ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΜΕ ΕΝΑΝ ΠΟΙΗΤΗ

            ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΜΕ ΕΝΑΝ ΠΟΙΗΤΗ

Στα χέρια σου κεντήσανε καράβι

Για να ξεχνάς του πόντου τ’ ανοιχτά

Σε σκοτεινό σε ρίξανε πηγάδι

Νοέμβρη μήνα και με θανατά

Να βρεις την πληρωμή μες το σκοτάδι…..

ΚΕΙΜΕΝΑ ΤΑΚΗΣ ΠΟΛΙΤΗΣ

Δύσκολη μέρα. Έβρεχε ο Θεός με το Θεό. Η φύση ήταν από διαμαρτυρόμενη έως αιρετική. Φαινόταν σαν κάτι να της έφταιγε κι έκλαιγε ασταμάτητα. Πληροφορήθηκα από το ραδιόφωνο για τα γενέθλια του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη κι έτσι κατάλαβα τι έφταιγε για την αλλοπρόσαλλη συμπεριφορά της φύσης. Αμέσως ειδοποίησα φίλους και γνωστούς να προστατεύσουν τον εαυτό τους. Να μην μπουν σε ασανσέρ, να μην κατέβουν σκάλες, να μην παίξουν στο χρηματιστήριο, στο καζίνο, στο τζόκερ και να μασάνε καλά μην πνιγούν. Μέρα είναι θα περάσει…….

Είχα και μια πικρή γεύση. Δε θυμάμαι τι μασούλαγα  το προηγούμενο βράδυ (όχι ότι έχω Αλτσχάιμερ όπως ο μεγαλωμένος υποψήφιος δήμαρχος). Θυμάμαι όμως ότι είχα συγκεντρώσει όλες τις τοπικές εφημερίδες και διάβαζα άρθρα, αναφορές και βιογραφικά υποψηφίων. Πήγαινε «η μαλακία σύννεφο». Δεν παίζει ρόλο το επίπεδο  μόρφωσης, η ιδεολογική τοποθέτηση ή η ταξική προέλευση του καθενός. Αν είναι δικηγόρος ή φιλόλογος, οικοδόμος ή κουρέας, υπάλληλος της εφορίας ή αγρότης, αριστερός ή δεξιός. Η μαλακία  μαλακία είναι! Ίσως από κει να είναι και η πικρή γεύση. Υπάρχουν επικίνδυνοι άνθρωποι από την ακροδεξιά ως την ακροαριστερά.

«Του κόσμου ποιος το λύνει το κουβάρι

  Ποιος είναι Καπετάνιος στα βουνά

  Ποιος δίνει την αγάπη και τη χάρη

  Και στις μυρτιές του Άδη σεργιανά,

  Μαλαματένια λόγια στο χορτάρι

  Ποιος βρίσκει για την άλλη τη γενιά»

Αναρωτιέμαι ποιοι νόμισαν ότι ήταν αυτοί που εκτέλεσαν πισώπλατα το Λόρκα και το Μπελογιάννη, φυλάκισαν κι εξόρισαν το Ρίτσο και τον Νερούντα, οδήγησαν στην αυτοκτονία το Μαγιακόβσκι, έκαναν πυρηνικές δοκιμές και πολέμους,  καταστρέψανε το περιβάλλον, δημιούργησαν τεχνητούς ιούς και χημική ηρωίνη. Επέβαλαν δυσβάστακτους φόρους, πείνα, πορνεία, εγκληματικότητα, αβεβαιότητα, ανεργία, μιζέρια και ανέχεια. Η ευθύνη των παθητικών και των αδιάφορων είναι η ίδια και αντίστοιχη με την ευθύνη των εκτελεστών και των ηθικών αυτουργών.

«Αυτός που σπέρνει δάκρυα και πόνο

Θερίζει την αυγή θανατικό

Μαύρα πουλιά του δείχνουνε το δρόμο

Κι έχει τη ζωγραφιά κοντά στον ώμο

Σημάδι μυστικό και ριζικό

Πως ξέφυγε απ’ ανθρώπους κι απ’ το νόμο»

Ήρθε ο καιρός που η φύση φέρεται παράξενα ακόμα και τις μέρες που δεν έχει τα γενέθλιά του ο Μητσοτάκης, Οι σκύλες γενούν με καισαρική και δεν βυζαίνουν τα μικρά τους. Τα ζώα εξαρτώνται από τον άνθρωπο, που τους άλλαξε τις συνήθειες.

Επίσης παίζουν και ταξικό ρόλο. Άλλο είναι να ’χεις Mercedes κι άλλο Mitsubishi. Άλλο είναι να ’χεις ημίαιμο κι άλλο Labrador.

Άλλο είναι να ’σαι αδέσποτο και να τρως απ’ τα σκουπίδια κι άλλο είναι να ’σαι γαλαζοαίματο και να τρως από ασημένιο τάσι.

«Τα αηδόνια σε χτικιάσανε στην Τροία

Που στράγγιζες χαμένα μια γενιά

Καλυτέρα να σ’ έλεγαν Μαρία

Και να ’σουν ράφτρα μεσ’ την Κοκκινιά

Κι όχι να ζεις μ’ αυτή τη συμμορία

Και να μην ξέρεις τ’ άστρο του φονιά»

Είναι και οι τύψεις που με βαραίνουν και με κάνουν να δακρύζω.

Όμως θα το φτάσω ως το τέλος!

«Και σου μιλώ σ’ αυλές και σε μπαλκόνια

Και σε χαμένους κήπους του Θεού

Κι όλο θαρρώ πως έρχονται τ’ αηδόνια

Με τα χαμένα λόγια και τα χρόνια

Εκεί που πρώτα ήσουνα παντού

Και τώρα μεσ’ το κρύο και τα χιόνια»

Αυτή που δίνει οξυγόνο και ελπίδα είναι η νέα γενιά. Χθες στην Αθήνα με τις κινητοποιήσεις για τη δολοφονία του μικρού Αλέξανδρου. Σήμερα στη Γαλλία με τις κινητοποιήσεις των μαθητών για το ασφαλιστικό. Η τύχη μας είναι στα χέρια των νέων, των άφθαρτων. Αυτοί είναι που θα μας δείξουν το δρόμο!

«Θα ’ρθει καιρός που θα φανούν οι Κήρυκες

Κι όχι μονάχα ψεύτες και ρουφιάνοι ………..»

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΜΑΝΟΥ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΥ

ALEXANDER THE GREAT

             

         ALEXANDER THE GREAT             

Πολλά ήταν τα ψέματα που είπαμε ως εδώ
ας πούμε και μια αλήθεια κι ας πέσει στο γιαλό.
Ο κόσμος είναι ζόρικος κι εμείς ασθενικοί
και ό,τι πούμε το παίρνει η βουή.

