα επισκέπτεται η φωτιά.

Αυτή η πόλη, μιας και δεν έχει επιμέλεια και τάξη, δεν έχει συχνούς επισκέπτες.

Την επισκέπτεται όμως κατά καιρούς ο σεισμός και την τραυματίζει.

Μια η φωτιά, μια ο σεισμός, καίγεται και σπάει το κορμί της μικρής αυτής πόλης.

Τότε μαζεύτηκαν οι Σοφοί και είπαν πως πρέπει να φέρουμε τη Μαρίνα.

Η Μαρίνα ήταν μια τραγουδίστρια από την πρωτεύουσα με αριστοκρατικό ύφος, βελούδινο δέρμα, κατάξανθα μαλλιά και ακριβά φορέματα.

Οργάνωσαν απαγωγή, έβαλαν και κάτι γύφτους και την κλέψανε και ήταν ευτυχισμένοι.

Όμως αυτό δεν συνέβαινε και με τη Μαρίνα, που αλλιώς είχε συνηθίσει: κρύωνε, πείναγε και διψούσε. Το κορμάκι της είχε γεμίσει πληγές απ’ το σκληρό στρώμα. Κι ας μην το συνεχίσω παρακάτω γιατί γίνεται μελό. Έτσι τελειώνει η πρώτη ιστορία και πάμε για τη δεύτερη.

Ιστορία θεατρική με διαλόγους και πρόζα

- Να στήσεις την εξέδρα για την συναυλία.

- Και τι τους πέρασες τους οικοδόμους, μαύρους;…….

- Όχι, γιατί μαύροι είναι ο Μiles Davis, o John Coltrane, ο Fela Kuti, o Bob Μarley, o Martin  Louther King, o Nelson Mandela.

Και οι οικοδόμοι είναι οικοδόμοι……..

Χρώματα, Χρώματα, Χρώματα και αρώματα τραγουδούσε ο Χαρούλης το ποίημα του Μιχάλη Κατσαρού, που το είχε πρωτοτραγουδήσει ο Νίκος Ξυλούρης.

Θυμάμαι το Μιχάλη που συντρώγαμε σ’ ένα ταβερνάκι στην Πλάκα κι έτρωγε κάθε μέρα γίγαντες για να δυναμώνει και να φυλάει την πόλη από τους βαρβάρους.

Χρώματα, Χρώματα, άσε τα καμώματα……

Οι παράγοντες πέρασαν από μακριά, δεν κάθισαν στις θέσεις των επισήμων, είχαν υποστεί τροφική δηλητηρίαση και φοβηθήκαν μη λερώσουν τα καθίσματα.

Και με χρώματα και αρώματα τελειώνει η δεύτερη ιστορία για να πάμε στην τρίτη με γεγονότα που συνέβησαν και που θα συμβούν.

Στην τρίτη ιστορία  η Μαρίνα πεθαίνει και τη θάβουν τιμώντας την με την παρουσία της εμπριμέ τραγουδίστριας. Ακολουθεί παγκόσμια οικονομική κρίση.

Στο μεταθανάτιο γεύμα συμπεριλαμβάνονται πατατούλες, κρεατάκι, μεζουρόκρασα  και τσουρέκι.

Από το ραδιόφωνο ακούγεται ο Τζίμης Πανούσης που κατά καιρούς με ξεκουράζει. Η λύση για την κρίση δίνεται με ένα από τα πρώτα του τραγούδια:

Σήκω να πάμε στα Καλάβρυτα

Στην Άγια Λαύρα και στο Δομοκό

Δεν ξέρω τι μου ήρθε αγάπη μου

Θέλω να μπω σε οδοντωτό.

ΕΝΑ ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ

       ΕΝΑ ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ

           
       Κόκκινη κλωστή δεμένη, 

     στην ειρήνη μπερδεμένη

            δωσ’ της κλότσο να γυρίσει,

 παραμύθι ν’ αρχινίσει

   Η αγάπη κι η ομόνοια, 

        κάτω σπάθες και κανόνια

   κατεβήκανε μια μέρα, 

     στο Λιτόχωρο πιο πέρα.

  Παραμύθι, παραμύθι, 

  το κουκί και το ρεβίθι

        Βόηθησε και συ να γένει, 

   όλη η γης αδελφωμένη

                                                                           ΓΙΩΡΓΟΣ ΖΕΡΒΟΥΛΑΚΟΣ

 ΚΕΙΜΕΝΑ ΤΑΚΗΣ ΠΟΛΙΤΗΣ

 Πρώτη πράξη

Τα «πρωτάκια» βαστούν στα χέρια τα LAPTOP γεμάτα χαρά!  Τώρα θα μπορούν να κατεβάζουν τα τραγούδια που τους αρέσουν από το Ίντερνετ και θα παίζουν και τα παιχνίδια που γουστάρουν. 

Όμως υπάρχει ο κίνδυνος από τις συμμορίες ανηλίκων που χτυπούν  τους  μαθητές για να τους πάρουν τα κινητά και το χαρτζιλίκι.

