ΟΙ ΑΣΚΟΙ ΤΟΥ ΑΙΟΛΟΥ

          ΟΙ ΑΣΚΟΙ ΤΟΥ ΑΙΟΛΟΥ

Η ΑΛΛΙΩΣ «ΣΤΑΣΟΥ ΜΥΓΔΑΛΑ»

                                            Ήταν ο τόπος μου βράχος και χώματα

                                             ήλιος και μαύρο κρασί

                                             όργωνα θέριζα και με τον Όμηρο

                                             σε τραγουδούσα, λαέ μου.

                                             Πάνω στα κύματα νύχτες ολόκληρες

                                             σε ονειρεύτηκα.

                                            Ήταν ο τόπος μου σαν το χαμόγελο

                                             όνειρο καθημερνό

                                             κάποιος το πούλησε, κάποιος το ρήμαξε

                                             σα δανεισμένη πραμάτεια.

                                            Τώρα τ’ αγόρια μου παίζουν το θάνατο

                                             στα χαρακώματα.

                                                                                  

                                                                                   ΚΩΣΤΑΣ ΜΥΡΗΣ

ΚΕΙΜΕΝΑ ΤΑΚΗΣ ΠΟΛΙΤΗΣ

Μια πόλη σκονισμένη και γεμάτη σκουπίδια μοσχοβόλησε με φρου-φρου κι αρώματα

Gucci, Armani, Givenchy, λιβάνια και κεριά, βαριά τιμαλφή και φτηνά faux bijoux, σκόρδο από τζατζίκι, τσίκνα από κοντοσούβλι ποτισμένη βαθειά στα κοστούμια των εκλεκτών. Κραγιόνια και έντονα αρώματα από καβαλίνες και λιτρουβιό.

Μια φιέστα ακόμα, από μια καινούργια ομάδα εμπειρογνωμόνων. Ο προηγούμενος πήγε ταξίδι αναψυχής. Κουράστηκε από τον τεράστιο φόρτο εργασίας. Χρειάζεται  μεγάλη προσπάθεια για να διαλύσεις τα πάντα!

Τώρα οι καινούργιοι είναι στην αναμονή των budget.Τα πακέτα θα έρθουν εξ ουρανού. Θα τα στείλει ο πρόεδρος της Barcelona μαζί με τον Αη-Βασίλη και τους  τρεις μάγους  για να προβάλλει ο κάθε άσχετος και άτεχνος τον εαυτό του.

Οι γλύπτες του μετάλλου παραμένουν βουβοί στο σκοτάδι περιμένοντας το σύνθημα της έναρξης.

Παράγω τέχνη σε μυστικές σήραγγες προστατευμένος από άθλιες συναγωγές  βαρβάρων που μου στερούν τις αίθουσες, όμως στην αποθήκη είναι το κουτί με τα αστέρια. Τ’ αστέρια είναι φωτεινά όνειρα που πήγανε χαμένα. Σβησμένες φωνές παιδιών που χάθηκαν τη νύχτα. Φωτεινές διαμαρτυρίες ποιητών που γιουχαίστηκαν από αμόρφωτους, λαϊκιστές και φερέφωνα της εξουσίας.

Μην αφήνεις βρώμικες πατούσες να περπατάνε πάνω στο μυαλό σου, έλεγε ο Leo Buskalia.

Οι δρόμοι δίνουν την ιδέα, την είδηση, τη λύση: «Η ΦΟΡΟΔΙΑΦΥΓΗ ΕΙΝΑΙ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ», 

«Η ΑΝΥΠΑΚΟΗ ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΤΡΟΠΗ». Και πράγματι, όταν έχεις να κάνεις με ένα ληστρικό κράτος, κάπως πρέπει να προφυλάξεις τον εαυτό σου. Κάπως πρέπει να προστατευτεί το σύνολο. Εξακολουθώ να πιστεύω πως η αντίσταση θα πρέπει να είναι συλλογική και όχι ατομική.

Ο Τσίπρας μίλησε στη βουλή για υποτελείς και υποταχτικούς. Οι εκπρόσωποι των κομμάτων καλέστηκαν μετά από την κατάθεση του πολυνομοσχεδίου. Η Κυβέρνηση δεν χαλάει τα χατίρια του ΔΝΤ και η έννοια της δημοκρατίας μπάζει από παντού.

Ο λαός παραμένει παγωμένος και αμήχανος χωρίς κατεύθυνση και προσανατολισμό.

Έχει χαλάσει η πυξίδα

Η συνταγή των άλλων είναι δεδομένη. Μας παίζουνε στα ζάρια και στα χρηματιστήρια.  

Οι Γερμανοί ξανάρχονται αργά και σταθερά κατεβάζοντας το κόστος της εργασίας και εξαγοράζοντας φτηνά τη γη μας. Στόχος: γινόμαστε υπηρέτες στον τόπο μας. Θίγεται η εθνική μας ανεξαρτησία και η εδαφική μας ακεραιότητα.

