ΤΟ ΛΥΜΕΝΟ ΚΟΡΔΟΝΙ

             ΤΟ ΛΥΜΕΝΟ ΚΟΡΔΟΝΙ

Τη μέρα που ήρθα και σε βρήκα
κάτω στο Πέραμα με τους γέρους
στη θάλασσα να βρίζεις 
την κάμαρα που σε γέννησε
και τον Ξέρξη

Στάθηκα δίπλα σου και σου είπα
τα κεραμίδια θα γίνουνε τσιμέντο
τα ξύλα θα γίνουνε πέτρες
η αγάπη θα γίνει χρήμα

Τη μέρα που ήρθα και σε βρήκα
κάτω στο Πέραμα με τους γέρους
στάθηκα δίπλα σου και σου είπα
θα μας ξεχάσουνε την Πέμπτη
το Σάββατο, το Σάββατο

την ίδια ώρα θα αναστηθούμε

                                                              

                                                            ΓΙΩΡΓΟΣ ΧΡΟΝΑΣ

ΚΕΙΜΕΝΑ ΤΑΚΗΣ ΠΟΛΙΤΗΣ

ΠΡΩΤΗ ΠΡΑΞΗ

Ήταν αρκούδα που είχε κόψει την αλυσίδα από τον γύφτο αφεντικό της βγαλμένη μέσα από υπερρεαλιστική ποίηση; Ήταν συνθηματικό προς την κεντροαριστερή ενότητα, προς τα τσιράκια 

του Σημίτη για τη διεύρυνση της δημοκρατικής συμπαράταξης;

Το «Ζεϊμπέκικο της Ευδοκίας», το ζεϊμπέκικο που έχουν χορέψει τόσοι ψηλοί άντρες διαχρονικά όπως ο Ανδρέας, ο Άκης, ο Γιωργάκης, ο Κίμωνας, ο Τσοβόλας, ο Κούγιας…

-Μα πώς δεν πατάει το λυμένο του κορδόνι; Αυτός… βλέπει!

Το συνθηματικό ζεϊμπέκικο χόρεψε και ο Παναγιώτης Κουρουμπλής, υπουργός Ναυτιλίας, 

στη γιορτή του Θεόδωρου Κουντούρη, ιδιοκτήτη της «Αγίας Ζώνης ΙΙ», του πλοίου που προκάλεσε 

τη ρύπανση στο Σαρωνικό.

Η γιορτή διοργανώθηκε στο καφέ μπαρ «Sailor» -ιδιοκτησίας της συζύγου του κ. Κουντούρη, Κατερίνας- το οποίο βρίσκεται στο ισόγειο του κτηρίου όπου έχουν την έδρα τους τα γραφεία της ναυτιλιακής εταιρείας Κουντούρη, στο Πέραμα.

Αυτή ανάρτησε και το βίντεο καμαρώνοντας γιατί ο υπουργός είχε επισπεφθεί το φτωχικό της…

ΔΕΥΤΕΡΗ ΠΡΑΞΗ

Η ιστορία δεν επαναλαμβάνεται σαν φάρσα, επαναλαμβάνεται ακριβώς.

5 Δεκέμβρη του 1930
Ο Ιωσήφ Γκέμπελς διακόπτει την πρεμιέρα κινηματογραφικής ταινίας.
Στο Βερολίνο ο Γιόζεφ Γκέμπελς, ένας από τους κορυφαίους βουλευτές του Χίτλερ και μέλη 

των Ταγμάτων Εφόδου (SA) διακόπτουν την πρεμιέρα της κινηματογραφικής ταινίας 

«Ουδέν νεώτερον από το Δυτικό Μέτωπο», που βασίζεται στο ομώνυμο μυθιστόρημα 

του Έριχ Μαρία Ρεμάρκ.

Ναζί διαδηλωτές ρίχνουν καπνογόνα και σκόνη φτερνίσματος για να διακόψουν την προβολή. Ξυλοκοπούνται όσοι από το κοινό διαμαρτύρονται για τη διακοπή.

Το μυθιστόρημα ποτέ δεν άρεσε στους Ναζί, οι οποίοι θεωρούσαν ότι οι περιγραφές του 

για την σκληρότητα και τον παραλογισμό του Α΄ παγκοσμίου  πολέμου, ήταν «αντιγερμανικές». Εντέλει, η ταινία απαγορεύτηκε. Ο Ρεμάρκ μετανάστευσε στην Ελβετία το 1931, ενώ μετά την άνοδό τους στην εξουσία οι Ναζί του στέρησαν τη γερμανική υπηκοότητα, το 1938.

Τα αποτελέσματα των Γερμανικών εκλογών και το λανσάρισμα των νεοναζί στο γερμανικό κοινοβούλιο υπενθυμίζουν τα λόγια του Γκέμπελς:

 «Θα ξανάρθουμε και η Γης θα τρέμει…»

ΤΡΙΤΗ ΠΡΑΞΗ

«Μας θέλουν γκαρσόνια, ταβερνιάρηδες, μαστροπούς, βαρκάρηδες, επιβήτορες, καμπαρετζούδες, μπουζουξήδες, χασισέμπορους. Αχ αμάν αμάν και συρτάκι αμέ και Ζόρμπα δη Γκρηκ κι αυτοί 

ν’ αρμέγουν τον τόπο, το κρασί, το λάδι, τα πορτοκάλια, τις ντομάτες, τα ροδάκινα, το βαμβάκι, 

τα μάρμαρα, το βωξίτη, το λιγνίτη, τα μεταλλεύματα και τον ιδρώτα του κόσμου.»

