ΤΡΕΙΣ ΑΛΗΘΙΝΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ

ΤΡΕΙΣ ΑΛΗΘΙΝΕΣ ΙΣΤΟΡΙEΣ

ΚΕΙΜΕΝΑ ΤΑΚΗΣ ΠΟΛΙΤΗΣ

Μια αληθινή ιστορία που μοιάζει με παραμύθι διαδραματίζεται σε μια πόλη με μερικές δεκάδες χιλιάδες κατοίκους. Μια πόλη που βρέχεται από θάλασσα με επτά χιλιόμετρα παραλία και που δεν συναντάς ούτε περίπτερο για να αγοράσεις τσιγάρα.

Και γύρω-γύρω βουνά, που τα τελευταία χρόνια τα επισκέπτεται η φωτιά.

Αυτή η πόλη, μιας και δεν έχει επιμέλεια και τάξη, δεν έχει συχνούς επισκέπτες.

Την επισκέπτεται όμως κατά καιρούς ο σεισμός και την τραυματίζει.

Μια η φωτιά, μια ο σεισμός, καίγεται και σπάει το κορμί της μικρής αυτής πόλης.

Τότε μαζεύτηκαν οι Σοφοί και είπαν πως πρέπει να φέρουμε τη Μαρίνα.

Η Μαρίνα ήταν μια τραγουδίστρια από την πρωτεύουσα με αριστοκρατικό ύφος, βελούδινο δέρμα, κατάξανθα μαλλιά και ακριβά φορέματα.

Οργάνωσαν απαγωγή, έβαλαν και κάτι γύφτους και την κλέψανε και ήταν ευτυχισμένοι.

Όμως αυτό δεν συνέβαινε και με τη Μαρίνα, που αλλιώς είχε συνηθίσει: κρύωνε, πείναγε και διψούσε. Το κορμάκι της είχε γεμίσει πληγές απ’ το σκληρό στρώμα. Κι ας μην το συνεχίσω παρακάτω γιατί γίνεται μελό. Έτσι τελειώνει η πρώτη ιστορία και πάμε για τη δεύτερη.

Ιστορία θεατρική με διαλόγους και πρόζα

- Να στήσεις την εξέδρα για την συναυλία.

- Και τι τους πέρασες τους οικοδόμους, μαύρους;…….

- Όχι, γιατί μαύροι είναι ο Μiles Davis, o John Coltrane, ο Fela Kuti, o Bob Μarley, o Martin  Louther King, o Nelson Mandela.

Και οι οικοδόμοι είναι οικοδόμοι……..

Χρώματα, Χρώματα, Χρώματα και αρώματα τραγουδούσε ο Χαρούλης το ποίημα του Μιχάλη Κατσαρού, που το είχε πρωτοτραγουδήσει ο Νίκος Ξυλούρης.

Θυμάμαι το Μιχάλη που συντρώγαμε σ’ ένα ταβερνάκι στην Πλάκα κι έτρωγε κάθε μέρα γίγαντες για να δυναμώνει και να φυλάει την πόλη από τους βαρβάρους.

Χρώματα, Χρώματα, άσε τα καμώματα……

Οι παράγοντες πέρασαν από μακριά, δεν κάθισαν στις θέσεις των επισήμων, είχαν υποστεί τροφική δηλητηρίαση και φοβηθήκαν μη λερώσουν τα καθίσματα.

Και με χρώματα και αρώματα τελειώνει η δεύτερη ιστορία για να πάμε στην τρίτη με γεγονότα που συνέβησαν και που θα συμβούν.

Στην τρίτη ιστορία  η Μαρίνα πεθαίνει και τη θάβουν τιμώντας την με την παρουσία της εμπριμέ τραγουδίστριας. Ακολουθεί παγκόσμια οικονομική κρίση.

Στο μεταθανάτιο γεύμα συμπεριλαμβάνονται πατατούλες, κρεατάκι, μεζουρόκρασα  και τσουρέκι.

Από το ραδιόφωνο ακούγεται ο Τζίμης Πανούσης που κατά καιρούς με ξεκουράζει. Η λύση για την κρίση δίνεται με ένα από τα πρώτα του τραγούδια:

Σήκω να πάμε στα Καλάβρυτα

Στην Άγια Λαύρα και στο Δομοκό

Δεν ξέρω τι μου ήρθε αγάπη μου

Θέλω να μπω σε οδοντωτό.

ΕΝΑ ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ

       ΕΝΑ ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ

           
       Κόκκινη κλωστή δεμένη, 

     στην ειρήνη μπερδεμένη

            δωσ’ της κλότσο να γυρίσει,

 παραμύθι ν’ αρχινίσει

   Η αγάπη κι η ομόνοια, 

        κάτω σπάθες και κανόνια

   κατεβήκανε μια μέρα, 

     στο Λιτόχωρο πιο πέρα.

  Παραμύθι, παραμύθι, 

  το κουκί και το ρεβίθι

        Βόηθησε και συ να γένει, 

   όλη η γης αδελφωμένη

                                                                           ΓΙΩΡΓΟΣ ΖΕΡΒΟΥΛΑΚΟΣ

 ΚΕΙΜΕΝΑ ΤΑΚΗΣ ΠΟΛΙΤΗΣ

 Πρώτη πράξη

Τα «πρωτάκια» βαστούν στα χέρια τα LAPTOP γεμάτα χαρά!  Τώρα θα μπορούν να κατεβάζουν τα τραγούδια που τους αρέσουν από το Ίντερνετ και θα παίζουν και τα παιχνίδια που γουστάρουν. 