Τώρα οι μορφές αντίστασης και πάλης δεν θα είναι τα καρυοφύλλια και τα ντουφέκια. Χρειάζονται καινούριες μορφές αντίστασης. Οι αριστερές δυνάμεις είναι υποχρεωμένες να συσπειρωθούν και να προτείνουν λύσεις στο λαό.

Αλλιώς … αλλιώς θα μας φάει ο λύκος.

ΑΓΩΝΑΣ ΔΡΟΜΟΥ

ΜΑΚΡΙΑ ΚΙ ΑΛΑΡΓΑ

             ΜΑΚΡΙΑ ΚΙ ΑΛΑΡΓΑ

                                           Τα όνειρά σου μην τα λες γιατί μια μέρα κρύα

                                           Μπορεί και οι φροϋδιστές να ρθουν στη εξουσία

                                           Δέκα λογιώ οι παλικαριές οι εννιά να δραπετεύεις

                                           Και οι αγάπες δυο λογιώ στη μια καλογερεύεις…..

                                                                                      

                                                                                ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΣΑΒΒΟΠΟΥΛΟΣ

ΚΕΙΜΕΝΑ ΤΑΚΗΣ ΠΟΛΙΤΗΣ

Ξέρεις τι θα πει να παίζει ένας δίσκος στο πλατό και να κολλήσει η βελόνα;

Ακούς ένα ατέλειωτο replay σε μια νότα, σε μια λέξη. Μια διαρκής επανάληψη.

Να κάτι σαν το κινέζικο βασανιστήριο με τη σταγόνα το νερό. Η λύση όμως είναι απλή. Σηκώνεις το βραχίονα και καθαρίζεις το δίσκο. Αν επαναλαμβάνεται το κόλλημα, προχωράς παρακάτω. Η σωστότερη λύση: πετάς το δίσκο από το παράθυρο  και αγοράζεις άλλον και αν δεν βρίσκεις δίσκο, αγοράζεις c.d.

Μεγάλη μάλλον η εισαγωγή, εύστοχη όμως. Πρέπει να δίνεις γρήγορες λύσεις και να προχωράς μπροστά. «Τα στάσιμα μυρίζουν» λέει η λαϊκή θυμοσοφία «τα πάντα ρει» λέει ο Ηράκλειτος

Ξέρεις τι είναι να διεκδικείς ένα έργο σε δημοπρασία και αυτό να έχει ήδη ανατεθεί;

Να δίνεις εξετάσεις για διορισμό και οι θέσεις να είναι κατειλημμένες από πριν  με τους γνωστούς τρόπους; Να αγωνίζεσαι στα ίσα και να χάνεις, αφού αυτό ήταν προκαθορισμένο; Είναι αυτά που λέμε «τα στημένα».

Διαρκώς επιβεβαιώνομαι πως αυτός ο τόπος δεν αλλάζει με τίποτα κι ας επεκτείνεται

Καλλικρατικά στα άκρα.   

Θα ’θελα να απολογηθώ πως ποτέ δεν διεκδίκησα τον τίτλο ή το ρόλο του δημοσιογράφου. Θέλω όμως να κρίνω. Κι είναι κάτι τύποι που γράφουν όλο τα ίδια και τα ίδια αλλάζοντας απλώς τον τίτλο του κειμένου, την επικεφαλίδα δηλαδή.

Και μπαίνουμε τώρα «στο ψητό» στο θέατρο του παραλόγου και στη διανομή των ρόλων.

Ξέρεις τι είναι να κάνεις audition για τη διανομή των ρόλων και αυτοί να έχουν διανεμηθεί σε φιγούρες, που έχουν προεπιλεγεί από το προηγούμενο έργο; Κι είναι  αυτές οι φιγούρες, συλλέκτες ζαρζαβατικών του κέντρου και των περιχώρων! 

Δεν διδάχτηκαν από την απαξίωση του κόσμου και την απόρριψη και εξακολουθούν να λανσάρονται. Είναι η ίδια περίπτωση με την κολλημένη βελόνα στο δίσκο.

Έτσι προδιαγράφεται και το αποτέλεσμα … «Εκεί, εκεί στη Β Εθνική, μαζί με το Αιγάλεω και την Προοδευτική»!

-Οδηγέ σταμάτα να κατέβω…… δεν τους αντέχω άλλο……

Τους έπιασαν οι αγάπες. Ακούγεται τώρα τελευταία η δημιουργία ενός ψηφοδελτίου ακαταλαβίστικης συνένωσης, που θα αποτελείται από πρώην υποψηφίους δημάρχους. «Η αγάπη είναι ο φόβος που μας ενώνει με τους άλλους», όπως θα ’λεγε κι ο ποιητής.

Έχει καθαρά τοπικιστικό χαρακτήρα και είναι μια σύμπραξη κόντρα στον ξενόφερτο άποικο. Η επιλογή του επικεφαλής δείχνει τουλάχιστον έλλειψη αισθητικής.

Εύχομαι να είναι μια κακόγουστη φάρσα και η πληροφορία αναληθής.

