ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΟ ΜΟΒ ΒΙΒΛΙΟ

ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΟ ΜΟΒ ΒΙΒΛΙΟ

               ΤΟΥ ΤΑΚΗ ΠΟΛΙΤΗ

ΣΤΗΝ Ι

Όταν ο μικρός ανεμόμυλος του φυλακισμένου

γίνεται ποίημα

κι όταν το κλεμμένο ποίημα γίνεται ψέμα,

δεν σου μένει τίποτε άλλο

από το ν’ αφήσεις τα σπίρτα

να γυρίσουν στην αρχική τους θέση

και να παίξουν το ρόλο τους ξανά.

ΑΤΙΤΛΟ

Αισθάνομαι σαν γλύπτης

που επιστρατεύει όλες του τις δυνάμεις

για να σε διαμορφώσει.

Όμως οι δυνάμεις μου εξασθενούν

και το μόνο παρήγορο

είναι το αποτέλεσμα

στη μορφή της πέτρας

ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ

Η βροχή έσχιζε στα δυο τον ορίζοντα

και εγώ μοναχός

στο κλουβί της συμφιλίωσης

ονειρευόμουν ξυπνητός

πως σε είχα ξεχάσει….

ΓΛΥΚΟ ΚΟΥΤΑΛΙΟΥ

Μαύροι κύκλοι

τεχνητά σκοτάδια

στο βινύλιο

Πρόστυχοι στίχοι

χαραγμένοι κάτω

απ’ την κοιλιά σου

Χαραγμένα αυλάκια

ρόδες ποδηλάτου

ροδοπέταλό μου

Ξεχασμένο γάντι

στο συρτάρι μου…..

ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ

Θα πιω κανένα ντούζικο και θα χορεύω

Και θα χτυπάς τα κουταλάκια στον ζεϊμπέκικο

Σαν θα δακρύζω απ’ της χλιδής το μπανιστήρι

Των γλαστρανθρώπων της μικρής μας κόλασης

ΑΠΟΓΝΩΣΗ

Άνοιξα το παράθυρο

Και είδα ασθενοφόρα

Πλησίαζε η ώρα

Κι εγώ ο χαζός στηρίχτηκα

Σε σάπιο σκαλοπάτι

Κάνε δικιά μου κάτι…

ΦΟΒΗΘΕΙΤΕ!

Γιατί στην προηγούμενη ζωή μου

ήμουν λυκάνθρωπος

Φοβηθείτε!

Γιατί στο παρελθόν

ήμουν ελεύθερος

Φοβηθείτε!

Γιατί συνεχίζω να νοιώθω

ελεύθερος λυκάνθρωπος

ΓΕΝΕΘΛΙΑ

Σήμερα ξεσκέπασα το πρόσωπό μου

απ’ το λευκό σεντόνι που το σκέπαζε

κι αυτό που φάνηκε δεν έλαμψε

στο φως σκοτείνιασαν τα δάκρυα

τη σκέψη σκέπασε η θλίψη

και έμειναν άφωνοι και λύγισαν

και οι δώδεκα μαθητές μου

ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ

Στις μέρες του αυτόκτονος καιρού

στους δρόμους του Ταύρου περπάτησα

μουγκρητό και πόνο άκουσα

Ο ήλιος άρρωστος και μόνος

στενάζει που δεν μπόρεσε να μπει

απ’ τα παράθυρα που με κάγκελα σφράγισαν,

οι εκμεταλλευτές της μοναξιάς

και της ανθρώπινης συνήθειας

ΟΝΕΙΡΟ (ΕΦΙΑΛΤΗΣ)

Πετάνε πάσα το όνειρό μου

κι ο θάνατος στο πρόσωπό μου

μια μεταφυσική μετάλλαξη

Μα κάποια μέρα

διάττοντα αστέρα

θα βρω στο όνειρο μου

Διπλό σκαλοπάτι

θα στρώσω κρεβάτι

και εκεί θα κουρνιάσω

ΣΑΤΙΡΙΚΑ ΑΠΟ ΤΟ ΡΟΖ ΒΙΒΛΙΟ

         

       ΣΑΤΙΡΙΚΑ ΑΠΟ ΤΟ ΡΟΖ ΒΙΒΛΙΟ 

                   ΤΟΥ ΤΑΚΗ ΠΟΛΙΤΗ

ΕΘΝΙΚΟΣ ΥΜΝΟΣ

Κάπνιζε MURATTI

ήταν και τρεις γάτοι
και την κράξανε.

Η ζωή φευγάτη

λες να ’ναι φραγκάτη

που με κέρασε.

Θέλω να την πάρω

λέτε να φρακάρω

μες το τρόλεϊ;

Δίνω μια στην πόρτα

τρελαμένα χόρτα

πού την πήγαινα;

Τρέχω να προλάβω

από πού να λάβω

δε μου χρώσταγαν!