-Κι αν δεν τα κάνουμε εμείς, θα τα κάνουν οι εισαγόμενοι αλβανοί.

«Κοίτα πού καταντήσαμε. Κάθε πολιτικός και κόκκινο φανάρι στην πόρτα του και το όνομά του φωτισμένο σε ταμπελίτσα πλάι στο κουδούνι.»

«Σε άλλες χώρες που οι πολίτες ξέρουν τα δικαιώματά τους θα είχαν αλλάξει από καιρό αυτή 

την κατάσταση… Εδώ λειτουργούν τα εδραιωμένα συμφέροντα, η μονοπωλιακή εκμετάλλευση, 

τα «κλειστά επαγγέλματα», το συνάλλαγμα που σπαταλιέται σε πολυτέλειες και αργομισθίες.»

«Τετρακόσια χρόνια σκύβαμε το κεφάλι, όταν σήκωνε τη φωνή του κι ο τελευταίος αγάς. 

Ενάμιση αιώνα τώρα ελεύθερο κράτος κι ακόμη μας δυναστεύουν αγάδες κάθε λογής.»

«Παραμερίστε διαφορές με Παπατζήδες ή Σβωλοτσιριμώκους, παράπονα και μνησικακίες 

για Λίβανους και Δεκέμβρηδες και λοιπά.

 Όλοι μαζί, όλοι μαζί, να σώσουμε τον τόπο, γιατί η Γερμανίδα λύσσαξε και θα τον ξεπατώσει…»*

Κι ύστερα ήρθαν τα μνημόνια…

ΕΞΟΔΟΣ (Χορός)

Τη μέρα που ήρθα και σε βρήκα
κάτω στο Πέραμα με τους γέρους
στάθηκα δίπλα σου και σου είπα
θα μας ξεχάσουνε την Πέμπτη
το Σάββατο, το Σάββατο

την ίδια ώρα θα αναστηθούμε

*Αποσπάσματα από τη «Χαμένη Άνοιξη» του Στρατή Τσίρκα

ΕΝΑ ΥΠΕΡΟΧΟ ΤΙΠΟΤΑ

            ΕΝΑ ΥΠΕΡΟΧΟ ΤΙΠΟΤΑ

Τσάμπα πήγανε όλα και παραδόθηκαν και μαντρώθηκαν, 
ήπιανε όλη την εξουσία, φάγαν καλά και στηλώθηκαν.
Ναι ρε, τα είδα όλα, πασόκους φασίστες, 
σκυμμένους αρτίστες, μπάτσους καριερίστες.
Ναι ρε, τα είδα όλα κι ο κύκλος γυρίζει, 
ψοφίμι μυρίζει κι αυτό που σου αξίζει, 
το ζεις, τ’ αγοράζεις, το τρως, το ψηφίζεις, 
το ακούς, το ικετεύεις, το πονάς και το βρίζεις, 
το αγκαλιάζεις, το φτύνεις, στο παιδί σου το αφήνεις, 
το γλεντάς, το δικάζεις, στο κελί σου το κλείνεις.
Ναι ρε, τα είδα όλα και όλα μακριά μου, 
βγαίνω στους δρόμους και σκιάχτους μιλιά μου, 
η ζωή, η χαρά μου, η φωτιά στη καρδιά μου, 
ξαναγίναν δικά μου ενώ εσύ....
όπου κι αν πας, όλα τα έχασες
και ν’ αγαπάς, για πάντα ξέχασες.
Φως στα παλιά τα περασμένα σου, 
σκοτάδι αγκαλιά τα γερασμένα σου.
Με τη ντροπή μια νύχτα πέρασες
κι ως το πρωί, κοίτα πώς γέρασες.
Μες στη σιωπή κοίτα πώς κόλλησες
κι αν κάτι πεις, θα πεις πως ξόφλησες.*

                                                 B.D. FOXMOOR

 ΚΕΙΜΕΝΑ ΤΑΚΗΣ ΠΟΛΙΤΗΣ

-Εκεί Τροχαία; Έχει καβαλήσει το πεζοδρόμιο ένα αγροτικό γιομάτο σανό.

 Έχει αράξει μπροστά στην πόρτα του μαγαζιού μου και δεν μπορώ να μπω μέσα.

-Όταν μπορέσουμε, θα έρθουμε…

-Και άλλες φορές έχω διαμαρτυρηθεί και δεν ήρθατε.

-Και αφού δεν ερχόμαστε, εσείς γιατί παίρνετε τηλέφωνο;

-Για τις ανάγκες του κειμένου.

-Δεν άκουσα…

-Για τις ανάγκες του κειμένου. Για να εμπλουτίσω το άρθρο μου!

Οι υπάλληλοι του δήμου μιλάνε στο κινητό πίνοντας καφέ και καπνίζοντας.

Οι οδοκαθαρίστριες μιλάνε στο κινητό πίνοντας καφέ και καπνίζοντας.

Οι δρόμοι και τα πεζοδρόμια είναι γεμάτα αποτσίγαρα και πλαστικά ποτηράκια με καλαμάκια, 

που πέταξαν οι δημοτικοί υπάλληλοι.

Όταν βγουν στην σύνταξη, θα γίνουν ποιητές και θα βραβεύονται από μουσαντούς παράγοντες.

Αν παρέμενε κλειστή η ΕΡΤ και αν ξαλάφρωναν ο δημόσιος τομέας και η τοπική αυτοδιοίκηση από ανεύθυνους, αγενείς και αμόρφωτους αφισοκολλητές, ίσως οι χαμηλοσυνταξιούχοι να μην είχαν χάσει το ΕΚΑΣ.