Τα οικονομικά μέτρα επηρεάζουν την αγορά. Γνωστοί εμπορικοί δρόμοι της πρωτεύουσας έχουν μετατραπεί σε νεκροταφεία καταστημάτων και έκθεσης κατεβασμένων ρολών και λουκέτων.

Ξεκινά ο δεύτερος γύρος απολύσεων. Αυτή τη φορά των εργαζομένων των ΔΕΚΟ.

Παρόλα αυτά εγκρίθηκε η δεύτερη δόση του δανείου από την Τρόικα……

Έκλαψε η Μόσχα. Καπνοί στο μαυσωλείο.

Φωτιά στα σιτάρια και στα ρώσικα μάτια δάκρυα

Θα σβήσουν τη φωτιά με τη δύναμη των δακρύων

Θα σβήσουν τη φωτιά με τη δύναμη της βροχής

Θα σβήσουν τη φωτιά με η δύναμη της ψυχής

Θα την βρουν την άκρη

Θα σώσουν ο ένας τον άλλον!

Θα ορθοποδήσουν!

Εμάς ποιος μας σώζει;

Στο παρελθόν τη λέξη μάζα την χρησιμοποιούσαν στις επιστήμες στη Φυσική, στη Μηχανική, σε αντικείμενα, σε εμπορεύματα, σε σκουπίδια. Παραδείγματος χάριν λέγανε μια μάζα παλιοσίδερα, μια μάζα από σκουπίδια, μια μάζα από μπάζα.

Σήμερα η μάζα παίρνει και ανθρώπινο χαρακτήρα. Δηλαδή λέμε «το μαζικό κίνημα», «η μαζική συγκέντρωση», «η άμορφη μάζα». Το μόνο κοινό που απέμεινε είναι πως

«η μάζα είναι μπάζα».

Όταν είσαι εκτός κυκλώματος, θα σε φάει ο λύκος. Όταν είσαι εντός, θα ανταμειφθείς. Πρέπει όμως να είσαι αφοσιωμένος στους όρους τους και στις εντολές τους. Από δεκατεσσάρων χρονών πάλεψα με Θεούς και Δαίμονες, με ρουφιάνους και καθίκια. Δεν θα αλλάξω τώρα.

*Η αγάπη είναι ο φόβος που μας ενώνει με τους άλλους. Μανόλης Αναγνωστάκης

ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΑΙΣΘΑΝΕΣΑΙ ΕΝΟΧΕΣ ΟΤΑΝ ΠΟΛΕΜΑΣ ΤΟΝ ΚΑΤΑΧΤΗΤΗ

                     ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΑΙΣΘΑΝΕΣΑΙ ENOXEΣ

                     ΟΤΑΝ ΠΟΛΕΜΑΣ ΤΟΝ ΚΑΤΑΚΤΗΤΗ;

    

                                            Τούτοι  οι γερόντοι δε μιλάνε.

                                            Τα παιδιά τους βγήκαν στο κλαρί.

                                            Ετούτοι χώσαν την καρδιά τους στο βουνό

                                            σαν ένα βαρέλι με μπαρούτι.

                                            Δίπλα στα μάτια τους έχουν ένα δεντράκι καλοσύνη,

                                            ανάμεσα στα φρύδια τους ένα γεράκι δύναμη,

                                            κι ένα μουλάρι από θυμό μες την καρδιά τους

                                            που δε σηκώνει  τ’ άδικο.

                                                                                        ΓΙΑΝΝΗΣ  ΡΙΤΣΟΣ

ΚΕΙΜΕΝΑ ΤΑΚΗΣ ΠΟΛΙΤΗΣ

«Διατί οι Γερμανοί προέβησαν εις ομαδικήν  εκτέλεσιν των Καλαβρυτινών, την πυρπόλησιν 
των Καλαβρύτων και της Αιγιαλείας;

Διότι ο κομμουνισμός, εν τη εφαρμογή του σχεδίου του θα γενικεύσει την απαθλίωση

του πληθυσμού της επαρχίας των Καλαβρύτων δια να πυκνώση τας φάλαγγας των

προλεταρίων και αναρχικών οπαδών του, προέβη εις ορισμένας ενεργείας εις βάρος

των Γερμανών με τον αποκλειστικόν σκοπόν να εφαρμοστούν τα υπό τούτων

εξαγγελμένα αντίποινα κατά του αμάχου πληθυσμού και να ευοδωθούν ούτω οι

εκτεθέντες αναρχο-πολιτικοί του κομμουνισμού σκοποί.»

Η διαταγή για την «επιχείρηση Καλάβρυτα»  δόθηκε από τον ίδιο τον Χίτλερ και τον

Στρατάρχη Καίτελ στις 29/10/1943. Η εκτέλεση της επιχείρησης ανατέθηκε στον

Διοικητή της 117ης Μεραρχίας αντιστράτηγο Καρλ φον Λε Σουίρ. Ο τελευταίος

αφού συγκέντρωσε τις στρατιωτικές δυνάμεις που του ήταν απαραίτητες στις

25/11/1943 εξέδωσε την υπό αριθμών 1296 διαταγή προς τις μονάδες που έπαιρναν μέρος στην επιχείρηση.