Σημαία από νάιλον υψώνουμε σημαία πλαστική
ο κόσμος δεν έχει τίποτε να χάσει και τίποτε να βρει.

Τα ρούχα μου νομίζατε πως ήτανε χρυσά
με παίξατε στα ζάρια και χάσατε ξανά.
Έρχεστε κατά πάνω μου μιλώντας σαν τρελοί
τ’ αυτιά μου κλείνω κι αφήνω μια φωνή.

Σημαία από νάιλον υψώνουμε σημαία πλαστική
ο κόσμος δεν έχει τίποτε να χάσει και τίποτε να βρει.

                                                                      ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΣΑΒΒΟΠΟΥΛΟΣ

ΚΕΙΜΕΝΑ ΤΑΚΗΣ ΠΟΛΙΤΗΣ

Ο Ομπάμα κήρυξε πόλεμο κατά των Τζιχαντιστών συσπειρώνοντας γύρω του και μουσουλμάνους για να μη φανεί σαν σταυροφορία.

Η αλήθεια είναι ότι το παράκαναν οι Τζιχαντιστές, παίζουν ποδόσφαιρο με κομμένα κεφάλια.
Η επέλασις δεν θα είναι χερσαία. Θα βομβαρδίσει εκ του μακρόθεν. Μήπως θα είναι μια ευκαιρία να εισέλθει κι ο Πούτιν στο Κίεβο; Έτσι γίνεται συνήθως με τα ανταποδοτικά.

Συζητάνε, στα ραδιόφωνα και στις τηλεοράσεις, δημοσιογράφοι και πολιτικοί αναλυτές, διάφορα σενάρια για το κεντροαριστερό και το κεντροδεξιό πείραμα.

Κεντροαριστερά δεν υφίσταται για τον απλούστατο λόγο: είναι εχθροί μεταξύ τους.

Ρίξτε μια ματιά στην ιστορία, στο παρελθόν και θα καταλάβετε.

Κεντροδεξιά όμως μπορεί. Πώς; Αν ενωθεί ο Κώστας  Καραμανλής με το Γιώργο Παπανδρέου. Εκλέγοντας πρόεδρο δημοκρατίας τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη.

Τι λες λαέ, θα ακολουθήσεις; Τι λες, θα το αντέξεις;

Δεν ξέρω αν ακούγεται μακάβριο, αλλά από τούτη δω τη χώρα, όλα να τα περιμένεις!

Σε τοπικό επίπεδο η μόνη δήλωση με ποιοτικά χαρακτηριστικά που μπορείς να την αξιολογήσεις είναι το «δυο γάιδαροι μαλώνανε σε ξένο αχυρώνα». Το διάβασα  σε ηλεκτρονική τοπική εφημερίδα. Αυτόν τον χαρακτηρισμό μπορούν να τον εξηγήσουν  μόνο τα ίδια τα ζώα…   

Είδα στο όνειρό μου τον Ηφαιστίωνα, τον φίλο του Αλέξανδρου να μου λέει:

-Εγώ, είμαι στον τάφο.

Ο Νεκρός ζει! Κινείται ανάμεσά μας;

Με πήρε από το χέρι όπως το φάντασμα τον Σκρουτζ στη «Χριστουγεννιάτικη ιστορία» και με οδήγησε στον τρίτο θάλαμο.

Τι ήταν όλα αυτά που είδα;

Αγάλματα Μακεδόνων να κατατροπώνουν τους Πέρσες του Δαρείου. Αετούς και Μινώταυρους. Ιππείς και τοξοβόλους. Και χρυσάφι, πολύ χρυσάφι. Τόσο όσο και στο θησαυροφυλάκιο του Σκρουτζ Μακ Ντακ.

- Πάρτα, μου είπε, να ξεπληρώσεις το χρέος σας στο ΔΝΤ και στην Τρόικα. Κι αν περισσέψει κάτι, να ξοφλήσεις τα χρέη του ποδοσφαιρικού τμήματος του ΑΡΗ.

Γύρω μου χόρευαν Καρυάτιδες, ιέρειες της Αρτέμιδος το «Smoke in the water»

και το «Alexander the Great» και γω πνιγμένος από όλα αυτά που αντίκρισα,

βροντοφώναξα

-Ζήτω το φεστιβάλ της Δράμας.

Ο Ραούλ Μπράβο, ο τεράστιος αμυντικός της Ρεάλ Μαδρίτης και του Ολυμπιακού, είχε μεταγραφεί στη Βέροια κι ο νεκρός της Αμφίπολης δεν είναι ούτε η Ρωξάνη ούτε ο Αλέξανδρος ο Δ’ ούτε  η Ολυμπιάδα ούτε ο Απόλλωνας Καλαμαριάς ούτε η οικογένεια Adams ούτε Ο Μητσοτάκης.

Ξύπνησα και προσαρμόστηκα στη σκληρή πραγματικότητα. Είχα να παραλάβω κι ένα συστημένο από το ταχυδρομείο. Το συστημένο ήταν μια απειλή για κατάσχεση προς τρίτους από το ασφαλιστικό μου ταμείο.

Σας έχω γράψει…και εγώ …ένα συστημένο….

«Μου χρωστάς δε σου χρωστάω, έχε γεια σε χαιρετάω » ακούστηκε το λαϊκό άσμα από το ραδιόφωνο με τη φωνή του Φίλιππου Νικολάου και ακολούθησαν οι Άγαμοι

Θύται με το «Η Γιουλμπαχάρ δε μένει πια εδώ»

 Η συνέχεια στο επόμενο…

*Ο Ηφαιστίωνας πέθανε στα Εκβάτανα (Οκτώβριος 324 π.Χ.) και αυτό συνέτριψε ψυχολογικά τον Αλέξανδρο. Τότε κήρυξε πένθος σε όλη την αυτοκρατορία, διέταξε να κουρέψουν τις χαίτες των αλόγων, έκοψε τα μαλλιά του ο ίδιος, σταύρωσε το γιατρό του Ηφαιστίωνα, το Γλαύκο, γιατί τον θεώρησε υπεύθυνο για το θάνατό του, και ανήγειρε μνημείο προς τιμήν του αξίας 10.000 ταλάντων.

Η ΑΣΥΜΒΙΒΑΣΤΗ

                 Η ΑΣΥΜΒΙΒΑΣΤΗ

                                        Πάει. Αυτό ήταν.

Χάθηκε η ζωή μου φίλε

μέσα σε κίτρινους ανθρώπους

βρώμικα τζάμια

κι ανιστόρητους συμβιβασμούς.

Άρχισα να γέρνω

σαν εκείνη την ιτιούλα

που σου ’χα δείξει στη στροφή του δρόμου.

Και δεν είναι που θέλω να ζήσω.

Είναι το γαμώτο που δεν έζησα.