Πέσαν και δυο φίλοι

γαμημένο δείλι

με τυλίξανε.

Δάκρυα στο μαντήλι

ήταν πρώτη Απρίλη

που τη φύτεψα.

Μέσα σε μια γλάστρα

κι από πάνω τα άστρα

με υμνούσανε!

Φύτρωσαν λεμόνια

μες τα Ψηλαλώνια

με κυνήγησαν.

Φύτρωσε χασίσι,

τρελοπαραδείσοι,

τέρμα το όνειρο.

 ΜΕΤΑΜΟΝΤΕΡΝΑ ΠΟΙΗΣΗ

Μαντάρω ποιήματα

οι λέξεις βήματα,

μ’ ακολουθάνε.

Γαμάω τα ρήματα

σαράντα κύματα

με κυνηγάνε.

Πουτάνας κέρματα,

χρυσόμαλλα δέρματα

με συντροφεύουν.

Θυμοί και βάσανα,

αμάν ν’ ανάσαινα,

με σημαδεύουν.

Άτεχνα και άβολα,

σάπια, παράλογα

με προστατεύουν.

Ψέματα, θαύματα,

αγάπης σφάλματα

με κυριεύουν.

Φόνου πειστήρια,

χρηματιστήρια

με ταξιδεύουν.

Θανάτου μήνυμα,

λανσάρω κίνημα

για καταλήψεις.

Σφεντόνες ποιήματα,

πυροτεχνήματα

για να ανανήψεις!

ΟΡΑΜΑΤΑ ΤΗΣ ΑΠΟΚΑΛΥΨΗΣ

       ΟΡΑΜΑΤΑ ΤΗΣ ΑΠΟΚΑΛΥΨΗΣ

          ΑΠΟ ΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ ΒΙΒΛΙΟ

                  ΤΟΥ ΤΑΚΗ ΠΟΛΙΤΗ

                                I

1  Να ξυπνήσω μοναχός ονειρεύομαι

2  Εφιάλτης του νερού

    σε σφηνάκια πανικού αναδύεται.

3  Ερπετά και αμφίβια

    μου τυλίγουν το κορμί.

    Συμπιέζομαι.

4  Φτύνω ψάρια απ’ τα αυτιά

    Καρκίνοι και σκορπιοί

    με τραβάνε απ’ τα αρχίδια.

    Παραμορφώνομαι.

5  Σημαδεύω -πετυχαίνω το θάνατο.

6  Ερπετά και αμφίβια παραδίνονται

7  Και ξυπνώ… μένω μονάχος

    Και αφυδατώνομαι.

                               ΙΙ

1  Φίδι κατάμαυρο, σαμπρέλα από τρακτέρ

2  Ήλιοι, βατράχια, πέταλα, χρυσοφτιαγμένες πεταλούδες

3  Στο μάτι του απείρου γαλάζια πέτρα

4  Χωμένα μες την τσέπη του μπουφάν τριάντα αργύρια

5  Πάνω τους μια κουφάλα χαζογελάει

6  Κορώνα στο κεφάλι μου που σκούριασε

7  Σφήνα στο βάθος του μυαλού μου ο εσταυρωμένος

                        ΙΙΙ

1 Τραγικοί ποιητές δώστε μου δύναμη

   τη σκιά μου να αλλάξω

2 Από παραισθήσεις και οράματα

   να απαλλαγώ, να ξεχάσω

3 Τις διαβολικές μορφές

   με τα πράσινα γάντια

4 Τα Ρώσικα βιολιά που ουρλιάζουν

   στο ματωμένο τείχος

5 Τα κόκκινα μήλα στηριγμένα

   στα χέρια και στο φαλλό του Πανός

6  Το πέος του Πανός. Η πίστη καθενός!

7  Η πούτσα του Πάνα. Ακούρδιστα πιάνα!

                       ΙV

1  Το ασημένιο σου κορμί γερμένο,

    τα χέρια τεντωμένα, και οι γροθιές σφιγμένες

2  Τα πόδια σου μαζεμένα από φόβο

3  Μισό κορμί από δύναμη,

    μισό κορμί από φόβο

4  Αράχνες πλέξαν τον ιστό

    στις γωνιές του κορμιού σου

5  Μια θηλυκιά και το παιδί της

6  Το παιδί της θηλυκό και αυτό

7  Θηλιά στο ασημένιο σου κορμί

                          

                         V

1  Το όνειρο κι αν έσφαλε

    θυσία μπρος στα πόδια σου ας γίνει

2  Πίνω σε κούπα το κρασί

    μπουκάλι αδειανό έχει απομείνει

3  Ήταν κρυφό ό,τι σκέφτηκα

    σεντούκι μυστικό η επιθυμιά μου

4  Και τώρα μια επανάληψη βαρέθηκα

    σαν βλέπω διαρκώς τα ποιήματά μου

5  Κλέβω παράσιτα απ’ την μπάντα των fm

6  Ήχος βαθύς, απόηχος, ο χτύπος της καρδιάς μου

7  Η ώρα σήμανε εφτά.