Όμως υπάρχει ο κίνδυνος από τις συμμορίες ανηλίκων που χτυπούν  τους  μαθητές για να τους πάρουν τα κινητά και το χαρτζιλίκι.

Μήπως θα έπρεπε να προβλεφθεί μια λύση ώστε να είναι ολοκληρωμένη η προσφορά σκέφτηκε ο μικρός Μανώλης, ίσως ένα μικροτσίπ- φωτογραφική μηχανή  που θα είναι συνδεδεμένο με την Αστυνομία κι έτσι ο κλέφτης ανοίγοντας το laptop θα φαίνεται το πρόσωπό του στην οθόνη κι η αστυνομία θα τον συλλαμβάνει. Ήταν τόσο έντονος ο προβληματισμός του Μανώλη που εξαντλήθηκε και τον πήρε ο ύπνος στον καναπέ του σαλονιού…….

Δεύτερη πράξη

Τα δελτία ειδήσεων των οχτώ μιλάνε για χιλιάδες laptop που χάθηκαν σε μια βραδιά

με περίεργο τρόπο. Ο διευθυντής της αστυνομίας ενημερώνει το κοινό και τους άμεσα ενδιαφερόμενους δηλαδή τα «πρωτάκια» ότι η προστασία με το μικροτσίπ- φωτογραφική μηχανή απέτυχε. Ανοίγοντας την οθόνη αντικρίζεις έναν κλόουν που σου βγάζει τη γλώσσα  κι αυτό συμβαίνει σε όλα τα laptop με τον ίδιο κλόουν που επιδεικνύει τη γλώσσα του κοροϊδευτικά…..

Ο Μανώλης ιδρωμένος από το φόβο του αλλάζει πλευρό στον καναπέ…..

Τρίτη πράξη

Τελικά τα όνειρα γίνονται παραμύθια  με επιρροές από αμερικάνικα θρίλερ και ότι άλλο έχει επιφορτίσει το αγνό μυαλουδάκι ενός μικρού παιδιού.

Ετούτη τη φορά ο Μανώλης βλέπει στο όνειρό του τα κομπιούτερ υψηλής νόησης

που ξεπερνούν τις δυνατότητες του ανθρώπου, απεγκλωβίζονται και αποφασίζουν να κατακτήσουν τον πλανήτη. Οι άνθρωποι συγκεντρώνονται σε υπόγεια καταφύγια ή κρύβονται στα βουνά για να σωθούν από τους καταχτητές.

Το όνειρο κατάντησε εφιάλτης για το μικρό Μανώλη!

Τέταρτη πράξη

Ακούγεται η φωνή του πατέρα του.

-Μανώλη σε πήρε ο ύπνος στον καναπέ, πώς και δεν ασχολείσαι με το laptop σου;

Ο Μανώλης πετάγεται λες και τον βάρεσε ηλεκτρικό ρεύμα. Θέλει να ευχαριστήσει τον πατέρα του που τον έβγαλε από τον εφιάλτη, όμως δεν έχει τη δύναμη να μιλήσει. Απλά χαμογελάει γιατί αισθάνεται ασφάλεια δίπλα στο γονιό του.

Πέμπτη πράξη 

Είναι το μεσημεριανό Κυριακάτικο τραπέζι. Όλοι είναι χαρούμενοι μα πιο πολύ ο Μανώλης που χαζεύει τα πολύχρωμα λουλούδια στο βάζο. Τότε ακούγεται η φωνή της μητέρας του:

- Παιδί μου σε βλέπω αλλαγμένο τις τελευταίες μέρες. Τι σου συμβαίνει;

Δεν χαλάς πια ατελείωτες ώρες στο laptop σου. Μήπως είσαι άρρωστος; Θέλεις να σε πάμε σ’ έναν  γιατρό να σε εξετάσει;

Και ο Μανώλης με ύφος ώριμου άντρα απαντά.

-Όχι μητέρα, τώρα είμαι καλά. Τώρα θέλω να απολαύσω τις μυρουδιές και τα χρώματα, τη φύση και τα δέντρα, τη θάλασσα, τον αέρα, τη βροχή και τα ζώα κι ότι υπάρχει γύρω μου. Τα παιχνίδια, τους φίλους μου, τις εκδρομές. Όσο για το laptop, θα του δώσω το χρόνο που του  χρειάζεται, δηλαδή όσο χρόνο μου χρειάζεται εμένα. Τίποτα παραπάνω!

Επίλογος

Να καμιά φορά που τα όνειρα  μας βοηθούν για να ξεπεράσουμε  τη δύσκολη συνέχεια. Το υποσυνείδητο έπαιξε το ρόλο που έπρεπε κι από την άλλη είναι και το DNA των Ελλήνων με το «ΠΑΝ ΜΕΤΡΟΝ ΑΡΙΣΤΟΝ ». Η αλήθεια είναι ότι στο χαρτί γράφουμε ότι θέλουμε, ειδικά όταν πρόκειται για παραμύθι  κι όταν θέλουμε να παινέψουμε και τη φυλή μας, και να  φουσκώνουμε κι από καμάρι. Όμως ας είναι αιτία αυτό το παραμύθι για να δούμε τα πράγματα πιο ώριμα εκτιμώντας τους κινδύνους που φέρνει η κάθε καινούργια τεχνολογία όταν δεν «λαμβάνει σοβαρά

υπ’ όψιν»  τη φύση και τον άνθρωπο.