Το δημόσιο ορίζει εξουσίες. Το είχε πει και ο Μαρξ.

Πλησιάζοντας στις εθνικές εκλογές, τότε που θα τρίζει η γη κάτω από τα πόδια τους, αισθανόμενοι την ανασφάλεια που τους δημιουργεί ο αρχηγός της ΝΔ Κούλης Μητσοτάκης, θα ψηφίσουν όλοι τους ΣΥΡΙΖΑ, ακόμα και οι οργανωμένοι δεξιοί για να σώσουν το τομάρι τους.

Και μια ωφέλιμη και έγκυρη πληροφορία. 

Οι εθνικές εκλογές θα προηγηθούν των δημοτικών εκλογών για πολλούς και διάφορους σύνθετους λόγους. Δεν είναι ώρα για να τους εξηγήσω.

Η Πολιτιστική Επανάσταση δεν ολοκληρώθηκε. Δεν πραγματοποίησε τους στόχους της. 

Δεν έγιναν οι πρέπουσες εκκαθαρίσεις. Παρέμειναν υπολείμματα, που δυνάμωσαν 

και αναδιπλώνονται.

Μέσα από το γήπεδο ακουγόταν χορωδιακά το σύνθημα

-Σήκω φύγε αλβανέ…

Η έκθεση Θεσσαλονίκης το μόνο που κατάφερε είναι να δουλέψουν περισσότερο οι ταξιτζήδες, 

τα μπουγατσάδικα, οι κουλουρτζήδες και τα κινέζικα φαναράκια.

Η κεντροαριστερά εκφράζοντας την πολυφασική πλουραλιστική της διάθεση και έχοντας πλήθος διεκδικητών για την αρχηγία, συνοπτικά εκφράζει τις εξής δυο τάσεις: την φιλοτσιπρική 

και την φιλομητσοτακική.

Ο Θεός ας σώσει την κατάσταση ή έστω ο Νώε με την κιβωτό του.

Οι πέντε ταλαίπωροι της εθνικής μπάσκετ έμειναν από λάστιχο, κιτρίνισαν απ’ την κούραση 

γιατί δεν υπήρχε βάθος πάγκου ούτε προπονητής.

Τα κουρέλια τραγουδούσαν ακόμα.

Η κομμουνιστική άποψη ήταν κρυμμένη στους πίνακες του Πικάσο, στα ποιήματα του Αλεξάνδρου, του Αναγνωστάκη, του Λειβαδίτη, του Μπρεχτ, του Μαγιακόφσκι. 

Στη μουσική του Σοστακόβιτς, στις ταινίες του Αϊζενστάιν και στης Κίρκης τον Γλωτό.

-Τα κουρέλια τραγουδούσαν ακόμα…

Υπέροχο τίποτα η ανάσα σου ζαλίζει
μα πάνω σου κρατιέμαι ζωντανός
υπέροχο τίποτα η γλώσσα σου με σχίζει
αφήνοντας σημάδια που δε σβήνει ο καιρός**

*Απόσπασμα από το τραγούδι «Τότε και τώρα»

**Γιάννης Αγγελάκας

ΜΙΑ ΖΩΗ ΣΤΗΝ ΙΔΙΑ ΤΑΞΗ!

                                  ΜΙΑ ΖΩΗ ΣΤΗΝ ΙΔΙΑ ΤΑΞΗ!

                                               Τόσα χρόνια στο σχολείο,

κάθε χρόνο άλλο θρανίο,
μια ζωή στην ίδια τάξη,
θεωρία μα και πράξη,
μια ζωή στην ίδια τάξη,
θεωρία μα και πράξη.

Κι ύστερα, μέσα στους δρόμους,
θες δεν θες σκύβεις τους ώμους,
ούτε φράγκο για κουλούρι
κι η ζωή στο καλαμπούρι,
ούτε φράγκο για κουλούρι
κι η ζωή στο καλαμπούρι.

Σαν γαϊδούρι που παλιώνει
μα περπατησιά δε στρώνει,
έμεινα στην ίδια τάξη,
θεωρία μα και πράξη,
έμεινα στην ίδια τάξη,
θεωρία μα και πράξη.

Μόνη και στερνή μου ελπίδα,
η δική σου η παγίδα,
ας το κάνουμε το βήμα,
πέρασέ με σ' άλλο τμήμα,
η θεωρία ας γίνει πράξη
κι όλα θα 'χουνε αλλάξει.
          

             ΓΙΩΡΓΟΣ ΖΗΚΑΣ

                                                     

ΚΕΙΜΕΝΑ ΤΑΚΗΣ ΠΟΛΙΤΗΣ

Οι φωτιές έκαψαν τα πάντα και φρέναραν στη θάλασσα.

Τα τυροπιτάδικα πολλαπλασιάστηκαν για να εξυπηρετούν τους δημόσιους υπαλλήλους.

Ο Ολυμπιακός πέρασε στους ομίλους του CHAMPIONS  LEAGUE

Ο διχασμός εξακολουθεί…

ΧΟΡΟΣ

Βόγκηξε ο μήνας για να βγει

σα να ’ταν γκαστρωμένος

και αναρωτήθηκα και γω

μην ήταν μεθυσμένος.