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΚΕΙΜΕΝΩΝ  ΤΑΚΗΣ ΠΟΛΙΤΗΣ

-Ποια είναι αυτή που βάζεις στη βιτρίνα του μαγαζιού σου;

Εξορία πήγε; Προκηρύξεις μοίρασε στις απεργίες στα εργοστάσια; Εφημερίδες πούλησε στις λαϊκές συνοικίες; Συμμετείχε στην οικονομική εξόρμηση του κόμματος; Δεν ξέρεις πως όποιος δεν τα κάνει όλα αυτά είναι εχθρός του λαού;

Μικρά ανθρωπάκια κρύβονται πίσω από μεγάλες ιδεολογίες ελπίζοντας πως θα μεγαλώσουν και αυτά. Πώς όμως να υπερασπιστούν κάτι που δεν γνωρίζουν;

Η δογματική θρησκευτική τους πίστη δεν αρκεί. Πρέπει να γνωρίζουν και τις Γραφές και το Κεφάλαιο. Τη διαφορά του Αριστοτέλη από το Μακιαβέλι.

Να σέβονται, να πείθουν με επιχειρήματα, αλλά κυρίως με τη στάση ζωής τους.

Ήμουν τυχερός που γνώρισα από κοντά τον Νικόλα Άσιμο, τον Παύλο Σιδηρόπουλο και την Κατερίνα Γώγου και δεν το κρύβω πως πολλές φορές με εκνεύρισαν και με απογοήτευσαν. Όμως άφησαν πίσω τους ένα μοναδικό και ανεπανάληπτο έργο. Έργο ανατρεπτικών, ανήσυχων και ασυμβίβαστων δημιουργών. Άξια κληρονομιά για τις νεότερες γενιές.

  

Η Κατερίνα Γώγου γεννήθηκε στην Αθήνα την 1η Ιουνίου του 1940. Σπούδασε σε δραματική σχολή και σε σχολή χορού. Εργάστηκε από μικρή σε παιδικούς θιάσους και στον κινηματογράφο, κυρίως σε ταινίες της Φίνος Φιλμ. Το αγοροκόριτσο του παλιού ελληνικού κινηματογράφου κυκλοφόρησε στις αρχές της δεκαετίας του ’80 το πρώτο της βιβλίο με τίτλο «Τρία Κλικ Αριστερά».

Γυναίκα δυναμική, με μυαλό που δούλευε συνέχεια στο κόκκινο. Οι ανατρεπτικές της απόψεις  βρήκαν μεγάλη απήχηση στη νεολαία εκείνης της εποχής. Ήταν ένα σώμα που έζησε ξέφρενα σχεδόν τα πάντα κι ένα μυαλό που κάηκε τελικά από την αδυναμία του ν’ αντιμετωπίσει το φονικό σύστημα αξιών της εποχής, που επέβαλλε  ζωές – φωτοτυπίες. Έγινε μια τεράστια κραυγή, μια ηχώ απελπισίας, την οποία, εκείνα τα χρόνια τουλάχιστον, οικειοποιήθηκε κατά το πλείστον ο ιδεολογικός χώρος των Εξαρχείων. Ο λόγος της είναι έξω από φόρμες και κυρίως έξω από τα όρια του καπιταλιστικού ήθους. Ήταν ασυμβίβαστη η Κατερίνα. Φώναζε, έβριζε, έκλαιγε, ούρλιαζε, κομματιαζόταν. Αυθεντική όπως ο πόνος. Απόλυτη όπως το αδιέξοδο.

Το 1986 έλεγε: «Δεν θέλω να γίνω μελό, δεν πουλάω τα παιδικά μου χρόνια, ούτε τα πρόσφατα… Ελπίζω. Αν δεν ελπίζω εγώ, ποια θα ελπίζει; Είμαι μάχιμη.

Ουαί και αλίμονο αν αυτό δεν είναι ναι στη ζωή. Έγραφα γιατί ήταν μια αναγκαιότητα για μένα. Μια κίνηση για να μην αυτοκτονήσω. Τώρα μου έχει περάσει. Δεν θέλω να αυτοκτονήσω, έχω φύγει από αυτό. Αισθάνομαι ανασφαλής όμως, γιατί βγαίνω και μιλάω χωρίς να έχω τίποτα, χωρίς να ανήκω πουθενά…»

Η Κατερίνα αποτελεί ένα ξεχωριστό κεφάλαιο στην ελληνική ποίηση. Η αιώνια έφηβος, η οργισμένη, η πιο σπαρακτικά ραγισμένη φωνή της γενιάς της. Μια ποιήτρια που έγραφε για να μην εκραγεί, που είχε κάνει τον πόνο και το παράπονο στίχους, κι αυτοί οι στίχοι ήταν πάνω απ’ όλα ειλικρινείς και αληθινοί.
Όπως έχει ειπωθεί: «Η Κατερίνα έκανε ποίηση σε μια εποχή που οι άλλοι ποιητές έκαναν δημόσιες σχέσεις. Πάνω απ’ όλα ήταν η ίδια ποίηση. Ανάμεσα σε ναρκωτικά, ποτά, σβησμένα τσιγάρα, φτωχογειτονιές, προδοσίες…»
Η Κατερίνα ήταν ένας ασυμβίβαστος άνθρωπος, που δεν άντεχε όλο αυτόν τον πόνο και την αθλιότητα γύρω της, και έβγαζε ποιητικές κραυγές μήπως και ξυπνήσουν οι χαρτογιακάδες. Οι κραυγές της δεν πήγαν χαμένες, αφού όλο και περισσότεροι νέοι άνθρωποι διαβάζουν την ποίησή της, όλο και περισσότεροι νέοι άνθρωποι την ανακαλύπτουν.
Η ζωή όμως δεν χαρίζεται… Προσπάθησε να αντιμετωπίσει τα πράγματα σαν θεατρίνα. Μόνο που σ’ αυτήν την περίπτωση τη μάσκα τη φορούσε για να αντέχει τον καθρέφτη. Δεν της χαρίστηκε ούτε ο θάνατος. Τη βρήκαν στο δρόμο νεκρή  από υπερβολική δόση (3 Οκτωβρίου του 1993). Από όλα τα προηγούμενα (πόνο, πείνα, απόγνωση, διωγμό) είχε γλυτώσει. Αυτή ήταν η Κατερίνα . Ένας άνθρωπος γεμάτος ζωή που δεν την άφησαν να ζήσει…

«Ξέρω πως ποτέ δε σημαδεύουνε στα πόδια.

Στο μυαλό είναι ο στόχος, το νου σου ε;».

Ένα πρωί θ’ ανοίξω την πόρτα και θα βγω στους δρόμους όπως και χτες.
Και δεν θα συλλογιέμαι παρά ένα κομμάτι από τον πατέρα

κι ένα κομμάτι από τη θάλασσα -αυτά που μ’ άφησαν- και την πόλη.