ΤΑ ΔΥΟ ΠΡΟΣΩΠΑ ΤΟΥ ΜΑΝΟΥ

ΤΑ ΔΥΟ ΠΡΟΣΩΠΑ ΤΟΥ ΜΑΝΟΥ

                   

 

    

                                                                                                ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΚΕΙΜΕΝΩΝ ΤΑΚΗΣ ΠΟΛΙΤΗΣ

Ο Μάνος έλεγε:

-Στον κάθε ρόλo μου έχω  να παλέψω μ’ ένα ανήμερο θεριό.

Και δεν ξέρω αν θα με κατασπαράξει ή θα το εξημερώσω.

Ένα θεριό που αν και σου προξενεί φρίκη ωστόσο σε μαγνητίζει,

 σε γοητεύει και σε προκαλεί να παλέψεις.

Το πρωτοπαλίκαρο του Σαράφη στον έβδομο λόχο, «οι αμετανόητοι» που πάει να πει οι ανυποχώρητοι, οι  αλύγιστοι.

-Tο 1947 με απέλυσαν από το Εθνικό Θέατρο, λόγω φρονημάτων. Μου έστειλαν ένα έγγραφο με το οποίο με καλούσαν να απαντήσω πού ήμουνα στην Κατοχή, στα Δεκεμβριανά και τέτοια. 

Απάντησα πως ξερόυν πολύ καλά ποιος είμαι, τι πιστεύω και τι έκανα, επομένως το παρόν μου στάλθηκε από παραδρομή ή από λάθος και το επιστρέφω.

-Θυμάμαι όταν με είχαν στην ασφάλεια, που ’τρεξε η μάνα μου να με βρει. 

Ήταν άρρωστη και καλά δεν είχε συνέλθει. Χαμογελάει πίσω απ’ τα σύρματα.

Μου κάνει νόημα σα να μη  συνέβαινε τίποτα. Κρητικιά βλέπεις, πού να καταδεχτεί να σκύψει. Σπάραξε η καρδιά μου.

-Θέλεις να’ ρθώ στο σπίτι, μάνα; τη ρωτάω. Θέλεις; Θέλεις;

-Πώς θα’ ρθεις;

-Ε…Θα υπογράψω και θα’ ρθώ.

-Ίντα θα υπογράψεις;

-Δήλωση.

-Ίντα είναι η δήλωση;

-Ότι δεν είμαι αυτό που είμαι.

-Και δεν είσαι;

-Είμαι.

-Τότες μην υπογράφεις κερατά. Μην υπογράφεις.

Γεννήθηκε στις 14 Αυγούστου του 1909 στο Καστέλι Κισσάμου της Κρήτης. Ήρθε στην Αθήνα εφτά χρονών. Μετά τρεις τάξεις Σχολαρχείου, πηγαίνει στη σχολή Ασυρματιστών. 

Τον κερδίζει η τέχνη.

Στα 1927 παίζει την πρώτη του ταινία, Το λάβαρο του ’21.

Το 1928 πρωτοβγαίνει στο θέατρο με το Θίασο των Νέων. Το 1941 παντρεύεται με τη Νένα Βρακοτσώλη. Το 1943 ιδρύει μαζί με άλλους συναδέλφους του, το Κρατικό Θέατρο Βόρειας Ελλάδας. Την ίδια χρονιά γίνεται μέλος του ΚΚΕ.

Το 1948 εξορίζεται για πέντε χρόνια. Το 1955 ιδρύει το Ελληνικό Λαϊκό Θέατρο.

Το 1961 παίρνει το πρώτο βραβείο αντρικού ρόλου στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Σάν Φρανσίσκο. Το 1979 παντρεύεται με τη Λίντα Άλμα.

Το  1984, 2 Σεπτεμβρίου απόγευμα 4.10 ο Κατράκης πεθαίνει…Ο φυσικός νόμος τον νίκησε αναπάντεχα. Ο Μάνος Κατράκης άφησε την τελευταία του πνοή το απόγευμα της Κυριακής………..

Ο μεγάλος θεατράνθρωπος, το σύμβολο του ήθους και της τέχνης χάνεται αφήνοντας πίσω του πλήθος θεατρικές παραστάσεις από το αρχαίο, κλασικό και σύγχρονο θέατρο. 

Πολύτιμη κληρονομιά για τους νεότερους.

Και έχοντας  υπηρετήσει τον ελληνικό κινηματογράφο με σοβαρότητα  και συνέπεια, παρόλο που αναγκάστηκε να κάνει μικρές υποχωρήσεις, αποτέλεσμα των  ιδεολογικών  του επιλογών και των οικονομικών δυσκολιών  που αντιμετώπιζε προσπαθώντας να στηρίξει το Ελληνικό Λαϊκό Θέατρο. Υποκλινόμαστε σ’ αυτόν που «στοίχειωσε τη θεατρική σκηνή και τη σκηνή του στη Μακρόνησο. Σ’ αυτόν που «μεγαλούργησε πιστά και τίμια –αληθινός καλλιτέχνης του λαού για 55 χρόνια στο Ελληνικό θέατρο». Αυτόν που πάντα ποιούσε ήθος. Αυτόν που καθώς έμεινε για πάντα στην καρδιά του  λαού, στην ιστορία, αιώνιος, αλύγιστος και ακατάβλητος, θα νιώθουμε πως είναι για πάντα μαζί μας.

ΜΙΑ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗ

                       ΜΙΑ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ

              ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗ

 

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΚΕΙΜΕΝΩΝ ΤΑΚΗΣ ΠΟΛΙΤΗΣ

Μοιάζει περίεργο μια συνέντευξη δοσμένη στα 1957 να είναι τόσο επίκαιρη. 