Στο τέλος καταλήξαμε

πως ήταν μιζαδόρος…

Τέλειωσε και ο πολιτιστικός Αύγουστος από τους περιπλανώμενους θιάσους της αρπαχτής. Ακολούθησαν οι συνταξιούχοι τροβαδούροι της θλίψης, μονοήμερες εκδρομές των ΚΑΠΗ 

σε μοναστήρια, ποιητικές βραδιές και μουσαντοί παράγοντες της τέχνης να ποζάρουν για τα ηλεκτρονικά έντυπα και τις τοπικές εφημερίδες.

Αισθάνομαι σαν μαθητούδι που τελειώνοντας τις καλοκαιρινές διακοπές του και γυρίζοντας 

στο σχολείο, η δασκάλα θα μας βάλει έκθεση γράφοντας με τεράστια γράμματα στον πίνακα: 

«Τι είναι αυτό που χαράχτηκε έντονα στη μνήμη σας από τις καλοκαιρινές διακοπές;»

Αυτό που χαράχτηκε πιο έντονα στη μνήμη μου και δεν θα το ξεχάσω ποτέ ήταν τα εξάγωνα, 

τα στρογγυλά και τα τετράγωνα πιάτα. Τρεις φιάλες κρασιού σε απόλυτο πλουραλισμό χρωμάτων: λευκό, ροζέ και κόκκινο. Άλλα πιάτα ενδιάμεσα, ένα πράσινο, ένα ροζέ και ένα κόκκινο, με μια λεμονόκουπα, μισή ντομάτα σπυραλατιστή και τέσσερις ελιές στο σχήμα του σταυρού. 

Στην κορυφή, καρφωμένα πάνω στους φελλούς, μια σαρδέλα με το κεφάλι κάτω και την ουρά επάνω, ένας κόκορας κοκκινόχρωμος και ένας αμνός αγνώστου προελεύσεως.

Θα με εγκρίνει το σύστημα για να περάσω στην επόμενη τάξη ή θα με απορρίψει;

Όπως τότε, στη Δημοκρατία του Κωνσταντίνου Καραμανλή που έλεγε ότι είχε επιτευχθεί  

η αποχουντοποίηση;

Τότε, είχα αρνηθεί στον θεολόγο ότι στη Σοβιετική Ένωση χώριζαν τους λευκούς από τους μαύρους, για τον απλούστατο λόγο, πως δεν υπήρχαν μαύροι στην Σοβιετική Ένωση. Με έστειλε μετεξεταστέο στα Θρησκευτικά και έτσι έχασα και την υποτροφία και τη σημαία.

Μοίρασε ο ήλιος άδικα

τα αμύθητα του πλούτη

ποιος διάβολος επέλεξε

τη μοναξιά ετούτη;

Ποιος νταβατζής και ποιος Θεός

του είπε να το κάνει;

Ποιος άφησε τα όνειρα

να πιάσουνε λιμάνι.*

Ήλιε φονιά πως άφησες να γίνει το κακό
σκοτώσανε το σταυραετό και τον αυγερινό
κάτω στο σταυροδρόμι σκοτώσανε το νιο.

κάτω στο σταυροδρόμι σκοτώσανε το νιο.**

*Από την ποιητική μου συλλογή «Μην καπνίζεις στο κρεβάτι» ΤΟ ΡΟΖ ΒΙΒΛΙΟ

** Απόσπασμα από το «Μοιρολόι» του ΤΑΣΟΥ ΛΕΙΒΑΔΙΤΗ

ΤΟ ΚΑΤΕΨΥΓΜΕΝΟ ΜΠΑΡΜΠΟΥΝΙ

          Το κατεψυγμένο μπαρμπούνι

             Μήπως είναι αυτός που μες στη νύχτα μαζεύει τα όνειρά μας

σε σακούλες ή χύμα, και τα πετάει στη μεγάλη χωματερή του ουρανού;
Βράζει ή παγώνει η νύχτα και τον ακολουθεί.
Από κάπου ακούγεται η πρώτη συμφωνία του Γούσταβ Μάλερ.

Οι δρόμοι βρεγμένοι, γεμάτοι ρακοσυλλέκτες, ταιριάζουν τα ανόμοια.
Ο γαλαξίας κλεισμένος σε παλιά μπουκάλια μπίρας
βγάζει καπνούς, νοσταλγίες και πάει λέγοντας…
Αυτός -ας πούμε- ο θάνατος φωτογραφίζει τοπία
της αγάπης σου και τα ταχυδρομεί στο πουθενά.
Η νύχτα προχωρά, τελειώνει και αυτός ο επίορκος
συσσωρεύει τα σκουπίδια μπροστά σε ένα άγαλμα
του καθημερινού ανθρώπου.

 Άγαλμα από γυαλί, φως και παρελθόν. Πώς περνούν οι ώρες;
Πώς μας δείχνουν οι δείχτες ξυράφια την εφορία
και το Υπουργείο Οικονομικών.

Οι πεθαμένοι δεν μιλάνε
και αυτός διαλαλεί τον θάνατο και τα κενά του χρόνου
σε ληγμένα γραμμάτια της συμφοράς.

                                                                

                                                                            ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΟΝΤΟΣ 

ΚΕΙΜΕΝΑ ΤΑΚΗΣ ΠΟΛΙΤΗΣ

Καύσωνας, χαλάζι, βροχή και μύκητες κατέστρεψαν τη σταφίδα, τις ελιές και τα σύκα. 

Οι τσούχτρες έτρωγαν το πλαγκτόν και τα δελφίνια τις τσούχτρες.

Εγώ έτρωγα μπαρμπούνια κατεψυγμένα.

Ήταν ένα ζεστό απόγευμα του Ιουλίου και δυσκολευόμουν να γράψω.