Την πόλη που τη σάπισαν. Και τους φίλους μας που χάθηκαν.
Ένα πρωί θα ανοίξω την πόρτα ίσα ολόισα στη φωτιά
και θα μπω όπως και χτες φωνάζοντας «φασίστες!!»
στήνοντας οδοφράγματα και πετώντας πέτρες
μ’ ένα κόκκινο λάβαρο ψηλά να γυαλίζει στον ήλιο.
Θ’ ανοίξω την πόρτα και είναι -όχι πως φοβάμαι-
μα να, θέλω να σου πω, πως δεν πρόλαβα και πως εσύ πρέπει να μάθεις
να μην κατεβαίνεις στο δρόμο χωρίς όπλα, όπως εγώ

-γιατί εγώ δεν πρόλαβα- γιατί τότε θα χαθείς όπως και εγώ «έτσι» «αόριστα»
σπασμένη σε κομματάκια από θάλασσα, χρόνια παιδικά και κόκκινα λάβαρα.
Ένα πρωί θ’ ανοίξω την πόρτα και θα χαθώ με το όνειρο της επανάστασης
μες την απέραντη μοναξιά των δρόμων που θα καίγονται,
μες την απέραντη μοναξιά των χάρτινων οδοφραγμάτων
με το χαρακτηρισμό -μην τους πιστέψεις! –

Προβοκάτορας.

Υ. Γ.

Βλάκα άκου…..

Όσα λεφτά κι αν έχεις στην τσέπη σου και στα κρυμμένα σεντούκια

είναι καμένα κάρβουνα, κωλόχαρτα.

Ο θησαυρός και η δύναμη είναι στη θέση του μυαλού και της καρδιάς.

Το νου σου ε;

Η ΕΠΟΜΕΝΗ ΣΤΡΟΦΗ

Η ΕΠΟΜΕΝΗ ΣΤΡΟΦΗ

   
 

                                            Τα λόγια μου της νύχτας μετανάστες

                                            σε δρομολόγια χωρίς επιστροφή
                                            άσ’ τις πλατείες να βογκούν σου λέω άστες

                                            ίσως με βρεις μες στην επόμενη στροφή.
                                            Ένας Στρυμόνας και βουλιάζω στα νερά
                                            όπως ψαράς μέσα στη λάσπη της Κερκίνης
                                            οιωνοσκόπος με σημάδια φανερά
                                            χάθηκα πάλι μες στο πρόσωπο εκείνης.
                                            Ματώνει στα Κυβέλεια η οθόνη
                                            κι εγώ ρεμβάζω σε πεδία αχανή
                                            στο Μιραμάρε κολυμπούσες πάντα μόνη
                                            και ο Ματθαίος έχει χρόνια να φανεί.
                                            Στενεύουν τα περάσματα
                                            οι φίλοι μου φαντάσματα
                                            κι η πόλη μοιάζει γενικώς
                                            τάφος οικογενειακός.

                                           ΚΩΣΤΑΣ ΛΑΧΑΣ

ΚΕΙΜΕΝΑ ΤΑΚΗΣ ΠΟΛΙΤΗΣ

Καλοκαίρι, αυξάνεται η εγκληματικότητα και οι πνιγμοί. Βγαίνουν βόλτα οι ερασιτεχνικοί θίασοι και οι κατσαρίδες, όπως έλεγε και ο Disney.

Καλοκαίρι, γιομάτο σιγουριά και κυβερνητική σταθερότητα. Τη σταθερότητα την εγγυώνται  
ο Άδωνις, η Βούλτεψη, ο Ντινόπουλος και το «έξυπνο λάστιχο».

«Αυτή την κυβέρνηση δεν θα τη ρίξει κανείς. Αν πέσει, θα πέσει γιατί γλίστρησε.» Το Εμπάργκο των Ρώσων έστειλε πίσω τα ροδάκινα. Πουλήθηκαν αρκετά κοψοχρονιά στην επιστροφή, όμως είχαν μείνει δεκάδες τόνοι.

Η ευρωπαϊκή οδηγία έλεγε πως τα προϊόντα δεν πρέπει να πέσουν στις αγορές ρίχνοντας τις τιμές τους και ο Αντώνης ως υπεύθυνος πρωθυπουργός έπρεπε να βρει μέρος για να τα θάψει. Ξεκίνησε ξημερώματα, όργωσε όλη τη βόρεια Ελλάδα για να καταλήξει στις Σέρρες και να ανακαλύψει αρχαίο βασιλικό Μακεδονικό τάφο.

Έψαχνε να θάψει τα ροδάκινα και έγινε αρχαιολόγος ερευνητής. 

Ήταν ο τάφος που έπαιζε μικρός ο Μητσοτάκης κρυφτό. Εκεί κρυβότανε και δεν τον έβρισκε κανείς. Τα άλλα παιδάκια φοβόντουσαν τα φαντάσματα, όμως ο Κωστάκης δεν φοβότανε τίποτα ούτε καν το πρόσωπό του στον καθρέφτη.

Η εκεχειρία στη Γάζα είχε διακοπεί για άλλη μια φορά και οι Ισραηλινοί θέριζαν ανθρώπινα κορμιά. Τα αντανακλαστικά των Ελλήνων για την υπεράσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων έχουν μειωθεί. Τους δίνεις την ιδέα, τον τρόπο και τον σπόνσορα και αυτοί κοιμούνται με τα τσαρούχια. Ίσως είναι φιλο-ισραηλινοί.

Οι αχυράνθρωποι αποσύρονται μετά την ήττα τους για να τους αντικαταστήσουν οι καινούργιοι. Οι κοντές αυτιστικές μαϊμούδες εκδηλώθηκαν για μια ακόμα φορά και ο τραγουδιστής έχασε το κινητό του. Οι χρυσαυγίτες βεβήλωσαν την ημέρα της 70^ης επετείου από το μπλόκο στην Κοκκινιά. 17 Αυγούστου του 2014, ξημερώνοντας Κυριακή. Άκρως προκλητική επίθεση στο Ανοιχτό Σχολείο Μεταναστών στον Πειραιά εξαπέλυσε ομάδα χρυσαυγιτών κατά τη διάρκεια της νύχτας του Σαββάτου. Οι νεοναζί προκάλεσαν ζημιές και έγραψαν εμετικά συνθήματα. Το Ανοιχτό Σχολείο Μεταναστών στεγάζεται στις εγκαταστάσεις του σχολικού συγκροτήματος 14ου & 15ου Γυμνασίου Πειραιά, στην Παλιά Κοκκινιά. Οι δράστες διέρρηξαν το σχολικό συγκρότημα και αφαίρεσαν έναν ηλεκτρονικό υπολογιστή, ενώ προκάλεσαν μικροζημιές και έγραψαν συνθήματα στις αίθουσες του σχολείου. Στον εξωτερικό τοίχο, έγραψαν «Χρυσή Αυγή Μέτωπο Νεολαίας» ενώ σε άλλο σημείο είχαν σχεδιάσει έναν αγκυλωτό σταυρό.