Αν είναι όμως από το μεγαλοδιανοούμενο Νίκο Καζαντζάκη με την τεράστια παγκόσμια

προσφορά του στη φιλοσοφία, στην αναζήτηση, στη λογοτεχνία,στην ποίηση, τότε τα πράγματα αλλάζουν. Ο Νίκος Καζαντζάκης παραμένει κλασικός αλλά και ανατρεπτικός στοχαστής αλλά και αμφισβητίας, σοφός και ώριμος, επαναστάτης και έφηβος. 

Εγώ αυτό που είχα να κάνω ήταν  να βρω τη συνέντευξη και να σας τη δώσω. 

Θα  ήταν εγωιστικό εκ μέρους μου να την κρατήσω μόνο για μένα.

Όσο για σας, εύχομαι να την απολαύσετε!

 

     Στις αρχές του 1957 η δημοσιογράφος       

     Γιολάντα Τερέντσιο επισκέφθηκε το  

     ζεύγος Καζαντζάκη στο σπίτι τους      

     στην πόλη Αντίμπ.

     Περιγράφει το  χώρο,  δίνει  ένα σύντομο  

     πορτρέτο  του συγγραφέα  και καταγράφει τη  

     συζήτηση μαζί του.

Ζουν ήσυχα, ερημικά, οι δυο Έλληνες στο γραφικό μικρό σπίτι της οδού του Μπα-Καστελέ. 

Απ' τα παράθυρά τους βλέπουν το λιμάνι της Αντίμπ και τη γαλανή Μεσόγειο. Η πρόσχαρη φιλοξενία της οικοδέσποινας αγκαλιάζει τον επισκέπτη μόλις δρασκελίσει το κατώφλι. 

Λίγα σκαλιά οδηγούν στο γραφείο του συγγραφέα. Ψηλός, ίσιος, ασκητικός, μ' ένα καλό χαμόγελο, απλώνει το μπράτσο και σφίγγοντας το χέρι ρωτάει άπληστα, με την ιδιαίτερη προφορά του: «Τι νέα μας φέρνετε απ' την Ελλάδα;».
Ευτυχώς, μια σειρά από δημοσιογραφικές έρευνες μ' έχουν φέρει τελευταία σ' επαφή με την έξω από την Αθήνα Ελλάδα κι έτσι του διηγούμαι τι είδα και τι άκουσα στα χωριά και τις πόλεις, από τ' άγρια βράχια της Μάνης ως την κορφή του Βίτσι.
Πως γίνονται και μεγάλα έργα, αλλά πως η φτώχεια μένει πάντοτε φτώχεια και πως η εγκατάλειψη στα χωριά είναι τόση ώστε οι άνθρωποι στη Βόρειο Ελλάδα μου είπαν πως ζούνε «πίσω από τον ήλιο».
Πίσω από τον ήλιο, μουρμουρίζει ο Καζαντζάκης και σημειώνει την απλή αυτή φράση, που βγήκε απ' τα χείλια του λαού που τόσο βαθιά αγαπάει.

Γ.Τ.: Πέστε μου τώρα και για σας, είσαστε ευχαριστημένος;

Ν.Κ.: Είμαι ευτυχισμένος -αν κι είναι ντροπή να αισθάνεται κανείς ευτυχισμένος μια ώρα τέτοια. Αν δεν ήταν μπροστά η Ελένη, θα σας έλεγα πως αυτή η γυναίκα είναι η αιτία της ευτυχίας μου. Πραγματικά, δεν είχα ποτέ μου τολμήσει να φαντασθώ τέτοια κατανόηση από άνθρωπο. Αλλ'  αν εξακολουθήσω, θα θυμώσει. Είμαι ευτυχισμένος γιατί μπορώ να δουλεύω, γιατί δεν έχω καμία φιλοδοξία, κανένα μίσος, γιατί έχω την καρδιά μου καθαρή. Όταν δουλεύει κανείς πνευματικά δεν αρρωσταίνει, δεν γερνάει - αυτό είναι το μυστικό: να μην παρατήσει κανείς τη δουλειά του, γιατί τότε αλίμονο. Πέντε λεπτά μετά τον θάνατό σου, το μυαλό σου να δουλεύει ακόμα. Του Γκαίτε, είμαι σίγουρος, ότι δούλευε και μετά τον θάνατό του, γι' αυτό όταν ο Έκερμαν ξεσκέπασε το σώμα του, ήταν σαν του εφήβου, είχε πειθαρχήσει στα βάσανά του.

Γ.Τ.: Αν μπορούσατε να ξαναγεννηθείτε, θα το θέλατε;

Ν.Κ.: Δεν θα ήθελα να πεθάνω ποτέ· μ' ενδιαφέρει η ζωή, ο άνθρωπος -όχι οι άνθρωποι όλοι μαζί.

Γ.Τ.: Πιστεύετε στην ποιοτική εξέλιξη της ανθρωπότητας;

Ν.Κ.: Ένας Αρμένης ποιητής είπε κάποτε: «Ο πιθηκάνθρωπος ξεκίνησε να γίνει άνθρωπος, αλλά δεν έφτασε ακόμα.».

Γ.Τ.: Υπάρχει ελπίδα για τους ανθρώπους να ζήσουν κάποτε ευτυχισμένοι;

Ν.Κ.: Με στοίχημα, σε χίλια χρόνια! Ένας χωρικός πήρε έναν κόρακα, για να εξακριβώσει αν αλήθεια ζει εκατό χρόνια, μα ο χωρικός πέθανε πρώτος! Έτσι κι εγώ, και χίλια χρόνια αν ζήσω, δεν θα προφτάσω να δω τους ανθρώπους ευτυχισμένους.

