Η ΑΛΙΚΗ ΣΤΗ ΧΩΡΑ ΤΩΝ ΤΡΟΪΚΑΝΩΝ

Η ΑΛΙΚΗ ΣΤΗ ΧΩΡΑ ΤΩΝ ΤΡΟΪΚΑΝΩΝ

Έι, εσείς που σουλατσέρνετε,
βγάλτε τα χέρια από τις τσέπες.
Πάρτε μαχαίρι, πέτρα, μπόμπα,
κι αν είναι κανείς σας δίχως χέρια
ναρθεί να χτυπηθεί με κουτουλιές

ΚΕΙΜΕΝΑ ΤΑΚΗΣ ΠΟΛΙΤΗΣ

Παγκόσμια μέρα ποίησης. Δύσκολοι καιροί για την Αλίκη. Νιώθει αδύναμη να ανταπεξέλθει στους σημερινούς ρόλους. Θα μπορούσε να μεταμορφωθεί σε φοιτήτρια που αγωνίζεται κατά του σχεδίου Αθηνά, σε μετανάστρια που ψάχνει για μια θέση στον ήλιο, σε άνεργη μητέρα που η οικονομική κρίση δεν της επιτρέπει να φροντίσει τα παιδιά της. Το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να παρακολουθεί τις εξελίξεις από μακριά.

-Δεν ζω, απλά επιβιώνω. Νιώθω σαν ένα ντεπόζιτο αυτοκινήτου, που το γεμίζουν για να κινηθεί …

Πάει. Αυτό ήταν.

Χάθηκε η ζωή μου φίλε
μέσα σε κίτρινους ανθρώπους
βρώμικα τζάμια
κι ανιστόρητους συμβιβασμούς.
Άρχισα να γέρνω
σαν εκείνη την ιτιούλα
που σού ’χα δείξει στη στροφή του δρόμου.
Και δεν είναι που θέλω να ζήσω.
Είναι το γαμώτο που δεν έζησα.

Καθαρά Δευτέρα. Άπλωναν τα χέρια στα συνεργεία του δήμου.

Η ζωή τραβάει την ανηφόρα στο λόφο του Φιλοπάππου για μια λαγάνα.

Καμιά Δευτέρα δεν είναι καθαρή……

Οι λαγάνες τέλειωσαν, οι νηστικοί δεν πρόφτασαν ……

-Ανέβηκα τζάμπα την ανηφόρα κι έχω έξι παιδιά να ταΐσω. Τι να τους πω;…

Δεν έχω έμπνευση. Δεν υπάρχει λογοτεχνικός οίστρος. Στην τηλεόραση τα είδα όλα.

Το ξέρω πως καθένας μοναχός πορεύεται στον έρωτα,
μοναχός στη δόξα και στο θάνατο.
Το ξέρω. Το δοκίμασα. Δεν ωφελεί.
Άφησε με να έρθω μαζί σου.

Υπάρχει τόση μοναξιά, τόση μελαγχολία, νέες μορφές κατάθλιψης, που τις γεννάει το σύγχρονο οικονομικό καπιταλιστικό σύστημα. Αυτοκτονίες, αλλά και νέοι άνθρωποι που έφυγαν απ’ τη ζωή σκασμένοι από το άγχος και τα προβλήματα.

Ένα καράβι της φυγής, ένα γλυκό καράβι,
στα όνειρά μου έρχεται και μπαίνει κάθε βράδυ...
Στην πλώρη γράφει λεύτερος στην πρύμνη δεν αντέχω
κι έχει στα άλμπουρα ψηλά, ό,τι εγώ δεν έχω...
Κι ο καπετάνιος με ρωτά κι ο καπετάνιος λέει,
μήπως πεινάς, μήπως διψάς,  κι είσαι σκοτεινιασμένος ; 

«Μήτε πεινώ, μήτε διψώ, μα ψάχνω μια πατρίδα
γιατί δεν έχω μια μεριά, να γύρω το κορμί μου,
αν με προδώσει η θάλασσα, ο σκύλος κι η καλή μου...»

Ένα καράβι της φυγής ένα γλυκό καράβι,
στα όνειρά μου έρχεται και φεύγει κάθε βράδυ....

Παρακολουθεί με μάτια γκρίζα τις εξελίξεις στο νησί της Αφροδίτης. Τα παπαγαλάκια της τηλεόρασης, τα φερέφωνα, γίνονται πιο σκληρά κι από τους θύτες. Οι διαπραγματευτές προφυλάσσουν τα νώτα τους. Το έχουν κάνει και στο παρελθόν. Αυτοί που γράφουν την ιστορία χορεύουν μεθυσμένοι ευρωπαϊκό ταγκό, κουνιούνται σαν φρεγάτες, προετοιμάζονται για να γράψουν ξανά την ιστορία του αίσχους.

Ατσίγγανε κι αφέντη μου με τι να σε στολίσω;
Φέρτε το μαυριτάνικο σκουτί το πορφυρό
στον τοίχο της Καισαριανής μας φέραν από πίσω
κι ίσα ένα αντρίκειο ανάστημα ψηλώσαν το σωρό.