Μήπως θα έπρεπε να προβλεφθεί μια λύση ώστε να είναι ολοκληρωμένη η προσφορά σκέφτηκε ο μικρός Μανώλης, ίσως ένα μικροτσίπ- φωτογραφική μηχανή  που θα είναι συνδεδεμένο με την Αστυνομία κι έτσι ο κλέφτης ανοίγοντας το laptop θα φαίνεται το πρόσωπό του στην οθόνη κι η αστυνομία θα τον συλλαμβάνει. Ήταν τόσο έντονος ο προβληματισμός του Μανώλη που εξαντλήθηκε και τον πήρε ο ύπνος στον καναπέ του σαλονιού…….

Δεύτερη πράξη

Τα δελτία ειδήσεων των οχτώ μιλάνε για χιλιάδες laptop που χάθηκαν σε μια βραδιά

με περίεργο τρόπο. Ο διευθυντής της αστυνομίας ενημερώνει το κοινό και τους άμεσα ενδιαφερόμενους δηλαδή τα «πρωτάκια» ότι η προστασία με το μικροτσίπ- φωτογραφική μηχανή απέτυχε. Ανοίγοντας την οθόνη αντικρίζεις έναν κλόουν που σου βγάζει τη γλώσσα  κι αυτό συμβαίνει σε όλα τα laptop με τον ίδιο κλόουν που επιδεικνύει τη γλώσσα του κοροϊδευτικά…..

Ο Μανώλης ιδρωμένος από το φόβο του αλλάζει πλευρό στον καναπέ…..

Τρίτη πράξη

Τελικά τα όνειρα γίνονται παραμύθια  με επιρροές από αμερικάνικα θρίλερ και ότι άλλο έχει επιφορτίσει το αγνό μυαλουδάκι ενός μικρού παιδιού.

Ετούτη τη φορά ο Μανώλης βλέπει στο όνειρό του τα κομπιούτερ υψηλής νόησης

που ξεπερνούν τις δυνατότητες του ανθρώπου, απεγκλωβίζονται και αποφασίζουν να κατακτήσουν τον πλανήτη. Οι άνθρωποι συγκεντρώνονται σε υπόγεια καταφύγια ή κρύβονται στα βουνά για να σωθούν από τους καταχτητές.

Το όνειρο κατάντησε εφιάλτης για το μικρό Μανώλη!

Τέταρτη πράξη

Ακούγεται η φωνή του πατέρα του.

-Μανώλη σε πήρε ο ύπνος στον καναπέ, πώς και δεν ασχολείσαι με το laptop σου;

Ο Μανώλης πετάγεται λες και τον βάρεσε ηλεκτρικό ρεύμα. Θέλει να ευχαριστήσει τον πατέρα του που τον έβγαλε από τον εφιάλτη, όμως δεν έχει τη δύναμη να μιλήσει. Απλά χαμογελάει γιατί αισθάνεται ασφάλεια δίπλα στο γονιό του.

Πέμπτη πράξη 

Είναι το μεσημεριανό Κυριακάτικο τραπέζι. Όλοι είναι χαρούμενοι μα πιο πολύ ο Μανώλης που χαζεύει τα πολύχρωμα λουλούδια στο βάζο. Τότε ακούγεται η φωνή της μητέρας του:

- Παιδί μου σε βλέπω αλλαγμένο τις τελευταίες μέρες. Τι σου συμβαίνει;

Δεν χαλάς πια ατελείωτες ώρες στο laptop σου. Μήπως είσαι άρρωστος; Θέλεις να σε πάμε σ’ έναν  γιατρό να σε εξετάσει;

Και ο Μανώλης με ύφος ώριμου άντρα απαντά.

-Όχι μητέρα, τώρα είμαι καλά. Τώρα θέλω να απολαύσω τις μυρουδιές και τα χρώματα, τη φύση και τα δέντρα, τη θάλασσα, τον αέρα, τη βροχή και τα ζώα κι ότι υπάρχει γύρω μου. Τα παιχνίδια, τους φίλους μου, τις εκδρομές. Όσο για το laptop, θα του δώσω το χρόνο που του  χρειάζεται, δηλαδή όσο χρόνο μου χρειάζεται εμένα. Τίποτα παραπάνω!

Επίλογος

Να καμιά φορά που τα όνειρα  μας βοηθούν για να ξεπεράσουμε  τη δύσκολη συνέχεια. Το υποσυνείδητο έπαιξε το ρόλο που έπρεπε κι από την άλλη είναι και το DNA των Ελλήνων με το «ΠΑΝ ΜΕΤΡΟΝ ΑΡΙΣΤΟΝ ». Η αλήθεια είναι ότι στο χαρτί γράφουμε ότι θέλουμε, ειδικά όταν πρόκειται για παραμύθι  κι όταν θέλουμε να παινέψουμε και τη φυλή μας, και να  φουσκώνουμε κι από καμάρι. Όμως ας είναι αιτία αυτό το παραμύθι για να δούμε τα πράγματα πιο ώριμα εκτιμώντας τους κινδύνους που φέρνει η κάθε καινούργια τεχνολογία όταν δεν «λαμβάνει σοβαρά

υπ’ όψιν»  τη φύση και τον άνθρωπο.