    Εφτά κι οι εφιάλτες στο όραμά μου

                      

                       VI

   1  Γελοιοποιούν οι γελοιογράφοι τους αιώνες μας

   2  Κατουράνε στα θεμέλια του Παρθενώνα

   3  Φτύνουν τους άγιους της επανάστασης

   4  Γίνονται κήρυκες της τηλεόρασης

   5  Κόβουν με ψαλίδια εφημερίδες

   6  Καταδικάζουν τα όνειρα

   7 Τόσο εύκολα οι μετριότητες θα καταδικάσουν και μένα

                      

                   VII

1  Κλωτσούσα την κοιλιά του Δία

2  Έντεκα φορές σε επαναληπτική και αργή κίνηση

3  Με κάλυψη

      4  Να μη μας δουν τα περιστέρια

    Τώρα που συσκευάζουνε τα αστέρια

5  Και τα πουλούν μαζί με εφημερίδες

    Ελπίδες σε πυρηνικές σανίδες

6  Μιας δηλητηριασμένης υπερκατανάλωσης

          Πριν απ’ τα χρόνια μιας καινούργιας άλωσης

      7  Αγόρασα ροκφόρ σε σωληνάριο

          Πληρώνοντας το αντίτιμο με σπέρμα         

 

14 ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΟ ΡΟΖ ΒΙΒΛΙΟ

           14 ΠOIHMATA ΑΠΟ ΤΟ ΡΟΖ ΒΙΒΛΙΟ

                           ΤΟΥ ΤΑΚΗ ΠΟΛΙΤΗ

Ο ΑΣΥΜΒΙΒΑΣΤΟΣ

Μοίρασε ο ήλιος άδικα

τα αμύθητα του πλούτη

ποιος διάβολος επέλεξε

τη μοναξιά ετούτη;

Ποιος νταβατζής και ποιος Θεός

του είπε να το κάνει;

Ποιος άφησε τα όνειρα

να πιάσουνε λιμάνι.

ΦΥΛΑΚΙΣΜΕΝΑ ΧΡΩΜΑΤΑ

Ξημέρωσε και τα σεντόνια πάλι ξέστρωτα

ξέρω τα ποιήματα μου πως άλλα χέρια θα χτενίσουν.

Θα πάρω εγώ την πίκρα από τα μάτια σου

τις άσχημες στιγμές που έχω περάσει

ανακατώνοντας τα χρώματα της θάλασσας

το θόρυβο απ΄ τα ζάρια μες το τάβλι

Τις μουσικές, τα βογκητά, τα κλάματα

γλυκό του κουταλιού, πυγολαμπίδες

παγάκια, νες καφέ και τη μιζέρια σου

πείσμα, θυμούς και ουζομεθύσια

Θα απλώσω και τα χρώματα να λιάζονται

σε συλλογές πλεγμένο ουράνιο τόξο

και συ θα τα πετάς μες τα σκοτάδια σου

φυλακισμένα χρώματα μες το συρτάρι

ΓΙΟΡΤΗ

Θα βάλω γκάιντες και φλάουτα να ουρλιάζουνε

Θα πάρω κουρέλια και βότσαλα και θα λανσάρω μόδα

Και θα βαρούν τα σήμαντρα στις πλατείες, σε μυστικούς κώδικες

για πράγματα που εγώ δυσκολεύομαι να καταλάβω

Και ο άνεμος θα φυσάει παρασύροντας πολιτικούς,

παλιάτσους, αλλοδαπούς και σκουπίδια

Τη μέρα που άλλοι θα περιμένουν σαν γιορτή, σαν ανάσταση

και άλλοι σαν μέρα καταστροφής

Τότε που οι πλαστικές σημαίες και τα συνθήματα

θα χώνονται στους κώλους τους

Τότε που οι πουτανες θα φτιάχνονται μεταξύ τους

με μυστικούς κώδικες που εγώ αρνούμαι να καταλάβω

ΔΙΚΑΙΩΣΗ

Φυλάκισαν τις μουσικές τις νότες σου

Οι ανάγκες σου φωλιάζουν στον Καιάδα

Ηφαίστειο φωτεινό που το ρημάξανε

Πετώντας άχρηστους, ανήμπορους, προδότες

Μα η λάβα που ζητούσε τη ζωντάνια σου

Εσένα να ρουφήξει, να αγκαλιάσει

Να γίνει ένα με τη σάρκα της η σάρκα σου

Σε ερωτικά παιχνίδια να σε ενώσει

Αθάνατος να μείνεις να φωτίζεσαι

Στου ηφαίστειου τη λάβα να ερημώνεις.