Αύγουστος του 1944 ξημερώνοντας Πέμπτη. Η ναζιστική Γερμανία κατέρρεε και αυτό οδήγησε τους ναζί και τους «φίλους» τους σε ακόμη πιο ακραίες αντιδράσεις. Στις 17 Αυγούστου του 1944, έγινε το Μπλόκο της Κοκκινιάς.
Γερμανικές δυνάμεις μαζί με ταγματασφαλίτες εισέβαλαν στη γειτονιά του Πειραιά για να διαπράξουν ένα ακόμη αποτρόπαιο έγκλημα. Οι κάτοικοι της Κοκκινιάς περίμεναν τη θηριωδία. Το Μάρτιο του 1944 είχε γίνει η μάχη της Κοκκινιάς.
Ξημερώματα της 17ης Αυγούστου, δεκάδες γερμανικά καμιόνια περικυκλώνουν τις γύρω περιοχές: Κορυδαλλό, Αιγάλεω, Δαφνί, Ρέντη, Κερατσίνι, Φάληρο, Πειραιά.

Ο κλοιός σφίγγει ασφυκτικά γύρω από την πόλη, στην οποία καταφθάνει μαζί με τους κατακτητές και το μηχανοκίνητο τμήμα του δωσίλογου Ν. Μπουραντά. Την ώρα που ο κόσμος κοιμάται, 3.000 Γερμανοί και Έλληνες ταγματασφαλίτες εισβάλλουν βαριά οπλισμένοι στην Κοκκινιά. Μετά τις 6:00΄ ακούγονται τα χωνιά των ταγματασφαλιτών: «Προσοχή-προσοχή! Σας μιλάνε τα τάγματα ασφαλείας. Όλοι οι άντρες από 14 έως 60 ετών να πάνε στην πλατεία της Οσίας Ξένης για έλεγχο ταυτοτήτων. Όσοι πιαστούν στα σπίτια τους θα τουφεκίζονται επί τόπου». Πανικός κυριαρχεί παντού. Οι πόρτες των παραγκόσπιτων γκρεμίζονται και όλος ο ανδρικός πληθυσμός σέρνεται στον τόπο του μαρτυρίου. Στις 8:00΄ στην πλατεία της Οσίας Ξένης, χιλιάδες άτομα συγκεντρώνονται και χωρίζονται σε πεντάδες έτσι ώστε οι κουκουλοφόροι να υποδεικνύουν ποιος θα εκτελεστεί. Οι  προδότες «διαλέγουν» τους άντρες προς εκτέλεση, που θα γίνει κοντά στη πλατεία, μπροστά στη μάντρα ενός ταπητουργείου, στη συμβολή των οδών Κιλικίας και Θείρων.
Λίγη ώρα μετά, τα πτώματα αρχίζουν να στοιβάζονται μπροστά στη μάντρα.
Οι Γερμανοί θα εκτελέσουν και μία γυναίκα εκείνο το πρωινό. Ήταν η Διαμάντω Κουμπάκη, επικεφαλής ομάδας ανταρτών που κρύβονταν στη Κοκκινιά. Οι Γερμανοί τους ανακάλυψαν και εκτέλεσαν την αντάρτισσα. Στο τέλος της εφιαλτικής ημέρας η Κοκκινιά θρηνούσε 148 νεκρούς. Οι Γερμανοί πήραν και 8.000 ομήρους. Οι Κοκκινιώτες οδηγήθηκαν ως όμηροι στο στρατόπεδο του Χαϊδαρίου.

Διάβασα στα παιδικά μου χρόνια «Το στρατόπεδο του Χαϊδαρίου» του Θέμου Κορνάρου. Είναι ένα βιβλίο που σου δίνει εικόνες από τις εφιαλτικές στιγμές και τα βασανιστήρια των συντρόφων αγωνιστών. Αποσπάσματά του θα πρέπει να διδάσκονται στα σχολεία (αφού τα κατανοήσουν πρώτα οι δάσκαλοι) για να θωρακίσουν τη νεολαία από τη ιδέα του φασισμού. 

Η ΛΩΡΙΔΑ ΤΗΣ ΓΑΖΑΣ

Τις νύχτες σκάβαμε κρυφά μια υπόγεια σήραγγα
μ’ ένα σουγιά, μ’ ένα πιρούνι, με τα νύχια
Σκάβαμε τις πέτρες ξέροντας πως θα φτάσουμε
το πολύ ως τη θάλασσα
Κι όμως μας ήταν ανάγκη να βλέπουμε
τα χέρια μας να ζούνε
Μου ήταν ανάγκη να βλέπω
πως κοντεύω πόντο-πόντο να σε φτάσω

                                                                    ΑΡΗΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ

ΚΕΙΜΕΝΑ ΤΑΚΗΣ ΠΟΛΙΤΗΣ

Οι μέρες ήταν παράξενες, σχεδόν κάθε μέρα έπεφτε κι ένα αεροπλάνο. Ο ατρόμητος λαός αυτής της χώρας καταλάβαινε ότι πλησίαζε η συντέλεια του κόσμου. Τους είχαν προειδοποιήσει και οι προφήτες τους πως μεγάλα αντικείμενα θα πέσουν στα κεφάλια τους από τους ουρανούς και θα τους καταπλακώσουν.

Ήταν τότε… η επέτειος της ίδρυσής τους ως κράτος κι έπρεπε να την γιορτάσουν πανηγυρικά. Βολόδερναν χιλιάδες χρόνια σαν γύφτοι, σαν σκλάβοι βαρώντας ντέφια σε αρκούδες και χτίζοντας πυραμίδες. Αργότερα δούλεψαν σαν εμπόροι, σαν βιομηχανικοί εργάτες, σαν γανωματήδες, σαν τοκογλύφοι. Τώρα διαθέτοντας μια πολεμική μηχανή βομβαρδίζουν υδραγωγεία, νοσοκομεία, σχολεία, ξεκληρίζοντας γειτονιές, οικισμούς, οικογένειες, αμάχους, γυναικόπαιδα, γερόντους και βρέφη.

Το νοσοκομείο Ουάφα, που είναι για ηλικιωμένους, έχει βομβαρδιστεί.
Το νοσοκομείο Ουρόπα έχει χτυπηθεί ανελέητα.
Στο νοσοκομείο Μπερτιλμπάλαχ οι νεκροί και οι τραυματίες έχουν γεμίσει μέχρι και τα πατώματα στους διαδρόμους.

Η μέρα πλησίαζε για τη γιορτή κι ας ήταν εναντίον τους «όλη η κοινή γνώμη».