Στο διάβα τους τα ναζιστικά στρατεύματα σκορπούσαν το θάνατο. Καίγανε και δολοφονούσαν, αφήνοντας πίσω τους την καταστροφή και την ερήμωση σε κάθε χωριό της περιοχής των Καλαβρύτων .

Στις 8 Δεκέμβρη του 1943 Γερμανικές δυνάμεις έφτασαν στην ιστορική μονή του
Μεγάλου Σπηλαίου. Εκεί συνέλαβαν όλους τους μοναχούς και μερικούς λαϊκούς,
συνολικά 19 άτομα, αφού τους μετέφεραν σε μικρή απόσταση από τη μονή, τους δολοφονήσαν πετώντας τους στον γκρεμό.

Δευτέρα 13 Δεκεμβρίου 1943. Δεν είχε χαράξει ακόμη, όταν ακούστηκε να χτυπά
με φρενήρη τρόπο η καμπάνα της Μητρόπολης. Σε λίγο έφτασε η διαταγή να συγκεντρωθούν όλοι στο δημοτικό σχολείο. Εκεί χώρισαν τα γυναικόπαιδα απ’ τους άντρες.

Γύρω στις 9 το πρωί έβγαλαν τους άντρες από 14 χρονών και πάνω και τους οδήγησαν στο χωράφι του δασκάλου Καπή. Την ίδια ώρα, άλλα τμήματα Γερμανών στρατιωτών άρχισαν τη λεηλασία και την καταστροφή της πόλης.

Γύρω στο μεσημέρι, μια φωτοβολίδα έδωσε το σύνθημα. Τα πολυβόλα άρχισαν να κροταλίζουν και όλος  ο αντρικός πληθυσμός των Καλαβρυτινών άρχισαν να πέφτουν νεκροί ο ένας μετά τον άλλον.

Κατάφεραν να σωθούν 13 άτομα που καταπλακώθηκαν από τους νεκρούς και οι Ναζί νόμισαν πως ήταν νεκροί.

Μια διαρκή τραγωδία έζησαν οι γυναίκες. Ήταν αυτές που έμειναν πίσω να θάψουν και να κλάψουν τους νεκρούς τους και πάνω απ όλα να βρουν το κουράγιο να συνεχίσουν να ζουν.

Μετά το φρικαλέο έγκλημα οι Γερμανοί απαγόρευσαν στον Ερυθρό Σταυρό να στείλει οποιαδήποτε βοήθεια στο λαό των Καλαβρύτων.

Οι αγωνιστές της εθνικής αντίστασης  θυσίασαν και την ίδια τους τη ζωή πολεμώντας

κατά του φασίστα κατακτητή για εθνική ανεξαρτησία και την εδαφική μας ακεραιότητα.

Αργότερα όσοι απέμειναν βασανίστηκαν, φυλακίστηκαν και εξορίστηκαν από τους ντόπιους προστάτες.

                                                                                                        

                                                                                                         

* ΠΗΓΗ: «Το ολοκαύτωμα των Καλαβρύτων» του Γιώργου Πετρόπουλου

ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΜΕ ΕΝΑΝ ΠΟΙΗΤΗ

            ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΜΕ ΕΝΑΝ ΠΟΙΗΤΗ

Στα χέρια σου κεντήσανε καράβι

Για να ξεχνάς του πόντου τ’ ανοιχτά

Σε σκοτεινό σε ρίξανε πηγάδι

Νοέμβρη μήνα και με θανατά

Να βρεις την πληρωμή μες το σκοτάδι…..

ΚΕΙΜΕΝΑ ΤΑΚΗΣ ΠΟΛΙΤΗΣ

Δύσκολη μέρα. Έβρεχε ο Θεός με το Θεό. Η φύση ήταν από διαμαρτυρόμενη έως αιρετική. Φαινόταν σαν κάτι να της έφταιγε κι έκλαιγε ασταμάτητα. Πληροφορήθηκα από το ραδιόφωνο για τα γενέθλια του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη κι έτσι κατάλαβα τι έφταιγε για την αλλοπρόσαλλη συμπεριφορά της φύσης. Αμέσως ειδοποίησα φίλους και γνωστούς να προστατεύσουν τον εαυτό τους. Να μην μπουν σε ασανσέρ, να μην κατέβουν σκάλες, να μην παίξουν στο χρηματιστήριο, στο καζίνο, στο τζόκερ και να μασάνε καλά μην πνιγούν. Μέρα είναι θα περάσει…….

Είχα και μια πικρή γεύση. Δε θυμάμαι τι μασούλαγα  το προηγούμενο βράδυ (όχι ότι έχω Αλτσχάιμερ όπως ο μεγαλωμένος υποψήφιος δήμαρχος). Θυμάμαι όμως ότι είχα συγκεντρώσει όλες τις τοπικές εφημερίδες και διάβαζα άρθρα, αναφορές και βιογραφικά υποψηφίων. Πήγαινε «η μαλακία σύννεφο». Δεν παίζει ρόλο το επίπεδο  μόρφωσης, η ιδεολογική τοποθέτηση ή η ταξική προέλευση του καθενός. Αν είναι δικηγόρος ή φιλόλογος, οικοδόμος ή κουρέας, υπάλληλος της εφορίας ή αγρότης, αριστερός ή δεξιός. Η μαλακία  μαλακία είναι! Ίσως από κει να είναι και η πικρή γεύση. Υπάρχουν επικίνδυνοι άνθρωποι από την ακροδεξιά ως την ακροαριστερά.