ΓΥΝΑΙΚΑ

Γυναίκα που απ΄ τα σωθικά σου

βγάζεις μαύρα σκουλήκια

με εμετούς και με φτηνόλογα

Κατάρες που βαραίνουνε

το άρρωστο μυαλό σου.

Σπέρμα αντρικό,

του παρελθόντος σου υπολείμματα

Ξερνώντας με αίμα

του ονείρου τη μητρότητα

Γεννάς ομφάλιους λώρους

και ανθρώπινα εξαρτήματα

Μυαλά εντόμων και βρεφών

που αποπλανούσες

Ασκώντας δύναμη

απ’ την πίστη που ξεπούλησες

Πατώντας όρκους

στο βωμό της εξουσίας σου

Καιροσκοπώντας, τρώγοντας

δείχνοντας την κοιλιά σου

Προβάλλεις την κουλτούρα σου

στα θέατρα στις τέχνες

Αχόρταγη σαπίζοντας

στης μήτρας σου την πείνα

ΠΟΡΤΡΑΙΤΟ

Της μουσικής η θλίψη

διάδρομο θα ανοίξει

στο μυαλό σου

Θα γίνει συναυλία

φθαρμένη συνουσία

στα σεντόνια σου

Ανόητες γκριμάτσες

πάλι οι ίδιες φάτσες

στο πρόσωπο σου

ΦΥΛΑΞΟΥ

Δεκαεφτά κόκκινα τριαντάφυλλα

ανταλλάχτηκαν με υλικό

Τα φύλλα κιτρίνισαν

και μυρίζουν βενζίνη

Η άσπρη σκόνη σου λεκιάζει τα ρούχα

Φυλάξου!!!

Θα σου ασπρίσουν τα μαλλιά

την καρδιά, το βλέμμα

Οι νοσοκόμες θα έχουνε ρεπό

Στις θέσεις τους θα βρίσκονται

αλκοολικοί παπάδες

διεστραμμένοι Ιησουίτες

φθαρμένες τεκνατζούδες

Φυλάξου!!!

Μας κρίνουνε!!!

 

ΓΡΑΜΜΑ ΣΤΟ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΤΡΑΠΕΖΙ

Άστο να καίγεται

Να μυρίζω τον καπνό του

Να θολώνει η ατμόσφαιρα

Άστο να καίγεται

Ο καπνός του,

να μου θολώνει το βλέμμα,

να δακρύζω

Άστο να καίγεται

ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΒΑΛΣ

Ένα αρποκίθαρο

και δυο ζευγάρια φεγγάρια

σε ένα βαλς φινάλε

Τα αδέσποτα σκυλιά κείνη τη βραδιά

δεν ακούγονταν

Γαύγιζαν μοναχά τα έγκλειστα

ουρλιάζοντας μια φάλτση

μελωδία θανάτου

Το τελευταίο βαλς ολοκληρώθηκε

παιγμένο από ένα αρποκίθαρο

και δυο ζευγάρια φεγγάρια

ΕΠΙΚΗΔΕΙΟΣ

Η σέλα ανάμεσα στα ιδρωμένα σκέλια

Κραδασμοί και εκρήξεις στα όργανα

Γυμνά όργανα σολάρουν στο διάστημα

Η αγιοσύνη μικραίνει την απόσταση

Διασκορπίζεται και εξατμίζεται

Ο ήχος της εξάτμισης ξυπνάει τους θλιβερούς παλιάτσους

Συντονίζεται με τ’ αστέρια του μέλλοντος και τραγουδάει

Κι ύστερα……..

Κι ύστερα. Η οικογένεια… «η μικρογραφία του καπιταλισμού»

Κοντές και χαμηλόκωλες, μαυριδερές και θαλασσιά φαντάσματα

Φαλτσάρουν τις ομορφιές της φύσης.

ΘΑ ΚΛΕΙΣΟΥΝ ΟΙ ΔΡΟΜΟΙ

Κουνάω τα πάντα,

τα πάντα τραντάζω

ανίκανο πλήθος,

και σένα σ’ αλλάζω

Σαν να μαι ζητιάνος

να βρω το κορμί σου

θα κλείσουν οι δρόμοι,

κι η ίδια η ζωή σου……

Σαν φέρετρο κρύο,

πηχτό το σκοτάδι

θα κλείσουν οι δρόμοι,

κι ας έρχεται βράδι……..