Κοπέλες απ’ το Δίστομο, φέρτε νερό και ξύδι
Κι απάνω στη φοράδα σου δεμένος σταυρωτά
σύρε για κείνο το στερνό στην Κόρδοβα ταξίδι
μέσα απ’ τα διψασμένα της χωράφια τα ανοιχτά

Για τις ανάγκες του κειμένου χρησιμοποίησα αποσπάσματα από ποιήματα των : Βλαδίμηρου Μαγιακόφσκι, Κατερίνας Γώγου, Γιάννη Ρίτσου, Νίκου Ζούδιαρη και Νίκου Καββαδία  

ΤΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟΝ Η ΕΛΛΑΣ

ΤΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟΝ Η ΕΛΛΑΣ

Στο καφενείον "Η ΕΛΛΑΣ" ο σαλτιπάγκος
πουλά τα νούμερα φτηνά
δραχμή τα ακροβατικά
οι αλυσίδες δωρεάν
το πήδημα θανάτου δυο δραχμές χωρίς σκοινιά,

περάστε κόσμε.

                                                       Κ. Χ. ΜΥΡΗΣ

ΚΕΙΜΕΝΑ ΤΑΚΗΣ ΠΟΛΙΤΗΣ

Ομαδική παράκρουση, πλήρης σύγχυση, παροξυσμός, τρέλα.

Θλιβερές επαναλήψεις, άχαρες παραστάσεις, φάλτσες φωνές ακαθόριστου όχλου.

Κατεστραμμένα DNA από το χρόνο, από το φόβο κι από το καραγκιοζιλίκι.

Τα αδέσποτα σκυλιά καταλαβαίνουν πιο εύκολα τους όρους συνύπαρξης.

Θα το επαναλάβω για μια ακόμα φορά. Ο κόσμος δεν αλλάζει γιατί καθένας που φεύγει αφήνει ένα ίδιο πίσω του.

Ασώματος η κεφαλή περάστε κόσμε
τη βρήκανε στην Αφρική
καπνίζει, πίνει και πονά
τρελαίνεται για μουσική
χορεύει με τα μάτια δυο δραχμές ποιος θα τη δει;

Περάστε κόσμε.

Κουλτούρα καφενείου. Αποκεφαλισμένα αγάλματα. Αρχαίοι ναοί σκεπασμένοι από χρεοκοπημένες εκκλησίες φαντάζουν δίχως νόημα. Άστοχα διαπραγματεύονται ανταποδοτικά έργα.

Οι Κινέζοι αγοράζουν τα μέσα μεταφοράς για να διακινούν χωρίς έλεγχο το όπιο. Οι Γερμανοί ξανάρχονται ελέγχοντας την παιδεία (θα ζητάνε δίδακτρα) στα ΑΕΙ, όπως και στα ιδιωτικά ΙΕΚ και τα ΤΕΙ, προετοιμάζοντας εξειδικευμένους εργάτες με φτηνά μεροκάματα, ενώ οι Γάλλοι θα πάρουν το νερό αλλάζοντας τα τιμολόγια σε βάρος των λαϊκών στρωμάτων.

«Περάστε κόσμε……»

Στο καφενείον "Η ΕΛΛΑΣ" οι θεατρίνοι
μ’ ασετυλίνη και κεριά
την Γκόλφω παίζουν στα παιδιά
με φουστανέλες δανεικές
και δάκρυ πληρωμένο δυο αυγά και τρεις δραχμές,

περάστε κόσμε.

Φαίνεται πως ο Θεός έκανε λάθος κι έβαλε μαζί με το νερό και το χρυσάφι.

Δεν το εκτίμησε σωστά. Ουδείς τέλειος πέραν της φύσεως, που εκδικείται και τιμωρεί. Θα ’λεγα πως και ο λαός είναι αλάθητος, αλλά αυτός μάλλον κοιμάται με τα τσαρούχια.

Ο κάτοικος της κάθε περιοχής υπερασπίζεται τη γη που τον γέννησε, τη γη που τον θρέφει, τον αέρα που αναπνέει, τον τόπο που μεγαλώνει τα παιδιά του, τη θάλασσα που τον ταξιδεύει πραγματικά και φανταστικά, που τον ψυχαγωγεί και τον ξεκουράζει, που του δίνει οικονομικούς πόρους για να επιβιώσει.

Τώρα αν μπλέξεις μερικά λαμόγια τύπου Μπόμπολα και Πάχτα, μια πολυεθνική, μια υποταχτική κυβέρνηση που εξυπηρετεί ντόπια και ξένα συμφέροντα και μερικές διμοιρίες ΜΑΤ, τότε γίνεται της Ιερισσού.

Ελπίζω η αντίσταση του λαού της Χαλκιδικής να είναι οδηγός για την παραπέρα πορεία των αγώνων για εθνική ανεξαρτησία.  

ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΗ ΑΘΛΙΟΤΗΤΑ

 ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΗ ΑΘΛΙΟΤΗΤΑ

                                            Τούτες τις μέρες ο άνεμος μας κυνηγάει
                                            Γύρω σε κάθε βλέμμα το συρματόπλεγμα
                                            γύρω στην καρδιά μας το συρματόπλεγμα
                                            γύρω στην ελπίδα το συρματόπλεγα
                                            Πολύ κρύο. Πολύ κρύο εφέτος

                                                                                ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ

ΚΕΙΜΕΝΑ ΤΑΚΗΣ ΠΟΛΙΤΗΣ

Η ελπίδα πεθαίνει τελευταία. Τούτη δω πέθανε πριν ακόμα γεννηθεί.

Πριν προλάβει να ανθήσει. Πριν προλάβει να χαρεί τον έρωτα, την αγάπη, το μίσος,

τον ανταγωνισμό, την αθλιότητα, το ψέμα.

Σπουδαστές στα ΤΕΙ της Λάρισας χωρίς ουσιαστικό επαγγελματικό προσανατολισμό.

Στη χώρα των ανέργων, των μεταναστών, των προσκυνημένων, των ανεύθυνων.