«Του κόσμου ποιος το λύνει το κουβάρι

  Ποιος είναι Καπετάνιος στα βουνά

  Ποιος δίνει την αγάπη και τη χάρη

  Και στις μυρτιές του Άδη σεργιανά,

  Μαλαματένια λόγια στο χορτάρι

  Ποιος βρίσκει για την άλλη τη γενιά»

Αναρωτιέμαι ποιοι νόμισαν ότι ήταν αυτοί που εκτέλεσαν πισώπλατα το Λόρκα και το Μπελογιάννη, φυλάκισαν κι εξόρισαν το Ρίτσο και τον Νερούντα, οδήγησαν στην αυτοκτονία το Μαγιακόβσκι, έκαναν πυρηνικές δοκιμές και πολέμους,  καταστρέψανε το περιβάλλον, δημιούργησαν τεχνητούς ιούς και χημική ηρωίνη. Επέβαλαν δυσβάστακτους φόρους, πείνα, πορνεία, εγκληματικότητα, αβεβαιότητα, ανεργία, μιζέρια και ανέχεια. Η ευθύνη των παθητικών και των αδιάφορων είναι η ίδια και αντίστοιχη με την ευθύνη των εκτελεστών και των ηθικών αυτουργών.

«Αυτός που σπέρνει δάκρυα και πόνο

Θερίζει την αυγή θανατικό

Μαύρα πουλιά του δείχνουνε το δρόμο

Κι έχει τη ζωγραφιά κοντά στον ώμο

Σημάδι μυστικό και ριζικό

Πως ξέφυγε απ’ ανθρώπους κι απ’ το νόμο»

Ήρθε ο καιρός που η φύση φέρεται παράξενα ακόμα και τις μέρες που δεν έχει τα γενέθλιά του ο Μητσοτάκης, Οι σκύλες γενούν με καισαρική και δεν βυζαίνουν τα μικρά τους. Τα ζώα εξαρτώνται από τον άνθρωπο, που τους άλλαξε τις συνήθειες.

Επίσης παίζουν και ταξικό ρόλο. Άλλο είναι να ’χεις Mercedes κι άλλο Mitsubishi. Άλλο είναι να ’χεις ημίαιμο κι άλλο Labrador.

Άλλο είναι να ’σαι αδέσποτο και να τρως απ’ τα σκουπίδια κι άλλο είναι να ’σαι γαλαζοαίματο και να τρως από ασημένιο τάσι.

«Τα αηδόνια σε χτικιάσανε στην Τροία

Που στράγγιζες χαμένα μια γενιά

Καλυτέρα να σ’ έλεγαν Μαρία

Και να ’σουν ράφτρα μεσ’ την Κοκκινιά

Κι όχι να ζεις μ’ αυτή τη συμμορία

Και να μην ξέρεις τ’ άστρο του φονιά»

Είναι και οι τύψεις που με βαραίνουν και με κάνουν να δακρύζω.

Όμως θα το φτάσω ως το τέλος!

«Και σου μιλώ σ’ αυλές και σε μπαλκόνια

Και σε χαμένους κήπους του Θεού

Κι όλο θαρρώ πως έρχονται τ’ αηδόνια

Με τα χαμένα λόγια και τα χρόνια

Εκεί που πρώτα ήσουνα παντού

Και τώρα μεσ’ το κρύο και τα χιόνια»

Αυτή που δίνει οξυγόνο και ελπίδα είναι η νέα γενιά. Χθες στην Αθήνα με τις κινητοποιήσεις για τη δολοφονία του μικρού Αλέξανδρου. Σήμερα στη Γαλλία με τις κινητοποιήσεις των μαθητών για το ασφαλιστικό. Η τύχη μας είναι στα χέρια των νέων, των άφθαρτων. Αυτοί είναι που θα μας δείξουν το δρόμο!

«Θα ’ρθει καιρός που θα φανούν οι Κήρυκες

Κι όχι μονάχα ψεύτες και ρουφιάνοι ………..»

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΜΑΝΟΥ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΥ

ALEXANDER THE GREAT

             

         ALEXANDER THE GREAT             

Πολλά ήταν τα ψέματα που είπαμε ως εδώ
ας πούμε και μια αλήθεια κι ας πέσει στο γιαλό.
Ο κόσμος είναι ζόρικος κι εμείς ασθενικοί
και ό,τι πούμε το παίρνει η βουή.

Σημαία από νάιλον υψώνουμε σημαία πλαστική
ο κόσμος δεν έχει τίποτε να χάσει και τίποτε να βρει.