Είχαν γιομίσει τον τόπο με αφίσες της «κοντής φαλακρής τραγουδίστριας» της όπερας. Και έτσι έπρεπε γιατί η γενιά των γύφτων μόνο με όπερα θα μπορούσε να γιορτάσει. Και ως εκ θαύματος την ώρα της Φιέστας, οι λαοί όλης της Γης ξεχυθήκαν στους δρόμους για να  βροντοφωνάξουν κατά των φασιστών  διατρανώνοντας την αντίθεση τους για την καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων από τους επεκτατιστές κατακτητές. Και ήταν όλες οι φυλές του πλανήτη και όλοι οι λαοί.

«Αγαπητοί φίλοι, 

η χθεσινή νύχτα ήταν ακραία. Η «χερσαία εισβολή» στη Γάζα είχε σαν αποτέλεσμα δεκάδες θύματα, αυτοκίνητα γεμάτα με ακρωτηριασμένους, αιμορραγούντες,  ετοιμοθάνατους – κάθε είδους τραυματισμένους Παλαιστινίους, όλων των ηλικιών, όλοι άμαχοι, όλοι αθώοι. Οι ήρωες στα ασθενοφόρα και σε όλα τα νοσοκομεία της Γάζας εργάζονται 12-24 ώρες χλωμοί από την κούραση και τον απάνθρωπο φόρτο εργασίας, νοιάζονται, συζητούν, προσπαθούν να κατανοήσουν το ακατάληπτο χάος των πτωμάτων, των μεγεθών, των άκρων, όσων περπατούν, όσων δεν περπατούν, όσων αναπνέουν, όσων δεν αναπνέουν, όσων αιμορραγούν, όσων δεν αιμορραγούν, ανθρώπων. ΑΝΘΡΩΠΩΝ!

Τώρα, για μία ακόμη φορά αντιμετωπίζονται σαν ζώα από «τον πιο ηθικό στρατό στον κόσμο» (sic!).  Είναι στιγμές που θέλω να ουρλιάξω, να κρατήσω κάποιον σφιχτά, να κλάψω, να μυρίσω το δέρμα και τα μαλλιά του ζεστού παιδιού, που είναι καλυμμένο με αίμα, να προστατευτούμε μέσα σε μια αιώνια αγκαλιά – αλλά δεν έχω τέτοια πολυτέλεια, ούτε εκείνοι έχουν.

Σταχτιά πρόσωπα – Ω ΟΧΙ! Όχι ένα ακόμη φορτίο με δεκάδες ακρωτηριασμένους που αιμορραγούν. Έχουμε ακόμη λίμνες αίματος στο πάτωμα της Εντατικής, σωρούς από ποτισμένες στο αίμα γάζες. Οι καθαρίστριες γρήγορα φτυαρίζουν το αίμα και τους ιστούς που απορρίπτονται, τα μαλλιά, τα ρούχα, τους ορούς –τα απομεινάρια του θανάτου- όλα απομακρύνονται… για να προετοιμαστούν ξανά, για να επαναληφθούν από την αρχή. Πάνω από 100 περιστατικά εισήλθαν στη Shifa τις τελευταίες 24 ώρες. Αρκετά για ένα μεγάλο πλήρως εξοπλισμένο νοσοκομείο, αλλά εδώ – σχεδόν τίποτα: ηλεκτρικό, νερό, αναλώσιμα, φάρμακα, πίνακες πορείας ασθενών, όργανα, οθόνες – όλα σκουριασμένα και σαν να προήλθαν από μουσεία νοσοκομείων του χθες. Αλλά δεν παραπονιούνται, αυτοί οι ήρωες.

Συνεχίζουν, όπως οι μαχητές, προχωρούν, με ασύλληπτη αποφασιστικότητα. Και καθώς σας γράφω αυτά τα λόγια, μόνος, σ’ ένα κρεβάτι, τα δάκρυά μου κυλούν, τα ζεστά αλλά άχρηστα δάκρυα της οδύνης και της θλίψης, της οργής και του φόβου.   Να! Μόλις τώρα, η ορχήστρα της ισραηλινής πολεμικής μηχανής ξεκινά ξανά τη μακάβρια συμφωνία της, τώρα δα: ριπές πυροβολικού από τα πλοία του ναυτικού ακριβώς κάτω στις ακτές, η βοή των F16, των αποκρουστικών μη επανδρωμένων αεροσκαφών (αραβικά «Zennanis», αυτά που μουρμουρίζουν), και σωρηδόν τα Απάτσι. Τόσα πολλά, κατασκευασμένα και πληρωμένα στις και από τις ΗΠΑ.

Κύριε Ομπάμα, έχετε καρδιά; Σας προσκαλώ – περάστε μια νύχτα – μια μόνο νύχτα – μαζί μας στη Σίφα. Ίσως μεταμφιεσμένος σαν καθαριστής. Είμαι 100% σίγουρος, ότι θα άλλαζε η Ιστορία. Κανένας άνθρωπος με καρδιά ΚΑΙ ισχύ δεν θα μπορούσε ποτέ να περάσει μια νύχτα στη Σίφα χωρίς να φύγει αποφασισμένος να τερματίσει τη σφαγή του Παλαιστινιακού λαού. 

Αλλά οι άκαρδοι και οι ανηλεείς έχουν κάνει τους υπολογισμούς τους και έχουν προγραμματίσει μία ακόμη “dahyia” σφαγή στη Γάζα. Τα ποτάμια του αίματος θα συνεχίσουν να ρέουν και την υπόλοιπη νύχτα. Μπορώ να τους ακούω που έχουν κουρδίσει τα όργανα του θανάτου. Παρακαλώ. Κάντε ό,τι μπορείτε. Αυτό, ΑΥΤΟ δεν μπορεί να συνεχιστεί.

Μαντς* Γιατρός εθελοντής στη Γάζα
Γάζα, Κατεχόμενη Παλαιστίνη»

*Mads Gilbert  Καθηγητής και Επικεφαλής της Κλινικής Επείγουσας Ιατρικής, στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο της Βόρειας Νορβηγίας

ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΜΥΓΑΣ

ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΜΥΓΑΣ…

Πώς να σωπάσω μέσα μου  
την ομορφιά του κόσμου;

Ο ουρανός δικός μου 

η θάλασσα στα μέτρα μου.

Πώς να με κάνουν να τον δω
τον ήλιο μ’ άλλα μάτια;
Στα ηλιοσκαλοπάτια
Μ’ έμαθε η μάνα μου να ζω...

Στου βούρκου μέσα τα νερά

ποια γλώσσα μου μιλάνε 
αυτοί που μου ζητάνε 
να χαμηλώσω τα φτερά;

ΚΩΣΤΑΣ ΚΙΝΔΥΝΗΣ

ΚΕΙΜΕΝΑ ΤΑΚΗΣ ΠΟΛΙΤΗΣ

Οι Έλληνες αποικιοκράτες τα πολύ παλιά τα χρόνια είχαν φτάσει μέχρι τα βάθη της Κεντρικής και της Νότιας Αμερικής.