Γεννημένοι από οικογένειες παρακατιανές. Από γονείς απολυμένους. Θύματα του οικονομικού πολέμου. Με αδέλφια στο στρατό, στα φροντιστήρια.

Ποιον να προλάβεις να πρωτοκοιτάξεις;

Ξεκινάς από το πουθενά για να καταλήξεις στο πουθενά.

Το μόνο που σου απομένει είναι να στήσεις μια φιέστα θανάτου. Να την χαρείς,

να την ποτίσεις, να την ταΐσεις και να την ντύσεις με μουσική, με ύμνους,

με χορό, με πεντοζάλη και τσικουδιά. Να βαρούν τα κρόταλα για να καλύψεις το κλάμα του μωρού από το θεό που τρώει τα παιδιά του.

Μέσα στις τσέπες του παλιού πανωφοριού τους
έχουν μικρά τζάκια να ζεσταίνουν τα παιδιά
Κάθονται στον πάγκο κι αχνίζουν
απ’ τη βροχή και την απόσταση
Η ανάσα τους είν’ ο καπνός ενός τραίνου
που πάει μακριά, πολύ μακριά

            που πάει μακριά, πολύ μακριά…

Ξεκίνησαν από το πρωί τις προετοιμασίες. Για πρώτη φορά γέμισαν τα καλάθια στο σούπερ μάρκετ. Λουκάνικα, μπριζόλες, κιμάδες, κοτόπουλα. Τι κι αν ήταν νοθευμένα με ορμόνες και τοξίνες;
Τι νόημα είχε πια;

Πήραν και χρωματιστές χαρτοπετσέτες, γιορτινές.

- Να πάρω κι ένα δωδεκάρι ουίσκι, δεν το ’χω πιει ποτέ μου.

Κουβεντιάζουν……
και τότε η ξεβαμμένη πόρτα της κάμαρας
γίνεται σαν μητέρα που σταυρώνει τα χέρια της
κι ακούει.

Έψησαν τις λιχουδιές τους σε ένα αυτοσχέδιο μαγκάλι. Ήταν μισός θερμοσίφωνας…

Το γλέντι βάστηξε ατέλειωτες ώρες. Έτρωγαν, έπιναν, τραγουδούσαν, χόρευαν, συζητούσαν και πάλι απ την αρχή. Γελούσαν.

Όλα όσα έκαναν σε υπερβολή τούτες τις ώρες, δεν τα είχαν κάνει ποτέ στο παρελθόν.

Να έχουν φάει τόσο πολύ, να έχουν πιει τόσο πολύ, να έχουν χορέψει τόσο πολύ, να έχουν γελάσει τόσο πολύ.

Πάντα στη ζωή τους υπήρχε ένα μέτρο. Μετρούσαν και ξαναμετρούσαν τα γαμημένα τα ευρώ και εκείνα δεν έφταναν…….

Είχε πια φωτίσει.

Ερχόμαστε από το πουθενά και καταλήγουμε στο πουθενά. Το ενδιάμεσο διάστημα λέγεται ζωή….

Είχαν χορτάσει… Είχαν εξαντληθεί…

Αυτές τις ώρες γνώρισαν στιγμές ελευθερίας. Έκαναν ότι ήθελαν.

Τα κρόταλα έπαψαν, το μωρό κινδυνεύει…

Πιο κοντά, πιο κοντά
μουσκεμένα χιλιόμετρα μαζεύονται γύρω τους

Πήραν το αυτοσχέδιο μαγκάλι, σφράγισαν καλά τις πόρτες και τα παράθυρα.

Έγειραν στο μαξιλάρι και πέθαναν με αξιοπρέπεια.

Το γεγονός αυτό δεν είναι μυθιστόρημα, είναι αληθινή ιστορία που συνέβη

στις μέρες μας. Το μέγεθός του είναι πιο μεγάλο και πιο ανήθικο κι από τα τρία μνημόνια, αν τα προσθέσεις όλα μαζί.

Τα παπαγαλάκια της τηλεόρασης, μέρος του τύπου και ο κυβερνητικός εκπρόσωπος «διαμαρτυρόμενοι για την ναρκωτική καταχνιά του ταμπάκου, του καπιταλισμού»*  είπαν πως
το μονοξείδιο του άνθρακος σε συνδυασμό με την αλκοόλη πολλαπλασιάζουν τον κίνδυνο δηλητηρίασης.

Λίγες μέρες μετά οι αχυράνθρωποι ζητωκραύγασαν το Γιώργο Παπανδρέου στο συνέδριο του ΠΑΣΟΚ: «Νάτος, νάτος ο πρωθυπουργός»

Και έντεκα πολυεθνικές για να επενδύσουν, ζήτησαν νέους με 250 ευρώ κατώτατο  μισθό.

 *Allen Ginsberg

ΠΑΠΑΤΖΗΔΕΣ ΚΑΙ ΧΑΡΤΟΡΙΧΤΡΕΣ

ΠΑΠΑΤΖΗΔΕΣ ΚΑΙ ΧΑΡΤΟΡΙΧΤΡΕΣ

Ανάσκελα πεσμένος
στις σιδηροτροχιές
και το φεγγάρι από πάνω μου αναμμένο,
νύχτα, χειμώνας, άπνοια,
πένθιμες μουσικές
κι εγώ κουφάρι ζωντανό να περιμένω.
Εικόνες από έρωτες
δήθεν κι ακρογιαλιές
το τελευταίο μου τσιγάρο δαγκωμένο,
πρεζόνια και εισπράκτορες,
γριές υστερικές,
στις ράγες και στις φλέβες μου
το στρίγκλισμα των φρένων.
Κάνε κάτι λοιπόν να χάσω το τρένο
κάνε κάτι να χάσω το τρένο!