Τα ρούχα μου νομίζατε πως ήτανε χρυσά
με παίξατε στα ζάρια και χάσατε ξανά.
Έρχεστε κατά πάνω μου μιλώντας σαν τρελοί
τ’ αυτιά μου κλείνω κι αφήνω μια φωνή.

Σημαία από νάιλον υψώνουμε σημαία πλαστική
ο κόσμος δεν έχει τίποτε να χάσει και τίποτε να βρει.

                                                                      ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΣΑΒΒΟΠΟΥΛΟΣ

ΚΕΙΜΕΝΑ ΤΑΚΗΣ ΠΟΛΙΤΗΣ

Ο Ομπάμα κήρυξε πόλεμο κατά των Τζιχαντιστών συσπειρώνοντας γύρω του και μουσουλμάνους για να μη φανεί σαν σταυροφορία.

Η αλήθεια είναι ότι το παράκαναν οι Τζιχαντιστές, παίζουν ποδόσφαιρο με κομμένα κεφάλια.
Η επέλασις δεν θα είναι χερσαία. Θα βομβαρδίσει εκ του μακρόθεν. Μήπως θα είναι μια ευκαιρία να εισέλθει κι ο Πούτιν στο Κίεβο; Έτσι γίνεται συνήθως με τα ανταποδοτικά.

Συζητάνε, στα ραδιόφωνα και στις τηλεοράσεις, δημοσιογράφοι και πολιτικοί αναλυτές, διάφορα σενάρια για το κεντροαριστερό και το κεντροδεξιό πείραμα.

Κεντροαριστερά δεν υφίσταται για τον απλούστατο λόγο: είναι εχθροί μεταξύ τους.

Ρίξτε μια ματιά στην ιστορία, στο παρελθόν και θα καταλάβετε.

Κεντροδεξιά όμως μπορεί. Πώς; Αν ενωθεί ο Κώστας  Καραμανλής με το Γιώργο Παπανδρέου. Εκλέγοντας πρόεδρο δημοκρατίας τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη.

Τι λες λαέ, θα ακολουθήσεις; Τι λες, θα το αντέξεις;

Δεν ξέρω αν ακούγεται μακάβριο, αλλά από τούτη δω τη χώρα, όλα να τα περιμένεις!

Σε τοπικό επίπεδο η μόνη δήλωση με ποιοτικά χαρακτηριστικά που μπορείς να την αξιολογήσεις είναι το «δυο γάιδαροι μαλώνανε σε ξένο αχυρώνα». Το διάβασα  σε ηλεκτρονική τοπική εφημερίδα. Αυτόν τον χαρακτηρισμό μπορούν να τον εξηγήσουν  μόνο τα ίδια τα ζώα…   

Είδα στο όνειρό μου τον Ηφαιστίωνα, τον φίλο του Αλέξανδρου να μου λέει:

-Εγώ, είμαι στον τάφο.

Ο Νεκρός ζει! Κινείται ανάμεσά μας;

Με πήρε από το χέρι όπως το φάντασμα τον Σκρουτζ στη «Χριστουγεννιάτικη ιστορία» και με οδήγησε στον τρίτο θάλαμο.

Τι ήταν όλα αυτά που είδα;

Αγάλματα Μακεδόνων να κατατροπώνουν τους Πέρσες του Δαρείου. Αετούς και Μινώταυρους. Ιππείς και τοξοβόλους. Και χρυσάφι, πολύ χρυσάφι. Τόσο όσο και στο θησαυροφυλάκιο του Σκρουτζ Μακ Ντακ.

- Πάρτα, μου είπε, να ξεπληρώσεις το χρέος σας στο ΔΝΤ και στην Τρόικα. Κι αν περισσέψει κάτι, να ξοφλήσεις τα χρέη του ποδοσφαιρικού τμήματος του ΑΡΗ.

Γύρω μου χόρευαν Καρυάτιδες, ιέρειες της Αρτέμιδος το «Smoke in the water»

και το «Alexander the Great» και γω πνιγμένος από όλα αυτά που αντίκρισα,

βροντοφώναξα

-Ζήτω το φεστιβάλ της Δράμας.

Ο Ραούλ Μπράβο, ο τεράστιος αμυντικός της Ρεάλ Μαδρίτης και του Ολυμπιακού, είχε μεταγραφεί στη Βέροια κι ο νεκρός της Αμφίπολης δεν είναι ούτε η Ρωξάνη ούτε ο Αλέξανδρος ο Δ’ ούτε  η Ολυμπιάδα ούτε ο Απόλλωνας Καλαμαριάς ούτε η οικογένεια Adams ούτε Ο Μητσοτάκης.

Ξύπνησα και προσαρμόστηκα στη σκληρή πραγματικότητα. Είχα να παραλάβω κι ένα συστημένο από το ταχυδρομείο. Το συστημένο ήταν μια απειλή για κατάσχεση προς τρίτους από το ασφαλιστικό μου ταμείο.

Σας έχω γράψει…και εγώ …ένα συστημένο….