ΦΩΤΙΑ

Στη δύση του αιώνα

θα πάρω μια χελώνα

θα πάρω παραγάδι

και το καλό σημάδι

Φωτιά!

Μια πυρκαγιά μες την καρδιά

σχισμένα γόνατα και φόρμα ποδηλάτου

στα μπράτσα και στους ώμους σου

κρύβεται η χαρά του.

Ανάμεσα στα στήθια σου

θα γείρω να πλαγιάσω

αναζητώ τον άσσο

να κλείσω στο κουμ-καν

Και αν σε κερδίσω αν,

θα σε κρατώ απ’ το χέρι

θα τρέχουμε στα γήπεδα

στα θέατρα στους δρόμους

ο ιδρώτας σου στους ώμους

θα λάμπει σαν φωτιά.

ΨΑΧΝΟΥΝ ΟΠΛΑ

Ψάχνουν  όπλα

σε καραβάνια φορτηγών ψυγείων

σε μοναστήρια παλαιοημερολογιτών

σε υπόγεια γυμναστήρια και παράγκες

σε σπίτια απόστρατων και συνταξιούχων μπάτσων

στα ράσα των παπάδων και των τραβεστί

στις φωλιές των φιδιών και των κοράκων

στους τάφους των δεινοσαύρων της χούντας

σε ορυχεία και σε μασονικές στοές

σε μυστικές μπαρουταποθήκες της κόλασης

Η ΜΟΣΧΑ ΕΚΛΑΨΕ

Έκλαψε η Μόσχα. Καπνοί στο μαυσωλείο.

Φωτιά στα σιτάρια, στα ρώσικα μάτια δάκρυα

Θα σβήσουν τη φωτιά με τη δύναμη των δακρύων

Θα σβήσουν τη φωτιά με τη δύναμη της βροχής

Θα σβήσουν τη φωτιά με τη δύναμη της ψυχής

Θα την βρουν την άκρη.

Θα σώσουν ο ένας τον άλλον!

Θα ορθοποδήσουν!

Εμάς ποιος μας σώζει;

ΑΚΡΑ ΤΟΥ ΤΑΦΟΥ ΣΙΩΠΗ

           ΑΚΡΑ ΤΟΥ ΤΑΦΟΥ ΣΙΩΠΗ

                                                     Φίλοι που φεύγουν

που χάνονται μια μέρα

Φωνές τη νύχτα, μακρινές φωνές

μάνας τρελής στους έρημους δρόμους

Κλάμα παιδιού χωρίς απάντηση

Ερείπια

Σαν τρυπημένες σάπιες σημαίες

Εφιάλτες, στα σιδερένια κρεβάτια

Όταν το φως λιγοστεύει τα ξημερώματα.

(Μα ποιος με πόνο θα μιλήσει για όλα αυτά;)

                                ΜΑΝΟΛΗΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΚΗΣ

ΚΕΙΜΕΝΑ ΤΑΚΗΣ ΠΟΛΙΤΗΣ

«Άκρα του τάφου σιωπή».Υπάρχει νεκρός; Υπάρχει πτώμα; Γιατί δεν το βρίσκουν;

Είμαι στημένος στην κρατική τηλεόραση περιμένοντας με ανυπομονησία και περιέργεια την ταυτότητα του νεκρού. Τις ώρες και τις μέρες της αναμονής έμαθα την ταυτότητα του ληστή-τρομοκράτη (η λέξη τρομοκράτης είναι συνθέτη και αποτελείται από τις λέξεις τρόμος και κράτος). Είδα κατ’ επανάληψη ποδοσφαιρικούς αγώνες και αγώνες μπάσκετ από το 2006, 

τη συνέντευξη του Καραγκούνη για 61η φορά, τα 40χρονα της Ν.Δ. (ζωή σε λόγου μας).

Άκουσα την ομιλία του Παναγιώταρου στη Βουλή για το παρελθόν του Βορίδη.

Είπε πως ο βουλευτής της Ν.Δ, «το παιδί με το τσεκούρι» ήταν παρασυρμένος στα νιάτα του, όταν ήταν ακροδεξιός. Στην ίδια ηλικία όμως ο Μέγας Αλέξανδρος είχε καταχτήσει όλο τον κόσμο και ο Χριστός στα 33 του είχε σταυρωθεί και αναστηθεί.

Είδα τον πρωθυπουργό Αντώνη Σαμαρά στην Έκθεση Θεσσαλονίκης να μιλάει για ανάπτυξη. 

Δεν διευκρινίσαν αν είναι από τη φετινή του ομιλία ή την περσινή, γιατί και πέρυσι τα ίδια έλεγε.

Αλήθεια πώς μπορεί να υπάρξει ανάπτυξη με 1.500.000 ανέργους, με 2.000.000 κάτω από το όριο της φτώχειας και άλλα 2.000.000 που το πλησιάζουν.