                                                                           
                                                                ΤΖΙΜΗΣ ΠΑΝΟΥΣΗΣ

ΚΕΙΜΕΝΑ ΤΑΚΗΣ ΠΟΛΙΤΗΣ

«Δε μας φταίγαν τα ουισκάκια. Ήταν μπόμπα τα παγάκια» τραγούδησε ο Αγάθωνας με τους Κόζα Μόστρα και προκρίθηκε στη Γιουροβίζιον.

Είναι το σύστημα τέτοιο. Παπατζήδες μοίρασαν τα χαρτιά γι’ αυτό δεν έβγαινε τίποτα σωστό στις προβλέψεις από τις χαρτορίχτρες.

Έρχεται η δόση του Μαρτίου, αφού πρώτα τηρηθούν αυστηρά οι όροι του μνημονίου. Ένας από αυτούς τους όρους είναι η μετάθεση ή η απορρόφηση στον ιδιωτικό τομέα 25.000 εργαζομένων από το δημόσιο τομέα. Αν δε συμβεί αυτό,

που δε θα συμβεί, θα απολυθούν οι μισοί το πρώτο εξάμηνο του 2013 και οι άλλοι μισοί το δεύτερο εξάμηνο. Τότε έρχεται το Συμβούλιο Επικρατείας και κρίνει τις απολύσεις παράνομες και αντισυνταγματικές. Παπατζήδες και χαρτορίχτρες μοιράσανε τα χαρτιά!

Μας επισκέφτηκε ο πρόεδρος της Γαλλικής Δημοκρατίας, Ολάντ μετά τιμών, τυμπάνων και βροχής. Δεν ήρθε για να γευματίσει αλλά για να κολατσίσει ελαφρώς.

Δε μας πούλησε πολεμικές φρεγάτες, μας τις ενοικίασε… Όσο για τα έργα ανάπτυξης, ας ενδιαφερθεί για έργα ανάπτυξης στη δική του τη χώρα.

Οι αχυράνθρωποι χειροκροτούσαν. Δε μου έκανε καμιά εντύπωση. Αντιθέτως, τους έβλεπα με μεγάλη συμπάθεια και κατανόηση. Ο αχυράνθρωπος ήταν η αγαπημένη μου φιγούρα στο μάγο του Οζ. Άκουσα στις ειδήσεις ότι φάγαμε πρόσφατα μεγάλες ποσότητες άλογα, μουλάρια και γαϊδούρια και τώρα ήρθε και η γρίπη του 2009, ήταν των χοίρων ή των πτηνών; Πείτε μου επιτέλους, από πού να προφυλαχτώ;

Το σφιγμένο λαχανοντολμαδάκι εμφανίστηκε στη σκηνή. Ο μασαζοκορσές (με μπαταρία) σε πλήρη λειτουργία. Το θόρυβο του μοτέρ επισκίαζαν τα χειροκροτήματα

και η μουσική. Ο Roger Rabbit ήταν καλά κρυμμένος για να προφυλαχτεί από τους καταστροφείς των cartoons και η Marilyn Monroe είχε γίνει σύνδρομο μετά το σύνδρομο του Ναπολέοντα. Η αλήθεια είναι ότι υπήρχε προσπάθεια συμμετρικής ακρίβειας στις γραμμές και οι τυχόν ατέλειες είναι αυτές που κάνουν τη διαφορά στο έργο του καλλιτέχνη. Εν ολίγοις, για να μην τα πολυλογώ, θα τον αγόραζα τον πίνακα ανάλογα με την τιμή προσφοράς. Ε, δεν είναι και Warhol!

Εκείνη την ώρα παραιτήθηκε σύσσωμη η κυβέρνηση του Μπόικο Μπορίσοφ στη Βουλγαρία μετά από τα ογκώδη συλλαλητήρια κατά της λιτότητας και της αύξησης της τιμής του ηλεκτρικού ρεύματος.
«Δεν μπορώ να μετέχω σε μία κυβέρνηση, όταν η αστυνομία χτυπάει τον κόσμο. Κάθε ρανίδα αίματος είναι ντροπή για μένα» δήλωσε απερχόμενος από το αξίωμά του, ο πρωθυπουργός της χώρας, Μπορίσοφ.
«Η εξουσία μάς δόθηκε από το λαό. Σήμερα, τού την επιστρέφουμε»
Οι Βούλγαροι βουλευτές επρόκειτο να ψηφίσουν επί της παραίτησης του υπουργού Οικονομικών και αντιπροέδρου της κυβέρνησης Συμεών Ντιάνκοφ, όταν ο Μπορίσοφ ανακοίνωσε, αιφνιδίως, ότι η κυβέρνησή του πρόκειται να παραιτηθεί μαζικά γύρω στο μεσημέρι.
«Δεν μπορώ να μείνω και να κοιτώ τη ματωμένη Γέφυρα του Αετού» είπε, αναφερόμενος στην πολυσύχναστη διασταύρωση στο κέντρο της Σόφιας, που έγινε το θέατρο αιματηρών συγκρούσεων μεταξύ της αστυνομίας και των διαδηλωτών.
Οι μαζικές διαδηλώσεις της τελευταίας περιόδου στη Σόφια και τις άλλες βουλγαρικές πόλεις είχαν ως εφαλτήριο τις αυξήσεις στην τιμή του ηλεκτρικού ρεύματος, στο φτωχότερο κράτος-μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Ωστόσο, πολλοί από τους διαδηλωτές, σύμφωνα με το πρακτορείο ειδήσεων της Σόφιας Novinite, ζητούσαν την παραίτηση της κεντροδεξιάς κυβέρνησης του GERB.
Προηγουμένως, ο Μπορίσοφ είχε προσπαθήσει να καθησυχάσει τους διαδηλωτές παύοντας από τα καθήκοντά του τον υπουργό Οικονομικών, υποσχόμενος μείωση των τιμών στην ηλεκτροδότηση, αλλά τα συλλαλητήρια συνεχίστηκαν και 25 διαδηλωτές κατέληξαν στα νοσοκομεία από τον «έντονο ζήλο» που επέδειξαν οι αστυνομικές δυνάμεις στη Σόφια και σε άλλες μεγάλες πόλεις της Βουλγαρίας.