«Μου χρωστάς δε σου χρωστάω, έχε γεια σε χαιρετάω » ακούστηκε το λαϊκό άσμα από το ραδιόφωνο με τη φωνή του Φίλιππου Νικολάου και ακολούθησαν οι Άγαμοι

Θύται με το «Η Γιουλμπαχάρ δε μένει πια εδώ»

 Η συνέχεια στο επόμενο…

*Ο Ηφαιστίωνας πέθανε στα Εκβάτανα (Οκτώβριος 324 π.Χ.) και αυτό συνέτριψε ψυχολογικά τον Αλέξανδρο. Τότε κήρυξε πένθος σε όλη την αυτοκρατορία, διέταξε να κουρέψουν τις χαίτες των αλόγων, έκοψε τα μαλλιά του ο ίδιος, σταύρωσε το γιατρό του Ηφαιστίωνα, το Γλαύκο, γιατί τον θεώρησε υπεύθυνο για το θάνατό του, και ανήγειρε μνημείο προς τιμήν του αξίας 10.000 ταλάντων.

Η ΑΣΥΜΒΙΒΑΣΤΗ

                 Η ΑΣΥΜΒΙΒΑΣΤΗ

                                        Πάει. Αυτό ήταν.

Χάθηκε η ζωή μου φίλε

μέσα σε κίτρινους ανθρώπους

βρώμικα τζάμια

κι ανιστόρητους συμβιβασμούς.

Άρχισα να γέρνω

σαν εκείνη την ιτιούλα

που σου ’χα δείξει στη στροφή του δρόμου.

Και δεν είναι που θέλω να ζήσω.

Είναι το γαμώτο που δεν έζησα.

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΚΕΙΜΕΝΩΝ  ΤΑΚΗΣ ΠΟΛΙΤΗΣ

-Ποια είναι αυτή που βάζεις στη βιτρίνα του μαγαζιού σου;

Εξορία πήγε; Προκηρύξεις μοίρασε στις απεργίες στα εργοστάσια; Εφημερίδες πούλησε στις λαϊκές συνοικίες; Συμμετείχε στην οικονομική εξόρμηση του κόμματος; Δεν ξέρεις πως όποιος δεν τα κάνει όλα αυτά είναι εχθρός του λαού;

Μικρά ανθρωπάκια κρύβονται πίσω από μεγάλες ιδεολογίες ελπίζοντας πως θα μεγαλώσουν και αυτά. Πώς όμως να υπερασπιστούν κάτι που δεν γνωρίζουν;

Η δογματική θρησκευτική τους πίστη δεν αρκεί. Πρέπει να γνωρίζουν και τις Γραφές και το Κεφάλαιο. Τη διαφορά του Αριστοτέλη από το Μακιαβέλι.

Να σέβονται, να πείθουν με επιχειρήματα, αλλά κυρίως με τη στάση ζωής τους.

Ήμουν τυχερός που γνώρισα από κοντά τον Νικόλα Άσιμο, τον Παύλο Σιδηρόπουλο και την Κατερίνα Γώγου και δεν το κρύβω πως πολλές φορές με εκνεύρισαν και με απογοήτευσαν. Όμως άφησαν πίσω τους ένα μοναδικό και ανεπανάληπτο έργο. Έργο ανατρεπτικών, ανήσυχων και ασυμβίβαστων δημιουργών. Άξια κληρονομιά για τις νεότερες γενιές.

  

Η Κατερίνα Γώγου γεννήθηκε στην Αθήνα την 1η Ιουνίου του 1940. Σπούδασε σε δραματική σχολή και σε σχολή χορού. Εργάστηκε από μικρή σε παιδικούς θιάσους και στον κινηματογράφο, κυρίως σε ταινίες της Φίνος Φιλμ. Το αγοροκόριτσο του παλιού ελληνικού κινηματογράφου κυκλοφόρησε στις αρχές της δεκαετίας του ’80 το πρώτο της βιβλίο με τίτλο «Τρία Κλικ Αριστερά».

Γυναίκα δυναμική, με μυαλό που δούλευε συνέχεια στο κόκκινο. Οι ανατρεπτικές της απόψεις  βρήκαν μεγάλη απήχηση στη νεολαία εκείνης της εποχής. Ήταν ένα σώμα που έζησε ξέφρενα σχεδόν τα πάντα κι ένα μυαλό που κάηκε τελικά από την αδυναμία του ν’ αντιμετωπίσει το φονικό σύστημα αξιών της εποχής, που επέβαλλε  ζωές – φωτοτυπίες. Έγινε μια τεράστια κραυγή, μια ηχώ απελπισίας, την οποία, εκείνα τα χρόνια τουλάχιστον, οικειοποιήθηκε κατά το πλείστον ο ιδεολογικός χώρος των Εξαρχείων. Ο λόγος της είναι έξω από φόρμες και κυρίως έξω από τα όρια του καπιταλιστικού ήθους. Ήταν ασυμβίβαστη η Κατερίνα. Φώναζε, έβριζε, έκλαιγε, ούρλιαζε, κομματιαζόταν. Αυθεντική όπως ο πόνος. Απόλυτη όπως το αδιέξοδο.