Ποιο είναι το καράβι που έστριψε στο δρόμο της ανάπτυξης; Το υποβρύχιο που γέρνει;  

Τι έγινε με το πτώμα επιτέλους; Τον βρήκαν τον νεκρό; Ποιος είναι; Είναι άντρας ή γυναίκα; 

Θα αναπτυχθεί η περιοχή τουριστικά, θα ανοίξουν ίντερνετ καφέ, θα δημιουργήσουν τεχνητά ποτάμια να φέρουν κι έναν Σήφη και έναν κροταλία να ’ρχεται κι ο κόσμος από το εξωτερικό να φωτογραφίζεται;

Η Μακρή τσακώνεται με τον Τατσόπουλο στα facebook και στα twitter, ο Βενιζέλος με το Χρυσοχοίδη στη συνεδρίαση της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΠΑΣΟΚ.

Ο Νικήτας Κακλαμάνης επιστρέφει στη Ν.Δ. Η κακή σήμανση σκοτώνει πέντε αθώους ανθρώπους στην Εγνατία οδό. Φαντάροι χάνονται άδικα σε καιρό ειρήνης και οι παρθένες στη Βουλή θίγονται από την καταγγελία του Δραγασάκη για διαπλοκή. Ζητούν ονόματα, τηλέφωνα και διευθύνσεις, λες και δεν τα γνωρίζουν.

Οι Κούρδοι σφάζονται από τους Τζιχαντιστές κάτω από το αδιάφορο βλέμμα του Ερντογάν. 

Ο έμπολα επισκέφτηκε την Ευρώπη και την Αμερική, την Τουρκία και την Κύπρο κι εγώ εξακολουθώ σα μαλάκας να παρακολουθώ επαναλήψεις ποδοσφαιρικών αγώνων και μπάσκετ στο κρατικό κανάλι και να πληρώνω.

Η μαλακία στη χώρα μου, στην πόλη μου, σε όλο της το μεγαλείο.                        

Τα σούργελα τσακώνονται στις τοπικές εφημερίδες, αν στα καφενεία παράγγειλαν τσίπουρα ή ούζα 

κι οι απορίες μου δε λύθηκαν.

Σπατάλησα ατελείωτες ώρες και νεκρός δε βρέθηκε.

ΤΟ ΜΕΝ ΠΝΕΥΜΑ ΠΡΟΘΥΜΟΝ Ο ΔΕ ΜΑΡΞ ΑΣΘΕΝΗΣ

      ΤΟ ΜΕΝ ΠΝΕΥΜΑ ΠΡΟΘΥΜΟΝ

             Ο ΔΕ ΜΑΡΞ ΑΣΘΕΝΗΣ

Χαμήλωσε 

Από ψηλά δεν ζωγραφίζονται τα όνειρα

Δεν διακρίνεται η αλήθεια

Χαμήλωσε

Μην σφίγγεις

Τα χρώματα πολύ μη σφίγγεις μες τη χούφτα σου

Δε βλέπεις που το κόκκινο θέλει να δραπετεύσει

Ξεκρέμασε

Τις φλόγες απ’ τις υψικάμινους ξεκρέμασε

Και τη σκουριά των καραβιών από το λαιμό σου

Και πήγαινε

Και πήγαινε ανάμεσα τους, πήγαινε

Με το πουκάμισο σου ανοιγμένο

                                                                                      ΑΝΤΩΝΗΣ ΚΟΛΥΒΑΣ

ΚΕΙΜΕΝΑ ΤΑΚΗΣ ΠΟΛΙΤΗΣ

Ανοιχτή επιστολή προς τον Πρωθυπουργό των Ελλήνων

Κύριε πρωθυπουργέ, συγκινητική ήταν η ομιλία σας για την αντιμετώπιση της οικονομικής  κρίσης. Ιδιαιτέρα, όταν αναφερθήκατε στους μισθωτούς που σας συναντούν στο δρόμο και σας προσφέρουν το μισθό τους.
Μου θυμίζει παλιές ένδοξες στιγμές του έθνους μας: Τεπελένι, Κορυτσά, Άγιοι Σαράντα και το πανευρωπαϊκό στην Πορτογαλία.