Οι βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας, του ΚΚΕ και του Ποταμιού είχαν αποχωρήσει από τη Βουλή, αρνούμενοι να ψηφίσουν τις τροποποιήσεις του Υπουργείου Οικονομικών.

Ο εν ενεργεία ταχυδρόμος έγραφε πρωτόλεια ποιήματα κάνοντας προπόνηση και ξοδεύοντας 

το χρόνο του μέχρι να συνταξιοδοτηθεί.

Τότε θα είναι έτοιμος για να βραβευτεί από τις συναγωγές.

Οι αξιολογήσεις των νέων διευθυντάδων είχαν δημοσιευτεί στα ηλεκτρονικά μέσα.

Οι μουγκοί επιβραβεύτηκαν στις συνεντεύξεις.

Τα Κυπριακά online Πανεπιστήμια γέμισαν όλο τον κόσμο με μεταπτυχιακά.

Πώς γεννούν οι πεταλούδες; Πώς κάνουν ύπτιο τα βατράχια;

Το Δημόσιο πάντα επιβράβευε τα φυτά και τα λουλούδια.

Εξ ου και ο «Βασιλικός κήπος» με τις μαργαρίτες, τις παπαρούνες, τις λιμνούλες και τις πάπιες.

Για να τα βλεφαριάζουν οι δημόσιοι υπάλληλοι, να εμπνέονται και να γράφουν ποιήματα.

Μια πάπια μα ποια πάπια

Μια πάπια με παπιά

Της παπαρούνας τον ανθό

να μην τον κατουρήσεις

γιατί βαραίνει το πιοτό

και θα ταλαιπωρήσεις…

Νιαου, νιαου, η γάτα

Πι, πι, το παπί

Ε, ρε τεράστια Ελλάδα! Χώρα της υψηλής τέχνης και του πολιτισμού!

Επανήλθαμε στις αγορές με ακριβά επιτόκια.

Αυτό θα είναι το καινούργιο κόλπο της νέας μας πτώχευσης.

Το ότι βγαίνουμε στις αγορές, αυτό αφορά το κεφάλαιο, τις συναλλαγές του και τους όρους δανεισμού του. Δεν αφορά τους φτωχοαρουραίους.

Ο φτωχοαρουραίος ψηφοφόρος του ΣΥΡΙΖΑ σηκώνει το ακουστικό του τηλεφώνου 

και πληκτρολογεί τον αριθμό στου Μαξίμου.

Βάλε και δυο κουτιά μαρμελάδα βερίκοκο και δυο σοκοφρέτες κουκουρουκου.

Βάλε και έναν ρέγκο αρσενικό. Μ΄ ακούς κυρ-Στέφανε; Και ένα αυτόγραφο του Σπαλιάρα.

Βάλε και αυξημένες συντάξεις, κυρ-Στέφανε. Βαλε και το ΕΚΑΣ.  

Βάλε και βασικό μισθό στα 751 ευρώ. Βάλε και ¼  (ένα τέταρτο) μνημόνιο.

Από το καλό όμως, ε;  Θα το κάψουμε απόψε, κυρ-Στέφανε.

Μ’ ακούς κυρ-Στέφανε; Μ’ ακούς…

Βασίλευε ὁ ἥλιος πίσω ἀπ᾿ τοὺς στρατῶνες, οἱ ζητιάνοι ψάχνανε γιὰ λίγο νερό,

μὰ ὅλα τὰ λαγήνια ἦταν ἀναποδογυρισμένα στὴν πόλη Κανά,

οἱ γυναῖκες φεύγανε κλαίγοντας μέσα στὸ κίτρινο σούρουπο,

ἐγώ, κυνηγημένος, μοίραζα πάνω στὸ λόφο τὸ κρασί μου μὲ λῃστὲς

καὶ ψευδομάρτυρες, ἐνῷ ὁ σταυρὸς δάγκωνε κιόλας τὴν ἄκρη τοῦ παλτοῦ μου.
Ποιὸν ν᾿ ἀγαπήσω; Σὲ ποιὸν νὰ ἐξομολογηθῶ;

Μονάχα ὁ Θεὸς μπορεῖ νὰ καυχηθεῖ ὅτι μ᾿ ἄκουσε νὰ παραπονιέμαι,

ἤπια ὅλο τὸ βοῦρκο στὸν ὑπόνομο ποὺ μ᾿ ἔριξαν,

τ᾿ ἄντερά μου ἔγιναν οἱ δρόμοι ποὺ κυλᾶνε ἁμάξια θριάμβου,

ἔβγαλα τὰ φτερά μου καὶ τὰ κάρφωσα στὴ γριά, ποὺ τὴ θάβαν ὁλομόναχη

μ᾿ ἕνα σπουργίτι στὸ γειτονικὸ δέντρο, μὲ μιὰ παλιὰ κασετίνα γεμάτη στάχτη 

— θυμηθεῖτε μὲ ὅταν ἔρθει ἡ ὥρα.

Ἐργόχειρα φυλακισμένων στέγνωναν στὸ τζάκι,

ἦταν φθινόπωρο κι εἶχαν ἐρημώσει τὰ χωράφια,

ἄκουγα τὸ βῆμα τῶν καραγωγέων καταβροχθίζοντας τὸν κλεμμένο σανό.
Τότε εἶδα τὸ μεγάλο ἰκρίωμα, ὅπου ἔπρεπε ν᾿ ἀνεβῶ,

 ἄγνωστο ἂν θὰ στεφθῶ βασιλιὰς ἢ θὰ κυλήσω στὸ καλάθι τῶν ἀποκεφαλισμένων*

*ΤΑΣΟΣ ΛΕΙΒΑΔΙΤΗΣ

ΣΟΦΑ ΛΟΓΙΑ!