Το 1986 έλεγε: «Δεν θέλω να γίνω μελό, δεν πουλάω τα παιδικά μου χρόνια, ούτε τα πρόσφατα… Ελπίζω. Αν δεν ελπίζω εγώ, ποια θα ελπίζει; Είμαι μάχιμη.

Ουαί και αλίμονο αν αυτό δεν είναι ναι στη ζωή. Έγραφα γιατί ήταν μια αναγκαιότητα για μένα. Μια κίνηση για να μην αυτοκτονήσω. Τώρα μου έχει περάσει. Δεν θέλω να αυτοκτονήσω, έχω φύγει από αυτό. Αισθάνομαι ανασφαλής όμως, γιατί βγαίνω και μιλάω χωρίς να έχω τίποτα, χωρίς να ανήκω πουθενά…»

Η Κατερίνα αποτελεί ένα ξεχωριστό κεφάλαιο στην ελληνική ποίηση. Η αιώνια έφηβος, η οργισμένη, η πιο σπαρακτικά ραγισμένη φωνή της γενιάς της. Μια ποιήτρια που έγραφε για να μην εκραγεί, που είχε κάνει τον πόνο και το παράπονο στίχους, κι αυτοί οι στίχοι ήταν πάνω απ’ όλα ειλικρινείς και αληθινοί.
Όπως έχει ειπωθεί: «Η Κατερίνα έκανε ποίηση σε μια εποχή που οι άλλοι ποιητές έκαναν δημόσιες σχέσεις. Πάνω απ’ όλα ήταν η ίδια ποίηση. Ανάμεσα σε ναρκωτικά, ποτά, σβησμένα τσιγάρα, φτωχογειτονιές, προδοσίες…»
Η Κατερίνα ήταν ένας ασυμβίβαστος άνθρωπος, που δεν άντεχε όλο αυτόν τον πόνο και την αθλιότητα γύρω της, και έβγαζε ποιητικές κραυγές μήπως και ξυπνήσουν οι χαρτογιακάδες. Οι κραυγές της δεν πήγαν χαμένες, αφού όλο και περισσότεροι νέοι άνθρωποι διαβάζουν την ποίησή της, όλο και περισσότεροι νέοι άνθρωποι την ανακαλύπτουν.
Η ζωή όμως δεν χαρίζεται… Προσπάθησε να αντιμετωπίσει τα πράγματα σαν θεατρίνα. Μόνο που σ’ αυτήν την περίπτωση τη μάσκα τη φορούσε για να αντέχει τον καθρέφτη. Δεν της χαρίστηκε ούτε ο θάνατος. Τη βρήκαν στο δρόμο νεκρή  από υπερβολική δόση (3 Οκτωβρίου του 1993). Από όλα τα προηγούμενα (πόνο, πείνα, απόγνωση, διωγμό) είχε γλυτώσει. Αυτή ήταν η Κατερίνα . Ένας άνθρωπος γεμάτος ζωή που δεν την άφησαν να ζήσει…

«Ξέρω πως ποτέ δε σημαδεύουνε στα πόδια.

Στο μυαλό είναι ο στόχος, το νου σου ε;».

Ένα πρωί θ’ ανοίξω την πόρτα και θα βγω στους δρόμους όπως και χτες.
Και δεν θα συλλογιέμαι παρά ένα κομμάτι από τον πατέρα

κι ένα κομμάτι από τη θάλασσα -αυτά που μ’ άφησαν- και την πόλη.

Την πόλη που τη σάπισαν. Και τους φίλους μας που χάθηκαν.
Ένα πρωί θα ανοίξω την πόρτα ίσα ολόισα στη φωτιά
και θα μπω όπως και χτες φωνάζοντας «φασίστες!!»
στήνοντας οδοφράγματα και πετώντας πέτρες
μ’ ένα κόκκινο λάβαρο ψηλά να γυαλίζει στον ήλιο.
Θ’ ανοίξω την πόρτα και είναι -όχι πως φοβάμαι-
μα να, θέλω να σου πω, πως δεν πρόλαβα και πως εσύ πρέπει να μάθεις
να μην κατεβαίνεις στο δρόμο χωρίς όπλα, όπως εγώ

-γιατί εγώ δεν πρόλαβα- γιατί τότε θα χαθείς όπως και εγώ «έτσι» «αόριστα»
σπασμένη σε κομματάκια από θάλασσα, χρόνια παιδικά και κόκκινα λάβαρα.
Ένα πρωί θ’ ανοίξω την πόρτα και θα χαθώ με το όνειρο της επανάστασης
μες την απέραντη μοναξιά των δρόμων που θα καίγονται,
μες την απέραντη μοναξιά των χάρτινων οδοφραγμάτων
με το χαρακτηρισμό -μην τους πιστέψεις! –

Προβοκάτορας.

Υ. Γ.

Βλάκα άκου…..

Όσα λεφτά κι αν έχεις στην τσέπη σου και στα κρυμμένα σεντούκια

είναι καμένα κάρβουνα, κωλόχαρτα.

Ο θησαυρός και η δύναμη είναι στη θέση του μυαλού και της καρδιάς.

Το νου σου ε;