Αισθάνομαι όμως ενοχές και τύψεις γιατί δεν μπορώ να ανταποκριθώ με τη θυσία του μισθού μου. Είμαι ελεύθερος  επαγγελματίας… Εμείς οι ελεύθεροι επαγγελματίες  αντιμετωπίζουμε τo ΦΠΑ, 
τα λουκέτα, τα χρέη στο ασφαλιστικό ταμείο και στις τράπεζες. Ξέρετε, οι περισσότεροι είμαστε ανασφάλιστοι (χωρίς γιατρούς και φάρμακα) λόγω οικονομικών εκκρεμοτήτων με τα ταμεία. 
Επίσης αντιμετωπίζουμε  το πάγωμα των μισθών και των συντάξεων των πελατών, τους  έμμεσους φόρους, τη λιτότητα, τους ελέγχους από τους ισχυρούς της Ε.Ε. και νιώθουμε έντονα στο πετσί μας την οικονομική κρίση, που θα επιδεινώσει την ακινησία της αγοράς.

Αλλά καλύτερα! Να κλείσουν επιτέλους τα μικρομάγαζα που δεν έχουν καλά-καλά ταμειακή μηχανή ώστε να τους ελέγχετε από τη φοροδιαφυγή και στη θέση τους επιτέλους να έρθουνε οργανωμένα πολυκαταστήματα των πολυεθνικών, που θα πουλάνε από προφυλακτικά με γεύση φράουλα μέχρι αυτοκίνητα και κότερα.

Έτσι θα κάνουμε οικονομία και στη βενζίνη. Δεν θα παίρνουμε αλλού εφημερίδα και τσιγάρα 
και αλλού ψωμί και κουλούρια, αλλού ρούχα και παπούτσια. Σ’ ένα μέρος όλα. 
Και έτσι θα είναι ικανοποιημένη και η Μέρκελ.

Επιτρέψτε μου όμως να προσφέρω από το υστέρημά μου για τη σωτηρία της χώρας  μας μια  
Αγγλική λίρα παλαιάς κοπής, που μου έκανε δώρο η γιαγιά μου στα βαφτίσια μου, μια φλοκάτη πράσινη ελαφρώς μεταχειρισμένη, ένα γιαούρτι ληγμένο από την εποχή της υπογραφή της απογραφής από τον υπουργό Οικονομικών Αλογοσκούφη, το δίσκο του Τζίμη Πανούση, Vivere Pericolosamente, ένα κουτί Friskies (μου έμειναν από το σκύλο μου που αυτοκτόνησε για αισθηματικούς λόγους), ένα αγαλματίδιο από το μουσείο  Περγάμου στο Βερολίνο, την ταινία 
σε μορφή DVD  «Το παλαμάρι του βαρκάρη», ένα αυτόγραφο του Τσαλίκη, ένα κουτί Μακεδονικού χαλβά με γεύση πορτοκάλι και σοκολάτα, δυο προφυλακτικά ληγμένα (δεν πρόλαβα να τα αξιοποιήσω),  ένα κασκόλ του Θρύλου καθώς και μια αφίσα του Ομπάμα. Επίσης την εθελοντική μου κατάταξη στον ελληνικό στρατό για το Αφγανιστάν. Αν δε με χρειάζεστε για το στρατό να με ενημερώσετε έγκαιρα  μήπως και προλάβω να ζητήσω πολιτικό άσυλο στη Ρωσία. 

«Στη Μόσχα Αδελφές μου, στη Μόσχα!»                                                     

                                                        
                                                        Μετά τιμής, εκτιμήσεως, 

                                                       συμπάθειας και θαυμασμού

                                                       Ο ίδιος

Τι όμορφα που θα ’τανε ό,τι επιθυμείς να απλώνεις το χέρι και να το παίρνεις. 
Να, όπως ένα μήλο, ένα πορτοκάλι. Να μη χρειάζεται να στερηθείς ή να διεκδικήσεις. 
Απλά να απλώνεις το χέρι σου 

και να το παίρνεις……….

Να μη δουλεύεις και όλη μέρα να λιάζεσαι, να απολαμβάνεις τη φύση και τα αγαθά της. 
Μακριά από τα κομπιούτερ, τις τηλεοράσεις, τα αυτοκίνητα, τις ηλεκτρικές σκούπες και τα κομπρεσέρ. 
Να μην περιμένεις να φτάσεις στα 67 σου (αν δεν τα ’χεις τινάξει μέχρι τότε…) για μια σύνταξη πείνας, που δεν θα σε φτάνει καλά-καλά για να πληρώσεις τα πάγια και τα φάρμακά σου, που κι αυτά καταλήξανε να γίνουν πάγια….

Κάπως έτσι έπλασε ο Θεός τις προνομιούχες μαϊμούδες που απλώνουν το χέρι και παίρνουν 
τις μπανάνες, σκύβουν στην πηγή και πίνουν νερό, ζουν στα δέντρα και δεν πληρώνουν ενοίκιο, χαίρονται τον έρωτα και τη ζωή. Ενώ εμείς πληρώνουμε ενοίκιο, φως, νερό, τηλέφωνο, λογιστές, εφορίες, ασφάλειες, σούπερ μάρκετ, ρούχα, αξεσουάρ και τα γαμησιάτικα των πολιτικών.