Γ.Τ.: Ποια είναι τα μεγαλύτερα εμπόδια στην ευτυχία τους;

Ν.Κ.: Αυτό είναι πολύ δύσκολο ν' απαντήσει κανείς, αυτό είναι η μεγάλη μου αγωνία. Το μεγαλύτερο εμπόδιο στον άνθρωπο είναι, φαντάζομαι, η έλλειψη πίστης σ' ένα ιδανικό ανώτερο από το Εγώ του. Αν δεν πιστεύει κανείς σ' ένα πράγμα ανώτερο από τον εαυτό του, δεν μπορεί να είναι ευτυχισμένος.

Γ.Τ.: Νομίζετε πως μπορεί ν' αποφευχθεί ο τρίτος παγκόσμιος πόλεμος;

Ν.Κ.: Δεν νομίζω πως θα τον γλιτώσουμε.

(Μην λέτε τέτοια πράγματα! φωνάζει η κυρία Καζαντζάκη. Ό,τι και να βάλουμε στο μυαλό μας, ό,τι και να πούμε, τα πράγματα θα έρθουν αλλιώτικα).

Ν.Κ.: Ο πόλεμος θα σταματήσει όταν ο πιθηκάνθρωπος γίνει άνθρωπος! Ο μεγαλύτερος κίνδυνος σήμερα είναι η διάσταση που υπάρχει ανάμεσα διανοητικού και ηθικού ανθρώπου. Ο διανοητικός άνθρωπος έχει φθάσει στο μαγικό, στο υπεράνθρωπο, ενώ ηθικά είναι ανάπηρος. Όταν εναρμονισθούν αυτά τα δύο, τότε θ' αποκτήσει κι η ανθρωπότητα το ισοζύγιο και θα γίνει ευτυχισμένη. Ο σημερινός άνθρωπος μου θυμίζει τον θηριοδαμαστή που μπήκε στο κλουβί των θηρίων νομίζοντας πως η τίγρης ήταν γυμνασμένη.

Γ.Τ.: Ο πνευματικός άνθρωπος μπορεί ν' ανήκει σ' ένα κόμμα ή πρέπει να μένει πάντοτε ανεξάρτητος, για να είναι ελεύθερος να κρίνει; Όπως είπε ο Σαρτρ, κάποτε, ότι ο πνευματικός άνθρωπος πρέπει να πολεμάει την αδικία όπου και να τη βρίσκει.

Ν.Κ.: Είναι δύσκολο για τον πνευματικό άνθρωπο να μείνει μόνος του. Μόνος του είναι αδύνατος, αν ενωθεί όμως με τους άλλους χαλάει. Το πρόβλημα είναι: πώς είναι δυνατόν να ενωθούν οι τίμιοι άνθρωποι; Ο πνευματικός άνθρωπος πρέπει να καταδικάζει την αδικία όπου τη βρίσκει και κάνοντας αυτό που κάνω απαντώ στο ερώτημά σας: γράφω για την ανθρώπινη αξιοπρέπεια που ποδοπατιέται παντού τόσο εύκολα. Αν ενωθώ με τους άλλους θα χάσω την ελευθερία μου. Η ψυχολογία της μάζας είναι αλλιώτικη, μιλάω για τους διανοούμενους σαν μάζα, όχι για τις λαϊκές μάζες, που τις σέβομαι και που έχουν τη δική τους δουλειά. Ένας πνευματικός άνθρωπος μόνος του μπορεί να δουλέψει καλύτερα: ελεύθερος άνθρωπος παλεύει για την ελευθερία. Δέκα ελεύθεροι άνθρωποι, ενωμένοι, χάνουν την ελευθερία τους. Εκείνο που χρειάζεται είναι ν' ακολουθήσεις τον δρόμο σου ως την άκρη.

Η αξία του δρόμου είναι να μη σταματήσεις ποτέ!

Γ.Τ.: Ποιο είναι το πολυτιμότερο πράγμα στον κόσμο;

Ν.Κ.: Για μένα ο χρόνος. Όπως είπε ο αισθητικός Μπέρναρντ Μπέρενσον, που αποτραβήχτηκε στη Φλωρεντία κι είναι ενενήντα χρονώ, μου έρχεται να κατέβω στο δρόμο και ν' απλώσω το χέρι μου στους διαβάτες και να τους πω:

«Δώστε μου λίγο από το χρόνο που χάνετε.».

Γ.Τ.: Κι εγώ που σας έφαγα τόσην ώρα απ' τον πολύτιμο χρόνο σας!

Ν.Κ.: Ε, δεν πειράζει, άπλωσα κι εγώ το χέρι μου και κάτι μάζεψα.

Πηγή:  (Περιοδικό «Ταχυδρόμος» 2 Μαρτίου 1957)

ΜΕΓΑΛΟΣ ΘΕΟΣ

                 ΜΕΓΑΛΟΣ ΘΕΟΣ

                                        Ακολουθώντας τα ίχνη του καπνού

ευρέθηκα σε έρημο λιμάνι

σκοντάφτω στο λαούτο ενός παιδιού

μου φαίνεται πως τον φωνάζαν Γιάννη…..

Στους δρόμους περπατώ τις Κυριακές

ψάχνοντας ίχνη και χορδές ξεκουρδισμένες

μες τα κογχύλια μείνανε οι φωνές

μονάχες και διαρκώς απελπισμένες

 Άσε το δάκρυ να κυλήσει

μην το φρενάρεις

Άσε τον άνεμο να σβήσει

ότι γουστάρεις

Άσε το θάνατο να πάρει

ότι απομένει

Άσε  να μείνει αυτή η συνήθεια

να περιμένει………..