                 ΣΟΦΑ ΛΟΓΙΑ!

  

Μια φυσαρμόνικα που κλαίει
με την ανάσα ενός παιδιού
σημάδι τούτου του καιρού
που μας φοβίζει και μας καίει

Μια φυσαρμόνικα που κλαίει
ειν’ η δική μας παρουσία
τον ύμνο ακούγοντας να λέει
χαίρε ω χαίρε ελευθερία

Κι είν’ οι φωνές μας στον αέρα
αλήθεια ποια είναι η αλήθεια
έτσι που ζεις από συνήθεια
μια μέρα ακόμα και μια μέρα

Μια φυσαρμόνικα που κλαίει
σπάζουν τ’ αγάλματα κομμάτια
ψυχές που κράζουνε βοήθεια
κι έχουν ορθάνοιχτα τα μάτια

Κι ο ουρανός που μας σκεπάζει
μια φυσαρμόνικα που κλαίει
κι εμείς ανυποψίαστοι κι ωραίοι
μέσα στο θαύμα που βουλιάζει

Λίγοι καλοί κι αυτοί μοιραίοι
παραιτημένοι κατά βάθος
ω με πόση ένταση και πάθος

γίνονται πρώτοι οι τελευταίοι
                          ΔΗΜΟΣ ΜΟΥΤΣΗΣ

ΚΕΙΜΕΝΑ ΤΑΚΗΣ ΠΟΛΙΤΗΣ

Όταν στο βάλτο συγκρούονται τα βουβάλια, πληγώνονται και εξασθενούν.

Τότε βγαίνουν στην επιφάνεια τα βατράχια, τα νεροσκούληκα και τα έντομα και καταλαμβάνουν 

την εξουσία.

«Δώσαμε στη μύγα κώλο και έχεσε τον κόσμο όλο»

Ανακατεύεις την τράπουλα και σου ’ρχεται στη μοιρασιά όλη η λιμούρα.

Ρίχνεις ζαριά και φέρνεις ασσόδυο.

Όταν είσαι ένας χωριάτης κόκορας, δεν θα καταφέρεις ποτέ σου να πετάξεις. Το πολύ-πολύ να γίνεις σούπα ή κρασάτος κοκκινιστός με χοντρά μακαρόνια.

Πήρες δάνειο από την τράπεζα για να γίνεις επιχειρηματίας, έφτιαξες και δικό σου στάβλο και από την πείνα έφαγες τον γάιδαρο και σου έμεινε το σανό. Τώρα, τι θα το κάνεις το σανό, κορόιδο;

Λίγοι καλοί κι αυτοί μοιραίοι
παραιτημένοι κατά βάθος
ω με πόση ένταση και πάθος

γίνονται πρώτοι οι τελευταίοι…

Ο κοντόψευδος «βλαχοπαράγων» φωτογραφίζεται για τις ηλεκτρονικές εφημερίδες και τα έντυπα. Τεντώνεται μπας και ψηλώσει και εφτά σκυλιά την ίδια ώρα καίγονται ζωντανά, εγκλωβισμένα 

μέσα στο κοντέινερ.

Κανείς δεν άνοιξε την πόρτα. Ούτε ο παράγων, που στόχος του είναι να σώσει την πόλη…

Κανείς δεν άνοιξε την πόρτα της ζωής και της ελευθερίας…

«Οὕτως ἔσονται  οἱ  ἔσχατοι  πρῶτοι…»

Πρωί- πρωί μόλις ξύπνησα, παρακολούθησα μια υψηλή ανάλυση «σύγχρονου Μαρξισμού» 

και έπαθα κράμπα στην αριστερή μου γάμπα. Μούδιασε και το μυαλό μου. 

Είδα έξι επεισόδια Flintstones και άκουσα εφτά φορές το «Νεάντερνταλ» του Αγγελάκα 

για να συνέρθω, να ’ρθω στα ίσια μου και να αποκαταστήσω τη βλάβη.

Οι σοφοί με τα μαύρα μάξι φουστανάκια απέρριψαν τη σύγχρονη στιχουργική.

Προτιμούν τα παιδιά στα σχολεία να μαϊμουδίζουν, να είναι άβουλα, να μην σκέπτονται 

και να μην γεννάει το μυαλό τους.

Αυτός με το μίνι δεν πήγε…

Πάντως εγώ την γάμπα με την κράμπα (τέλειος συνδυασμός, τέλεια ρίμα) θα τα κάνω ποίημα 

και θα το στείλω να το διδάξουν στα σχολεία.

Θα το δώσω και μελοποιημένο να το τραγουδήσει ο Χαρούλης στη συναυλία με τον Σαββόπουλο, του χρόνου, στο «Όλοι μαζί μπορούμε».

Αλήθεια, γιατί βελάζει αυτός ο μικρός κρητικός; Την έχει δει πρόβατο με Ray ban;

Είχα γυναίκα είχα ζα

Είχα μια Βάσω με βυζά

Μα προκοπή δεν είδα*

Οι δημοτικές εκλογές θα προηγηθούν των εθνικών εκλογών και θα είναι ένα test για την κυβέρνηση της αριστεράς. Να δει αν μπορεί να συνεννοηθεί και να συνεργαστεί με δυνάμεις του ευρύτερου δημοκρατικού χώρου.

Αν τα καταφέρει, αυτός θα είναι και ο μπούσουλας για τις εθνικές εκλογές, που θα ακολουθήσουν.