Εκεί θα γίνουν σύντομα εκλογές. Ήδη δρομολογήθηκαν.

Ας γυρίσουμε όμως τώρα στους δικούς μας αχυράνθρωπους, τους made in Greece.

Ψηφίστηκαν το πρώτο, το δεύτερο και το τρίτο μνημόνιο με τον πρωθυπουργό Γιώργο, με τον Παπαδήμο, με την τρικομματική κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου-Κουβέλη.

Είμαι σίγουρος πως ξέρουν οι πάντες (ακόμα κι οι κωφάλαλοι) πως έρχονται νέα μέτρα. Είναι ταχτική των βορειοευρωπαίων η φτωχοποίηση των Βαλκανίων, πλην της Τουρκίας, που δε μπορούν να τη βάλουν σε έλεγχο.

Αλήθεια, εμείς τι περιμένουμε;

ΤΟ ΝΕΟ ΠΟΙΗΜΑ

  ΤΟ ΝΕΟ ΠΟΙΗΜΑ

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΚΕΙΜΕΝΩΝ ΤΑΚΗΣ ΠΟΛΙΤΗΣ

Φρενίτις στην αγορά. Πόλεις καίγονται.

Ο κόσμος κλονίζεται και απαιτεί δημοκρατία.
Η δημοκρατία δεν αποδίδει. Ο χριστιανισμός δεν αποδίδει. Ούτε η αθεΐα.
Τίποτα δεν αποδίδει. Εκτός από το όπλο κι εκείνον που το εξουσιάζει.
Τίποτα δεν αλλάζει. Οι αιώνες αλλάζουν κι ο άνθρωπος παραμένει ο ίδιος.
Η αγάπη λυγίζει και διαλύεται.

Το μίσος είναι η μοναδική πραγματικότητα στις ηπείρους.
Στις ηπείρους και στα δωμάτια δυο ανθρώπων.
Τίποτα δεν αποδίδει εκτός από το όπλο κι εκείνον που το εξουσιάζει.
Όλα τ’ άλλα είναι θεωρίες.
Φρενίτις στην αγορά. Πόλεις καίγονται για να ξαναχτιστούν. Για να ξανακαούν.
Η δημοκρατία δεν αποδίδει. Ο χριστιανισμός; Μόνο το όπλο.
Υπάρχει μόνο το όπλο. Κι αυτός που το εξουσιάζει.

Μία μέρα μετά την αιματηρή κατάπνιξη της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, η περιοχή του κέντρου της Αθήνας θύμιζε πεδίο μάχης. Αστυνομία και στρατός συνέχιζαν να συλλαμβάνουν, να κακοποιούν και να «εξαφανίζουν» όποιον έμοιαζε ύποπτος για συμμετοχή στα γεγονότα του Πολυτεχνείου. Παράλληλα, με μεγάλες μάνικες έπλεναν τον προαύλιο χώρο της σχολής από αποκαΐδια, αίματα και άλλα σημάδια που θα μπορούσαν να προδώσουν τι είχε συμβεί το περασμένο βράδυ.

«Βαρειά σιωπή, διάτρητη απ’ τους πυροβολισμούς, πικρή πολιτεία,
αίμα, φωτιά, η πεσμένη πόρτα, ο καπνός, το ξύδι-
ποιος θα πει : περιμένω απ’ το μέσα μαύρο;
Μικροί σκοινοβάτες με τα μεγάλα παπούτσια
μ΄ έναν επίδεσμο φωτιά στο κούτελο
κόκκινο σύρμα, κόκκινο πουλί,
και το μοναχικό σκυλί στ’ αποκλεισμένα προάστια
ενώ χαράζει η χλωμότερη μέρα πίσω απ’ τα καπνισμένα αγάλματα
κι ακούγεται ακόμη η τελευταία κραυγή διαλυμένη στις λεωφόρους.
Πάνω απ’ τα τανκς, μέσα στους σκόρπιους πυροβολισμούς
πώς μπορείτε λοιπόν να κοιμάστε;»

Τούτοι δω εφέρανε τουφέκια γεμάτα μπαρούτι
τούτοι δω διατάξανε τη στυγερή εξόντωση
τούτοι δω συναντήσανε το λαό να τραγουδάει ενωμένος
Και το λιγνό κορίτσι έπεσε με την σημαία του
και το αγόρι κύλησε χαμογελώντας λαβωμένο
λαβωμένο στο πλευρό της

Μια Πολιτεία που σωπαίνει. Ο φόβος φώλιασε στο μεδούλι της. Με το πιστόλι στον κρόταφο, με το λουρί στο σβέρκο υπομένει τα δεσμά που της δέσαν ντόπιοι και ξένοι δυνάστες. «Τούτοι δω διατάξανε τη στυγερή εξόντωσή μας». Βομβαρδισμένη Πολιτεία, χίλιες φορές βομβαρδισμένη. Γκρεμισμένες καρδιές, γκρεμισμένα όνειρα. Οι καλύτεροι παίρνουν των ομματιών τους. Μια μητρυιά- πατρίδα τους σπρώχνει δείχνοντας τους κατά τη μεριά του σταθμού που παν στα ξένα…Είναι τα παιδιά σου Πολιτεία, και τα κάνεις αποπαίδια!