Μια βαρκούλα δυο κουπιά κι ένας καημός

στροβίλιζαν  στης δίνης το πηγάδι

όνειρα του συρμού και ο καιρός

χαλάει την κουπαστή και το καράβι.

Άσε το δάκρυ να κυλήσει

μην το φρενάρεις

Άσε τον άνεμο να σβήσει

ότι γουστάρεις

Άσε το θάνατο να πάρει

ότι απομένει

Άσε  να μείνει αυτή η συνήθεια

να περιμένει………..

ΚΕΙΜΕΝΑ ΤΑΚΗΣ ΠΟΛΙΤΗΣ
Ένας Ρήγας και μια Ντάμα κι ένας ο Δάλαι Λάμα με προστάτευαν……από τη βροχή και τις άλλες κακουχίες.

«Ο κόσμος άλλαξε, άλλαξαν οι καιροί» όπως έλεγε και το παλαιό ρετρό άσμα.
Όποιος το ξέρει ας το φανταστεί και σε ΗΙΡ-ΗΟΡ εκδοχή. Πάμε:

«Ο κόσμος άλλαξε άλλαξαν οι καιροί,

 είναι όλα ψεύτικα κι ας φαίνονται αλήθεια

ο κόσμος άλλαξε άλλαξαν οι καιροί

αγάπες βρίσκεις μοναχά στα παραμύθια.»

Δεν ήταν πολύ καλό το αποτέλεσμα ;

Όλα πρέπει να τα προσαρμόσεις στις σημερινές απαιτήσεις σεβόμενος όμως το ρόλο που έπαιξαν και το λόγο που γράφτηκαν τότε, υπερασπιζόμενα την αγνότητα και τη γνησιότητα της εποχής τους.
Το σίγουρο όμως είναι πως η αγάπη, το ψέμα, η προδοσία είναι  ίδια. Το συναίσθημα και το ήθος πολλές φορές σε οδηγούν σε λάθος υπολογισμούς  δύσκολα όμως αποκτιέται

Ο κάλπικος μπορεί να ξεγελά προσωρινά, σύντομα όμως φτάνει η ώρα της αλήθειας.

Επαναστατική έννοια είναι η αλήθεια και λυτρωτική.
Παίζει ξεκάθαρα το ρόλο της τη  στιγμή που πρέπει.

Ο Ψαραντώνης φαινότανε στο πάλκο σαν μεγάλος Θεός σε αρχαία  τραγωδία.

Γύρω του οι μουσικοί σαν  σε αρχαίο χορό. Και ήταν τόσο ισχυρός ο λόγος στο τραγούδι. 
Εν αρχή ην ο λόγος. Εν αρχή ην ο μύθος. Εν αρχή ην η πίστη.

Η λύρα πέταγε σπινθήρες. Η θεά Δήμητρα πετούσε σπινθήρες απ’ το ηφαίστειο.

Θεέ μου πόσο μεγάλη είναι η δύναμη της γης!  Θεέ μου πόσο μεγάλη είναι η δύναμη του ανθρώπου! Θεέ μου πόσο μεγάλη είναι η δύναμή Σου!

Και πόσο μικρές δείχνουν οι καρικατούρες «τα μαϊμούδια» όπως μου τα ’πε κι ο Χαίνης Δημήτρης Αποστολάκης, συνθέτης, λυράρης και τραγουδιστής.

Πήραμε ένα στυλό κι ένα χαρτί δεν ξέρουμε που παν τα  τέσσερα γιατί για τα δυο

δεν το συζητάω καθόλου και παριστάνουμε και τους δημοσιογράφους.

Χθες  βραδύ είδα μια ταινία  για τον «ΔΟΝ ΚΙΧΩΤΗ» .

Ο γάιδαρος του Σάτζο έβαλε στόχο στη ζωή του να γίνει άλογο και τα κατάφερε……εμείς γιατί δυσκολευόμαστε να σταθούμε στα δυο…….

Ο λαϊκισμός είναι προσόν η αδυναμία; Σεξπηρικός ο προβληματισμός και η απάντηση διφορούμενη.

Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα και τα μέσα (δεν εννοώ τα ΜΜΕ)τον σκοπό, άρα χρησιμοποιούμε την πρέπουσα ταχτική ανάλογα με το τι μας εξυπηρετεί  τη δεδομένη στιγμή. Κι αυτό θα μπορούσε να θεωρηθεί προσόν, αλλά το να λαϊκίζουμε διαρκώς χωρίς να ξέρουμε την άλλη μεριά την άλλη όψη αυτό σίγουρα είναι αδυναμία

Δεν θέλω να μπω σε λεπτομέρειες σίγουρα όμως για κάθε  φράση υπάρχουν παραλήπτες. Εμένα περισσότερο να ξέρετε με νοιάζει η καλή συνεχεία, το μέλλον  Και η καλή συνεχεία  και το μέλλον στηρίζονται στις καλές μνήμες…….