Όμως, ποιες είναι οι δημοκρατικές δυνάμεις;

Είδα τις μέρες του καύσωνα και των μικροσεισμών, για να δροσιστώ, την ταινία «Ηλεκτρικός Άγγελος» του Αιγιώτη σκηνοθέτη Θανάση Ρετζή και διάβασα ξανά τα ποιήματα του Αιγιώτη πρωτοπόρου ποιητή της γενιάς του ’70, Γιάννη Κοντού.

Εδώ, πώς και δεν τους ξέρουν; Εδώ, τιμούν τους συνταξιούχους δημοσίους υπαλλήλους  

που καταπιάστηκαν με την ποίηση στα χρόνια της συνταξιοδότησης τους.

Εικοσιοκτώ θέατρα
Κι ο χρυσαυγίτης στη σέντρα
Οι δρόμοι γέμισαν σκουπίδια
Ντόπια και εισερχόμενα
Ποτέ δεν είχε τόσο πολλά σκουπίδια
Αυτή η άχαρη πόλη**

*Κώστας Βάρναλης
**Γράφτηκε για τις ανάγκες του κειμένου.

ΤΑ ΦΟΥΣΚΩΜΕΝΑ ΠΑΓΙΑ

             ΤΑ ΦΟΥΣΚΩΜΕΝΑ ΠΑΓΙΑ

 

Τα βράδια είναι ατέλειωτοι αιώνες μαζεμένοι

μέσα στον ύπνο το βαθύ πολυταξιδεμένοι

Άλλοι γυρνάνε με το νου και άλλοι στα εμπόδια

άλλοι ψηλά αρμενίζουνε κι έχουν φτερά στα πόδια

Κι εγώ που θέλησα πολλά έμεινα με τα λίγα

μα γρήγορα συνήθισα τα νιάτα μου τ’ ατίθασα

      έπλασα κόσμο μυστικό και μπήκα σε λημέρι

ξέχασα τις αγάπες μου που μου `στησαν καρτέρι

Να `σαι μονάχος σου θα πει να είσαι αντρειωμένος

να μη σε πιάνει πανικός ούτε κι ο ίδιος ο Θεός

Αλλιώς στα πάγια κολλάς σέρνεσαι βρίζεις και πονάς

αγάπες σε κυκλώνουνε και στο μαντρί σε χώνουνε

Κι εγώ που θέλησα πολλά έμεινα με τα λίγα

μα γρήγορα συνήθισα τα νιάτα μου τ’ ατίθασα

έπλασα κόσμο μυστικό και μπήκα σε λημέρι

ξέχασα τις αγάπες μου που μου `στησαν καρτέρι

                                            

                                              ΣΩΚΡΑΤΗΣ ΜΑΛΑΜΑΣ

ΚΕΙΜΕΝΑ ΤΑΚΗΣ ΠΟΛΙΤΗΣ

Αυτή η πόλη είναι γεμάτη μαλάκες, πούστηδες και φασίστες!

Σε ποια κατηγορία ανήκεις;

Θα μου κόψεις την καλημέρα; Δε με νοιάζει…

Έρχεται η μπουχλάδω από το βάθος του δρόμου με λαχανί μπλουζάκι, με στάμπα L.A.

Αν είναι έτσι στο Λος Άντζελες, τότε χίλιες φορές στην Τέμενη, που έχει και ένδοξο παρελθόν (αμβροσία, σουβλάκι…)

Εκεί ανακαλύφθηκε και ο πρώτος προϊστορικός άνθρωπος (που τον έλεγαν Θανάση). 

Εκεί πάρθηκε η απόφαση για την κήρυξη του «Τρωικού πολέμου» όπως επίσης και του «αγνώστου πολέμου». 

Εκεί έγινε και η συνέλευση της Βοστίτσας και πάρθηκε η απόφαση για την έναρξη 

της επανάστασης του 1821 και εκεί  ίσως γίνει και ο τελικός του survivor.

Ο αλβανός τουρίστας με το λευκό κανισάκι μου λέει:

-Είμαι αλβανός τουρίστας και έπεσα θύμα απάτης... Μου έκλεψαν το πορτοφόλι οι γύφτοι. 

Μπορείς να με βοηθήσεις;

Ποιος ήταν αυτός; Ο καινούριος προπονητής του ολυμπιακού; Ο γκόμενος του Φουρθιώτη;

Αυτός που έκλεψε το κανίς από τους γύφτους;

Γεννήθηκα στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας και η πρώτη λέξη που συλλάβισα ήταν Ολυμπιακός.

Αποποιούμαι την 57χρονη ποδοσφαιρική μου ιδεολογία και δηλώνω «Αστέρας Αμαλιάδας» 

από δω και μπρος.

Τελικά τα πάντα είναι θέμα αισθητικής.

Ο Πολιτισμός γκρεμίζεται μέρα με τη μέρα. Έρχονται οι ανθρωποφάγοι, οι κανίβαλοι.

Όσο κι αν φαίνεται κινηματογραφικό, έρχονται…(στο έργο της Δευτέρας…).

Δευτέρα ξημερώνει αύριο.

Παραβιάζονται καθημερινά κεκτημένες αξίες, στον πλανήτη, στη χώρα, στον μικρόκοσμο 

της γειτονιάς. Εσύ, ό,τι πάλεψες να κτίσεις, γκρεμίζεται από τα ανθρωποειδή που λανσάρουν 

τα κουσούρια τους ως προσόντα.

Ο ρόλος που σου δίνουν είναι να τους πληρώνεις φουσκωμένα τα πάγια, να τους φουσκώνεις 

τις τσέπες τους και τους κώλους τους.