«Ανάθεμα την ώρα, ποιος ορίζει εδώ / το ανάποδο βαφτίζει, και το λέει σωστό/

του αδύναμου το δίκιο μήτε λέει ποτέ…Τη ζωή μου χάμου πατήσανε και στην πέτρα μέσα την κλείσανε / και στερνά την πέτρα μού αφήσανε τρομερή ζωγραφιά μου./

Με πελέκι βαρύ τη χτυπούν, με σκαρπέλο σκληρό την τρυπούν / με καλέμι πικρό τη χαράζουν, την πέτρα μου./ Κι όσο τρώει την ύλη ο καιρός τόσο βγαίνει πιο καθαρός / ο χρησμός απ’ την όψη μου: Την οργή των νεκρών να φοβάστε / και των βράχων τα αγάλματα!»

Καλά είχε πει ο αείμνηστος Αϊνστάιν: “Η ηλιθιότητα είναι σαν τη ραδιενέργεια, συσσωρεύεται”. Επιτέλους, ας ξυπνήσουμε όλοι, αυτή η χούντα των ηλιθίων πρέπει να πέσει! «Πέστε λοιπόν στον ήλιο να ’βρει έναν καινούριο δρόμο / τώρα που πια η πατρίδα του σκοτείνιασε στη γη / αν θέλει να μη χάσει από την περηφάνια του…/ Και μη στείλτε πουθενά σημάδι απελπισιάς./ Πέστε στον ήλιο να βρει έναν καινούριο δρόμο…»

«Πώς μας κλείσαν απ’ όλες τις μεριές, ως μέσα, -λέει- πιο μέσα / με τη βουβή κραυγή, τη βουβή οργή, το βουβό μαχαίρι…/ να το καρφώνουμε στη φούχτα μας

κι αίμα δε βγαίνει…/ Αμόλησαν τα σκυλιά στους δρόμους. Τα σκυλιά μπήκαν στα σπίτια μας / αδειάσαν τα ψυγεία, στρωθήκαν στα κρεβάτια. Οι άνθρωποι κοιτάν απορημένοι. Δυο μονάχα λέξεις στα μυστικά ακονίζουν τα μαχαίρια: Αλληλεγγύη, δικαιοσύνη»

Δεν μας πρέπει μια τέτοια Πολιτεία. Ο φόβος μας να γίνει γροθιά υψωμένη, μπαντιέρες π’ ανεμίζουν απαιτώντας ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ. Εδώ και τώρα, «οι καιροί ου μενετοί», αν τους αφήσουμε θα μας συντρίψουν… Είναι ώρα «Να τα πεις έξω απ’ τα δόντια, απερίφραστα, ασθμαίνοντας έστω,/ (τα ωραία υπονοούμενα, οι ελλείψεις και οι παραλείψεις είναι για τους βολεμένους) / ίσως κ’ η συντριβή του ποιήματος να γεννήσει το νέο ποίημα»

Χρησιμοποίησα αποσπάσματα από ποίηματα των Τσαρλς Μπουκόφσκι,

Πάμπλο Νερούντα, Οδυσσέα Ελύτη και Γιάννη Ρίτσου.  

Η ΑΥΤΟΠΕΠΟΙΘΗΣΗ ΤΗΣ ΚΟΤΑΣ

Η ΑΥΤΟΠΕΠΟΙΘΗΣΗ ΤΗΣ ΚΟΤΑΣ

ΚΕΙΜΕΝΑ ΤΑΚΗΣ ΠΟΛΙΤΗΣ

Ήταν μια κότα και αποφάσισε να πετάξει. Σήκωσε το ένα της πόδι, μετά το άλλο κι ύστερα έπεσε! Αυτό έλειπε να πετάξουν κι οι κότες!

Είναι όπως η ιστορία με το φοβισμένο παπί που δεν έμπαινε ποτέ στη λίμνη γιατί φοβόταν το νερό. Πάλεψε με την ανασφάλειά του και τους φόβους του και στο τέλος αποπειράθηκε να κολυμπήσει. Άπλωσε το πόδι του και το ακούμπησε στο νερό. Άλλαξε χρώμα και λούστηκε στον ιδρώτα. Τότε αποφάσισε πως θα συνεχίσει να είναι φοβισμένο για να μην πάει κόντρα στην κοινή γνώμη.

Η κοινή γνώμη, μια κοινή, μια πόρνη
μια παλιογυναίκα τρυφερή
μια κατσαρίδα, μια εφημερίδα
γράφει ραβασάκια σ’ όποιον βρει
Δουλειές του κεφαλιού
του μαύρου φεγγαριού
που γλίστρησε στο σύμπαν για να φέξει
Δουλειές του κεφαλιού
φαρμάκι κουταλιού
βανίλια υποβρύχιο σε μια λέξη
Δουλειές του κεφαλιού
στο πάτο του μυαλού
κι η γκόμενα να θέλει κοκορέτσι
Δουλειές του κεφαλιού
μωρό μου ειμ’ αλλού
δεν κάνω εγώ για τούτο το κοτέτσι

ΤΖΙΜΗΣ ΠΑΝΟΥΣΗΣ

Το πώς παρέμεινε ο Τζιμπούρ στον Ολυμπιακό είναι μια Κινέζικη ιστορία, που λειτούργησε αντανακλαστικά μέσω Air China, Ελλάδας και Τουρκίας.