Κάπως έτσι γραμμένες με νότες

Σε τούτα τα βαλκάνια σε τούτο τον αιώνα

συνάντησα τους φίλους μου μια νύχτα του χειμώνα

Καθόντουσαν αμίλητοι σε κάτι βράχια

και σαν με είδαν να ’ρχομαι γουρλώσανε τα μάτια

Γιατί όλο τούτο τον καιρό μ’ είχαν για πεθαμένο

και πίνανε γλυκό κρασί ψωμάκι σιταρένιο

Κι αφού με καλωσόρισαν κι αφού με βαρεθήκαν

κατάλαβαν τη φάρσα μου και μ’ αρνηθήκαν

Άσε τα θαύματα τη μάσκα πέταξε

εδώ είναι Βαλκάνια δεν είναι παίξε γέλασε

Μοιράζω το ψωμί σας δίνω το παγούρι

στα μάτια σας κοιτάζω και λέω ένα τραγούδι

Και το τραγούδι λέει πως παίρνω την ευθύνη

πως είμαι αρχηγός σ’ αυτό το πανηγύρι……
(Απόσπασμα από το «Μπάλλο» του Διονύση Σαββόπουλου

Η ΘΕΩΡΙΑ ΤΗΣ ΧΑΜΕΝΗΣ ΚΑΛΤΣΑΣ

   Η ΘΕΩΡΙΑ ΤΗΣ ΧΑΜΕΝΗΣ ΚΑΛΤΣΑΣ

                                              Κι η στάχτη στο μαγκάλι που υγραίνει

                                              κι η σαύρα προς τον ήλιο γυρισμένη

                                              και τα άλογα που θα ’παιρνες για λυδικά τοπία

                                              τ’ ακούς να αγκομαχούν τη νύχτα μες στο στάβλο

                                              κι ο σκύλος που θα σιγοκλαίει κάτω

                                              απ’ την παλιά τη σκάλα

                                              χαλάζι και βροχή σημαίνει.

                                              Κλειστή πληγή στα χέρια σου

                                              και ανοιχτή στην καρδιά μου

                                                                                        ΜΑΝΟΣ  ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΥ

ΚΕΙΜΕΝΑ ΤΑΚΗΣ ΠΟΛΙΤΗΣ

Τι σημαίνει  εν ψυχρώ δολοφονία και πού πηγαίνουν τα παιδιά όταν πεθαίνουν;

Θα γίνουν άγγελοι ή ήρωες; Άγιοι της επανάστασης ή τιμωροί;

Θα βρουν εκεί που πάνε και τους άλλους, τους ποιητάδες, τους μουσικούς και τους ζωγράφους που ’στησαν με τα έργα τους την ουτοπία.

Τον όμορφο κόσμο που ονειρεύτηκαν, που είναι αγνός σαν την ψυχή  μικρού παιδιού.

Και ποιος να είναι αυτός που αφαιρεί τη ζωή μικρού παιδιού που δεν πρόλαβε να χορτάσει τον ήλιο, τη θάλασσα, την ανάσα του, τους γονείς του, τους φίλους του, τους εχθρούς του, την αγάπη, το μίσος, την εκδίκηση, την εμπειρία, τη γνώση, τον έρωτα, τα δικά του παιδιά, τα μεθύσια, τον ανταγωνισμό, την κόντρα, το ψέμα, την απάτη, τη χαρά, τη λύπη, τη νίκη, την ήττα, τον πόνο και τη δικαίωση;

Η προέκταση του κράτους, η κρατική καταστολή  σκοτώνει τα νιάτα, σκοτώνει τη δημοκρατία, σκοτώνει το μέλλον, σκοτώνει το αύριο.

Κι εμείς η γενιά του Πολυτεχνείου  παρακολουθούμε τις εξελίξεις από την τηλεόραση και παίρνουμε το μέρος του ενός ή του άλλου σαν σε ποδοσφαιρικό ντέρμπι. Λες και δεν αφορά τα παιδιά μας, δεν αφορά τη χώρα μας, δεν αφορά εμάς τους ίδιους.

Σωρευμένα προβλήματα άλυτα, κεκτημένα που χάθηκαν.

Κι εμείς κάτω απ’ τα κρεβάτια μας ψάχνουμε για τη χαμένη μας κάλτσα.

Όμως ποτέ κανείς δεν νίκησε με την παθητική αντίσταση του καναπέ.

Μου ’κανε πραγματικά εντύπωση η ενότητα των μαθητών. Δεν κάνουν δυο συγκεντρώσεις, δυο συλλαλητήρια. Δεν κατηγορεί ο ένας τον άλλο.

Σέβονται τους αγώνες τους, έχουν άποψη και αντιστέκονται.

Καταλαβαίνουν ότι η κυβέρνηση τους κοροϊδεύει, τους περιπαίζει με

ψεύτικες υποσχέσεις. Νιώθουν την ανταγωνιστική κούραση και τη δαπανηρή

προετοιμασία τους για τα Πανεπιστήμια. Την επαγγελματική  αβεβαιότητα

μετά το τέλος το σπουδών τους. Οι μαθητές φέρονται ώριμα.

Μήπως έφτασε ο καιρός να παραδειγματιστούμε από τους νεότερους και να τους ακολουθήσουμε;

Τα κόμματα προσπαθούν να επωφεληθούν των γεγονότων για να αυξήσουν τα ποσοστά τους στις δημοσκοπήσεις. Όμως  στην πραγματικότητα το αυθόρμητο, μαζικό, νεολαιίστικο κίνημα είναι πρωτοπόρο στην πάλη, στους αγώνες και στις διεκδικήσεις. Τα κόμματα ακολουθούν απλά για να συμμετέχουν, για να μη φανεί ότι είναι εκτός κινήματος.

Η εποχή μας έχει ανάγκη από σύμβολα. Οι πνευματικοί άνθρωποι δεν ανταποκρίνονται σ’ αυτό το ρόλο, όπως συνέβαινε στο παρελθόν.