Το μεν πνεύμα πρόθυμο ο δε Μαρξ ασθενής, όπως θα έλεγε και ο γλωσσοπλάστης και φιλόσοφος Φατσέας.

Κάποια όμως κατάρα μας βαραίνει να ζούμε τόσο άδικα.

Φταίει το προπατορικό αμάρτημα; Φταίει ο καπιταλισμός; «Φταίει το ζαβό το ριζικό μας; Φταίει ο Θεός που μας μισεί; Φταίει το κεφάλι το κακό μας; Φταίει πρώτα από όλα το κρασί; Ποιος φταίει; Ποιος φταίει; Κανένα στόμα δεν το βρε και δεν τόπε ακόμα.»*

Τι να φταίει όμως που από καθαρές ευθύνες πολιτικών και κυβερνήσεων καλείται

ο ελληνικός λαός να αποπληρώσει το χρέος; Θυμάστε το θεατρικό του Ντάριο Φο

«Δεν πληρώνω δεν πληρώνω…»; Αυτή είναι  η σωστότερη  λύση.

Αφού πρώτα κατασχεθούν οι περιουσίες των πολιτικών που διαχειρίστηκαν τα οικονομικά του κράτους και αύξησαν το χρέος, αφού πληρώσουν τις κομπίνες, τις ρεμούλες, τις μίζες και τα σκάνδαλα, αφού καταλήξουν εκεί που τους αξίζει….

Αφού τους φορέσουν οριζόντιες ρίγες σαν τους Νταλτον, για να μην πω και «πίσσα με πούπουλα».

Μόνο τότε έχουν δικαίωμα να ζητούν από τον ελληνικό λαό τη συμμετοχή του.

Αρκετά έχει περάσει τούτος ο λαός με «παραμύθι την ελπίδα» για την αλλαγή.

Μια ζωή, όσο θυμάμαι τον εαυτό μου «μονόπλευρη λιτότητα» και θυσίες ζητούν.

Βάλτε και σεις καμιά φωνή να φοβηθούνε οι άνανδροι. Είναι δειλοί, απατεώνες και καρεκλοκένταυροι. Και σεις πρέπει να ξέρετε πως τίποτα δεν αλλάζει με την παθητικότητα 

και την τηλεόραση.

Αν δεν αντιδράσετε  «ΕΙΣΤΕ ΑΞΙΟΙ ΤΗΣ ΜΟΙΡΑΣ ΣΑΣ!»

*Απόσπασμα από τους «Μοιραίους» του Κώστα Βάρναλη

ΜΑΣΚΑ

                                                                  ΜΑΣΚΑ

Σε Διονυσιακή γιορτή το πρόσωπο του Διόνυσου έκλεψε, 

και ο ίδιος θεός φώναζε πως ήταν.

Ο ιερέας θεός εγένετο κι ήταν θεός.

Ο άντρας γυναίκα παρίστανε και ήταν γυναίκα, θεά, μέδουσα

Το προσωπείο πρόσωπο γίνεται κι έτσι με κάνει να γελώ,

να ονειρεύομαι, να κλαίω, να κρύβομαι, η να φαίνομαι.

Να δείχνω με τόλμη ό,τι η ιστορία δεν θέλησε να καταγράψει.

Και με τη δύναμη που ένα έργο τέχνης αποκτάει,

καταγράφει πολιτισμό.

Από την απλή μουτσούνα στο καρναβάλι της Θράκης

ως τη μάσκα θανάτου του Αγαμέμνονα

Κι έτσι αλλάζοντας πρόσωπα

θα δυναμώσω τα κείμενα των τραγικών ποιητών

στην κωμωδία και στο δράμα.

Μορφή θα δίνω στο καλό και στο κακό!

Θα γίνω τέρας, μάγισσα και ξωτικό,

Αζτεκος,Ίνκα, Μάγια, ινδιάνος της Αλάσκα.

Θα γίνω μασκαράς στην πλατεία του Σαν Μάρκο,

στο καρναβάλι του Ρίο και στα βουνά των Άλπεων.

Δύτης και σφουγγαράς στην Κάλυμνο.

Με μάγους και Παπούα στη Νέα Γουινέα

Γιατρός, Ζορό και ηθοποιός της παντομίμα.

Σε μαγικούς χορούς και τελετές στη Σπάρτη

τιμώντας την Αρτέμιδα.

Και σε γιορτές κρασιού με Σάτυρους και με μαινάδες.

Στην Ιαπωνία με το θέατρο του Νο και τα Καμπούκι

Και με τις μάσκες ομορφιάς στα ινστιτούτα.

                                                                       ΤΑΚΗΣ ΠΟΛΙΤΗΣ