Εκπαίδευαν σκλάβους για να τους εντάξουν στις νέες παραγωγικές διαδικασίες.

Εκεί πρωτοεφαρμόστηκε το οχτάωρο στην εργασία, όπως επίσης οχτώ ώρες για ψυχαγωγία και για μόρφωση, καθώς επίσης και οχτώ ώρες για ξεκούραση και για ύπνο. Οργάνωναν σεμινάρια πώς τροχίζουνε το αλέτρι, πώς δενότανε το ατσάλι,* πώς αντικαθιστούσαν το βόδι, τι δείκτη προστασίας θα είχε το αντηλιακό και τι μάρκα κρέμας θα χρησιμοποιούσαν μετά το μαστίγωμα.

Σε μια μικρή πολιτεία, που αργότερα έγινε κράτος, ζούσε ο Κώστας με τη Μαρίκα.

Εκεί πρωτογέννησαν τα παιδιά τους, γιατί σε τούτη δώ την περίπτωση επιβεβαιώνεται η θεωρία των αρχαίων Ελλήνων για τις μετεμψυχώσεις και για την εξέλιξη των ειδών, που ξεκινούν από έντομα ή κατσαρίδες και καταλήγουν σε υπουργούς, πρωθυπουργούς ή ακόμα και βασιλείς.

Ο θρύλος λέει πως κυβέρνησαν εφτά πολιτείες, που αργότερα έγιναν κράτη, και πως το όνομά τους ξεπέρασε σε μέγεθος κι εκείνο του Σιμόν Μπολιβάρ.

Και πέρασαν πολλά-πολλά χρόνια και μεσολάβησαν πολλές μετεμψυχώσεις και άλλες πολλές μεταλλάξεις για να καταλήξουν στη σημερινή τους μορφή.

«Κούλα είναι πολύ κωλόπαιδο ο Κυριάκος… και στον καινούργιο του ρόλο…»

Τι μαλακίες γράφει ο άνθρωπος για να βγάλει το ψωμί του! Τι μαλακίες γράφει ο άνθρωπος για να του πετύχει μια αστεία εισαγωγή!

Ο ημιτελικός της Βραζιλίας με τη Γερμανία έχει τελειώσει. Η Βραζιλία ηττήθηκε από τη Γερμανία με το εξευτελιστικό 7-1.

Πού είναι τώρα η εθνική τους υπερηφάνεια; Πού είναι το ένδοξο παρελθόν τους;

Πού είναι τα δις που ξοδεύτηκαν για την προετοιμασία του παγκοσμίου κυπέλου; Πού έχουν φτάσει τα χρέη και τα δάνεια στις διεθνείς οικονομικές τράπεζες και στις πολυεθνικές; Πού είναι οι υποδομές στην υγεία, στην παιδεία, στις μεταφορές, στη στέγαση; Τι μέλλον επιτέλους έχει αυτός ο κατατρεγμένος λαός;

Εσάς σας θυμίζουν τίποτα τα προβλήματα των άλλων;

Σας θυμίζουν τίποτα τα Ολυμπιακά έργα και ο Σημίτης;

Εκεί που απολάμβανα μια φέτα μεταλλαγμένο καρπούζι χωρίς κουκούτσια διαβάζοντας στο διαδίκτυο μαντινάδες για το Σήφη, τον κροκόδειλο κι ένα γλυκό αεράκι από τον ανεμιστήρα μου γαργαλούσε το σβέρκο, το έκτακτο δελτίο ειδήσεων μου αναστάτωσε την συναρμολογούμενη από όλα αυτά ηρεμία μου.

«Προφυλάκισαν τον Κασιδιάρη.»

-Τι είπε; Προφυλάκισαν τον Κασιδιάρη;…..

Ένα μαύρο στίγμα πάνω στο καρπούζι μου με έκανε να βλαστημήσω το Γύφτο επιχειρηματία που με ξεγέλασε και μου πούλησε καρπούζι με κουκούτσι.

Η βλαστήμια μου όμως ήταν άδικη απέναντι στο Γύφτο μεγαλέμπορο. Δεν ήταν κουκούτσι …. Ήταν μια μύγα που ρουφούσε με θράσος τους χυμούς του μεταλλαγμένου καρπουζιού.

Είχε πλησιάσει το τέλος της.

Τόσο σημαντικά γεγονότα διαδραματίζονται στην επικαιρότητα και αυτή αδιαφορεί για τις εξελίξεις και ρουφάει ανεξέλεγκτα τους χυμούς αυτού εδώ του φρούτου;…

Ύψωσα σαν σημαία την (κόκκινη) μυγοσκοτώστρα, την κατέβασα με αυξημένη επιτάχυνση προσγειώνοντάς την με τεράστια δύναμη. Κι έτσι έγινε η μύγα ένα με το μεταλλαγμένο καρπούζι του Γύφτου εφοπλιστή…….

Ξημέρωσε … Κατέρρευσε σαπισμένη ξυλοκατασκευή στην παιδική χαρά του Μπούφαλο, στο Αίγιο (το αρχαίο θέατρο σας μάρανε…).

O καρδιοχειρουργός ζήτησε από τον ταλαίπωρο συνταξιούχο ασθενή των 580 euro, φακελάκι με 1500 euro.

Κι ο Σήφης, μετά τον ντόρο των ΜΜΕ, θα συλληφθεί. Θα του υιοθετήσουν και κανά-δυο παιδάκια για να καταλήξει τουριστική ατραξιόν συν γυναιξί και τέκνοις!

*Nικολάι Oστρόφσκι

ΟΙ ΟΡΝΙΘΕΣ

ΟΙ ΟΡΝΙΘΕΣ

Γέρασα σύντροφε……..γέρασα

Κουράστηκα να μάχομαι δράκους και ανεμόμυλους

Βαρέθηκα μια διαρκή επανάληψη, βαρέθηκα….

Η ταξική πάλη διεξάγεται στους δρόμους της Βραζιλίας

Όταν αντιπαλεύεις όλα όσα αγάπησες όλα όσα γέννησες

Πριν αυτά πέσουν στα χέρια των εκμεταλλευτών και των εμπόρων

Γέρασα σύντροφε …..  Βαρέθηκα….  

Η εμφυλιακή κατάσταση μεταφέρθηκε στα δικά μας χωράφια

Στα δικά μας χώματα.  Ματώνει η καρδιά μου σύντροφε…….