Κι έτσι η δολοφονία του δεκαπεντάχρονου Αλέξανδρου τον ανέδειξε σε «σύμβολο αγώνα» και ξεσήκωσε τη νεολαία όχι μόνο στη χώρα μας αλλά και σε άλλες μεγάλες πόλεις και πρωτεύουσες χωρών της Ευρώπης όπως στο Βερολίνο, τη Βαρκελώνη, τη Ρώμη, το Λονδίνο κ.α. θυμίζοντας σκηνές από το Μάη του ‘68.

Θα ’θελα για επίλογο και φινάλε ένα ποίημα του Ναζίμ Χιχμέτ

Είμαι μέσα στο φως που προχωρεί

Τα μάτια μου είναι πλημμυρισμένα από πόθους

Είναι ωραίος ο κόσμος

Τα μάτια μου δεν κουράζονται να βλέπουνε τα δέντρα

Τα δέντρα τα τόσο γεμάτα από ελπίδα

Τα δέντρα τα τόσο πράσινα

Ένα μονοπάτι ηλιόλουστο τραβάει μέσα απ’ τις μουριές

Είμαι στο παράθυρο του νοσοκομείου

Δε νιώθω τη μυρουδιά των γιατρικών

Κάπου πρέπει να ανθίζουν τα γαρούφαλλα

Δε νιώθω τι μυρουδιά των γιατρικών

Το ζήτημα δεν είναι να είσαι αιχμάλωτος

Το να μην παραδίνεσαι, αυτό είναι

                                                                                     

ΜΙΑ ΑΙΣΙΟΔΟΞΗ ΝΟΤΑ

               ΜΙΑ ΑΙΣΙΟΔΟΞΗ ΝΟΤΑ

            

Μακρινές συναυλίες, οπάλινες σπίθες, του πρώτου σπιτιού μας μες στη λαύρα του θέρους, 

στης Γης του Πυρός την αέναη θήρα, στους κάμπους, στα δάση, στα ουράνια,
θ' ασπασθώ απαλά της εικόνος τα χείλη, θα χαρίσω ελπίδες σ' αχιβάδες και κάστρα,
που βουβά παραστέκουν σ' όσ' αγγίζουν οι Μοίρες, κι όταν δύουν στα πεύκα των ειδώλων φεγγίτες αυλακώνουν μ' αλόγατα ξύλινα χαμοκέδρου θωπείες, θεωρίες σεπτές μυστικών δεινοσαύρων, 

στων νερών τις πλεκτάνες που τα ζώσανε κύκνοι, μαύροι κύκνοι, γαλάζιοι, όλο ιδέα, και πόθο 

που λες πάει να σβήσει κι αποτόμως γυρεύει ν' ανεβεί πιο ψηλά, να γκρεμίσει, να σπάσει, παραθύρια ν' ανοίξει, να φωνάξω, να κλάψει, να ρημάξω, ν' αράξει, να σκιστεί, να χαράξω στο χαλκό πιο βαθειά, πιο βαθειά, περιστέρια, λιοντάρια, των μαλλιών της τη νύχτα, του στρατιώτου το όπλο, 

τ' αρβανίτικο χώμα, κι όπου φτάσει, αν φτάσει, φαντασία μετάλλου, λόγια που είπα η Πυθία 

σε ανύδρους εκτάσεις, τροπικούς και πηγάδια θα διαβεί, ως να φέξει η αυγή η πλανεύτρα 

μ' άυλων Κούρδων κραιπάλη, Ν' αγοράσει κιθάρες που μου πνίγουν τα μάτια, ως να σύρω τα πέπλα που κρατά η σελήνη, στη μορφή μου να δέσει τη μορφή των πουλιών.
                                                                                                           ΝΙΚΟΣ ΕΓΓΟΝΟΠΟΥΛΟΣ
ΚΕΙΜΕΝΑ ΤΑΚΗΣ ΠΟΛΙΤΗΣ

«Ο Σπαθάρης πέθανε, όμως καραγκιόζηδες εξακολουθούν να υπάρχουν» έγραψαν οι αναρχικοί στον τοίχο με σπρέι. Μου ’φτιαξε τη διάθεση η εύστοχη  ποίηση του δρόμου. Όλα αυτά στην πρωτεύουσα, με πλουραλισμό και έμπνευση, ενώ εδώ χάνονται οι κάδοι απ’ τους δρόμους. Πληροφορίες λένε πως πουλήθηκαν σε γειτονικό δήμο σαν ελαφρώς μεταχειρισμένοι. Πνίγεται η ζωή στο νιπτήρα της απόγνωσης.

Ακόμα και οι διαμαρτυρόμενοι τσιμπάνε από την πίτα της συναλλαγής της εξουσίας.

Ήταν ένα βροχερό απόγευμα.

Απ’ αυτά τα φθινοπωρινά που θυμίζουν καταιγίδα και που πριν προλάβεις 
να προσηλώσεις το βλέμμα σου στη βροχή, η μπόρα πέρασε……

Ο ήλιος λούζει το δωμάτιο και μαζί του λούζεσαι και συ.

Δακρύζεις από τη λάμψη του.

Τότε συλλογίζεσαι την αντίθεση του ήλιου που χαμογελά με το δάκρυ στο μάγουλο….

Το δάκρυ σε χαϊδεύει. Σε ζεσταίνει.

Νιώθεις ανατριχίλα και ηδονή.

Αυτόματα η αντίθεση γίνεται ατυχής συλλογισμός.

Κι ύστερα βγαίνουν τα σαλιγκάρια που αφήνουν πίσω τους τα σημάδια της ζωής.

Γιατί η ζωή τους τελειώνει σε μια κατσαρόλα παρέα με ντομάτα, κρεμμύδια, λάδι, αλάτι, πιπέρι κι ότι άλλο χρειαστεί για την ταφή…….