Ο αλβανός τουρίστας με το λευκό κανισάκι (που έκλεψε από τους γύφτους) συμμετείχε σε μια σύσκεψη προσωπικοτήτων για την τουριστική ανάπτυξη της πόλης μας, με σορτς από τη λαϊκή αγορά (L.A), λευκή αθλητική κάλτσα για να ταιριάζει με το λευκό κανισάκι και παντόφλες στρατού.

Η σύγχρονη αμφίεση του Νεάντερνταλ χρυσαυγίτη.

Άιντε και εις ανώτερα… μαλάκες.

.

 Δε μένει εδώ κανείς, 
 μόνο τα δέντρα μείναν ίδια
 κι άδειοι δρόμοι με σκουπίδια.
 Δε μένει εδώ κανείς, 
 σκληρό το φως που ξημερώνει, 
 σα μεθυσμένο μ’ ανταμώνει
 και με λιώνει…

ΥΓ. Τα αστέρια χαμηλώσανε για να τα μετρήσω ένα  ένα και να αποκοιμηθώ.

Καληνύχτα μαλάκα.  Η ζωή έχει αξίες μαλάκα!

ΤΕΣΣΕΡΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΙΟΥΝΙΟ

           ΤΕΣΣΕΡΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΙΟΥΝΙΟ

                  
                    Αντί να φωνασκώ και να συμφύρομαι

με τους υπαίθριους ρήτορες και τους αγύρτες

-Μάντεις κακών και οραματιστές-

όταν γκρεμίστηκε το σπίτι μου

και σκάφτηκε βαθιά με τα υπάρχοντα

(και δε μιλώ εδώ για χρήματα και τέτοια)

πήρα τους δρόμους μοναχός σφυρίζοντας.

Ήτανε βέβαια μεγάλη η περιπέτεια

όμως η πόλις φλέγονταν τόσο όμορφα

ασύλληπτα πυροτεχνήματα ανεβαίνανε

στον πράο ουρανό με διαφημίσεις

αιφνίδιων θανάτων κι αλλαξοπιστήσεων.

Σε λίγο φτάσανε και τα μαντάτα πως

κάηκαν όλα τα επίσημα αρχεία και οι βιβλιοθήκες,

οι βιτρίνες των νεωτερισμών και τα μουσεία,

όλες οι ληξιαρχικές πράξεις γεννήσεων

και θανάτων -έτσι που πια δεν ήξερε

κανείς αν πέθανε ή αν ζούσε ακόμα-

όλα τα δούναι και λαβείν των μεσιτών

από τους οίκους ανοχής τα βιβλιάρια των κοριτσιών,

τα πιεστήρια και τα γραφεία των εφημερίδων.

Εξαίσια νύχτα τελεσίδικη και μόνη

οριστική (όχι καθόλου όπως οι λύσεις στα περιπετειώδη φιλμ).

Τίποτα δεν πουλιόταν πια.

Έτσι λαφρύς και περιττός πήρα τους δρόμους

Βρήκα την Κλαίρη βγαίνοντας

απ' τη Συναγωγή κι αγκαλιασμένοι

κάτω απ' τις αψίδες των κραυγών

περάσαμε στην άλλη όχθη με τις τσέπες

χωρίς πια χώματα, φωτογραφίες και τα παρόμοια.

      Τίποτα δεν πουλιόταν πια.

                             ΜΑΝΟΛΗΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΚΗΣ

      Περιμένετε να καταλαγιάσει λίγο

      να κάτσει ο κουρνιαχτός στο έδαφος

      Μέχρι να προλάβουν τα περιστέρια

      να γυρίσουν στις φωλιές τους

      Μέχρι οι άγγελοι να ξαναφορέσουν

      τα βγαλμένα τους φτερά.

      Τότε θα μιλήσω

      για τις χαραγμένες σβάστικες στα μπράτσα

      Τότε θα μιλήσω

      για τις εικονικές εκτελέσεις που αναβλήθηκαν

      Τότε θα μιλήσω

      για την υποταγή και τις εντολές των ανακτόρων

                                                       ΤΑΚΗΣ ΠΟΛΙΤΗΣ

      Φρόντισε οι στίχοι σου να σπονδυλωθούν

με τις αρθρώσεις των σκληρών των συγκεκριμένων λέξεων.
Πάσχισε να ’ναι προεκτάσεις της πραγματικότητας
όπως κάθε δάχτυλο είναι μια προέκταση στο δεξί σου χέρι.
Έτσι μονάχα θα μπορέσουν σαν την παλάμη του γιατρού
να συνεφέρουν με χαστούκια όσους λιποθύμησαν
μπροστά στο άδειο πρόσωπό τους.
                                                  ΑΡΗΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ

  

          
           Προχωρούσε ένα δρόμο της μεγάλης πόλης το λεωφορείο μας
           Πίσω από ένα βυτιοφόρο που έγραφε με μεγάλα γράμματα:
           ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΚΚΕΝΩΣΕΩΣ ΒΟΘΡΩΝ
           Ξεκινούσε το βυτιοφόρο
           Ξεκινούσαμε και εμείς
           Σταματούσε
           Σταματούσαμε
           Ακολουθούσαμε όλοι το μεγάλο βαρέλι
           Χοντροί κύριοι και λεπτές κυρίες
           Μέσα στη μεγάλη πόλη.

                                            ΚΩΣΤΑΣ ΕΥΑΓΓΕΛΟΥ ΡΟΚΟΣ