Γιόμισε ο τόπος πουτάνες, προβοκάτορες και μυστικούς πράκτορες

Όπως στα γήπεδα της Βραζιλίας. Όταν ο λαός στους δρόμους,

αντιπαλεύει και μάχεται όλα όσα αγάπησε

Πριν πέσουν στα χέρια των εκμεταλλευτών και των εμπόρων.

ΚΕΙΜΕΝΑ ΤΑΚΗΣ ΠΟΛΙΤΗΣ

Αφορμή για να γράψω αυτό το άρθρο ήταν η σχολική παράσταση ενός δημοτικού σχολείου. Η μακέτα της αφίσας ήταν εκπληκτική, όμως δεν παρακολούθησα την παράσταση Άφησα τη φαντασία μου να δουλέψει παίρνοντας υλικό από το σκελετό του κειμένου εκείνου του αρχαίου παππού προσθέτοντας όπως θα το ήθελε και  εκείνος στοιχεία και πρόσωπα της σημερινής πραγματικότητας.

Πρωταγωνιστές του σύγχρονου έργου είναι ένας ψαλιδοχέρης υπερεπαναστάτης,  ένας εσωτερικός μετανάστης εμψυχωτής, η θεά  που ανακάλυψε την κιμωλία το 2014, ο μονάρχης  που είναι ο μόνος που δικαιούται την  «ανατροπή» αφού την έχει κατοχυρώσει ως λέξη στο συμβούλιο των θεών, κάτι γεροντοχούφταλα από το  muppet show. Ξέχασα, κι ο κουρέας. Δεν υφίσταται σύγχρονο έργο, σύγχρονο σενάριο χωρίς κουρέα……

Και ο χορός. Πλήθος λαός όχι όμως πουλιά (χαζοπούλια) αλλά  μαϊμούδες, χιλιάδες μαϊμούδες που χειροκροτούν ό,τι κι αν συμβεί……

Όλοι αυτοί είναι οι άνθρωποι της διπλανής μας πόρτας, οι γείτονες, οι συμπολίτες.

Αλήθεια, πώς μπορείς να συκοφαντήσεις τους σφουγκοκωλάριους και τους ρουφιάνους του Δήμου; Πώς μπορείς να καταδικάσεις όλους αυτούς τους σκοτεινούς παρασκηνιακούς τύπους, που λυμαίνονται και τρώνε τους φόρους και τους κόπους του απλού πολίτη;

Σκηνές από το έργο της Δευτέρας. Η φυγή δυο ανθρώπων από την τυραννία, τους νόμους, την έλλειψη δημοκρατίας και αξιοκρατίας τους οδηγεί στην ιδέα να δημιουργήσουν το βασίλειο της ουτοπίας. Κατασκευάζουν ένα τείχος ανάμεσα στους θεούς και τους ανθρώπους για να μην περνάει η τσίκνα και οι μίζες χρησιμοποιώντας σαν εργάτες τα χαζοπούλια, δηλαδή τον απλό λαό.

Παραμυθιάζουν τα χαζοπούλια οι δικολάβοι έχοντας ως κεντρικό σύνθημα

«Ο ΛΑΟΣ ΣΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ». Αυτά χωρίζονται σε ομάδες (κόμματα) και χτίζουν το τείχος. Ύστερα πλακώνουν λογιστές, τραπεζίτες, μεγαλέμποροι, πολυεθνικές, μεγαλογιατροί, πολιτικοί, Μαφιόζοι, ΜΜΕ, διαφημιστές, η Ιντερπόλ, ο Μπόμπολας,  η Βούλτεψη, ο Γιακουμάτος και ο Βορίδης. Και πριν προλάβει να χαλάσει η συνταγή, το έργο τελειώνει με το γάμο του Καραγκιόζη γιατί σε τούτη δω τη χώρα, όλα πρέπει να τελειώνουν με happy end. 

Όλα καθορίζονται από ρουφιάνους, προβοκάτορες, μαφιόζους και μυστικές υπηρεσίες. Τίποτα δεν μπορεί να επηρεάσει τα προσυμφωνημένα.

Έχουν διεισδύσει παντού, ακόμα και σε χώρους που δε μπορείς να φανταστείς.

Σε σωματεία, σε πολιτικούς οργανισμούς, στην τοπική αυτοδιοίκηση, στις τράπεζες,

στην εκκλησία, στο στρατό, στην εκπαίδευση, ακόμα και σε αριστερίστικες αντιεξουσιαστικές εξωκοινοβουλευτικές ομάδες.

Τα λεφτά είναι πολλά και χρησιμοποιούνται μέσα θεμιτά και αθέμιτα για την κατάχτηση της εξουσίας.

Ξαφνικά, μια ερώτηση αναστατώνει το πλήθος.

Είναι η φωνή του αφηγητή από το υπερπέραν:

«Σας ρωτώ με απορία όπως θα ρωτούσε κι η αδελφή γοργόνα τον κάθε καραβοκύρη. Σύντροφε θεατή, Ζει η Σοβιετική Ένωση;»

Και του απαντούν οι καπεταναιοι από το υπερπέραν με στόμφο και ένταση:

«Ζει! Ζει και Βασιλεύει! Και τον κόσμο κυριεύει!»

Πριν το φινάλε βγαίνει ο τραγουδιστής στη σκηνή εντελώς μόνος. Είναι βαμμένος

με τα χρώματα του πολέμου. Δεν υπάρχει καμία  μαϊμού ούτε στο χορό ούτε στο

ακροατήριο και τραγουδάει οργισμένος …..

Ποιος σκάει ο κόσμος κι αν χαλάει
αυτή η βρωμοάνοιξη σαν σβούρα με γυρνάει
κι η καρδιά μου σαν σαράβαλο σε κατηφόρα πάει

Άντε ας πάει ψηλά ετούτη η ζήση
μοσχοβολάει η ανάσα της μπαρούτι και χασίσι
κι η καρδιά μου σαν σαράβαλο που ορμά να τη φιλήσει

Ποιος κλαίει μέσα μου και μου λέει
ξύπνα δεν είναι όνειρο το χιόνι που μας καίει
η φτώχεια είναι πιο φρόνιμη αν νιώθει ότι φταίει

Ποιος σκάει ο κόσμος που το πάει
αυτή η βρωμοάνοιξη με σκίζει με μεθάει
κι η καρδιά μου σαν σαράβαλο στ’ αστέρια ξεφυσάει

Πού θα πάει, πού θα πάει τούτη η ρόδα που κολλάει
κι όλο στην αρχή γυρνάει
πού θα πάει θα ξεκολλήσει
κι ο κόσμος σαν σαράβαλο γι’ αλλού θα ροβολήσει

Πού θα πάει, πού θα πάει τούτη η νύχτα που κρατάει
και δε λέει να τελειώσει
πού θα πάει θα ξημερώσει
κι η καρδιά μου σαν σαράβαλο όλους σας θ’ ανταμώσει*

* Γιάννης Αγγελάκας  «Το σαράβαλο»