Σα να λέμε Κάιρο, Ναύπλιο, Χαρτούμ. Η Γαλατασαράι πήρε και Ντρογκμπά ... μετά από την απόκτηση του Γουέσλεϊ Σνάιντερ! Τι να τον έκανε τον Τζιμπούρ;

Κι έτσι αυτός δέχτηκε με την ουρά κάτω απ’ τα σκέλια την αρχική οικονομική πρόταση του Μαρινάκη.

«Μετά από τα όσα έγιναν τις τελευταίες μέρες και με δική μου πρωτοβουλία, συναντήθηκα με τον Πρόεδρο του Ολυμπιακού, τον κ. Μαρινάκη, του εξήγησα την πρόθεσή μου να μείνω στην ομάδα, αφού τα χρήματα δεν ήταν ποτέ η προτεραιότητα μου και συμφωνήσαμε να βρίσκομαι εδώ για τα επόμενα τρία χρόνια. Θέλω όλη η οικογένεια του Ολυμπιακού να γνωρίζει ότι ουδέποτε θέλησα να φύγω από τον Πειραιά και ότι θα κάνω τα πάντα για να είναι οι οπαδοί μας χαρούμενοι και να πανηγυρίζουν μαζί με μένα και τους συμπαίκτες μου νίκες και τίτλους.»

Ραφίκ Τζιμπούρ

Για αυτό το διάστημα δεν χρειάζονται οι γελωτοποιοί και οι καραγκιόζηδες

ούτε η «αρβύλα» και ο Θέμος Αναστασιάδης, ο Άδωνις και το πουλάκι Τσίου για να γελάσει λίγο το χειλάκι του κάθε πικραμένου. Το ρόλο αυτό τον έχουν αναλάβει επιτυχώς οι υπεύθυνοι τύπου και οι εξωκομματικοί συνεργαζόμενοι των αριστερών κομμάτων στην πόλη μας.

Η αλήθεια είναι πως στους αριστερούς κομματικούς οργανισμούς λειτουργεί το

«Κάνε ότι κάνω» της Αλιφέρη. Είναι όπως στο στρατό, το παραδοσιακό καψόνι. Ο παλιός κάνει καψόνια στο νέο μέχρι ο νέος να γίνει παλιός και να χορεύει το νεότερο.

Χορωδία πάμε…….

«Η μάχη ήταν άνιση και σκίστηκαν δυο κάλτσες

Η συναυλία αδιάφορη μα ο μπουφές γιομάτος

Τώρα μαντάρουν τα καλσόν χτενίζουν τα μαλλιά τους

Βάζουν φρουφρού κι αρώματα τις γάμπες τους να δείξουν.»

Ντούρου ντούρου ντούρου στην πλατεία Κουμουνδούρου…..

Ο Τσίπρας ζήτησε εκλογές πριν από τις γερμανικές του φθινοπώρου, δηλώνοντας βέβαιος ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα τις κερδίσει. Δεσμεύτηκε ακόμα ότι θα συνεργαστεί με δυνάμεις από το «λαϊκό χώρο του Κέντρου», της δεξιάς και της κεντροαριστεράς,

με κόμματα που θα δημιουργηθούν έως τότε.

Φέξε μου και γλίστρησα…..

Οριστικά απαλλάχθηκε η Ντόρα Μπακογιάννη από την κατηγορία της ανακριβούς δήλωσης πόθεν έσχες. Μετά την απαλλαγή του επιχειρηματία και συζύγου της, Ισίδωρου Κούβελου για την ίδια κατηγορία, αποφασίστηκε με βούλευμα του συμβουλίου Εφετών η οριστική απαλλαγή της κας Μπακογιάννη για την υπόθεση.

Η συγκεκριμένη κατηγορία είχε αποδοθεί στη βουλευτή της ΝΔ επειδή στο πόθεν έσχες του 2011 δεν είχε δηλωθεί το ποσό του 1 εκ. δολαρίων, χρήματα τα οποία προέρχονταν από ρευστοποίηση μετοχών του κ. Κούβελου στις ΗΠΑ, τα οποία μεταφέρθηκαν στη συνέχεια σε λογαριασμό στο Λονδίνο.

Χαιρέτα μας τον Πλάτανο!

Αλήθεια τι έγινε με τον Πλάτανο που φύτεψε ο Λεωνίδας;

Οι πελατειακές σχέσεις ήταν δημιουργία ανταγωνιστικής κόντρας στο δικομματικό παιχνίδι ανάμεσα στο ΠΑΣΟΚ και τη Ν.Δ.

Το να βγαίνει ο Βρούτσης, υπουργός εργασίας να προκαλεί και να κατηγορεί τους εργαζομένους για να δείξει ότι είναι πειθαρχημένο στρατιωτάκι του ΔΝΤ και της Τρόικα είναι αυταρχισμός και θράσος. Το να συλλαμβάνονται οι συνδικαλιστές του ΠΑΜΕ από τα ΜΑΤ για μια «παράσταση διαμαρτυρίας» αποδεικνύει το τι συμφέροντα εξυπηρετεί η ίδια η κυβέρνηση με βάση τα Μερκελιστικά της πρότυπα.   

ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ ΤΗΣ ΛΙΣΤΑΣ

ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ ΤΗΣ ΛΙΣΤΑΣ

Σ’ αυτό το χώρο κάτι μου φέρνει
ρίγη γλυκιάς αδιαφορίας
Δεν τρέχει τίποτα έξω από μένα
ζω στο δικό μου μικρό παράδεισο
Σ’ αυτό το χώρο όλα μας φέρνουν
ρίγη ηδονής, ρίγη ευτυχίας
Δεν τρέχει τίποτα γύρω από μας
κανένα ίχνος ανησυχίας
Κλείνω τ’ αυτιά μου σε κάθε ψέμα
που μου ξυπνά φόβο παράλογο
Είμαι περήφανος που ζω σαν τον καθένα
στην αυτοκρατορία των ανάπηρων

                                                                             
                                                                   ΓΙΑΝΝΗΣ ΑΓΓΕΛΑΚΑΣ

ΚΕΙΜΕΝΑ ΤΑΚΗΣ ΠΟΛΙΤΗΣ

Ο αυτοκράτωρ Αντώνιος έκατσε σπίτι να ξεκουραστεί. Έφτιαξε καφέ και ετοιμαζόταν να βάλει στο DVD την ελληνική ταινία «Ο Πίπης ο αχτύπητος».

Η ώρα ήταν 10.00 μμ. Γέλασε πονηρά στον καθρέφτη, ανασήκωσε το ποτήρι και ευχήθηκε «εις υγείαν» στον εαυτό του.

Σήκωσε το ακουστικό από τη συσκευή και σχημάτισε τον αριθμό τηλεφώνου του υπασπιστή Φώτιου.

- Έλα Φώτη, μην πας από τώρα. Θα πάμε κατά τις δώδεκα. Άστους να φαγωθούνε.

Δεν υπάρχει λόγος να φθείρεις την εικόνα σου. Σε έχω για τα ψηλά πατώματα

«Αν ζητήσεις να πεθάνω και να πέσω στον γκρεμό

ευχαρίστως θα το κάνω, για να δεις πως σ’ αγαπώ.

Εσύ ό,τι πεις, εσύ ό,τι πεις θα κάνω, ναι, λόγω τιμής!» ακούγεται από την άλλη γραμμή.

-Τι κάνεις στο σπίτι; (του είχε τηλεφωνήσει στο σταθερό). Δεν πιστεύω να βλέπεις βουλή.

-Όχι έχω βάλει στο DVD την ελληνική ταινία «Ο Πίπης ο αχτύπητος»

- Για αυτό σε εκτιμώ Φώτη μου, για τις γνώσεις σου, την αισθητική σου και το γούστο σου. (κοιτάζεται στον καθρέφτη και καμαρώνει το είδωλό του)

-Ξέρεις, αύριο ο Αντιδήμαρχος Αθανάσιος δε γιορτάζει και δε δέχεται σπίτι. Έχουμε κανέναν άλλο Αθανάσιο;

- Τον Αθανάσιο Διάκο.

Ο Ευάγγελος ίδρωνε και ξεΐδρωνε. Του την είπε και ο Τσιπρας με την αυτοϊκανοποίηση και την αυτογελοιοποίηση.

Αν δεν υπήρχε ο κίνδυνος να πέσει η κυβέρνηση, οι βουλευτές της Ν.Δ. θα τον είχανε στείλει στη σέντρα, στη βούλα του πέναλτι, στον Καιάδα.

Του Αντρέα του αλλάξανε τα χάπια. Το βασικό συστατικό τού δημιουργεί σύγχυση. Η σύγχυση τού δημιουργεί προσωρινή αμνησία και αποποίηση του παρελθόντος. Διαφωνεί με το ΔΝΤ και τις εντολές του, που ο ίδιος εκτέλεσε ως υπουργός εργασίας και ως υπουργός υγείας. Οι «νίπτω τας χείρας μου» δεν μπορεί να τα φορτώνουν όλα στο χαζο-Γιώργο. Είναι συνυπεύθυνοι για όλα όσα έχουν συμβεί.

Το ότι αλλάζεις κόμμα και παραμύθι στον κόσμο, δε σημαίνει τίποτα. Παραμένεις ο ίδιος. Κι ας κάνεις ριζική αποτρίχωση. Κι ας βαφτείς και κόκκινος με πουά.

«Τον αράπη κι αν τον πλένεις, το σαπούνι σου χαλάς»

«Γιατί μου φέρθηκες σαν να ’μουνα αράπης,
δεν δικαιώμουνα και εγώ λίγης αγάπης;»

Φανταστείτε να βγει η Διαμαντοπούλου αύριο και να μας πει « Γεια σας! Είμαι η Μάγια, η μέλισσα.» Εμείς τι πρέπει να κάνουμε; Να την πιστέψουμε; Ή να της πούμε δε μπα να ’σαι κι ο Νταλάρας, φρικιό πρέπει να πληρώσεις για όλα όσα έκανες …

Δε ζούμε. Επιβιώνουμε με το ζόρι.

Οι κοινωνικές εντάσεις αυξάνουν, η αιθαλομίχλη αυξάνει, η μετανάστευση αυξάνει,

η ανεργία αυξάνει, οι αυτοκτονίες αυξάνουν, η εγκληματικότητα αυξάνει, οι ταξικές αντιθέσεις αυξάνουν. Η τρομοκρατία χτυπάει το γραφείο του Σαμαρά, στα γραφεία της Νέας Δημοκρατίας δείχνοντας πως μπορεί. Χτυπάει σε εμπορικό κέντρο δείχνοντας πως μπορεί. Επιτέλους, πού οδηγούμεθα; Πού βαίνομεν και πού μας πάει το πουλμανάκι;